II SA/Ol 910/24

Dnia 19 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant starszy specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi A. K., G. K., A. B., G. N., A. N., M. W., J. W. i M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko - oddala skargę. Decyzją z 11 marca 2024 r. Wójt Gminy "[...]"(dalej: "organ I instancji"), działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2023 r. poz. 1094; dalej: "u.i.ś.o."), § 3 ust. 1 pkt 54a lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. w B., orzekł brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa do 10 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 10 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr "[...]" i "[...]", obręb B., gmina J." i określił warunki do spełnienia na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja wydana została w oparciu o przedłożoną przez inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia (dalej w skrócie: "KIP") oraz opinie organów współdziałających: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. (dalej: "RDOŚ", "organ ochrony środowiska"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. oraz Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w O., gdzie zgodnie stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Omówiono charakterystykę inwestycji wskazując, że pod realizację przedsięwzięcia przeznaczony zostanie obszar o powierzchni do 5,0 ha, który wykorzystywany jest pod uprawy rolne i cechuje się bardzo niską bioróżnorodnością. Brak jest stanowisk roślin chronionych, a teren ma małe znaczenie dla fauny. W strefie ok. 100 m znajdują się tereny użytków rolnych, drogi, zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne. Najbliższy budynek mieszkalny oddalony jest o ok. 200 m w kierunku zachodnim od granicy planowanej instalacji. Podczas realizacji inwestycji dopuszcza się jej etapowanie. Instalacja ma na celu wytwarzanie energii elektrycznej przy wykorzystaniu promieni słonecznych. Farmy fotowoltaiczne składać się będą z: paneli fotowoltaicznych (PV) o mocy jednostkowej od 200 do 2 000 WP, w liczbie do 45000 szt., dróg wewnętrznych, linii kablowych energetyczno-światłowodowych, przyłącza elektroenergetycznego, prefabrykowanych kontenerowych stacji transformatorowych SN/nn - do 10 szt., magazynów energii - do 10 szt., inwerterów - do 140 szt., które montowane będą na konstrukcjach paneli fotowoltaicznych pod panelami, bądź na konstrukcji niezależnej, kotwionej bezpośrednio przy konstrukcji paneli, innych niezbędnych elementów infrastruktury związanych z budową i eksploatacją parku ogniw: elementy służące do monitoringu pracy instalacji, elementy telewizji przemysłowej (kamery), elementy ochrony przed zniszczeniem i włamaniem (czujniki alarmowe). Panele PV zamocowane będą na aluminiowych lub stalowych stelażach, które za pomocą kotew będą wbijane w ziemię lub montowane do prefabrykowanych fundamentów (w sytuacji złych warunków gruntowych). Panele posadowione zostaną w rzędach, a odległość pomiędzy rzędami wyniesie do 10 m. Wysokość całkowita instalacji nad ziemią wyniesie do 5 m. Całkowita powierzchnia jednej stacji transformatorowej i jednego magazynu energii wyniesie do 75 m2. Wygenerowana przez panele energia elektryczna dostarczana będzie do sieci energetycznej koncernu energetycznego poprzez stacje transformatorowe oraz linie kablowe SN i/lub WN. Punkt wpięcia do sieci zostanie dookreślony w technicznych warunkach przyłączeniowych i zostanie wskazany przez operatora sieci w warunkach przyłączeniowych wydawanych na późniejszym etapie inwestycji. Obszar pod panelami oraz między rzędami paneli stanowić będzie łąkę. W ramach ochrony różnorodności biologicznej planuje się pozostawić go do naturalnej sukcesji. Teren farm zostanie ogrodzony, które będzie miało konstrukcje ażurową, nie będzie wkopane w ziemie, a skonstruowane będzie tak, aby nie zaburzać dyspersji zwierząt. Pomiędzy powierzchnią ziemi, a dolną podstawą ogrodzenia planuje się pozostawienie ok. 15-20 cm odstępu umożliwiającego migracje drobnych kręgowców. Projektowana farma fotowoltaiczna będzie instalacją bezobsługową. Praca instalacji fotowoltaicznej nie stanowi źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza. Okresowy transport, np. serwisantów ze wszystkich farm nie wpłynie na pogorszenie istniejącego stanu aerosanitarnego. Planowana instalacja produkująca energię elektryczną ze źródeł odnawialnych przyczyni się do zapobiegania emisji do atmosfery znaczących ilości zanieczyszczeń, w szczególności gazów cieplarnianych, powstających w wyniku generowania energii elektrycznej z konwencjonalnych źródeł energii. Tym samym przedsięwzięcie będzie miało korzystny wpływ na klimat. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia hałas pochodzić będzie od stacji transformatorowych, magazynów energii i inwerterów, a także epizodycznie od pojazdów serwisowych. Urządzenia farmy będą pracowały zasadniczo w porze dziennej. Inwertery w trakcie najbardziej intensywnej pracy emitują hałas o natężeniu do 65 dB (A). Z racji umieszczenia tych urządzeń na konstrukcji, pod panelami lub między rzędami paneli na konstrukcji niezależnej, nie ma możliwości propagacji dźwięku na większą odległość - panele będą działać jak ekrany akustyczne. Ponadto będą one umieszczone nisko nad ziemią i rozproszone na dużym obszarze farmy. Maksymalny poziom mocy akustycznej każdej stacji trafo i każdego magazynu energii (po uwzględnieniu obudowy, jej izolacyjności) nie przekroczy 77 dB (A). Ze względu na fakt, że stacja będzie ulokowana w bezpośrednim sąsiedztwie magazynu energii, bądź też w bliskim sąsiedztwie, źródła te przyjęto jako źródło zastępcze o poziomie mocy akustycznej 80 dB (A). W KIP przeprowadzono uproszczone obliczenia propagacji hałasu, z których wynika, że poziom hałasu już w odległości ok. 100 m od stacji transformatorowej i magazynu energii wynosić będzie ok. 32 dB (A). Biorąc pod uwagę odległość najbliższej zabudowy chronionej akustycznie wynoszącej ok. 200 m, to nie zostaną przekroczone dopuszczalne dla tej zabudowy normy akustyczne, wynoszące minimum 50 dB w porze dnia. Ewentualna obecność serwisantów związana będzie z dojazdem samochodu osobowego bądź ciężarowego, prace odbywać się będą za dnia, przez co nie będą uciążliwe, jako że wówczas poziom tła akustycznego jest znacznie wyższy. Przewiduje się, że w związku z rodzajem i niewielką mocą zainstalowanych elementów i urządzeń elektroenergetycznych oraz ich usytuowaniem (lokalizacja poza terenami mieszkalnymi, transformator w obudowie ekranującej) projektowana infrastruktura elektrowni fotowoltaicznej nie wpłynie na pogorszenie jakości klimatu elektromagnetycznego środowiska, jak też nie będzie stanowiła zagrożenia dla zdrowia ludzi. Dopuszczalne poziomy pola elektromagnetycznego nie będą przekroczone. Funkcjonowanie planowanej instalacji nie będzie wytwarzało znaczących ilości odpadów. Wszystkie odpady powstające na tym etapie będą powstawać w wyniku prac serwisowych i napraw instalacji. Nie będą one magazynowane w obrębie działek inwestycyjnych, a bezpośrednio po wytworzeniu zostaną przekazane uprawnionym podmiotom do dalszego zagospodarowania. Podczas funkcjonowania instalacji fotowoltaicznej nie będą powstawać ścieki technologiczne ani bytowe. Wody opadowe i roztopowe z terenów objętych inwestycją będą spływać powierzchniowo do gleby. Do czyszczenia paneli nie planuje się użycia detergentów, a jedynie czystą wodę, która może być odprowadzana bezpośrednio do gruntu. W przypadku zastosowania transformatora olejowego wyposażony on będzie w szczelną misę olejową, mogącą pomieścić 100 % ilości oleju znajdującego się w transformatorze. W tej pojemności uwzględnia się całkowity wyciek oleju oraz płyny z akcji gaśniczej. Ponadto transformator podlegał będzie okresowym przeglądom celem wykrycia ewentualnych usterek i nieszczelności. Powyższe rozwiązanie zabezpieczy środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniem. W planowanej inwestycji nie występuje ryzyko poważnej awarii lub katastrofy naturalnej i budowalnej. Faza eksploatacji inwestycji wiązać się będzie z możliwością wystąpienia teoretycznej sytuacji awaryjnej, jednak będzie ona znikoma. Stały monitoring parametrów pracy instalacji oraz ewentualnych uszkodzeń dodatkowo zmniejsza możliwość wystąpienia takiej sytuacji. Wszystkie elementy będą dostosowane do lokalnego klimatu i będą posiadać stosowne atesty i certyfikaty gwarantujące efektywność. Przedmiotowe przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" dla którego obowiązującym aktem prawnym jest uchwała nr "[...]" Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, na Obszarze wprowadzono m.in. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Jednak w § 5 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały wprowadzono odstępstwo przewidujące, że zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie związana z wycinką drzew i krzewów, a przewidziane prace nie doprowadzą do zniekształcenia rzeźby terenu. Na terenie działek inwestycyjnych oraz w strefie 100 m od ich granicy brak jest naturalnych zbiorników wodnych. Na terenie inwestycji nie występują obszary wodno-błotne. W związku z powyższym nie stwierdza się negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Najbliżej zlokalizowany obszar Natura 2000 to "[...]", oddalony o ok. 750 m od analizowanego terenu. Z uwagi na odległość, rodzaj, skalę i zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie przewiduje się negatywnego wpływu na cele i przedmiot ochrony tego obszaru oraz jego integralność. Organ I instancji zaznaczył, że brak negatywnego oddziaływania stwierdzono przy założeniu, że inwestycja będzie realizowana zgodnie z założeniami ustawy o ochronie przyrody, która określa zakazy obowiązujące w stosunku do roślin, zwierząt oraz grzybów objętych ochroną gatunkową oraz jasno wskazuje, że wszelkie odstępstwa od wprowadzonych zakazów są możliwe jedynie po uzyskaniu zgody regionalnego dyrektora ochrony środowiska na podstawie: rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej grzybów (Dz. U. z 2014 r. poz. 1408), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 09 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej roślin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1409), rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 16 grudnia 2016 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2022 r. poz. 2380). Dlatego przed wykonaniem prac, które będą się wiązały z niszczeniem siedlisk przyrodniczych, miejsc rozrodu i regularnego przebywania zwierząt, umyślnym zabijaniem osobników, wycinką drzew, zgodnie z art. 56 ustawy o ochronie przyrody, należy każdorazowo wystąpić do RDOŚ z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia na wykonanie czynności zabronionych. Z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia oddziaływania będą miały zasięg lokalny (bez ryzyka transgranicznych oddziaływań) i nie spowodują istotnych zmian w środowisku. Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych oraz ujść rzek, obszarach wybrzeży i obszarach leśnych oraz górskich. Teren inwestycji nie leży również w zasięgu stref ochronnych ujęć wód i zbiorników wód śródlądowych. Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarze ochrony uzdrowiskowej. W jego obrębie nie stwierdzono obszarów o szczególnych walorach historycznych, kulturowych lub archeologicznych, nie występują również obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwa ich przekroczenia. Decyzją z dnia 17 września 2024 r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania: A. K., A. B., G. K., J. W., M. W., A. N. i M. O. (dalej: "skarżący"), rozstrzygnęło: I. umorzyć postępowanie odwoławcze z odwołania A. B. i G. K., II. utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy w całości. W uzasadnieniu przytoczono stan faktyczny sprawy, przepisy u.i.ś.o mające w sprawie zastosowanie i charakterystykę przedsięwzięcia. Wskazano, że przymiot strony postępowania nie przysługuje A. B. oraz G. K., strony te nie odpowiedziały na wezwanie Kolegium i nie wykazały aby przysługiwało im prawo rzeczowe do nieruchomości, na którą będzie oddziaływać przedsięwzięcie, stosownie do treści art. 74 ust. 3a u.i.