I SA/Op 811/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 23 września 2025 r., nr 105/II/2025 w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej przebudowy wiaty 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu opolskiego w Opolu z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr 108/2025, 2) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz skarżącego A. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S. (zwany dalej: stroną lub skarżącym) – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył postanowienie Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (zwanego dalej: organem odwoławczym lub OWINB) z dnia 23 września 2025 r., nr 105/II/2025, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu opolskiego w Opolu (zwanego dalej: organem pierwszej instancji, organem powiatowym lub PINB) z dnia 5 sierpnia 2025 r., nr 108/2025, o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie przebudowy wiaty na budynek magazynowy znajdujący się na działce nr a (dawniej b) w J. przy ul. [...] przez J. D. (dalej także zarówno samodzielnie jak i wespół z A. D.: inwestor, inwestorzy) w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego rozpatrzenia przez WSA w Opolu skargi na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 września 2023 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia 12 października 2022 r., nr [...], umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniczny obróbki elementów metalowych w miejscowości J. ul. [...], dz. ew. nr a z naruszeniem przepisów prawa. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem 7 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie kontroli w zakresie legalności dokonanej zmiany sposobu użytkowania oraz przebudowy obiektów budowlanych usytuowanych na nieruchomości położonej w J., przy ul. [...], na działce nr a (dawniej b), w których prowadzona jest działalność gospodarcza przez J. D. Następnie w toku podjętych działań 22 lutego 2016 r. PINB przesłuchał J. D. i A. D. Według złożonego przez nich oświadczenia obiekt będący przedmiotem postępowania (PINB oznaczył go jako 5) użytkowany jest jako magazyn wyrobów, obudowany płytami, bez dokonania zmiany sposobu użytkowania. W dniu 2 czerwca 2016 r. przeprowadzono oględziny obiektu nr 5, podczas których stwierdzono, że obiekt jest zabudowany płytami stalowymi z oknami od strony szczytowej oraz oknami i drzwiami od strony podwórka oraz bramą. W dniu oględzin obiekt użytkowany był jako magazyn. Obiekt nr 5 został zrealizowany na podstawie pozwolenia Starosty Opolskiego z dnia 23 września 2013 r., nr [...], na budowę wiaty na maszyny rolnicze, zmienionego dnia 12 marca 2014 r. w zakresie długości obiektu. Budowę obiektu zakończono zgłoszeniem z 8 października 2014 r. Decyzją z 29 lipca 2016 r., PINB działając na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.), zwanej dalej: Prawem budowlanym lub Pb, nakazał inwestorom rozbiórkę budynku zlokalizowanego w J. na działce a (dawniej b). Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli inwestorzy którzy podali, że wiata przez cały czas jej użytkowania była używana zgodnie z jej przeznaczeniem, nie była w niej prowadzona jakakolwiek działalność gospodarcza, a wiata magazynowa została zabezpieczona na okres zimowy w celu ochrony maszyn rolniczych. OWINB w wyniku rozpatrzenia odwołania A. D. i J. D. decyzją z dnia 3 października 2016 r., nr [...], uchylił powyższe rozstrzygnięcie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, uznając, że sprawa przebudowy obiektu z wiaty na magazyn powinna być prowadzona w trybie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Na skutek zażalenia inwestorów organ odwoławczy postanowieniem z dnia 7 lutego 2017 r., nr [...], uchylił również w całości postanowienie PINB z dnia 16 grudnia 2016 r., nr [...], o wstrzymaniu robót budowlanych i zabezpieczeniu obiektu oraz o nakazie przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót i ich zgodności z planem miejscowym, a także przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu 8 lutego 2017 r. PINB zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o oględzinach w sprawie stwierdzenia przebudowy wiaty (obiekt nr 5) na budynek magazynowy przez J. D. w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę. Z kolei 20 lutego 2017 r. PINB przeprowadził ponowne oględziny, podczas których stwierdzono, że obiekt nr 5 użytkowany jest jako wiata magazynowa. Następnie 19 kwietnia 2017 r. PINB przesłuchał strony postępowania, tj. A. S. i J. D. Skarżący podał, iż obiekt nr 5 użytkowany jest jako lakiernia proszkowa. Wskazywać na to miał fakt, że z obiektu wydostają się opary, które w jego ocenie były spalinami z komina, który ogrzewa komory proszkowe. W obiekcie prowadzane miały być prace związane z lakierowaniem. Z kolei J. D. zeznał, iż obiekt nr 5 użytkowany jest jako pomieszczenie magazynowe, pracownicy składują tam materiały. Obiekt wyposażony jest w piec olejowy i instalację grzewczą. Dogrzewa on wiatę, gdy znajdują się tam pracownicy. W tych okolicznościach prawnych i faktycznych PINB, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, decyzją z 20 lipca 2017 r., nr [...], nakazał inwestorom doprowadzić obiekt do stanu poprzedniego, tj. decyzji pozwolenia na budowę z 23 września 2013 r., nr [...], wraz z decyzją zmieniającą z dnia 12 marca 2014 r., wiaty na maszyny rolnicze znajdującej się w J., przy ul. [...], działka nr a (dawniej nr b). Od decyzji odwołanie odrębnymi pismami z 3 sierpnia 2017 r. wnieśli inwestorzy. Pismem z 4 sierpnia odwołanie od decyzji z 20 lipca 2017 r. wniósł również A. S. W wyniku rozpatrzenia ww. odwołań OWINB decyzją z 25 października 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W przekonaniu OWINB, powstały obiekt naruszał przepisy miejscowego planu, a jego funkcjonowanie mogło wpłynąć na zakłócanie spokoju mieszkańców terenów przyległych do zakładu. Wykonanie najpierw wiaty na maszyny rolnicze, a następnie samowolne jej przebudowanie na budynek magazynowy, świadczy o świadomym obejściu prawa przez inwestora, który na terenie wcześniej przeznaczonym pod zabudowę mieszkalno-zagrodową, a obecnie pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, zrealizował obudowany z wszystkich stron budynek magazynowy i uzyskał dodatkowy obiekt wchodzący w skład zakładu. Od decyzji OWINB skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnieśli zarówno inwestorzy jak i A. S.. Wyrokiem z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 593/17, tut. Sąd uchylił decyzję OWINB z dnia 25 października 2017 r. i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia 20 lipca 2017 r., jako wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego nie ustaliły w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy. Organy powinny przede wszystkim wyjaśnić, czy obiekt nr 5, objęty niniejszym postępowaniem, ma samodzielny i niezależny charakter, czy też konstrukcyjnie został zrealizowany jako rozbudowa istniejącego już wcześniej obiektu, do którego przylega i z którym połączony jest drzwiami. Sąd uznał, że wyjaśnienie okoliczności sprawy mających wpływ na dokonanie poprawnej kwalifikacji wykonanych robót ma zasadnicze znacznie w kontrolowanej sprawie, ponieważ od tych ustaleń zależeć będzie zastosowanie prawidłowego trybu postępowania. Zdaniem Sądu organy nie przeprowadziły w sprawie oceny charakteru powstania obiegów a także nie rozważyły czy zakres i podstawa dokonanych zmian uzasadnia ich "przywrócenie". W ocenie Sądu stwierdzając niezgodność użytkowania obiektu z miejscowym planem PINB nie wskazał, jaki zakres prowadzonej w przedmiotowym obiekcie działalności uznaje za użytkowanie niezgodne z jego przeznaczeniem i zapisami planu. Z kolei – na co także wskazał Sąd – organ odwoławczy stwierdzając, że obiekt nr 5 nie spełnia wymogów określonych w przepisach zacytował w całości art. 5 ust. 1 pkt 1-7 Pb, nie przywołując przy tym konkretnej jednostki redakcyjnej mającej odniesienie do obiektu nr 5. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że opisane wyżej wadliwości i konieczność przeprowadzenia ustaleń co do istotnych elementów stanu faktycznego oraz dokonania całościowej i wyczerpującej oceny materiału dowodowego, od której zależeć będzie zastosowanie wobec spornego obiektu prawidłowego trybu postępowania z art. 50-51 lub art. 48-49 Prawa budowlanego, stanowią przesłankę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji. Z uwagi na uchylenie przez Sąd decyzji obu instancji PINB, prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, 13 sierpnia 2018 r. przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu. Z poczynionych ustaleń wynika, że obiekt nr 5 o konstrukcji stalowej, dachu dwuspadowym obudowany jest z trzech stron płytami warstwowymi. Ściana frontowa zabudowana jest w 3 polach pomiędzy słupami konstrukcyjnymi. Pozostała część ściany frontowej została przykryta plandeką niestanowiącą przegrody budowlanej. Obiekt użytkowany jest jako wiata na maszyny rolnicze. W chwili kontroli w wiacie przechowywano ciągnik rolniczy wraz z przyczepą. Wewnątrz składowane były paczki z różnymi materiałami, niepodłączona komora lakiernicza. Podczas kolejnych oględzin, tj. 11 października 2018 r., dokonano przeglądu dokumentacji związanej z budową i utrzymaniem obiektu nr 5. Podczas oględzin stwierdzono również, że obiekt od strony granicy z nieruchomością sąsiednią ma przegrodę budowlaną – ścianę wykonaną z płyt warstwowych, od strony obiektów nr 3 i 4 częściowo korzysta ze ścian obiektu nr 4, częściowo posiada własną ścianę, w której zamontowano bramę przesuwną stanowiącą komunikację pomiędzy obiektem 3 i 5. Od strony dz. nr c (rów melioracyjny) ściana wykonana z płyt warstwowych stanowiąca przegrodę budowlaną, w ścianie zlokalizowane otwory okienne o wym. 6,40x1,4m. Od strony wjazdu do obiektu stwierdzono, że pierwsze przęsło (przestrzeń pomiędzy słupami konstrukcyjnymi) od strony obiektu nr 4 zabudowane jest płytą warstwową, drugie przęsło zabudowane jest płytą warstwową z zamontowaną bramą wjazdową segmentową o wymiarach 3,86x3, Om. Przęsło ostatnie, tj.: ósme również zabudowane jest płytą warstwową. Pozostałe przęsła, tj. 3, 4, 5, 6 i 7, przykryte są napiętą plandeką do wysokości ok. 3,2 m, wzmocnioną za pomocą poziomych rygli ściennych stalowych w połowie wysokości plandeki. Plandeka w części górnej przymocowana jest do zamontowanych w przęsłach ścian płytach warstwowych od wysokości ok. 3,2 m do połaci dachowej. Plandeka ma charakter stałego zamocowania i jest nieprzesuwna. Decyzją z 2 września 2019 r., nr [...], PINB odmówił nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności czy robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu nr 5 do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji argumentował, że obiekt jest wiatą a nie budynkiem, a w samym obiekcie nie zaszła zmiana w zakresie zmiany sposobu jego użytkowania. Samowolnie podjęte przez inwestorów roboty budowlane w ocenie PINB nie spowodowały zmiany sposobu użytkowania, jak i charakteru budowli w kontekście przekształcenia jej w budynek. Wykonane prace nie stanowią naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, jak i miejscowego planu zagospodarowania dla wsi J. Po rozpoznaniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez A. S., decyzją z dnia 12 grudnia 2019 r., nr [...], OWINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Decyzją z 22 lutego 2021 r., nr [...], PINB odmówił nałożenia na inwestorów obowiązku wykonania jakichkolwiek czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu budowlanego nr 5, tj.: wiaty na maszyny rolnicze, usytuowanej na dz. ew. gruntu nr a (dawniej b), przy ul. [...] w m. J., do stanu zgodnego z prawem. Organ pierwszej instancji stwierdził, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wykazano, że obiekt został zrealizowany i oddany do użytkowania zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym z uwzględnieniem decyzji zmieniającej. Organ wskazał nadto, że prowadzone roboty budowlane doprowadziły najpierw do zamknięcia bryły obiektu przegrodami budowlanymi, co wydzieliło obiekt z przestrzeni. Następnie obudowa z płyt warstwowych została w głównej mierze zastąpiona plandeką osłonową w kolorze szarym, w postaci trzech pionów mocowanych płacht w miejscu wycięcia wcześniejszych płyt osłonowych. Organ pierwszej instancji zauważył również, że wykonanie instalacji elektrycznej, odgromowej i wentylacyjnej jest zwolnione z uzyskania ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę, jak i obowiązku zgłoszenia planowanych robót. PINB zauważył, że przedmiotowy obiekt znacząco odbiega od typowej wiaty na maszyny rolnicze, jednakże przyjął, że pierwotna funkcja obiektu została zachowana. Niemniej jednak w jego ocenie wprowadzenie dodatkowego wyposażenia oraz osprzętu do przedmiotowej wiaty należy w ramach odrębnego postępowania rozpatrzyć w kontekście ewentualnego naruszenia art. 71 Pb. Powyższe, jak uznał, nie mieści się w granicach postępowania dotyczącego legalności przeprowadzonych robót budowlanych. Zdaniem PINB dopiero "po nabraniu przez niniejsze rozstrzygniecie waloru ostateczności" można rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy pod kątem zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 71 Pb, w charakterze dopuszczenia przez właścicieli samowolnej zmiany sposobu użytkowania. Pismem z 16 marca 2021 r. A. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym podniósł, iż w trakcie oględzin 7 września 2020 r. nie zauważono, że do obiektu nr 5 dobudowany został kolejny budynek, który zamyka ścianą wiatę na maszyny rolnicze, wobec czego, w jego ocenie wiata jest tym budynkiem. Wskazał również, że nie kwestionował w toku postępowania legalności powstania wiaty na maszyny rolnicze, a jedynie sposób jej użytkowania. Wskazał, że uzyskanie pozwolenia na budowę wiaty miało za zadanie tak naprawdę doprowadzić do rozbudowy zakładu produkcyjnego. Organ odwoławczy przeprowadził 27 maja 2021 r. oględziny obiektu nr 5, podczas których ustalono, że obiekt budowlany jest parterowy na planie prostokąta. Zlokalizowany jest przy obiekcie nr 3 i 4 od strony północnej, a od strony wschodniej przy obiekcie nr 6 konstrukcję nośną obiektu nr 5 stanowią słupy stalowe o przekroju kwadratowym. Na słupach oparte są stalowe wiązary kratowe. Od strony zachodniej obiekt obudowany jest płytami warstwowym (brak okien). Od strony północnej obiekt posiada ścianę wspólną z obiektem nr 3, w części wykonaną w formie bramy przesuwnej i z obiektem nr 4, która jest wykonana z płyt warstwowych. Od strony południowej ściana wykonana z płyt warstwowych z zamontowanymi 4 oknami. W tej ścianie zamontowano wentylator. Od strony wschodniej znajduje się otwór wjazdowy z przesuwnymi pionowymi pasami z pleksi. Ściana od strony wschodniej w części wykonana jest z płyt warstwowych, a w części (3 środkowe przęsła) posiada otwór wypełniony materiałem plandekowym. Otwór o wysokości 3,23m od posadzki. Dach dwuspadowy o konstrukcji stalowej. Kratownice stalowe wykonane z profili zamkniętych (rury kwadratowe oparte na słupach). Posadzka betonowa. Obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną oraz nieużytkowaną instalację sprężonego powietrza. Według oświadczenia inwestora instalacja przygotowana jest na ewentualną zmianę sposobu użytkowania. Wewnątrz obiektu znajduje się konstrukcja metalowa niezależna. Według oświadczenia inwestora przygotowana jest ona do ewentualnej zmiany sposobu użytkowania. Montażowo ww. konstrukcja metalowa mocowana jest do słupów głównych obiektu. Pod częścią dachu obiektu, od strony północnej (obiekt 3 i 4) wykonano strop podwieszony o konstrukcji stalowej z poszyciem płyt OSB, czołowo zamknięty. W obiekcie składowane są: traktor, przyczepa, zdemontowany kocioł oraz składowane są stalowe elementy wózka do spawarek. Odległość obiektu (narożnika południowo-zachodniego) od ogrodzenia wynosi około 1,20m. Pomiar dokonany podczas oględzin wykazał, że obiekt posiada wymiary jak w załączniku nr 1 do protokołu. W trakcie oględzin sporządzono szkice rysunkowe obrazujące opis i dokumentację fotograficzną. Po rozpatrzeniu odwołania OWINB decyzją z dnia 7 lipca 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu powiatowego. Wskazał przy tym, że bezsporny jest fakt, że przedmiotowa wiata została wybudowana w oparciu o decyzję udzielającą pozwolenia na budowę z dnia 23 września 2013 r., nr [...], następnie zmienioną decyzją z dnia 12 marca 2014 r. Powołując się na wyniki oględzin stwierdził, że obiekt nr 5 choć konstrukcyjnie połączony z przedłużonym dachem obiektu nr 3 stanowi odrębny, samodzielny obiekt, który ma niezależny charakter. Dlatego też uznał, że przedmiotowy budynek nie odznacza się cechami budynku i jest w dalszym ciągu budową w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. OWINB stwierdził także, że przedmiotowy budynek stanowi lekką budowlę o samodzielnej konstrukcji ze wspartym na słupach dachem dwuspadowym. Zaznaczył przy tym, że stwierdzone podczas oględzin wyposażenie obiektu w instalację elektryczną, odgromową i wentylacyjną wymagało wprawdzie uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, jednak sam fakt zamontowania w wiacie instalacji nie powoduje ani zmiany kwalifikacji obiektu z wiaty na budynek, ani także nie świadczy o dokonanej zmianie sposobu użytkowania. Dalej OWINB wskazał, że wykonane samowolnie roboty budowlane dotyczące częściowego obudowania obiektu ścianami osłonowymi jak również wykonania instalacji elektrycznej miały charakter przebudowy istniejącego obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 7a Pb. Wykonane roboty budowlane nie wpłynęły bowiem na zmianę jego charakterystycznych parametrów, a zmieniły jego parametry użytkowe, czyli takie parametry, które są charakterystyczne dla konkretnego sposobu użytkowania obiektu. Stosownie do tego organ odwoławczy ustalił, że wykonane samowolnie roboty budowlane (w zakresie ścian, jak i instalacji elektrycznej) bez uprzedniego uzyskania pozwolenia powinny podlegać legalizacji w trybie art. 50 i następne Prawa budowlanego. W sytuacji natomiast, gdy roboty te zostały już zakończone, to po przeprowadzeniu postępowania, należy wydać jedną z decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 Pb z pominięciem etapu wstrzymania robót budowlanych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy wskazał również, że przedmiotowa wiata na maszyny rolnicze jest odrębnym i niezależnym od pozostałych obiektem, którego stan prawny i faktyczny jest również inny niż pozostałych obiektów i dlatego może być analizowany jedynie w odrębnym postępowaniu. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie nie jest bowiem mowa o jednym budynku rozbudowanym o poszczególne pomieszczenia, tylko o budowie poszczególnych obiektów odrębnych od siebie. Kończąc OWINB nadmienił, że jeśli w przyszłości inwestor zmieni sposób użytkowania przedmiotowej wiaty bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, to powiatowy inspektor nadzoru budowlanego zobligowany będzie przeprowadzić nowe postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej zmiany sposobu jej użytkowania. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do tut. Sądu złożył A. S. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymanej nią w mocy. W odpowiedzi na skargę OWINB podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 485/21, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu powiatowego z dnia 22 lutego 2021 r., nr [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tut. Sąd podkreślił, że jest związany oceną wyrażoną w wyroku z 22 lutego 2018 r. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że ponownie rozpoznając sprawę organy nie wykonały w sposób prawidłowy, całości zaleceń Sądu dotyczących wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i dokonania jednoznacznej oceny co do charakteru spornych robót budowlanych. Sąd wprost wskazał, że organy powinny przede wszystkim wyjaśnić, czy obiekt nr 5, objęty niniejszym postępowaniem, ma samodzielny i niezależny charakter, czy też konstrukcyjnie został zrealizowany jako rozbudowa istniejącego już wcześniej obiektu, do którego przylega i z którym jest połączony drzwiami. Zdaniem Sądu wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie stwierdziło samo w sobie o samodzielności i autonomicznym charakterze przedmiotowego obiektu. O tym, czy dany obiekt będzie nosił ww. cechy decydujące znaczenie ma stan faktyczny, tj. czy sporny obiekt budowlany, zlokalizowany aktualnie w miejscu inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, w istocie należy kwalifikować jako samodzielną i niezależną wiatę, która następnie została przebudowana. W ocenie Sądu organy winny ocenić charakter wykonanych robót i ich wpływ na ostateczny kształt obiektu nr 5 nie przez pryzmat poszczególnych prac, lecz przez uwzględnienie ich łącznego rezultatu. Sąd podkreślił, że organom przy ocenie samodzielności obiektu nr 5 umknął fakt, iż obiekt ten ma wspólne ściany z ww. obiektami, w tym obiektem nr 3 wykonaną w formie bramy przesuwnej. Z całokształtu okoliczności faktycznych wynika, że obiekt konstrukcyjnie został przystosowany do funkcjonalnego powiązania z obiektem nr 3 poprzez połączony dach