ś.o. Rozpoznając zarzuty odwołania, Kolegium uznało, że organ I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie wyjaśniające, charakterystyczne dla procedury poprzedzającej wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Złożony w dniu 29 listopada 2023 r. wniosek o wydanie decyzji zawierał wymagane załączniki, w tym: kartę informacyjną przedsięwzięcia spełniającą wymogi, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.ś.o.; poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej w postaci papierowej lub elektronicznej, obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz przewidywany obszar, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie; mapę w postaci papierowej oraz elektronicznej w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3 a pkt 1. Wyjaśniono, że organ I instancji zapewnił stronom, których liczba przekracza 10 (wynosi 11), prawo czynnego udziału w postępowaniu poprzez obwieszczenie z dnia 20 grudnia 2023 r. o wszczęciu postępowania, obwieszczenie z dnia 31 stycznia 2024 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, obwieszczenie z dnia 11 marca 2024 r. o wydaniu decyzji. Kolegium wskazało, że w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko obowiązek przeprowadzenia oceny na środowisko stwierdza - w drodze postanowienia - organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po uprzednim zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 u.i.ś.o. W niniejszej sprawie organ uzyskał wymagane opinie trzech organów współdziałających. Każdy z organów wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, przy czym stanowisko swoje należycie uzasadnił. Stwierdzono, że decyzja o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wydawana jest wówczas, gdy już na samym początku realizacji przedsięwzięcia wszystkie jego skutki środowiskowe są dobrze znane i nie budzą wątpliwości. Wydając taką decyzję organ I instancji uznał, że informacje zawarte w KIP są wystarczające, aby przewidzieć wszystkie środowiskowe skutki realizacji przedsięwzięcia. Organ przesądził, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Zgodnie z treścią art. 79 ust. 1 u.i.ś.o. gdy w ramach prowadzonego postępowania nie była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organ nie ma obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu. Podzielono wyrażone przez organy opiniujące oraz organ I instancji stanowisko co do braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Za takim stanowiskiem przemawia rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj, cechy i skala możliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Kolegium wskazało, że wobec zarzutów odwołania wystąpiło do organu I instancji o wyjaśnienie w kwestii budynków mieszkalnych położonych w bliższej niż to wskazano w KIP odległości. Z pisma organu I instancji z 3 czerwca 2024 r. wynika, że Starosta "[...]" decyzją z 3 stycznia 2024 r. udzielił pozwolenia na budowę na działce nr "[...]". Pozwolenie to wpłynęło do Urzędu Gminy w dniu 29 stycznia 2024 r., a wniosek o wydanie decyzji środowiskowej dla zamierzonego przedsięwzięcia został złożony w dniu 29 listopada 2023 r., zatem na dzień złożenia wniosku brak było decyzji o pozwoleniu na budowę dla działki nr "[...]", a informacja zawarta w KIP o lokalizacji najbliższego budynku mieszkalnego była prawidłowa. Z treści pozwolenia budowlanego wynika, że budynek na działce nr "[...]" zostanie zlokalizowany ok, 19,7 m - 20 m od północnej granicy ww. działki, tj. ok. 125 m od granicy terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej. Organ odwoławczy podał, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie powodowała ponadnormatywnej emisji hałasu. Poziom hałasu już w odległości ok. 100 m od stacji transformatorowej i magazynu energii wynosić będzie ok. 32 dB. Na wezwanie Kolegium, w ramach uzupełniającego postępowania, wnioskodawca wskazał, że przy granicy działki nr "[...]" poziom hałasu wynosić będzie ok. 32,9 dB, a więc poniżej najbardziej restrykcyjnego dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej wynoszącego dla zabudowy mieszkaniowej 40 dB. Przyznano, że farma fotowoltaiczna będzie emitować pole elektromagnetyczne, jednak jak wynika z KIP oraz pisma inwestora z 27 maja 2024 r. poziom promieniowania elektromagnetycznego pochodzący z planowanej inwestycji nie będzie stanowił zagrożenia dla środowiska. Dopuszczalne poziomy natężenia pola magnetycznego zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448 ze zm.). W instalacji zastosowane zostaną inwertery (falowniki) przemieniające prąd stały w prąd zmienny. Urządzenia tego typu mają powszechne zastosowanie w urządzeniach gospodarstwa domowego, np. pralkach, nie powodują żadnego zagrożenia w zakresie oddziaływania pól elektromagnetycznych. Poziom pola magnetycznego pochodzącego od przewodów paneli fotowoltaicznych, przy najbliższej możliwej lokalizacji zabudowy wyniesie 0,16 A/m, przy wartości dopuszczalnej wynoszącej 2500 A/m (naturalne pole magnetyczne Ziemi wynosi 16-56 A/m). Zarówno same panele fotowoltaiczne, jak i sieć przesyłowa z paneli do falowników, nie jest zdolna do wytworzenia pola magnetycznego, które mogłoby zagrozić środowisku. Kolejnym źródłem pola elektromagnetycznego są inwertery i transformatory. Inwertery zmieniają prąd stały w prąd zmienny. Energia elektryczna w postaci prądu przemiennego w zakresie wartości napięcia od 400 do 1000 V przesyłana jest do stacji transformatorowo-rozdzielczej, w których zwiększa się napięcie do 15kV (SN). Poziom pola magnetycznego pochodzącego od części stałoprądowej falownika będzie zbliżony do pola generowanego przez kable doprowadzające. Pomiędzy falownikami a transformatorem będzie przebiegała linia kablowa o napięciu roboczym 400 V-1000 V, a więc napięciu zbliżonym do napięcia linii trójfazowych powszechnie stosowanych w gospodarstwach domowych (tzw. siła). W tym wypadku oddziaływanie takiego połączenia jest marginalne, o praktycznie zerowym wpływie na stan klimatu elektromagnetycznego środowiska. Natężenie pola elektrycznego w bezpośrednim sąsiedztwie linii tego rodzaju kształtuje się poniżej 0,1 kV/m, co w powiązaniu z ekranującym działaniem kontenera - budynku stacji - powoduje, iż oddziaływanie linii jest pomijalne. Kolegium wskazało, że transformator farmy zostanie umieszczony w kontenerowej stacji transformatorowej, a dostęp do urządzenia będzie możliwy jedynie dla służb konserwacyjnych i serwisowych. Ze stacji energia elektryczna może być wprowadzana bezpośrednio do sieci energetycznej operatora. Z uwagi na to, że na obecnym etapie inwestor nie może określić lokalizacji inwerterów i transformatorów w obliczeniach uwzględniono wartość najmniej korzystną, tj. 4 m od granicy terenu gdzie może być posadowiony budynek. Zgodnie z ww. rozporządzeniem zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wynosi dla częstotliwości 50 Hz w zakresie składowej elektrycznej 1kV/m i składowej magnetycznej 60 A/m. Z przedstawionych obliczeń, przy założeniach, że w trakcie realizacji inwestycji zostanie zastosowany transformator wyjściowy, pracujący z napięciem wejściowym 400V (wariant najgorszy - przy wyższym napięciu, natężenie prądu będzie mniejsze) o częstotliwości 50Hz, oraz z napięciu wyjściowym 15 kV, wynika, że poziom pola magnetycznego wyniesie ok. 5 A/m. Sam transformator stanowi bardzo słabe źródło promieniowania elektromagnetycznego, a urządzenia tego rodzaju są często stosowane jako transformatory końcowe, instalowane na słupach energetycznych w pobliżu zabudowy, zasilając osiedla i domki jednorodzinne. Planowane przedsięwzięcie nie wpłynie także negatywnie na klimat. Panele fotowoltaiczne wykorzystują energię pochodzącą ze słońca. Wytwarzanie energii w instalacji fotowoltaicznej przyczyni się do zmniejszenia produkcji energii ze źródeł konwencjonalnych. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że inwestycja nie zagrozi obszarom chronionym. Wyjaśniono, że zgodnie z Planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza "[...]", planowane przedsięwzięcie będzie znajdować się na obszarze zlewni jednolitej części wód powierzchniowych o nazwie S. kod: "[...]", która została określona jako naturalna, monitorowana część wód, o nieokreślonym stanie (brak badań biologicznych), niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Celem środowiskowym, określonym dla ww. JCWP jest osiągnięcie dobrego stanu ekologicznego, stanu chemicznego oraz zapewnienie drożności cieku zgodnie z wymaganiami gatunków chronionych. Ponadto planowane przedsięwzięcie położone jest w obszarze monitorowanej, jednolitej części wód podziemnych (JCWPd) o kodzie: "[...]", której stan oceniony został jako dobry, a z oceny stanu wynika, że jest ona niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Celem środowiskowym dla JCWPd jest osiągnięcie dobrego stanu chemicznego oraz dobrego stanu ilościowego. Uwzględniono, że teren inwestycji znajduje się w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych - "[...]" nr "[...]". Ze względu na charakterystykę inwestycji, w tym zabezpieczenia techniczne, inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na wody podziemne. Planowane przedsięwzięcie zgodnie z Planem Gospodarowania Wodami na obszarze dorzecza W., znajduje się na terenie JCWPd o kodzie "[...]". Wg. planu dla JCWPd "[...]"stan chemiczny i ilościowy jest dobry, a ryzyko nieosiągnięcia celu środowiskowego określono jako niezagrożone. Z uwagi na zakres oddziaływań planowanej inwestycji oraz istniejący sposób zagospodarowania terenów sąsiednich nie przewiduje się możliwości kumulowania oddziaływań (w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia brak jest innych elektrowni fotowoltaicznych), nie zachodzi ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Ponadto z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia, oddziaływania będą miały zasięg lokalny (bez ryzyka transgranicznych oddziaływań). Elektrownie fotowoltaiczne nie należą do grupy obiektów stwarzających zagrożenie dla środowiska w wyniku wystąpienia pożaru. Ryzyko wystąpienia pożaru jest małe z uwagi na planowane systemy monitorowania. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że charakter i skala przedsięwzięcia oraz jego potencjalne oddziaływanie pozwala stwierdzić, że realizacja i funkcjonowanie zamierzonej inwestycji nie będzie stwarzało zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Co do zarzutu dotyczącego naruszenia ciągów komunikacyjnych zwierząt, wskazano, że teren inwestycji znajduje się poza obszarami wyznaczonych korytarzy ekologicznych. Planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na możliwość przemieszczania się drobnych kręgowców ze względu na ogrodzenie, które nie będzie wkopane w ziemię, a odstęp ok. 15 - 20 cm pomiędzy powierzchnią gruntu, a jego dolną podstawą jest wystarczający dla zapewnienia swobody migracji. W przypadku ssaków o dużych rozmiarach ciała, takich jak sarny, dziki, jelenie w istocie nastąpi ograniczenie wykorzystywanej powierzchni, nie mniej nie będzie ono istotne w związku z mnogością w pobliżu miejsc o podobnych uwarunkowaniach środowiskowych. Odnosząc się do zarzutu zagrożenia dla ptactwa, wskazano, że w KIP wskazano za prof. P. T., że prawidłowa lokalizacja elektrowni słonecznych (na terenach niewykorzystywanych intensywnie przez ptaki) może przyczynić się paradoksalnie do powstania alternatywnych miejsc żerowania, np. dla łuszczaków (fragmenty trawiaste i krzewy pomiędzy panelami i sektorami) oraz gniazdowania (panele są zakładane na specjalnych stojakach, które mogą być wykorzystywane przez niektóre gatunki do umieszczania gniazd). Organ podniósł, że pomimo różnych opinii wygłaszanych na portalach internetowych, nie ma naukowych dowodów na istnienie ryzyka śmiertelności dla ptaków związanych z panelami słonecznych ogniw fotowoltaicznych (zob. str. "[...]" KIP). Powłoka antyrefleksyjna pokrywająca panele fotowoltaiczne zwiększa absorbeję energii promieniowania słonecznego oraz zapobiega niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli. W związku z tym panele fotowoltaiczne nie będą oślepiać ptaków, mogących przelatywać nad instalacją. Co do zarzutu dotyczącego dodatkowego światła zaburzającego odbiór nocnego nieba, organ odwoławczy wskazał, że inwestor dopuszcza możliwość montażu oświetlenia, które będzie się włączać automatycznie w trakcie detekcji ruchu, jednakże nie będzie montowane oświetlenie stałe. Ponadto powłoka antyrefleksyjna pokrywająca panele fotowoltaiczne zapobiega niepożądanemu efektowi odbicia światła od powierzchni paneli. Za gołosłowne Kolegium uznało zarzuty dotyczące niebezpieczeństwa zakłóceń energetycznych i przepięć oraz podwyższenia temperatury wokół farmy i spowodowanego tym obniżenia poziomu wód gruntowych. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są również ewentualne problemy (i koszty) związane z organizacją wypasu krów do innych łąk. W kwestii zarzutu negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na krajobraz, Kolegium stwierdziło, że każde przedsięwzięcie, zwłaszcza te o przemysłowym charakterze, oddziałuje w pewien sposób na krajobraz. Planowane w ramach inwestycji obiekty są niskie - do 5 m. Panele fotowoltaiczne montowane są zazwyczaj na stelażach o wysokości kilku metrów, co można porównać do wysokości szklarni ogrodniczych, które bardzo często spotkać można na terenach wiejskich. Panele fotowoltaiczne nie mają kontrastowego koloru w stosunku do tła powierzchni ziemi z różnymi formami jej użytkowania i nie będą widoczne w nocy. Po drugie zamierzone przedsięwzięcie należy do instalacji bezobsługowych, a jego eksploatacja nie będzie wiązać się z emisją gazów i pyłów do powietrza, z poborem wody ani odprowadzaniem ścieków socjalno-bytowych lub technologicznych. Ponadto poziom hałasu z instalacji nie przekroczy dopuszczalnych norm. Co więcej teren, na którym ma postać elektrownia jest terenem płaskim. Z tego powodu należy przyjąć, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na krajobraz w stopniu uzasadniającym wydanie decyzji odmownej. W ramach ochrony różnorodności biologicznej inwestor planuje pozostawić obszar pod panelami oraz między rzędami paneli do naturalnej sukcesji. Kolegium zwróciło uwagę, iż aktualnie w porządku prawnym brak jest przepisów przewidujących odległość farmy od zabudowań mieszkalnych. Ponadto kwestia usytuowania planowanego przedsięwzięcia na obszarze chronionym była przedmiotem analizy RDOŚ, który stwierdził, że nie dojdzie do naruszenia zakazów obowiązujących na tym obszarze. W związku z powyższym nie stwierdzono negatywnego wpływu na ochronę przyrody i ochronę krajobrazu obszaru chronionego krajobrazu. Zdaniem Kolegium na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 8, 77§ 1, 80 k.p.a. oraz art. 62a i 63 u.i.ś.o. Podstawowym dowodem w sprawie była KIP, która w przedmiotowej sprawie została przedłożona i która zdaniem Kolegium odpowiada treści art. 62a u.i.ś.o. Zgodnie z art. 62a ust. 1 pkt 4 u.i.ś.o. warianty przedsięwzięcia nie są obligatoryjnym elementem KIP. W realiach przedmiotowej sprawy został przedstawiony wariant alternatywny polegający na budowie na tych samych działkach farmy fotowoltaicznej o mocy do 7 MW. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe przedsięwzięcie w obu analizowanych wariantach nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie. Kolegium zaznaczyło, że jedynym dokumentem, co do którego należy przeanalizować zgodność zamierzonej inwestycji z jego treścią jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jeśli nieruchomości są objęte jego postanowieniami. W niniejszej sprawie dla terenu, na którym ma powstać przedsięwzięcie, nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co do zarzutu dotyczącego nieokreślenia w KIP istotnych wartości technicznych inwestycji mogących mieć wpływ na środowisko, Kolegium wyjaśniło, że w dokumencie tym zawarto wszystkie informacje pozwalające oszacować wpływ przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności dotyczące ogólnej mocy instalacji, liczby i mocy paneli słonecznych, transformatorów i magazynów energii. W kwestii odległości planowanej inwestycji od naturalnych zbiorników wodnych położonych na działce nr "[...]","[...]"oraz "[...]", które zdaniem A. K. znajdują się w odległości ok. 44 m i ok. 80 m, Kolegium wyjaśniło, że z uzupełniającego postępowania dowodowego przeprowadzonego na zlecenie organu wynika, że zbiornik wodny na działce nr "[...]" położony jest w odległości ok. 173 m, a na działce nr "[...]" w odległości ok. 320 m. Z wizji terenowej przeprowadzonej w dniu 3 czerwca 2024 r. przez organ I instancji wynika, że na działce nr "[...]" nie stwierdzono zbiorników wodnych, a wszelkie obniżenia terenu stanowią grunty użytkowane rolniczo, na których posiano roślinność zbożową (por. pismo organu z 3 czerwca 2024 r. wraz z dok. fotograficzną). Tym samym nie dojdzie do naruszenia zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych. Uwzględniono okoliczność, że jezioro S. położone jest w odległości ponad 800 m od granicy planowanego przedsięwzięcia. Nie wiadomo zatem w jaki sposób, przy uwzględnieniu charakteru przedsięwzięcia (brak ścieków komunalnych, przemysłowych, brak emisji gazów), miałoby ono negatywnie wpływać na stan wód tego jeziora. Poza tym kwestia oddziaływania przedsięwzięcia na wody powierzchniowe i podziemne była analizowana przez Wody Polskie, które stwierdziły, że nie przewiduje się negatywnego oddziaływania inwestycji na stan jednolitych części wód oraz na realizację celów środowiskowych. Odnosząc się do zarzutu braku analizy wobec całej inwestycji i kumulacji jej poszczególnych elementów, tj. sumy czynników które emituje inwestycja i poprzestanie na wskazaniach wnioskodawcy co do poziomu hałasu, Kolegium podniosło, że w KIP przeprowadzono obliczenia hałasu także w przypadku hipotetycznego ulokowania wszystkich stacji (10 szt.) i magazynów (10 szt.) w bezpośrednim sąsiedztwie względem siebie. W takim też wypadku poziom hałasu w oddaleniu 100 m od ww. źródła zastępczego wynosić będzie ok. 42,0 dB. W kwestii braku informacji o rodzaju akumulatorów w KIP wskazano, że choć rodzaj akumulatorów nie jest obecnie znany, to inwestor odstąpi od zastosowania akumulatorów kwasowo-ołowiowych, stanowiących największe zagrożenie dla otoczenia. Wyjaśniono również, że magazyny energii jak i jego podzespoły, będą spełniać wszystkie atesty i normy bezpieczeństwa wymagane prawem. Zostaną one zakupione jako gotowa, prefabrykowana część instalacji, co do zasady nie będą montowane na terenie farmy ponieważ będą komponentem gotowym. Pomieszczenie magazynu energii zostanie wyposażone w wymagane przepisami rozłączniki (jako zabezpieczenie) oraz sprzęt gaśniczy. Podkreślono, że z KIP wprost wynika, iż w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia nie znajdują się i nie są planowane żadne instalacje fotowoltaiczne oraz elektrownie wiatrowe. Nie dojdzie zatem do kumulowania się oddziaływań. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut pominięcia w decyzji uwag organu ochrony przyrody w zakresie każdorazowego nakazu zwracania się wnioskodawcy do organu ochrony środowiska w przypadku gdyby inwestycja miała naruszać zakazy dotyczące m.in. ochrony grzybów. W uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazano na konieczność przestrzegania przepisów dotyczących ochrony środowiska oraz uzyskania zezwolenia RDOŚ na wszelkie odstępstwa od zakazów obowiązujących w stosunku do roślin, zwierząt oraz grzybów objętych ochroną gatunkową (zob. str. 7 decyzji). Kolegium wskazało, że wbrew zarzutom odwołania RDOŚ wydał w niniejszej sprawie opinię, a nie postanowienie uzgadniające. Wynika to wprost z treści rozstrzygnięcia z 17 stycznia 2024 r. oraz przytoczonych podstaw prawnych. Z treści kontestowanej decyzji nie wynika, aby organ I instancji potraktował stanowisko RDOŚ jako postanowienie uzgadniające. Dalej Kolegium wyjaśniło, że niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 84 ust. 1 i 1a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c i 82 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 86 u.i.ś.o. Po pierwsze w decyzji wskazano warunki korzystania ze środowiska zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia. Po drugie określenie w decyzji środowiskowej wydawanej bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, jest fakultatywne, co wprost wynika z art. 84 ust. 1a u.i.ś.o. W kwestii naruszenia § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, podkreślono, że normy hałasu zostaną dotrzymane przyjmując nawet najbardziej restrykcyjny dopuszczalny poziom hałasu wynoszący 40 dB. Wskazano na treść art. 113 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm.; dalej w skrócie: "P.o.ś."), z którego wynika, że zróżnicowane dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami hałasu LDWN, LN, LAeq D i LAeq N ustanawia się dla terenów faktycznie zagospodarowanych. Za gołosłowne uznano zarzuty naruszenia § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały nr "[...]" Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Podano, że kwestia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszar chronionego krajobrazu była przedmiotem analizy RDOŚ, która nie wykazała znaczącego oddziaływana na tę formę ochrony przyrody. W kwestii naruszenia art. 5 i art. 6 ust. 1 i art. 3 pkt 30 i 50 P.o.ś. stwierdzono, że z akt sprawy wynika, że zamierzona inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, w tym życie i zdrowie ludzi. Kolegium nie uwzględniło też zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 64, art. 31 ust. 3, art. 5 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uwzględniającej jedynie interes wnioskodawcy ze szkodą dla przyszłych mieszkańców i społeczności lokalnej, środowiska. Kolegium wskazało, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany pozostaje pogląd, zgodnie z którym decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań może być wydana jedynie w przypadkach określonych w u.i.ś.o. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 u.i.ś.o.), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.i.ś.o.), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 u.i.ś.o., wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 u.i.ś.o.), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j Prawa wodnego (art. 81 ust. 3 u.i.ś.o. ). Natomiast jeżeli żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Przyjmuje się, że wydanie decyzji odmownych będzie mogło nastąpić również wtedy, gdy we wniosku pojawią się sprzeczności z innymi przepisami prawa lub z przeprowadzonego postępowania wynika możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko. W ocenie składu orzekającego organu nie wystąpiła żadna z negatywnych przesłanek do wydania decyzji środowiskowej. Co do naruszenia art. 63 u.i.ś.o. poprzez niewyjaśnienie wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie oraz braku samodzielnej oceny KIP i poprzestanie wyłącznie na zacytowaniu treści uzasadnienia postanowienia RDOŚ, Kolegium wskazało, że w istocie uzasadnienie kwestionowanej decyzji stanowi w większości przytoczenie treści opinii RDOŚ. Okoliczność ta nie może jednak stanowić podstawy do uchylenia decyzji oraz odmownego załatwienia wniosku, bowiem z KIP jak i opinii organów współdziałających wynika, że realizacja przedsięwzięcia nie będzie stwarzała zagrożenia dla środowiska oraz życia lub zdrowia ludzi. Zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie zostały poparte żadnymi dowodami ani danymi. Uznać zatem należy je za gołosłowne. Brak jest również podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego: do spraw gatunków zwierząt żyjących na obszarze planowanej inwestycji, a który wskaże jak inwestycja wpływa na żyjące na obszarze inwestycji gatunki chronione ptaków i zwierząt; do spraw stanu lokalnych wód podziemnych i powierzchniowych oraz do spraw wpływu i ingerencji inwestycji w szatę roślinną obszaru chronionego. Zdaniem Kolegium zgromadzony materiał dowodowy umożliwiał wydanie decyzji pozytywnej, zaś wiadomości specjalne w zakresie wskazanym w odwołaniu nie są w realiach niniejszej sprawy wymagane. Na koniec Kolegium podkreśliło, że decyzja odmowna nie może wynikać ze sprzeciwu lokalnej społeczności ani z obawy o możliwą utratę wartości położonych w sąsiedztwie nieruchomości (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 429/15, wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 412/17). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący: A. K., G. K., A. B., G. N., A. N., M. W., J. W., M. O. (reprezentowani przez radcę prawnego) zarzucili decyzji naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes stron, stwarza sytuację zagrożenia dla środowiska, nie wyjaśniono wpływu na środowisko i nie dokonano w postępowaniu oceny przydatności inwestycji dla terenu gminy Jedwabno; 2. art. 8 k.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, z uwagi na fakt bezwarunkowego przyjęcia, że KIP odpowiada treści przepisów prawa materialnego (art. 62a i 63 u.i.