oraz wspólną ścianę z przejściem, co znajduje potwierdzenie także w oświadczeniach właściciela, który w toku postępowania wskazywał, że obiekt przygotowano do zmiany sposobu użytkowania. Oceniając zatem w niniejszej sprawie rezultat całości samowolnie wykonanych robót budowlanych, które doprowadziły do powstania spornego obiektu, zdaniem Sądu należało uznać, że stanowi on budowlę, która spełnia funkcje użytkowe budynku, a jego realizacja w obecnym kształcie stanowiła rozbudowę (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) obiektu budowlanego nr 3, a nie jak uznały organy legalną budowę, w zakresie której doszło następnie do samowolnej przebudowy (art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Ponadto Sąd orzekł, iż w takiej też sytuacji, jak wskazano w poprzednim wyroku, organy prowadząc postępowanie zobowiązane były wdrożyć tryb legalizacji określony w art. 48 - 49 Pb, a nie jak przyjęły organy tryb naprawczy na podstawie art. 50 - 51 Prawa budowlanego. Podsumowując Sąd stwierdził, iż organy rozpoznając niniejszą sprawę nie wykonały w sposób prawidłowy, całości uprzednich zaleceń Sądu dotyczących dokonania oceny co do charakteru spornych robót budowlanych, gdyż nie rozpoznały całokształtu materiału dowodowego i nie uwzględniły istotnych okoliczności wskazanych przez Sąd, czym naruszyły art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako p.p.s.a., w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, ze zm., [przy czym w istotnym dla sprawy przedmiocie bez zmian]), dalej jako k.p.a. Od powyższego rozstrzygnięcia tut. Sądu z 8 lutego 2022 r. Państwo A. i J. D. złożyli skargę kasacyjną. Skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Z kolei A. S. pismem z 28 października 2022 r. wniósł do PINB wniosek o zakazanie z rygorem natychmiastowej wykonalności użytkowania nielegalnie rozbudowanego całego obiektu budowlanego położonego na działce nr a, w miejscowości J., ul. [...], stanowiącego ciąg technologiczny, z uwagi na brak spełnienia przez nie wymogów prawnych i wymogów bezpieczeństwa. PINB poinformował skarżącego, że przystąpi do rozpatrzenia ww. wniosku po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia Sądu, tj. po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej przez NSA. NSA wyrokiem z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/22, oddalił skargę kasacyjną inwestorów wniesioną na powyżej przytoczony wyrok WSA w Opolu z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 485/21. W ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że dla prawidłowej kwalifikacji wykonanych robót budowlanych znaczenie miała nie analiza poszczególnych robót wykonanych w obrębie wiaty (budynek nr 5), ale także uwzględnienie ich łącznego rezultatu i wpływu na budynek nr 3. Wykazane w sprawie okoliczności faktyczne wykluczają, że sporny obiekt budowlany będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowi wiatę do przechowywania sprzętu rolniczego, na budowę której skarżący kasacyjnie uzyskali pozwolenie na budowę. Potwierdzono zasadność stanowiska Sądu I instancji odnośnie tego, że obiekt nr 5 wchodzi w skład całego kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, a zrealizowane roboty budowlane zmierzały w istocie do rozbudowy kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia produkcyjnej działalności gospodarczej. NSA wskazał również, iż roboty budowlane polegające na rozbudowie obiektu budowlanego mieszczą się w zakresie pojęciowym budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Zatem, w ocenie Sądów obu instancji, właściwym trybem prowadzenia postępowania jest tryb określony w art. 48 Prawa budowlanego. Prawomocne orzeczenie tut. Sądu z dnia 8 lutego 2022 r. zostało doręczone PINB 14 kwietnia 2025 r. Pismem z dnia 13 maja 2025 r. PINB poinformował strony o zaplanowanych na dzień 9 lipca 2025 r. oględzinach przedmiotu postępowania oraz o nowym terminie załatwienia sprawy, tj. do dnia 8 sierpnia 2025 r. W toku przeprowadzonych oględzin ustalono, że: "obiekt nr 5 to w chwili obecnej lakiernia proszkowa. W obiekcie znajdują się urządzenia 1. Komora lakiernicza 2. Piec do wygrzewania elementów. 3. Tor jezdny podwieszony na wysokości ok. 2,8 m od poziomu posadzki. Obiekt o konstrukcji stalowej na słupach stalowych 100 x 100 mm, na których opierają się kratownice stalowe spawane z profili zamkniętych. Rozstaw słupów ok. 4,1 m. Obiekt posiada ścianę zachodnią z płyty obornickiej gr. 100 mm z wypełnieniem styropianowym. Ściana południowa również z płyty obornickiej z przeszkleniem z okien PVC. W ścianie południowej w okolicach kalenicy usytuowany wentylator wywiewny elektryczny. Ściana wschodnia wykonana w części z płyty obornickiej a w 2 i 3/4 przęsła wypełniona plandeką do wysokości 3,25. Jedno przęsło w całości otwarte zabezpieczone paskami foliowymi PVC. Dach dwuspadowy niesymetryczny z płyty obornickiej w dachu usytuowany kominek wywiewowy elektryczny. Przez dach wyprowadzone wywiewy z palnika olejowego zasilające piec do wygrzewania elementów. Na dachu usytuowane panele fotowoltaiczne. W obiekcie występują instalacje: wodna, elektryczna, sprężonego powietrza. Komunikacja do obiektu odbywa się ze strony wschodniej przez niezabudowaną część ściany oraz od strony północnej Z obiektu nr 3 przez bramę przesuwną. Od strony wschodniej na niecałej długości ściany przylega kolejny obiekt nie połączony konstrukcyjnie z obiektem nr 5 szczelina uszczelniona pianką montażową. Ściana północna przylega do obiektu nr 3 na chwilę obecną nie można jednoznacznie stwierdzić odrębności konstrukcji. Z wyjaśnienia pełnomocnika wynika, że moc paneli fotowoltaicznych zainstalowanych na dachu obiektu nr 5 nie przekracza 5 kW.". W oględzinach, ze względu na brak zgody właściciela nieruchomości na wejście na teren posesji, nie brała udziału druga strona - A. S. Postanowieniem z 5 sierpnia 2025 r., nr 108/2025, PINB – działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 oraz art. 123 § 1 k.p.a. – zawiesił z urzędu przedmiotowe postępowanie administracyjne do czasu prawomocnego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu sprawy ze skargi na decyzję OWINB nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB z dnia 12 października 2022 r., nr [...], umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniczny obróbki elementów metalowych w miejscowości J., ul. [...], dz. ew. gruntu nr a z naruszeniem przepisów prawa. W ocenie organu pierwszej instancji dalszy sposób działania w sprawie z wniosku skarżącego z 28 października 2022 r. zależny jest od rozstrzygnięcia ww. postępowania. W ocenie PINB na gruncie kontrolowanej sprawy zachodzi przesłanka do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli rozpatrzenie niniejszej sprawy i wydanie rozstrzygnięcia zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Zapadłe w sprawie orzeczenia, tj. wyrok WSA w Opolu z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 485/21 oraz wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/22, wskazują na konieczność szerszego zbadania przedmiotowego obiektu pod kątem powiązania go