ś.o.), a warianty w niej ukazane są prawidłowe i wykonalne na tym obszarze, czy warianty uwzględniają oddziaływanie nie tylko na nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z działkami "[...]" i "[...]", ale także obszary dalsze podlegające ścisłej ochronie przyrodniczej oraz czy uwzględniają nie tylko rodzaj gruntu zgodny z klasyfikacją, ale także czy uwzględniają funkcję tych terenów (rekreacyjną, turystyczną, wypoczynkową, mieszkaniową) zawartą w Strategii Rozwoju Gminy "[...]" (nastąpi zmiana na produkcyjną); 3. art. 80 k.p.a. poprzez dowolne ustalenia faktyczne, oparte na niepełnym i niekompletnym materiale dowodowym, a więc w oparciu o dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę i poprzestanie na informacjach środowiskowych inwestora, bez zaangażowania w tym zakresie organu, polegającego na realnej weryfikacji wpływu inwestycji na środowisko oraz na podstawie treści uzgodnień uzyskanych w trakcie postępowania i bez samodzielnej oceny merytorycznej KIP, podczas gdy dokument ten jest dokumentem prywatnym i podlega ocenie jako dowód w sprawie, a organ nie odniósł się do błędów merytorycznych karty i nie odniósł się do wskazań wnioskodawcy o niemożności określenia na tym etapie istotnych wartości technicznych inwestycji mogących mieć wpływ na środowisko; 4. art. 80 k.p.a. poprzez brak weryfikacji informacji przedstawionych przez inwestora w KIP za pomocą obiektywnych dowodów w postaci odpowiednich opinii biegłych, mimo sąsiadowania inwestycji ze zbiornikami wodnymi położonymi na działce nr "[...]" oraz "[...]", a także na działce "[...]" wykorzystywanymi rolniczo, np. do siewu zboża, co wskazuje organ, brak poinformowania stron o dokonanych wizjach lokalnych, co uniemożliwiło udział stron w czynności, co wpłynęło bezpośrednio na brak wiedzy stron co do osoby przeprowadzającej czynność i czy posiadała stosowne uprawnienia do oceny odległości w terenie (np. geodezyjne), pominięcie stanu wód powierzchniowych i podziemnych na terenie planowanej inwestycji i wpływu inwestycji na wysokość tych wód (faktem powszechnie znanym jest drastyczna zmiana stanu i wysokości wód w jeziorze S.), planowanej inwestycji na terenie Obszaru Chronionego "[...]" i brak uwzględnienia tego faktu w KIP, podobnie jak sąsiadowanie z Ostoją Puszczy "[...]" i Obszarach specjalnej ochrony i użytków ekologicznych, pominięcie iż wnioskodawca nie wskazał mitygantów dla ingerencji w środowisko naturalne zwierząt i ptaków (w tym chronionych), a skupił się wyłącznie na małych kręgowcach, brak ujęcia wpływu zmian w terenie na siedliska ptaków i zwierząt (brak weryfikacji i obserwacji w tym zakresie), brak uwzględnienia w KIP dużych kręgowców, które nie będą miały możliwości dalszego korzystania z tego terenu i będą miały utrudnione przemieszczanie się; 5. art. 80 k.p.a. w zw. z art.107 § 3 k.p.a. poprzez brak samodzielnej ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy, co należy do obowiązków organu i poprzestanie przez organ na informacjach uzyskanych od wnioskodawcy, niedokonanie analizy wobec całej inwestycji i kumulacji jej poszczególnych elementów, tj. sumy czynników które emituje inwestycja i poprzestanie na wskazaniach wnioskodawcy co do poziomu hałasu i mocy tylko poszczególnych elementów, poprzestanie wyłącznie na zacytowaniu treści uzasadnienia postanowienia RDOŚ i zaniechanie samodzielnej analizy i oceny dokumentacji sprawy, przyjęcie, że hałas generowany przez 1 stację i 1 jej poszczególny element jest jednym hałasem, podczas gdy KIP wskazuje poziom hałasu dla poszczególnego elementu co oznacza, że podlegają one kumulacji, w dalszej kolejności nie ustalono jaki poziom hałasu będzie istniał dla każdej ze stron postępowania; 6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie uwag i wniosków odwołujących zarówno przez organ I jak i II instancji oraz brak weryfikacji informacji podanych przez inwestora we wniosku. Pominięcie w rozstrzygnięciu parametrów technicznych poszczególnych elementów inwestycji, co w związku z tym może prowadzić do obejścia przepisów prawa przez inwestora tym bardziej, że inwestor wskazywał w KIP, że nie jest w stanie określić warunków technicznych planowanej inwestycji w sposób jednoznaczny i precyzyjny, a jedynie ogólnie wskazywał na moc paneli, transformatorów, ich ilość; organ pominął w całości brak informacji o rodzaju akumulatorów co jest niezbędne do oceny wpływu na środowisko w przypadku awarii, pominięcie że KIP nie zawiera informacji czy na planowanym obszarze są tereny wymagające ochrony akustycznej, brak jest w aktach sprawy informacji czy organ ustalił przedsięwzięcia planowane, realizowane i zrealizowane na tym terenie, dla których podobna decyzja została wydana; 7. art. 76 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i potraktowanie KIP jako dokumentu niewymagającego oceny pod względem zgodności stanu faktycznego, a które to domniemanie przysługuje wyłącznie dokumentom urzędowym, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów gdyż rzeczą organu jest dokonanie rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny KIP; 8. art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a u.i.ś.o. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, nieprawidłowe ustalenie stron postępowania w sprawie - organ II instancji wskazuje na ponad 11 stron, podczas gdy w aktach brak informacji w jaki sposób organy obu instancji ustaliły strony postępowania i jakie czynniki przyjęły by obliczyć ilość stron oraz jaką normę prawną przyjęto, by wykazała ona czym organy kierowały się ustalając ilość stron, organ I instancji jedną i tą samą osobę policzył jako dwie osoby, co uniemożliwiało ochronę praw stron, które nie zamieszkują stale terenów sąsiadujących z inwestycją i których nieruchomości podlegają oddziaływaniu inwestycji, adekwatne reakcje stron w postępowaniu nie były możliwe; 9. art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3a w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 6 u.i.ś.o. poprzez brak wezwania inwestora do przedłożenia stosownych dokumentów potwierdzających ilość stron i obarczenie tym ciężarem osób składających odwołanie, podczas gdy to wnioskodawca inwestycji jest zobowiązany do przedłożenia stosownych dokumentów wskazujących na sąsiadów obszaru sąsiadującego z inwestycją, z uwzględnieniem nie tylko odległości 100 m, ale także aspektów wskazanych w pkt. 2 i 3 art. 74 ust. 3a u.i.ś.o., co doprowadziło do naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego oraz naruszenia uprawnień stron; 10. art. 59a ust. 2 pkt. 2 i ust. 3 w zw. z art. 59 i art. 63 u.i.ś.o. poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie analizy w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 11. art. 62a ust. 1 pkt 1-3, 5-7 u.i.ś.o. w zw. z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2023 r. poz. 682 ze zm.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że KIP spełnia wszystkie wymagania, w sytuacji gdy nie wynikają one z niej w dostatecznym stopniu; 12. art. 64 ust. 1b a contrario w zw. z art. 64 ust. 3 i 3a oraz ust. 5 u.i.ś.o. poprzez wydanie przez RDOŚ postanowienia z 17 stycznia 2024 r., podczas gdy powinien wydać opinię, a postanowienie wydawane jest w sytuacji, gdy organ uzna za konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, co błędnie doprowadziło organ do związania treścią aktu organu wydającego decyzję, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w sytuacji gdy opinia nie wiąże organu wydającego decyzję; 13. art. 64 ust. 1 pkt 1 u.i.ś.o. poprzez wydanie przez organ ochrony środowiska postanowienia, podczas gdy organ ochrony środowiska powinien wydać opinię, a którą organ wydający decyzję nie byłby związany, a co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 14. art. 63 u.i.ś.o. poprzez niewyjaśnienie wszystkich przesłanek wskazanych w przepisie, co spowodowało wady uzasadnienia i analizy sprawy przez organ, a w konsekwencji doprowadziło do nierozpoznania istoty sprawy; 15. art. 84 ust. 1 i 1a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c i 82 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 86 u.i.ś.o. poprzez wydanie decyzji bez należytej oceny zagrożeń dla życia i zdrowia obecnych mieszkańców, a także przyszłych mieszkańców i poprzez odstąpienie od określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś.o., w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, bądź określenia obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, rozumiane jako zdrowie i życie ludzi, ekosystem; 16. pominięcie przepisów § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. (Dz.U. z 2013 r. poz. 112), które określają dozwolone poziomy hałasu na terenach rekreacyjno-wypoczynkowych, mieszkaniowych i pominięcie funkcji terenów oznaczonej w Strategii Rozwoju Gminy J. jako terenów turystycznych, wypoczynkowych i rekreacyjnych; 17. § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" poprzez ich zastosowanie, podczas gdy w postępowaniu naruszono szereg przepisów prawa materialnego i procesowego, które doprowadziły organ ochrony środowiska do błędnego przekonania, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania dla inwestycji, a obszar ten podlega szczególnej ochronie co do szaty roślinnej oraz wód i fauny; 18. art. 5 i art. 6 ust. 1 i art. 3 pkt 30 i 50 P.o.ś. polegające na pominięciu w decyzji warunków zapobiegających negatywnemu oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na planowaną zabudowę jednorodzinną i rekreacyjną, naturalne zbiorniki wodne oraz ekosystem i gatunki zwierząt podlegające szczególnej ochronie, czym naruszona została zasada zapobiegania oraz kompleksowości ochrony środowiska oraz zrównoważonego rozwoju; 19. art. 21 ust. 1 oraz art. 64, art. 31 ust. 3, art. 5 Konstytucji RP oraz art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji uwzględniającej jedynie interes wnioskodawcy, natomiast ze szkodą dla przyszłych mieszkańców i społeczności lokalnej, środowiska, czym naruszona została zasada uwzględniania słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, a także konstytucyjna zasada proporcjonalności obowiązku ochrony prawa własności i innych praw majątkowych oraz zrównoważonego rozwoju; 20. art. 63 u.i.ś.o. w zw. z art. 65 ust. 3 tej ustawy, art. 5 w zw. z art. 6 ust. 1 P.o.ś. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieujęcie w uzasadnieniu uwarunkowań określonych ustawą środowiskową, pominięcie że ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów; 21. dodatkowo zarzucono niezgodność inwestycji z Program Ochrony Środowiska dla Gminy J. na lata 2023-2026 z perspektywą do roku 2030, gdzie teren objęty inwestycją jest przeznaczony przede wszystkim na rozwój turystyki i ochronę przyrody istniejącej oraz niezgodność z zarządzeniem RDOŚ z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 "[...]" w zakresie obszarów szczególnej ochrony ptaków i podejmowania działań ochronnych przyrody na terenie objętym inwestycją i pominięcie wskazanego aktu publikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa "[...]", tj. z aktem powszechnie obowiązującym. Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o: uchylenie obu decyzji instancyjnych; powołanie biegłego do spraw gatunków zwierząt żyjących na obszarze planowanej inwestycji; powołanie biegłego do spraw stanu lokalnych wód podziemnych i powierzchniowych; powołanie biegłego do spraw wpływu i ingerencji w szatę roślinną obszaru chronionego na jakim planowana jest inwestycja. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z 18 stycznia 2025 r. stanowisko w sprawie zajął inwestor, przekonując, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i wyczerpujący, wymagana procedura została zachowana. Wskazał, że w KIP zawarto wszystkie informacje pozwalające oszacować wpływ przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor podkreślił, że Strategia Rozwoju Gminy nie jest aktem prawa miejscowego, zatem jej zapisy nie są wiążące. W ocenie inwestora istotne pozostaje zagadnienie: Czy estetyka farm fotowoltaicznych jest dla społeczeństwa ważniejsza niż ich wartość ekologiczna? Podkreślił, że organ I instancji bazował na opinii organów współdziałających, tj. wyspecjalizowanych w konkretnych obszarach wiedzy. Przeprowadzone analizy wykazały, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływała na obszar powyżej 100 m od granicy przedsięwzięcia. Inwestor przyznał, że uzasadnienie decyzji organu I instancji stanowi w większości przytoczenie treści opinii RDOŚ, jednak okoliczność ta nie powinna stanowić podstawy do uchylenia decyzji oraz odmownego załatwienia wniosku. Ustanowienie formy ochrony przyrody nie eliminuje realizacji odnawialnych źródeł energii. Na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2025 r. Sąd oddalił zgłoszone w skardze wnioski dowodowe o powołanie biegłych. Pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę i zarzuty w niej zawarte. Dodatkowo podał, że na chwilę obecną dla działek zlokalizowanych na ocenianym obszarze złożono także wniosek o zabudowę zagrodową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Z unormowania tego wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się co do zasady do oceny zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w czasie jej wydania. Wynika to z treści art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Stosownie zaś do art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia w tym zakresie całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym. Na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Skarżący nie załączyli do skargi żadnych dokumentów, które można byłoby rozważać jako dowody uzupełniające, ale domagali się powołania biegłych dla weryfikacji ustaleń KIP. Żądanie takie wykracza poza dyspozycję art. 106 § 3 p.p.s.a. Dlatego też Sąd zgłoszone wnioski dowodowe oddalił. Wyjaśnić pozostaje, że to rolą organów administracji publicznej jest rozstrzyganie o prawach czy obowiązkach stron stosunku administracyjnego na podstawie norm prawa materialnego i w ustalonym w tym postępowaniu stanie faktycznym. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy postępowanie organu odpowiadało wymogom formalnym i czy w ustalonym stanie faktycznym prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. W przypadku stwierdzenia, że skarżony akt został wydany z naruszeniem przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, sąd uchyla go lub stwierdza jego nieważność (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Innymi słowy, jeżeli sąd administracyjny uznałby, że stan sprawy wymagał powołania biegłego, a organ tego zaniechał, to stanowiłoby to podstawę do uchylenia decyzji, a nie przeprowadzania dowodu z opinii biegłego przez sąd. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych podstawą prawną wydanej decyzji i treścią zaskarżonego aktu. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kwestionowana decyzja w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie do 10 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 10 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na ww. działkach wydana została zgodnie z przepisami u.i.ś.o., z poszanowaniem zasad unormowanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie i swoje stanowisko przekonywująco uzasadniły. Uwzględnić należy, że zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego wynika, co podkreślić należy, z przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Aby norma prawa materialnego mogła być prawidłowo zastosowana, muszą zostać ustalone wszystkie okoliczności objęte hipotezą lub dyspozycją przepisu. W tym celu organ dokonuje wykładni przepisu i ustala zakres koniecznego postępowania wyjaśniającego oraz sposób jego udokumentowania. Podnieść należy, że cytowana na wstępie ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko normuje kompleksowo w Rozdziałach 1 i 3 Działu V procedurę i kryteria jakie należy brać pod uwagę przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzją taką jest też m.in. decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co wynika z brzmienia art. 84 ust. 1 i 2 u.i.ś.o. Stosownie do art. 59 u.i.ś.o ust. 1, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W rzeczonej sprawie bezspornym pozostaje, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż dotyczy zabudowy gruntu systemami fotowoltaicznymi o powierzchni powyżej 0,5 ha na obszarze objętym formą ochrony przyrody, tj. zlokalizowane w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]", dla którego obowiązującym aktem prawnym jest uchwała nr "[...]" Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]". Okoliczność, że zabudowa systemami fotowoltaicznymi wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarze objętym formą ochrony przyrody została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie oznacza automatycznie, że zamierzenie powinno podlegać szczegółowej ocenie. Wbrew nazewnictwu, wydając decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, organ analizuje potencjalną możliwość oddziaływania inwestycji na środowisko na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.i.ś.o. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć - w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wydawana na wniosek inwestora (art. 73 ust.1 u.i.ś.o.), który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu jest weryfikacja tych założeń pod względem ochrony środowiska. Celem tego postępowania jest zapobieżenie degradacji zasobów naturalnych i występowania emisji i innych uciążliwości, w tym na zdrowie i życie ludzkie, powodujących przekroczenie dopuszczalnych norm. Konkludując, ze względu na charakter zamierzenia ustawodawca ustalił, że sporządzenia raportu odziaływania na środowisko wraz ze szczegółową analizą wymagają bezwzględnie przedsięwzięcia kwalifikowane jako zawsze znacząco oddziaływujące na środowisko. Ustawodawca zwolnił z tego obowiązku inwestycje, których oddziaływanie zostanie uznane za potencjalne. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego wyraz "potencjalny" oznacza - mogący zdarzyć się w odpowiednich warunkach, jest możliwy, przewidywany; przypuszczalny, teoretyczny, hipotetyczny. Stosownie do art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianami klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 63 u.i.ś.o. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stwierdza się obligatoryjnie, jeżeli: 1) możliwość realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1, jest uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; 2) z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że realizacja przedsięwzięcia może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. W myśl art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.i.ś.o. postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy - Prawo wodne. Stosownie do art. 64 ust. 3 u.i.ś.o organy opiniujące uwzględniają łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. Wskazać należy, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie nie jest związany stanowiskiem organów opiniujących. Kwestia ta wielokrotnie była przedmiotem oceny zarówno w doktrynie, jak i judykaturze. Opiniowanie jest najsłabszą formą współdziałania organów administracyjnych, a opinia wyrażona przez organ współdziałający nie ma charakteru wiążącego dla organu prowadzącego postępowanie (por. K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. IV 2023, LEX/el. oraz wyrok NSA z 2 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2738/17, czy wyrok NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 2507/14 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Opinie wyspecjalizowanych organów, o których mowa w art. 64 u.i.ś.o. mają charakter pomocniczy, a ich zadaniem jest ułatwienie właściwemu organowi podjęcie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o., tj. stwierdzenie obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast to do organu prowadzącego postępowanie należy ostateczna ocena, czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko. Z drugiej strony stanowisko organów opiniujących stanowi pogląd w sprawie organu wyspecjalizowanego, który organ orzekający musi brać pod uwagę i poddać swobodnej ocenie, w myśl art. 80 k.p.a. Przy ocenie zasadności stanowisk organów współdziałających należy uwzględniać, czy działały one w ramach swojej właściwości, czyli w dziedzinach, w których są wyspecjalizowane i czy swoje stanowisko przekonywująco uzasadniły. W niniejszym postępowaniu wymóg ten został spełniony. Wszystkie organy współdziałające uznały jednomyślnie, że wnioskowane zamierzenie nie budzi wątpliwości, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wyjaśniły jakie względy o tym zadecydowały. Przekonuje to o słuszności zaskarżonej decyzji, a jednoczenie bezzasadności zarzutów skarżących o braku przedstawienia w KIP realnego wpływu inwestycji na środowisko. Zgodnie z przepisem art. 62a ust. 1 u.i.ś.o. karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać podstawowe informacje o planowanym przedsięwzięciu, umożliwiające analizę kryteriów, o których mowa w art. 63 ust. 1. Kartę informacyjną przedsięwzięcia podpisuje autor, a w przypadku gdy jej wykonawcą jest zespół autorów - kierujący tym zespołem, wraz z podaniem imienia i nazwiska oraz daty sporządzenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 62a ust. 2 u.i.ś.o.). Można zauważyć, że ustawodawca nie wymaga, aby autorzy KIP wykazali, że legitymują się specjalnym wykształceniem kierunkowym, jak to jest w przypadku autorów raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w myśl art. 74 a ust. 2 i 3 u.i.ś.o. Niemniej jednak w orzecznictwie ugruntował się pogląd, zgodnie z którym KIP zawiera szczegółową i specjalistyczną treść. W judykaturze nie budziło i nie budzi wątpliwości, że karta informacyjna przedsięwzięcia powinna być sporządzona przez specjalistę, który posiada fachową wiedzę w zakresie charakterystyki przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko. Co do zasady ani organ administracji właściwy do wydania decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, ani sąd administracyjny nie dysponują wiedzą specjalistyczną w tym zakresie. Dlatego mogą dokonywać oceny treści KIP pod względem zgodności z przepisami prawa, spójności, logiczności a także kompletności tego dokumentu, kierując się doświadczeniem życiowym, zawodowym, wiedzą uzyskaną przy analizie podobnych spraw. W wyroku z 11 marca 2025 r., sygn. akt III OSK 5883/21 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny rozważając obowiązek przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej, uznał brak takiego obowiązku. Wyjaśnił, że budowa farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie jest przedsięwzięciem obejmującym podejmowanie działalności, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (którego naruszenie zarzucono w pkt 18 skargi). Faktem jest okoliczność, że farmy takie już istnieją i funkcjonują w wielu miejscach, co pozwala również na ocenę zarzutów stawianych takim inwestycjom. W niniejszej sprawie skarżący zarzucili, że organ nie dokonał samodzielnej oceny inwestycji, ponieważ poprzestał bezkrytycznie na stwierdzeniach zawartych w KIP i zacytowaniu stanowiska RDOŚ, nie powołał biegłych i nie dokonał analizy czy KIP zawiera elementy określone w art. 62a i 63 u.i.