konstrukcyjnie z innymi obiektami znajdującymi się w bezpośrednim sąsiedztwie. PINB uznał, że zawieszenie postępowania w myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: 1) postępowanie administracyjne jest w toku, 2) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, 3) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte. Organ pierwszej instancji podniósł, iż kluczowe dla przyjęcia, że zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania jest wykazanie związku przyczynowego pomiędzy rozpoznaniem konkretnej sprawy, a wcześniejszym wyjaśnieniem określonej kwestii prawnej. PINB przywołał wyrok WSA w Gdańsku z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 788/21, gdzie jako zagadnienie wstępne przyjęto "stan, w którym wydanie orzeczenia co do istoty sprawy nie jest możliwe bez rozstrzygnięcia sprawy przez inny organ lub sąd, przy czym istota tej sprawy dotyczy jednocześnie przesłanki drugiej sprawy" oraz wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2021 r., sygn. akt II SA/Po 68/21, gdzie stwierdzono, że zagadnienie wstępne jest kwestią warunkującą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania. Zagadnienie wstępne winno mieć bowiem bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. PINB w zakresie przedmiotowej nieruchomości prowadził postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (obiekt nr 2) na warsztat mechaniczny obróbki elementów metalowych w miejscowości J., ul. [...], dz. ew. gruntu nr a, przez A. D., z naruszeniem przepisów prawa. Postępowanie to zostało zakończone wydaniem decyzji umarzającej sprawę, utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy, a w wyniku złożonej skargi, sprawa trafiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który to wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 72/24, uchylił decyzję organu odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję PINB. W związku z tym, że powyższy wyrok jest nieprawomocny - wniesiona została przez OWINB oraz A. D., J. D. i A. D.1 skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego - w ocenie PINB zachodzi konieczność zawieszenia niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia powyższej sprawy przed sądami administracyjnymi. W związku z tym organ pierwszej instancji uznał, że dopóki w sprawie nie zapadnie prawomocne orzeczenie wskazujące, czy obiekty znajdujące się na omawianym w sprawie terenie, winny być rozpatrywane przez organy nadzoru budowlanego pod kątem powiązania z innymi obiektami wchodzącymi w skład zabudowy nieruchomości, niemożliwe staje się rozpatrzenie niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższe PINB orzekł jak w sentencji postanowienia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z 12 sierpnia 2025 r. złożył na nie zażalenie. Zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 97 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy ze skargi na decyzję OWINB, nr [...]. Przechodząc do argumentacji swojego stanowiska skarżący wskazał, że zagadnieniem wstępnym może być wyłącznie zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu, i które może stanowić odrębny przedmiot postępowania przed takim organem lub sądem. Podniósł również, że obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego dane postępowanie. W jego ocenie w niniejszej sprawie organy dysponują jednoznacznymi wskazaniami co do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie przedmiotowego obiektu. Organ odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z 23 września 2025 r., nr 105/II/2025 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie PINB. Argumentując swoje stanowisko OWINB stwierdził, że zagadnienie wstępne stanowi kwestię prawną, która nie była jeszcze prawomocnie przesądzona na właściwej drodze, wyłaniająca się w toku postępowania administracyjnego, gdy jej uprzednie rozstrzygnięcie, a więc poprzedzające rozpatrzenie sprawy, leży w kompetencji innego organu lub sądu. Powoływał się również na treść art. 153 p.p.s.a., gdzie ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Nadto podkreśla, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podniósł przy tym, że zasada związania determinuje fakt, iż orzeczenie sądu wpływa na przyszłe postępowanie administracyjne. Za bezzasadne uznał zawarte w zażaleniu zarzuty, że brak jest podstaw do oczekiwania na prawomocne rozstrzygnięcie sprawy sądowej dotyczącej jednego z ww. obiektów, w sytuacji, gdy zawarta tam ocena i wytyczne Sądu składają się na ocenę problematyki związanej z posadowieniem ww. kompleksu obiektów stanowiących zakład produkcyjny w ujęciu całościowym, przez pryzmat której należy dopiero dokonać oceny przedmiotu niniejszego postępowania. Kończąc swoją argumentację organ odwoławczy stwierdził, że niemożliwe jest w niniejszej sprawie wydanie przez organ pierwszej instancji merytorycznie właściwego rozstrzygnięcia bez uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez Sąd, stosownie do brzmienia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem OWINB prawomocne zakończenie sprawy prowadzonej przez WSA w Opolu za sygn. akt I SA/Op 72/24, ma bezpośredni związek z rozpatrzeniem niniejszej sprawy i wydaniem decyzji kończącej postępowanie. Zdaniem organu również istotne jest właściwe określenie charakteru wykonanych robót, gdyż to będzie decydować o zastosowaniu przez organ właściwego trybu postępowania, tj. postępowania naprawczego z art. 50-51 Prawa budowlanego, lub wdrożenia procedury legalizacyjnej przewidzianej w art. 48-49 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe OWINB uznał stanowisko organu pierwszej instancji za prawidłowe i orzekł jak w sentencji postanowienia. W skardze wniesionej pismem z 6 października 2025 r. do tut. Sądu (data wpływu do Sądu 6 listopada 2025 r.) skarżący zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy i uznaniu przez organ odwoławczy, iż organ pierwszej instancji miał podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie, w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia z urzędu postępowania administracyjnego toczącego się przed organem powiatowym w sprawie dotyczącej przebudowy wiaty na budynek magazynowy (obiekt nr 5) znajdujący się na działce nr a (dawniej b) położonej w J., przy ul. [...] przez J. D. w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę do czasu prawomocnego rozpatrzenia sprawy sądowej w zakresie złożonej skargi na decyzję nr [...] OWINB utrzymującą w mocy decyzję PINB nr [...] z 12 października 2022 r. umarzającą w całości postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniczny obróbki elementów metalowych w miejscowości J., ul. [...], dz. ew. gruntu nr a z naruszeniem przepisów prawa, gdyż nie zachodzi związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem administracyjnym prowadzonym za sygn. akt [...], a wspomnianym wyżej postępowaniem sądowym. W świetle tak sformułowanego zarzutu wniósł o: uchylenie w całości skarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, które to zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem — stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., oraz przyznanie skarżącemu od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych — stosownie do art. 200 p.p.s.a. Przedstawiając motywy wystąpienia ze skargą skarżący podniósł, iż organ odwoławczy niewłaściwie zastosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż na gruncie kontrolowanej sprawy nie ziściła się ujęta w tym przepisie przesłanka warunkująca zawieszenie postępowania, a mianowicie wystąpienie zagadnienia wstępnego. Nadmienił, że przedstawiona przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy organ rozstrzygający określoną sprawę administracyjną nie może orzec do co istoty bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego przesądzającego o dalszych czynnościach w sprawie. Wskazał również, że konieczne jest zaistnienie zależności pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał wyrok NSA z 7 marca 2001 r., sygn. akt II SA 32/00, gdzie przez pojęcie zagadnienia wstępnego rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uzależnione jest od uprzedniego rozstrzygnięcia wstępnego zagadnienia prawnego. Jednocześnie podniósł, że ocena wspomnianego zagadnienia, gdyby ono samo w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania, należy – ze względu na jego przedmiot – do kompetencji innego organu niż ten, przed którym toczy się postępowanie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy skarżący zauważył, iż postępowanie zarejestrowane w tut. Sądzie pod sygn. akt I SA/Op 72/24 dotyczy zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat mechaniczny obróbki elementów metalowych (budynek nr 2), zaś przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia budowy wiaty na budynek magazynowy (obiekt nr 5) w warunkach samowoli budowlanej. Jego zdaniem, na gruncie kontrolowanej sprawy organy nadzoru powinny zatem zweryfikować prawidłowość wykonanych prac budowlanych obiektu nr 5 i ustalić, czy prace te stanowiły samowolę budowlaną. W dalszych motywach skargi jej autor przywołał wyrok NSA z 6 grudnia 2023 r., sygn. akt I GSK 938/22, za którym wywodził, iż obowiązek wyjaśnienia sprawy pod kątem faktycznym i prawnym należy do organu prowadzącego dane postępowanie. Na zakończenie wskazał, że brak w sprawie podstaw do zawieszenia postępowania. Przytaczając fragmenty wyroków sądów administracyjnych, tj. wyrok WSA w Opolu z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 451/21 oraz wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/22, podkreślił, iż brak w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego w kwestii funkcjonowania spornego obiektu w zespole innych obiektów przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, jak również co do trybu prowadzenia postępowania, gdyż w ww. orzeczeniach zawarte zostały rzeczowe rozważania. W odpowiedzi na skargę OWINB podtrzymał swoje stanowisko, zaznaczył, że motywy wydania zaskarżonego postanowienia zostały przedstawione w jego uzasadnieniu. Dodatkowo podniósł, iż ocena przedmiotu postępowania, tj. obiektu nr 5 jako elementu większej całości nie powinna być dokonywana w oderwaniu od pozostałych funkcjonalnie powiązanych ze sobą elementów, w tym obiektu nr 2, wobec którego toczyło się odrębne postępowanie, i z uwagi, na które zawieszone zostało niniejsze. Ponadto OWINB wskazał na potrzebę prawidłowego zakwalifikowania przeprowadzonych robót budowlanych, co uzasadnia zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed WSA w Opolu za sygn. akt I SA/Op 72/24. Mają to na uwadze OWINB wniósł o oddalenie skargi oraz dodatkowo o doręczanie pism w sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2025 r., nr [...], PINB podjął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przebudowy wiaty na budynek magazynowy (obiekt nr 5) znajdujący się na działce nr a (dawniej b) położonej w J., przy ul. [...] przez J. D. w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę z uwagi na ustanie okoliczności uzasadniających jego zawieszenie. PINB wskazał, że 5 listopada 2025 r. otrzymał odpis prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 1833/24, wydanego po rozpatrzeniu skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Opolu z 25 kwietnia 2024 r., sygn. akt I SA/Op 72/24. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), zwanej nadal p.p.s.a., do kognicji sądów administracyjnych należy rozpoznawanie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na mocy pkt 2 stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, zaś w myśl pkt 3 stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Należy również nadmienić, że na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W przypadku skarg na tego rodzaju orzeczeń skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym czy o przeprowadzenie rozprawy. Stanowi to dyskrecjonalne uprawnienie sądu. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Wyjaśnić należy również, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przytoczony przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wyrażona w nim zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Istotą zasady "związania oceną prawną" jest to, że ocena prawna o jakiej mowa w dyspozycji przywołanego wyżej przepisu art. 153 ustawy procesowej dotyczy wykładni prawa materialnego jak i procesowego oraz braku wyjaśnienia w postępowaniu istotnych okoliczności stanu faktycznego. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią natomiast konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W tym miejscu Sąd stwierdza, że nie jest celowe przytaczanie całych rozważań z wyroków, które przedstawione zostały w stanie faktycznym sprawy, i których uzasadnienia znane jest stronom postępowania. Dla rozstrzygnięcia przez Sąd przedmiotowej sprawy bez znaczenia pozostawał fakt podjęcia przez organ pierwszej instancji zawieszonego postępowania. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola legalności podjętych przez organ czynności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. W rozstrzyganej sprawie sądowoadministracyjnej, istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy według przepisów k.p.a. organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił przesłankę z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do zawieszenia postępowania administracyjnego z urzędu. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zawieszenie postępowania stanowi odstępstwo od zasady ciągłości postępowania i wyraźnie narusza zasadę szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Postępowanie administracyjne jako ciąg czynności wymaga sprawności działania, stałej bieżącej pracy i zgodnie z zasadą szybkości nie powinno być prowadzone dłużej, niż jest to niezbędne w realiach konkretnej sprawy. Zawieszenie postępowania administracyjnego stanowi przeszkodę tamującą bieg postępowania administracyjnego i opóźniającą wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania narusza zatem jego ciągłość, ale nie powoduje żadnych innych skutków poza odsunięciem w czasie końcowego rozstrzygnięcia. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione celowością, sprawiedliwością, a przede wszystkim ekonomiką procesową. Zgodnie z wyrokiem NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1364/15, instytucja zawieszenia postępowania z urzędu ma charakter wyjątkowy i może być stosowana jedynie, gdy wystąpi jedna z enumeratywnie wymienionych przesłanek w art. 97 § 1 k.p.a., tylko na czas konieczny do usunięcia przeszkody procesowej i zakończenia postępowania przez wydanie rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że wystąpienie w sprawie jednej z okoliczności wskazanych w art. 97 § 1 k.p.a. prowadzi do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Celowość zawieszenia postępowania po stwierdzeniu tych okoliczności nie podlega ocenie organu administracji publicznej, a jego badaniem objęte jest jedynie to, czy rzeczywiście wystąpiły przesłanki, które mają uzasadniać zawieszenie postępowania. W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza z urzędu postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego jest wyczerpująco przedstawione, zarówno w doktrynie prawa administracyjnego, jak i orzecznictwie sądów administracyjnych. Zagadnienie wstępne (kwestia prejudycjalna) stanowi sytuację, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które ujawniło się w sprawie, może wpływać na wynik postępowania, a tym samym uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Na konstrukcję zagadnienia wstępnego składają się cztery elementy: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; 4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć (wyrok NSA z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2480/21). Kwestia prejudycjalna stanowi więc przeszkodę, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Zagadnienie wstępne musi mieć charakter konkretny, nie zaś abstrakcyjny, czyli musi rzeczywiście oddziaływać na postępowanie administracyjne, w takim stopniu, że bez jego uprzedniego rozstrzygnięcia niemożliwe staje się podejmowanie czynności przez organ. Uznać należy więc, że pomiędzy kwestią prejudycjalną a sprawą rozpoznawaną w postępowaniu zachodzi ścisły związek. Chodzi tu o istnienie bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy kwestią prejudycjalną a rozpoznawaną sprawą. Związek ten musi uzasadniać celowość wstrzymania czynności w postępowaniu. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (wyrok NSA z 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 792/07). Brzmienie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazuje na tak ścisłą relację, że wynik jednego postępowania warunkuje rozpoznanie sprawy, w której ma zapaść oznaczona decyzja administracyjna (wyrok NSA z 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1610/22). Rozstrzygnięcie o zagadnieniu wstępnym kierunkuje niejako załatwienie sprawy administracyjnej. Zagadnieniem wstępnym nie mogą być ustalenia faktyczne, odnosić się muszą wyłącznie do kwestii prawnych. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Podkreśla to, że związek pomiędzy zagadnieniem wstępnym, a rozpoznawaną sprawą musi być realny i bezpośredni (wyrok NSA z 12 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2537/19). Kwestię wstępną należy uznać za załatwioną wtedy, gdy postępowanie, w którym była rozstrzygana, zakończy się wydaniem ostatecznej decyzji lub innego indywidualnego aktu, niewzruszalnego w drodze zwyczajnych środków zaskarżenia lub też prawomocnego orzeczenia sądowego co będzie oznaczać, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na jej ujawnienie się lub że ustały przyczyny, które zadecydowały o zawieszeniu postępowania ze względu na jej występowanie. Przypomnieć należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie PINB o zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania w sprawie przebudowy wiaty na budynek magazynowy (obiekt nr 5) znajdujący się na działce nr a (dawniej b) położonej w J., przy ul. [...] przez Pana J. D. w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez pozwolenia na budowę. Organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie administracyjne z uwagi na toczące się postępowanie przed tut. Sądem o sygn. akt I SA/Op 72/24 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 15 września 2023 r., nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego (obiekt nr 2) znajdującego się w J., przy ul. [...]. Rozstrzygnięcie zaskarżonego postanowienia ma charakter formalny i nie załatwia sprawy co do jej meritum, a jedynie orzeka o tym, że postępowanie administracyjne nie może być kontynuowane, to również obszar analizy Sądu jest zawężony do oceny istnienia przesłanki do zawieszenia postępowania. PINB i OWINB zgodnie podnosili, że dopiero prawomocne rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie zmiany użytkowania budynku gospodarczego (obiekt nr 2) ma bezpośredni wpływ na sposób dalszego procedowania na gruncie kontrolowanej sprawy. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wskazał, że brak prawomocnego orzeczenia, które wskazywać będzie, czy obiekty na omawianym terenie, winny być rozpatrywane przez organ nadzoru budowlanego pod kątem ewentualnego powiązania z innymi obiektami wchodzącymi w skład zabudowy nieruchomości uniemożliwia rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. Tak ujęte zagadnienie wstępne zdaniem PINB usprawiedliwiało zawieszenie postępowania administracyjnego. Rozpatrując zażalenie od postanowienia z dnia 5 sierpnia 2025 r. OWINB powielił stanowisko organu pierwszej instancji, wskazując dodatkowo, że prawidłowo dokonana kwalifikacja robót budowlanych pozwoli na prawidłowe zastosowanie przez organy właściwego trybu postępowania, tj. z art. 50-51 lub z art. 48-49 Prawa budowlanego. Zdaniem Sądu skarżący zasadnie wskazał w skardze, że kwestie, które organy nadzoru budowlanego zakwalifikowały jako zagadnienie wstępne, wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia zostały już w dostateczny i jasny sposób wyjaśnione przez sądy administracyjne, tj. wyrok WSA w Opolu z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 485/21; wyrok NSA z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/22. W wyroku z 8 lutego 2022 r. tut. Sąd stwierdził, że z całokształtu poczynionych ustaleń wynika, że obiekt nr 5 z uwagi na jego konstrukcyjne powiązanie nie sposób zatem uznać tak jak organ odwoławczy, że jest obiektem samodzielnym konstrukcyjnie, dalej Sąd nadmienił, iż wykonano w nim przejście do budynku nr 3 oraz instalacje, a jego lokalizacja wskazuje, że wchodzi w skład całego kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem tut. Sądu na taki stan rzeczy wskazywało również zachowanie właściciela przedmiotowej nieruchomości, a mianowicie w myśl oświadczenia J. D. z 11 października 2018 r. obiekt użytkowany jest jako wiata, ale że starał się on o zmianę sposobu użytkowania obiektu na malarnię proszkową. W konsekwencji też, całość działań inwestora dotyczących spornego obiektu, w ocenie Sądu, uznać należy jako próbę obejścia przepisów prawa budowlanego mającego na celu zalegalizowanie samowolnych robót budowlanych i uznanie obiektu nr 5 za zgodny z prawem bez