ś.o. Zarzuty te nie są zasadne, co zostanie w dalszej kolejności wyjaśnione dokładniej. W rozpatrywanym przypadku nie budzi wątpliwości Sądu, że organy orzekające przeanalizowały wniosek inwestora, szczególnie planowaną lokalizację inwestycji i jej parametry według kryteriów wyszczególnionych w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. Przekonuje o tym porównanie treści tego unormowania z treścią KIP i treścią uzasadnień decyzji organu odwoławczego i organu I instancji z załączoną charakterystyką przedsięwzięcia. Podkreślić pozostaje, że skarżący zarzucili ogólnikowo naruszenie art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. poprzez jego niezastosowanie, twierdząc, że organy orzekające nie dokonały analizy w zakresie potrzeb przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zarzut z pkt 10), poprzez nieuwzględnienie wszystkich elementów przyrody podlegających ochronie (zarzut z pkt 20) oraz niewyjaśnienie wszystkich przesłanek wskazanych w tym przepisie (zarzut z pkt 14). Nie skonkretyzowano jednak jakie, według skarżących, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, braki ma przedłożona KIP w świetle treści art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. Przepis ten posiada liczne jednostki redakcyjne, składa się z punktów i licznych podpunktów, zaś skarżący nie wyjaśniają, które z unormowań tego przepisu zostały pominięte, albo niewystarczająco wyjaśnione, co uniemożliwia Sądowi precyzyjne odniesienie się do stawianych zarzutów. W szczególności nie można uznać że o naruszeniu art. 62a i art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. świadczą podnoszone w skardze braki KIP, dotyczące tego, że: "wnioskodawca wskazuje w wielu miejscach, że nie jest w stanie wskazać określonych parametrów technicznych inwestycji (np. dotyczących transformatorów, akumulatorów, poziomu kumulatywnego działania hałasu w okresie od 6.00 do 22.00 od poniedziałku do niedzieli), pomija kwestię rozbiórkową zaplecza budowy, pomija alternatywę zabijania pali w sytuacji niekorzystnych warunków gruntowych, rozbieżności w zastosowanej mocy i ilości paneli, braku informacji o posadowieniu paneli od granic działki w zestawieniu z obszarem inwestycji i łącznej powierzchni paneli, brak jest w KIP analizy hałasu zgodnie z rozporządzeniem, czy analizy bytowania i ochrony zwierząt i ptaków na obszarze i w sąsiedztwie inwestycji (w tym chronionych) - wnioskodawca odniósł się tylko do małych kręgowców itp.". W skardze skarżący podnosili też, że w KIP brak jest wskazania hałasu kumulatywnego od wszystkich urządzeń, brak analizy wielkości inwestycji w stosunku do obszaru nieruchomości i przeżywalności szaty roślinnej pod panelami, brak analizy konfliktów społecznych spowodowanych połączeniem odmiennych funkcji zabudowy mieszkalnej, rekreacyjnej i rolniczej z produkcyjną. Według skarżących inwestor pominął ochronę ptaków. Z przytoczonymi twierdzeniami skarżących nie można się zgodzić z następujących względów. Jak już zaznaczono decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana jest na wniosek inwestora, który przedstawia założenia planowanego przedsięwzięcia, podane dane mogą mieć charakter ramowy i podlegać uszczegółowieniu na kolejnych etapach inwestycyjnych. Inwestor nie musi precyzować na tym etapie dokładnej lokalizacji paneli na działce oraz jakich dokładnie akumulatorów, transformatorów i inwerterów użyje, szczególnie, że są to urządzenia gotowe z atestami. Mogą to być wskazania alternatywne. Według opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w proponowanej przez inwestora instalacji stosuje się transformatory żywiczne, tzw. transformatory "suche". W przypadku zastosowania transformatorów olejowych wiążący będzie warunek określony w decyzji organu I instancji w pkt 2. sentencji, tiret dziewiąte, zgodnie z którym w przypadku posadowienia stacji transformatorowej z transformatorem olejowym, stację należy wyposażyć w szczelne misy olejowe, aby w trakcie awarii ciecz izolacyjna lub olej nie przedostały się do środowiska gruntowo-wodnego. Wystarczający pozostaje w KIP zapis maksymalnych wartości, tj. że: pod inwestycje przeznaczony zostanie obszar na skonkretyzowanych działkach do 5,0 ha, ilość paneli do 45000, o jednostkowej mocy od 200 do 2000 WP, do 10 sztuk stacji transformatorowych, magazynów energii do 10 sztuk, inwerterów do 140 sztuk, moc do 10 MW. Rolą organów orzekających i współdziałających w tym postępowaniu było zweryfikowanie tych założeń pod względem ochrony środowiska na podstawie KIP, ocenianej pod względem kompletności i rzetelności. Ponieważ na gruncie u.i.ś.o. ustawodawca zobowiązał inwestora do przedłożenia karty informacyjnej przedsięwzięcia i określił zakres tego dokumentu, to karta informacyjna przedsięwzięcia jest dokumentem mającym szczególne znaczenie w postępowaniu dotyczącym uwarunkowań środowiskowych. Chociaż KIP stanowi dokument prywatny, który podlega swobodnej ocenie organu, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają temu dokumentowi szczególne znaczenie, jako źródłu ustaleń faktycznych. Przyjmuje się, że dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego przedsięwzięcia. Podważenie ustaleń zawartych w KIP może nastąpić jedynie, co do zasady, przez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą, jak autor karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów, np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia (tak NSA w wyrokach: 15 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 208/23; z 13 grudnia 2023 r., sygn. akt III OSK 978/22; z 27 czerwca 2023 r., sygn. akt III OSK 2352/21; z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 875/20, publ. CBOSA). Jeżeli zatem strona zmierza do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, w tym założeń technicznych, czy przewidywanego zakresu oddziaływania, to jej obowiązkiem jest przedłożenie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów karty informacyjnej, o których mowa w art. 62a ust. 1 u.i.ś.o. (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1944/11, CBOSA). W świetle powyższych stwierdzeń nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że organy oparły się na KIP i opiniach organów współdziałających i nie przeprowadzały dowodów z opinii biegłych, skoro organy orzekające nie miały zastrzeżeń do merytorycznej strony przedłożonej karty informacyjnej, a żaden z uczestników postępowania nie przedłożył opinii, ekspertyzy odmiennej, podważającej ustalenia zawarte w karcie. Gdyby taka odmienna ekspertyza została przez stronę przedłożona, wówczas po stronie organu zaistniałyby wątpliwości co do wiarygodności danych zawartych w KIP. Dopiero w przypadku, gdyby wątpliwości tych nie usunięto, to zgodnie z zasadą przezorności, należałoby orzec o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (por. wyrok NSA z 1 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1837/11, publ. w CBOSA). Zdaniem Sądu kontestowana karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera wszystkie wymagane elementy, a skarżący nie podważyli skutecznie danych zawartych w tym dokumencie, poprzestając na ogólnikowej negacji zamierzenia, polemice z argumentami organu i domaganiu się powołania biegłych, podczas gdy to na skarżących w tym względzie spoczywał ciężar wykazania, że zawarte w karcie informacyjnej dane są nieuprawnione w sytuacji ich negowania. W myśl art. 7 k.p.a. organ orzekający stoi na straży praworządności i przeprowadza dowody z urzędu lub na wniosek strony. Wywodzona z tego przepisu zasada oficjalności postępowania oznacza, że organ administracji jest zobowiązany z urzędu do ustalenia prawdy materialnej, czyli zgodnej z rzeczywistością. W tym celu jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co zostało wprost wyrażone w art. 77 § 1 k.p.a. Nie zwalnia to jednak strony postępowania z obowiązku dostarczenia dowodów służących wyjaśnieniu okoliczności sprawy, z których to strona wywodzi skutki prawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym konsekwentnie podkreśla się bowiem, że strona, która z danych faktów zamierza wywodzić korzystne dla siebie skutki prawne, zobowiązana jest wskazać organowi te fakty i przedstawić dowody, które mogą potwierdzić jej stanowisko (por. wyroki NSA z 15 listopada 2000 r. sygn. akt III SA/2431/99, z 7 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2123/16, z 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1452/20 czy wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 713/16, publ. CBOSA). W wyroku z 25 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2859/16 (publ. w CBOSA), NSA wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym ciężar dowodu należeć będzie w pewnych sytuacjach do organu administracji, natomiast w pewnych do strony, w zależności od tego, kto z tych okoliczności wywodzić będzie skutki prawne (zob. też F. Elżanowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H. Beck, W-wa 2014, str. 325). W wyroku z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 20/21 publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w postępowaniu administracyjnym, w tym w szczególności w sprawach dotyczących nakładania obowiązków, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Zasada ta doznaje przełamania w przypadkach, w których wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony. W związku z tym strona postępowania nie może poprzestawać na gołosłownych twierdzeniach i oczekiwać, że to organ zbierze dowody weryfikujące jej stanowisko. Jeżeli organ zgromadził dowody w sposób niewadliwy, z których wynikają jednoznaczne wnioski, to nie ma obowiązku gromadzić dodatkowych dowodów, przekonuje o tym treść art. 78 § 1 i 2 k.p.a. Stosownie do treści art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zgodnie z zasadami logiki, doświadczenia życiowego, stanu wiedzy. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody łącznie. W niniejszej sprawie zgromadzony materiał dowodowy jest spójny i został rozważony przez organy orzekające w ich całokształcie. W realiach niniejszej sprawy nie sposób uznać zarzutów skargi dotyczących braku uwzględnienia położenia planowanej inwestycji na terenie Obszaru Chronionego "[...]", sąsiadowania z Ostoją "[...]" i Obszarach specjalnej ochrony i użytków ekologicznych, pominięcia, że wnioskodawca nie wskazał mitygantów dla ingerencji w środowisko naturalne zwierząt i ptaków (w tym chronionych), a skupił się wyłącznie na małych kręgowcach, brak ujęcia wpływu zmian w terenie na siedliska ptaków i zwierząt (brak weryfikacji i obserwacji w tym zakresie). Przedmiotowe przedsięwzięcie planowane jest do realizacji na działkach nr "[...]" i "[...]", obręb B. Zgodnie z przedłożonymi przez inwestora dokumentami: wypisem z rejestru gruntów oraz kopią mapy ewidencji gruntów, są to użytki rolne - pola uprawne i w niewielkiej części łąki, oznaczone symbolem RIVa i ŁIV, czyli o niskiej klasie bonitacyjnej. Grunty uprawne, czy wykorzystywane na pastwiska nie są gruntami cennymi przyrodniczo. Nie są to tereny, na których można byłoby oczekiwać stanowisk lęgowych ptaków, czy chronionych gatunków roślin. Zgodnie z informacjami na str. 68 KIP, których skarżący nie podważyli, teren inwestycji znajduje się poza obszarami korytarzy ekologicznych wyznaczonych przez Zakład Badań Ssaków PAN w B. Nie budzi w związku z tym wątpliwości Sądu, że realizacja inwestycji nie zagrozi i nie będzie znacząco wpływać na obszary i gatunki chronione. Funkcjonowanie przedmiotowej elektrowni fotowoltaicznej nie wpłynie potencjalnie na populację ptaków. Panele wraz z konstrukcją wsporczą będą sięgały do 5 metrów, będą statyczne i ustawione w odstępach, co uzasadnia przyjęcie, że nie będą stwarzały niebezpieczeństwa kolizji w czasie przelotów ptaków. Panele będą zamocowane na stojakach wbitych w ziemię, pomiędzy rzędami paneli i pod nimi będzie teren porośnięty trawą umożliwiający migrację zwierząt. Inwestor wyjaśnił, że na panelach fotowoltaicznych zostanie zastosowana powłoka antyrefleksyjna, która ogranicza efekt lśnienia, w związku z czym, nie będzie on dotyczył migracji ptaków i wykluczy ewentualne kolizje ptaków z panelami. Przy ogrodzeniu inwestycji zachowane zostaną standardy pozwalające na swobodną migrację drobnych zwierząt. Według wiedzy inwestora obszar oddziaływania inwestycji zamknie się w jej granicach. Okoliczności powyższych nie zanegowały organy opiniujące. Zasadnym jest zauważyć, że zgodnie z art. 130 ust. 1 u.i.ś.o. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska powołuje regionalnych dyrektorów ochrony środowiska spośród osób posiadających dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku dającym kwalifikacje do wykonywania zadań określonych w ustawie oraz posiadających co najmniej 3-letni staż pracy na stanowisku kierowniczym w zakresie ochrony środowiska. W myśl art. 131 ust. 1 u.i.ś.o. do zadań regionalnego dyrektora ochrony środowiska należy: 1) udział w strategicznych ocenach oddziaływania na środowisko; 2) przeprowadzanie ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko lub udział w tych ocenach; 3) tworzenie i likwidacja form ochrony przyrody na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; 4) ochrona i zarządzanie obszarami Natura 2000 i innymi formami ochrony przyrody, na zasadach i w zakresie określonych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; 5) wydawanie decyzji na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody; 6) przeprowadzanie postępowań i wykonywanie innych zadań, o których mowa w ustawie z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie; 7) przekazywanie danych do bazy, o której mowa w art. 128; 8) (uchylony) 9) współpraca z organami jednostek samorządu terytorialnego w sprawach ocen oddziaływania na środowisko i ochrony przyrody; 10) współpraca z organizacjami ekologicznymi; 11) wykonywanie zadań, w tym wydawanie decyzji oraz zlecania ekspertyz z zakresu gospodarki odpadami; 12) wykonywanie zadań związanych z zapobieganiem wprowadzaniu do środowiska i przeciwdziałaniem rozprzestrzenianiu się w środowisku inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii, inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Polski oraz inwazyjnych gatunków obcych, które prawdopodobnie spełniają kryteria uznania ich za stwarzające zagrożenie dla Unii, w zakresie określonym w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o gatunkach obcych. Treść przytoczonych przepisów potwierdza, że RDOŚ jest organem posiadającym kompleksową wiedzę na temat stanu środowiska, istniejących zagrożeń oraz form przyrody podlegających ochronie. Organ ten w wydanej opinii z 17 stycznia 2024 r. uznał, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wnioskowanej budowy do 10 farm fotowoltaicznych o łącznej mocy do 10 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na wymienionych działkach. RDOŚ swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, poddając wnikliwej analizie wszystkie aspekty zamierzenia przedstawione w KIP. Zdaniem tego organu z uwagi na rodzaj i skalę przedsięwzięcia, oddziaływania będą miały zasięg lokalny i nie spowodują istotnych zmian w środowisku. RDOŚ nie miał wątpliwości co do rzetelności i kompletności ustaleń zawartych w KIP. Obowiązkiem tego organu było uwzględnienie łącznie uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.ś.o. (stanowi o tym art. 64 ust. 3 u.i.ś.o.). RDOŚ uwzględnił m.in, że przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedlisk łęgowych oraz ujść rzek, obszarach wybrzeży i obszarach leśnych oraz górskich. Teren inwestycji nie leży również w zasięgu stref ochronnych ujęć wód i zbiorników wód śródlądowych. Przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarze ochrony uzdrowiskowej. W jego obrębie nie stwierdzono obszarów o szczególnych walorach historycznych, kulturowych lub archeologicznych, nie występują również obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwa ich przekroczenia. Poza tym RDOŚ wskazał, że na terenie działek inwestycyjnych oraz w strefie 100 m od ich granicy brak jest naturalnych zbiorników wodnych. RDOŚ omówił również szereg innych aspektów inwestycji, w tym wpływ inwestycji na faunę i florę, które zostały przytoczone przez organ I instancji uzasadnieniu do decyzji. Okoliczność, iż organ I instancji powtórzył w uzasadnieniu do decyzji argumenty RDOŚ nie stanowi naruszenia przepisów prawa, ale świadczy o podzieleniu przez organ I instancji stanowiska wyspecjalizowanego organu współdziałającego, do czego uprawnia swobodna ocena dowodów, w myśl art. 80 k.p.a. (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Ol 12/24, publ. w CBOSA). Nie można się również zgodzić ze skarżącymi, że stanowisko RDOŚ nie stanowi opinii, lecz wiążące uzgodnienie, którym organ I instancji był związany, ponieważ RDOŚ nadał mu formę postanowienia. Przede wszystkim wskazać pozostaje, że z powołanych w tym akcie jako podstawa przepisów prawa, a przytoczonych powyżej, jednoznacznie wynika, że RDOŚ wydaje w takiej sytuacji opinię. Poza tym RDOŚ w sentencji swojego stanowiska, które zostało nazwane "postanowieniem" wyraźnie dał wyraz temu, że zajmuje stanowisko opiniujące poprzez użycie sformułowania "wyraża opinię", nie ma zaś stwierdzenia, że organ dokonuje uzgodnienia, co stara się sugerować pełnomocnik skarżących w zarzutach skargi. Nie bez znaczenia pozostaje również, że powołany przez RDOŚ art. 123 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia. Postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Są to ogólne normy, które nie konkretyzują kiedy organ powinien zająć stanowisko w procesowej formie postanowienia. Co do zasady wydanie postanowienia wymaga podstawy prawnej, a więc przepisu, który w sposób wyraźny wprowadza wymóg rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach procesowych podmiotów postępowania. Orzecznictwo i doktryna dopuszczają jednakże wydawanie postanowień przez organ administracji publicznej także w tych sytuacjach, gdy brak wyraźnego przepisu upoważniającego do wydania postanowienia. Według J. Borkowskiego (Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. 7 C.H.BECK 2005, s. 554): "w pozostałych przypadkach [tj. gdy przepisy k.p.a. wprost nie stanowią o obowiązku wydania postanowienia ] z charakteru danej czynności wynikać będzie, że powinna być rozstrzygnięta postanowieniem, które może być w pewnym stopniu odformalizowane. Elementem kwalifikującym daną kwestię procesową jako rozstrzyganą postanowieniem będzie to, że dokonanie czynności procesowej, jej treść lub zakres wymagają aktu woli organu administracyjnego". Takie postanowienia można zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 k.p.a.). Reasumując, stwierdzić należy, że RDOŚ nie miał obowiązku wyrażania opinii w procesowej formie postanowienia, ale mógł to uczynić i pozostaje to bez wpływu na zakres związania dla organów orzekających. Dlatego nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione w pkt 12 i 13 skargi. Opinia RDOŚ o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wskazanego przedsięwzięcia świadczy też o spełnieniu warunku określonego w § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały nr "[...]" Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 września 2017 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "[...]" (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2017 r. poz. 4143). Zgodnie z tym przepisem zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, czyli zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których regionalny dyrektor ochrony środowiska stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z tego względu bezzasadny pozostaje zarzut pkt 17 skargi. Zamierzonego skutku nie mógł odnieść nadto zarzut pkt 21 skargi dotyczący niezgodności inwestycji z zarządzeniem RDOŚ z dnia 20 marca 2015 r. w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru Natura 2000 "[...]" w zakresie obszarów szczególnej ochrony ptaków. Trudno uznać, aby organ ochrony środowiska działał sprzecznie z wydawanymi przez siebie aktami. Poza tym skarżący w żaden sposób nie wyjaśnili w jakim aspekcie inwestycja jest niezgodna z zadaniami ochronnymi obszaru Natura 2000, tak więc Sąd nie był w stanie się odnieść do tak sformułowanego zarzutu nie dostrzegając żądnych naruszeń. W kontekście stawianych ogólnikowo w pkt 4 skargi zarzutów dotyczących pominięcia stanu wód powierzchniowych i podziemnych i wpływu inwestycji na wysokość tych wód, należy zwrócić uwagę na szerokie kompetencje instytucji Wód Polskich, które określa art. 240 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2025 r. poz. 960). Stosownie do ust. 1 tego artykułu Wody Polskie wykonują zadania określone w przepisach ustawy. Zgodnie zaś z art. 240 ust. 3 pkt 15 Prawa wodnego regionalne zarządy gospodarki wodnej wykonują̨ następujące zadania Wód Polskich: realizują i współdziałają w realizacji działań służących prowadzeniu zrównoważonego gospodarowania wodami, w tym osiągnieciu celów, o których mowa w art. 56, art. 57, art. 59 oraz w art. 61, w regionach wodnych. W swojej opinii z 5 stycznia 2024 r. o niestwierdzeniu potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia Dyrektor Zarządu Zlewni, jako organ wyspecjalizowany w ochronie i gospodarce wodami, wskazał wprost, że po przeanalizowaniu karty informacyjnej przedsięwzięcia, uwzględniając planowane rozwiązania chroniące środowisko oraz uwarunkowania wskazane przez ten organ w pkt 1-9 (które organ I instancji uwzględnił w wydanej decyzji) nie przewiduje się negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na stan jednolitych części wód oraz na realizację celów środowiskowych, określonych dla nich w II aktualizacji Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, wprowadzonej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2022 r. w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz.U. z 2023 poz. 300). Dyrektor Zarządu Zlewni uwzględnił, że teren przedsięwzięcia znajduje się w zlewni: Jednolitych Częściach Wód Powierzchniowych (JCWP) o nazwie: ""[...]"" kod: "[...]"; Jednolitych Częściach Wód Powierzchniowych Jeziornych (JCWP LW) o nazwie ""[...]"" kod: "[...]", które są monitorowaną częścią wód. Uwzględnił również, że teren inwestycji położony jest w zasięgu Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP) udokumentowanego O. (nr "[...]") oraz na obszarze chronionego krajobrazu Puszczy "[...]". Dyrektor Zarządu Zlewni wskazał, że na terenie działek inwestycyjnych znajdują się urządzenia melioracyjne i drenarskie, o które inwestor musi dbać i naprawić w razie uszkodzenia podczas robót budowanych. Nie można się zgodzić ze skarżącymi, aby sporna inwestycja mogła mieć wpływ na poziom wód jeziora S., które jest oddalone od terenu inwestycji o ponad 800 m, a inwestycja nie jest związana z poborem wód, ani odprowadzaniem ścieków, prócz wód opadowych. Kwestia oddziaływania inwestycji na zdrowie ludzi była natomiast przedmiotem oceny Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dale: "PPIS"). Kompetencje tego organu określa przepis art. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416). Zgodnie z jego postanowieniami Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami: 1) higieny środowiska, 2) higieny pracy w zakładach pracy, 3) higieny radiacyjnej, 4) higieny procesów nauczania i wychowania, 5) higieny wypoczynku i rekreacji, 6) zdrowotnymi żywności, żywienia i produktów kosmetycznych, 7) higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne - w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących higieny środowiska, a zwłaszcza wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, powietrza w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, gleby, wód i innych elementów środowiska w zakresie ustalonym w odrębnych przepisach. W wydanej opinii z 3 stycznia 2024 r. PPIS nie miał żadnych wątpliwości co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Odnosząc się do założeń technicznych i istniejących uwarunkowań terenowych, organ ten stwierdził, że oddziaływanie przedmiotowej elektrowni fotowoltaicznej na warunki zdrowia i życia będzie miało charakter krótkotrwały i odwracalny, związany z emisją hałasu i zapylenia, które ograniczy się głównie do etapu budowy lub ewentualnej likwidacji farmy. Planowana inwestycja ma charakter bezobsługowy, parametry pracy oraz bezpieczeństwo instalacji będą monitorowane automatycznie. Elektrownie słoneczne podczas eksploatacji nie emitują zanieczyszczeń oraz ponadnormatywnego hałasu, dlatego instalacja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi. Według PPIS obudowa kontenerowa stanowi zabezpieczenie przed polem elektromagnetycznym. Sąd podziela w pełni szerokie rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji Kolegium w kwestii wskaźników emitowanego przez poszczególne urządzenia projektowanej farmy fotowoltaicznej pola elektromagnetycznego i nieprzekroczeniu dopuszczalnych wartości. Podkreślić trzeba, że tylko w sytuacji uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w KIP, organy orzekające zobowiązane są podjąć dodatkowe czynności wyjaśniające. W niniejszej sprawie organ odwoławczy w ramach postępowania uzupełniającego, z uwagi na zarzuty odwołania, zlecił organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowych czynności wyjaśniających mających na celu zweryfikowanie twierdzeń skarżących o istnieniu zbiorników wodnych na działkach nr "[...]","[...]" i "[...]" w odległości 44 m i 80 m oraz co do odległości zabudowy od terenu inwestycji. W tym celu organ I instancji przeprowadził w dniu 3 czerwca 2024 r. wizję terenu i wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień. Podczas wizji terenu wykonano dokumentację fotograficzną przekazaną organowi odwoławczemu wraz z wnioskami zawartymi w piśmie z 3 czerwca 2024 r. (k. 170-173 akt adm.). Z dodatkowych ustaleń organu I instancji wynika, że zbiornik wodny na działce nr "[...]" położony jest w odległości ok.173 m, a na działce "[...]" w odległości około 320 m (dane te oparto na wyjaśnieniach inwestora), zaś na działce nr "[...]" nie stwierdzono istnienia zbiornika wodnego. Skarżący niezasadnie zarzucili w skardze, że nie zostali zawiadomieni przez organ I instancji o przeprowadzeniu dowodu z wizji lokalnej. Zgodnie z art. 79 § 1 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Przepis ten wymienia wyczerpująco dowody, co do których należy zawiadomić strony. Wizja terenu nie stanowi oględzin, w rozumieniu art. 85 § 1 i 2 k.p.a. Wizja terenu nie została uregulowana w przepisach. Jednak ma na celu poznanie ogólnej charakterystyki otoczenia, bez szczegółowych pomiarów. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ustalenia z przeprowadzonej wizji i wyjaśnienia inwestora (z którymi strony mogły się zapoznać zgodnie z obwieszczeniem z 1 sierpnia 2024 r. – k.192 akt adm. - przed wydaniem decyzji przez Kolegium) korespondują z informacjami zamieszczonymi w KIP, potwierdzając ich wiarygodność. I tak z przedstawionych w KIP ortofotomap (na stronie 6 i 74), które są ogólnodostępne na stronie internetowej mapy.geoportal.gov.pl, wynika bezspornie, że w odległości 100 m od granic terenu inwestycji nie występują żadne cieki wodne ani wody powierzchniowe, względem których można byłoby rozważać naruszenie zakazu z § 5 ust. 8 cytowanej uchwały nr XXX/669/17. W opinii z 17 stycznia 2024 r. RDOŚ, który jest wyspecjalizowanym organem ochrony środowiska, potwierdził, że na terenie działek inwestycyjnych oraz w strefie 100 m od ich granicy brak jest naturalnych zbiorników wodnych. Dyrektor Zarządu Zlewni potwierdził również występowanie na terenie inwestycji tylko urządzeń melioracyjnych i drenarskich. Nie budzą wątpliwości Sądu zamieszczone w KIP informacje dotyczące poziomu hałasu generowanego przez inwertery, stacje transformatorowe i magazyny energii. W KIP (str. 38-41) w sposób spójny i logiczny wyjaśniono jaki poziom hałasu mogą generować poszczególne źródła. Wyjaśniono mianowicie, że w przypadku inwerterów, z racji umieszczenia tych urządzeń pod panelami lub blisko paneli, które będą działały jak ekrany akustyczne i nisko nad ziemią, nie ma możliwości propagacji dźwięku na większą odległość. Podkreślono, że poziom hałasu już w odległości ok. 100 m od stacji transformatorowej i magazynu energii wyniesie ok. 32 dB. Przy czym z rozważań autorów KIP wyraźnie wynika, że wzięto pod uwagę kumulowanie się hałasu z tych źródeł. Zaznaczono bowiem w KIP, że zakłada się ulokowanie kilku transformatorów w jednej stacji, a stacja będzie ulokowana w bezpośrednim sąsiedztwie magazynu energii bądź bliskim sąsiedztwie i dla takiego układu ustalono wymienioną wartość ok. 32 dB. Rozważono również hipotetycznie, że w przypadku ulokowania wszystkich stacji (10 sztuk) i magazynów (10 sztuk) w bezpośrednim sąsiedztwie hałas w odległości ok. 100 m od tak skumulowanych źródeł (a nie granicy działki) wyniesie ok. 42 dB. Jest to jednak, jak zaznaczył inwestor, tylko hipoteza ukazująca stopień kumulowania się hałasu z wymienionych źródeł, gdyby wszystkie zostały ulokowane blisko siebie. Poza tym inwestor wykazał, co potwierdzają ortofotomapy, że w odległości 100 m od granicy terenu inwestycji nie ma żadnej zabudowy. Są to użytki rolne, które nie podlegają ochronie akustycznej. Potwierdza to też załączona do akt kopia mapy ewidencyjnej w skali 1:5000 (k. 53 akt administracyjnych). Według autorów KIP najbliżej występująca zabudowa mieszkaniowa oddalona jest o ok. 220 m od granicy terenu inwestycji w kierunku północno-wschodnim. Natomiast inna zabudowa, na którą powoływali się skarżący jeszcze nie istnieje. Organ I instancji wyjaśnił w piśmie z 3 czerwca 2024 r., że dla działek "[...]" i "[...]" wydano w 2023 r. decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Jednak zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zgodzić należy się zatem, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie powoduje zmiany przeznaczenia terenu, a jedynie ustala taką możliwość i w związku z tym nie wprowadza ograniczeń w sferze praw rzeczowych zarówno dla właściciela nieruchomości, jak i właścicieli nieruchomości sąsiednich. Organ rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie ma podstaw prawnych do ograniczania praw rzeczowych wnioskodawcy na podstawie warunków zabudowy działek sąsiednich, których realizacja może nigdy nie dojść do skutku. Uwagi te należy również odnieść do podniesionej na rozprawie okoliczności o złożeniu wniosku o zabudowę zagrodową na ocenianym obszarze. Okoliczność ta nie mogła odnieść zamierzonego skutku także z tej przyczyny, że Sąd rozpatruje skargę według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Co do działki nr "[...]" natomiast, co ustalono w toku postępowania odwoławczego, zostało wydane dopiero 3 stycznia 2024 r. pozwolenie na budowę, które zostało przesłane organowi I instancji do wiadomości przez organ administracji architektoniczno-budowlanej 29 stycznia 2024 r. Na podstawie tego pozwolenia organ I instancji ustalił, czemu dał wyraz w piśmie z 3 czerwca 2024 r., że budynek mieszkalny jednorodzinny zostanie zlokalizowany około 125 m od granicy terenu objętego wnioskiem inwestora, czyli poza strefą ponadnormatywnego hałasu, który dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej może wynieść 40 dB, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112). Nie mają więc racji skarżący, że toku postępowania pominięto przepisy tego rozporządzenia (zarzut z pkt 16 skargi). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut z pkt 15 skargi dotyczący naruszenia art. 84 ust. 1 i 1a w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c i 82 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 86 u.i.ś.o. poprzez wydanie decyzji bez należytej oceny zagrożeń dla życia i zdrowia obecnych mieszkańców, a także przyszłych mieszkańców i poprzez odstąpienie od określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.i.ś.o., w szczególności w projekcie zagospodarowania działki lub terenu lub projekcie architektoniczno-budowlanym, bądź określenia obowiązku unikania, zapobiegania, ograniczenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, rozumiane jako zdrowie i życie ludzi, ekosystem. Prawidłowo Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 84 ust. 1a u.i.ś.o. organ może określić warunki i wymagania, o których mowa w tym przepisie, czyli nie ma takiego obowiązku. Potrzeba określenia warunków i wymagań obowiązujących przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, czy pozwolenia na budowę uzależniona jest od stanu faktycznego sprawy, w tym charakteru inwestycji. Należy przy tym pamiętać, że przy wydawaniu każdej z wymienionych decyzji organy orzekające będą musiały uwzględniać zgodność inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, które będzie trzeba odnosić do stanu faktycznego zagospodarowania terenów sąsiednich. Podkreślić pozostaje, że decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia dotyczy wstępnego etapu inwestycyjnego. Inwestor musi jeszcze uzyskać decyzję o warunkach zabudowy i pozwolenie na budowę i na tych etapach będzie konkretyzowana i kontrolowana lokalizacja inwestycji na działkach. Poza tym w niniejszej sprawie organ I instancji w wydanej decyzji o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w pkt 2. sentencji zawarł wymagania obowiązujące przy realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Skarżący nie wyjaśnili dlaczego te wymagania uznają za niewystarczające oraz jakich jeszcze innych oczekują. Prawidłowo Kolegium wyjaśniło skarżącym, że wiążące dla wydania decyzji są tylko przepisy powszechnie obowiązujące, a takiego waloru nie posiada powołany w skardze dokument Strategii Rozwoju Gminy J.. Nie mogło więc ono mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Wyznacznikiem dla wydania skarżonej decyzji nie mogła być też ocena przydatności inwestycji dla terenu gminy J. (zarzut z pkt 1 skargi). Omawiane przepisy nie określają takiego kryterium, organy orzekające nie miały więc obowiązku dokonywania analiz w tym zakresie. Prawidłowo Kolegium wskazało, że żaden przepis u.i.ś.o. nie wymaga przedstawiania w KIP wariantów inwestycji. Dlatego chybiony jest zarzut dotyczący prawidłowości ukazania wariantów (zarzut z pkt 2 skargi). Bezpodstawnie skarżący zarzucili brak uwzględnienia powiązań inwestycji z innymi przedsięwzięciami. Z akt sprawy nie wynika aby w pobliżu wnioskowanej inwestycji zlokalizowane były inne przedsięwzięcia, których oddziaływanie mogłoby się kumulować. Skarżący nie wyjaśnili jakie inne przedsięwzięcia mają na myśli, trudno więc domyślać się o jakie inne przedsięwzięcia chodziło skarżącym (por. wyrok NSA z 13 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 7596/21, publ. w CBOSA). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że skarżący w żaden sposób nie wykazali aby zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny. Nie stwierdzono bowiem przepisu, który pozwoliłby uznać, że zaskarżona decyzja wpływa na sferę materialnoprawną stron, pozbawiając pewnych uprawnień gwarantowanych przepisami prawa materialnego albo uniemożliwiając ich realizację. Nie mają racji skarżący co do naruszenia art. 49 k.p.a. i art. 74 ust. 1 pkt 6 i ust. 3a u.i.ś.o. poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania. W rzeczonej sprawie organy właściwie ustaliły krąg stron postępowania w liczbie 11. Stosownie do art. 74 ust. 3a u.i.ś.o. stroną postępowania jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Z wyjaśnień inwestora wynika logicznie, że rozważał w tym względzie obszar 100 m od granic terenu inwestycji, czyli pkt 1 ust. 3a, gdyż powyżej tego terenu nie stwierdzono przekroczenia standardów jakości środowiska w związku z realizacją i funkcjonowaniem inwestycji. Z załączonych do akt administracyjnych wypisów z rejestru gruntów, w tym przedłożonych przez inwestora (k. 54-55 i 58-59) oraz kopii mapy ewidencyjnej (k. 53) wynika, że stronami są: 1. właściciel działek inwestycyjnych nr "[...]" i "[...]"; 2. właściciel działki nr "[...]" i "[...]"; 3. jeden współwłaściciel działki nr "[...]"; 4. drugi współwłaściciel działki nr "[...]", 5. właścicielka działek nr "[...]"; 6. właścicielka działek nr "[...]"; 7. jeden współwłaściciel działki nr "[...]", 8. drugi współwłaściciel działki nr "[...]"; 9. jeden współwłaściciel działki nr "[...]"; 10. drugi współwłaściciel działki nr "[...]"; oraz 11. wnioskodawca. W takiej sytuacji prawidłowo zastosowanie znajdował tryb określony w art. 49 k.p.a., o czym stanowi treść art. 74 ust. 3 u.i.ś.o. Zasadnie także Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze z odwołania A. B. i G. K. Uprawnionym do wniesienia odwołania może być bowiem tylko podmiot, któremu bezspornie przysługuje legitymacja procesowa strony postępowania. Logicznym pozostaje, że inwestor nie miał obowiązku przedłożenia wypisów z ewidencji gruntów w stosunku do tych nieruchomości, które nie znajdują się w strefie 100 m, jeśli nie występują znaczne oddziaływanie przedsięwzięcia poza tę strefę, a taka sytuacja ma miejsce w rzeczonej sprawie. Dlatego prawidłowo Kolegium wezwało tych skarżących do wykazania z jakiego tytułu i do jakiej nieruchomości przysługuje im prawo rzeczowe, w myśl zasady, że ciężar dowodu spoczywa na tym kto ma w tym interes prawny. Brak wykonania wezwania uniemożliwił organowi ocenę czy rzeczywiście osoby te mogą być uznane za stronę, a tym samym uzasadnione pozostaje procesowe rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania wobec nich jako bezprzedmiotowego. Odnosząc się do zarzutu z pkt 19 skargi, w którym skarżący zarzucają uwzględnienie interesu wnioskodawcy ze szkodą dla przyszłych mieszkańców i społeczności lokalnej oraz z pkt 8, w którym podniesiono zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu stron, które nie zamieszkują stale terenów sąsiadujących z inwestycją, wyjaśnić pozostaje, że skarżący mogą działać w tym postępowaniu wyłącznie we własnym interesie. Podmiotom, którym przysługiwał przymiot strony, a nie brały udziału w postępowaniu bez własnej winy przysługuje wniosek o wznowienie postępowania. Wznowienie postępowania z tej przyczyny przysługuje wyłącznie na wniosek uprawnionego podmiotu (art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 k.p.a.), dlatego okoliczność taka nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji przez Sąd z urzędu. Tym samym Sąd nie miał obowiązku rozważać zasadności tego zarzutu. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono prawidłowo. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się także innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Z podanych przyczyn Sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 p.p.s.a.