dokonania przez organy faktycznej oceny co do jego zgodności z wymogami prawa budowlanego określonymi w rozporządzeniu oraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przywołanym wyroku tut. Sąd stwierdził ponadto, że organy nadzoru budowlanego w toczącym się postępowaniu zobowiązane były wdrożyć tryb legalizacji określony w art. 48-49 Prawa budowlanego, a nie jak przyjęły organy tryb naprawczy na podstawie art. 50-51 Prawa budowlanego. Co najważniejsze Sąd nie zakwestionował rzetelności ustaleń faktycznych dokonanych przez organy nadzoru budowlanego, lecz dokonaną przez WINB kwalifikację robót budowlanych. Wywieść z tego należy, że organy dysponując materiałem dowodowym nie rozpoznały całokształtu materiału dowodowego i nie uwzględniły istotnych okoliczności wskazanych przez Sąd w wyroku z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Op 593/17. Organy pominęły także, że w wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej od ww. wyroku WSA w Opolu z 8 lutego 2022 r., NSA potwierdził, co w jego ocenie zasadnie wykazał Sąd meriti, że obiekt nr 5 wchodzi w skład całego kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej, a zrealizowane roboty budowlane zmierzały w istocie do rozbudowy kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia produkcyjnej działalności gospodarczej. Również NSA za prawidłowe uznało pogląd tut. Sądu co to trybu w jakim prowadzone powinno być postępowanie, zasadne w sprawie było zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. W świetle powyższego Sąd podzielił wyrażone w skardze stanowisko skarżącego, że postępowanie jakie toczyło się przed WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 72/24, nie stanowiło zagadnienia wstępnego w toku postępowania wszczętego na wniosek skarżącego z 28 października 2022 r. o zakazanie z rygorem natychmiastowej wykonalności użytkowania nielegalnie rozbudowanego całego obiektu budowlanego położonego na działce nr a, w miejscowości J., ul. [...]. Zdaniem Sądu, zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy wadliwie zastosowali normę z art. 97 § 1 pky 4 k.p.a. Sam fakt, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Istota zagadnienia wstępnego polega na tym, iż niemożliwe jest wydanie orzeczenia merytorycznego w przedmiotowej sprawie bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego uzależnione jest wydanie decyzji kończącej dane postępowanie, przy czym, jak wyżej podniesiono, zależność ta ma charakter bezpośredni i wynika bądź z przepisu prawa materialnego, bądź procesowego. Wydanie decyzji bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, kwalifikowane jest jako rażące naruszenie prawa. Należy przyznać, że na gruncie kontrolowanej sprawy nie wystąpiło zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia. Następstwem przyjętego przez Sąd stanowiska jest konieczność uznania, iż nie było podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego przez PINB postanowieniem z 5 sierpnia 2025 r. W ocenie Sądu organy całkowicie pominęły treść zapadłych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Podnoszone przez organy wątpliwości, zakwalifikowane jako zagadnienia wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia zostały już klarownie i wyraźnie w sprawie rozważone. Zdaniem Sądu trudno doszukać się związku pomiędzy kontrolowaną sprawą a sprawą o sygn. akt I SA/Op 72/24. W niniejszej sprawie skarżący wniósł wniosek o zakazanie z rygorem natychmiastowej wykonalności użytkowania nielegalnie rozbudowanego całego obiektu budowlanego (obiekt nr 5) położonego na działce nr a, w miejscowości J., ul. [...]. Natomiast w przywołanej wyżej sprawie, która na dzień wniesienia skargi rozpatrywana była przez NSA, Sąd badał prawidłowość oceny przez organy istnienia przesłanek bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w sprawie legalności zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia. Z akt sprawy wynika, że pod wskazanym wyżej adresem znajduje się 5 przylegających do siebie obiektów budowlanych wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej. Zabudowania, których części stanowią obiekty nr 2 i 5 stanowią jedną bryłę. Obiekt nr 2 jest połączony drzwiami z obiektami nr 1 i 2, natomiast obiekt nr 5 jest połączony drzwiami z obiektem nr 3. Na podstawie tego uznać należy, że obiekty nr 2 i 5 są w technicznym ujęciu związane ze sobą, lecz zważyć trzeba, że przedmioty postępowań toczących się odnośnie do tych obiektów nie są tożsame i dotykają odmiennych kwestii. Organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem. W razie, gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Mając to na uwadze w ocenie Sądu na gruncie przedmiotowej sprawy nie wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego przez PINB na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jak i nie można wykazać związku pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy o sygn. akt I SA/Op 72/24 a kontrolowanym przez Sąd postępowaniem. Należy raz jeszcze podkreślić, że błędnie organy orzekające przyjęły, że w toku prowadzonego postępowania, wyłoniło się zagadnienie wstępne, czyniące koniecznym zawieszenie tego postępowania na podstawie cyt. powyżej art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przechodząc do zasadniczego zagadnienia, to zdaniem Sądu, wbrew stanowisku organów, a zgodnie z zarzutami skargi, w przywołanym wyroku WSA w Opolu z 8 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Op 485/21, oraz NSA z 28 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1230/22, jednoznacznie przesądzono, iż w sprawie organy nadzoru budowlanego zobowiązane były wdrożyć tryb legalizacji określony w art. 48-49 Prawa budowlanego oraz o tym, że obiekt nr 5 wchodzi w skład całego kompleksu obiektów budowlanych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej zlokalizowanego w J. przy ul. [...], działka nr a (dawniej nr b). Zdaniem składu orzekającego nie ulega zatem wątpliwości, że zarówno PINB, jak i organ odwoławczy naruszyli art. 153 p.p.s.a. Przepis ten zobowiązuje organ do uwzględnienia w ponownym orzekaniu sądowej oceny prawnej i nakazuje mu wykonanie sądowych wskazań dotyczących tego, co musi uczynić przed merytorycznym orzeczeniem. Nie jest rolą organu jakiekolwiek kwestionowanie oceny prawnej i ww. wskazań - organ ma obowiązek się do nich zastosować w pełni, nawet jeżeli uważa inaczej. Dlatego też organy administracji winny się zastosować do konkretnych, jasnych i rzeczowych zaleceń wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt II OSK 1230/22, gdyż te wskazania i zalecenia zgodnie z treścią art. 170 i 190 p.p.s.a. są wiążące zarówno dla organów administracji jak i sądów w przypadku gdyby w przyszłości rozpatrywały niniejszą sprawę. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji ) orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935, ze zm.). Na koszty składał się wpis od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenie dla pełnomocnika (480 zł) oraz zwrot opłaty od pełnomocnictwa (17 zł). Wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.