I SA/Op 814/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 czerwca 2024 r., nr SKO.40.1004.2024.dr w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu postanawia odrzucić skargę. E. Sp. z o.o. w O. (zwana dalej stroną skarżącą) - reprezentowana przez adwokata P. P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 27 czerwca 2024 r., nr SKO.40.1004.2024.dr, w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o zbyciu pojazdu. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 19 września 2024 r., wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez: - złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi, - wykazanie, stosownie do art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej zwanej "P.p.s.a.", że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi, - podanie wartości przedmiotu zaskarżenia i w tym celu wskazania jaka wysokość nałożonej kary jest kwestionowana. Opisane wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej - 26 września 2024 r., co obrazuje pocztowe potwierdzenie odbioru przesyłki (por. karta nr 13 akt sądowych). Pomimo skutecznego doręczenia powyższego wezwania, pełnomocnik nie zareagował na nie w żaden sposób, w szczególności w sprawie nie uzupełniono braków formalnych skargi. Z tych względów, na skutek zarządzenia z 24 października 2024 r., wezwanie zostało ponownie przesłane pismem z 25 października 2024 r., tym razem bezpośrednio do strony skarżącej, na adres podany w aktach administracyjnych sprawy, tj. ul. [...], [...] O. Doręczając opisane wezwanie z 25 października 2024 r., pouczono stronę skarżącą, że jego niewykonanie w terminie siedmiu dni od dnia ich doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Skuteczne doręczenie wezwania stronie skarżącej nastąpiło - do rąk prokurenta S. S. - 15 listopada 2024 r., co obrazuje potwierdzenie doręczenia przesyłki (por. karta nr 18 akt). Do dnia wydania niniejszego postanowienia, strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 P.p.s.a. Jedną z tych przesłanek jest nieuzupełnienie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W tej kwestii wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga jako szczególne pismo procesowe powinna nie tylko czynić zadość ogólnym wymaganiom każdego pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać dodatkowe elementy, do których zaliczyć należy wskazanie zaskarżonego aktu, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono natomiast w art. 46 i art. 47 oraz art. 29 P.p.s.a. W przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W świetle tej regulacji niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje wezwaniem przez sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia skargi. Podstawę odrzucenia skargi stanowi art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. określający, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi odnotować trzeba, że obarczona była istotnymi brakami formalnymi. Na wstępie należy zauważyć, że stroną skarżącą postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego wniesioną skargą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z art. 151 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 18, z późn. zm.), spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Oznacza to, że spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością należy traktować jak odrębny od wspólników podmiot, który posiada samodzielną zdolność sądową w rozumieniu art. 28 § 1 P.p.s.a., według którego, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W niniejszej sprawie skarga wniesiona została w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez profesjonalnego pełnomocnika, choć okoliczność ta nie jest pewna. Wątpliwość wynika z faktu niezłożenia przy skardze pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej oraz niewykazania, że osoba podpisująca skargę była umocowana do podpisania skargi. W tym celu wezwano zatem do przedłożenia dokumentu takie umocowanie potwierdzającego. Okoliczność ta nie została również – pomimo wezwania do usunięcia braków formalnych skargi – jednoznacznie przesądzona. Z kolei według przepisu art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują w postępowaniu czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Osoby te, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 P.p.s.a.). Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, zwykle jest to dokument urzędowy (odpis z KRS) lub prywatny (statut, regulamin). Z powyższych względów, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a., do uzupełnienia braków formalnych skargi pod rygorem jej odrzucenia, przez: - złożenie do sprawy oryginału pełnomocnictwa procesowego lub jego wierzytelnego odpisu, obejmującego upoważnienie do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu lub przed sądami administracyjnymi, - wykazanie, stosownie do art. 29 P.p.s.a., że osoba podpisująca pełnomocnictwo jest umocowana do działania w imieniu skarżącej Spółki i w tym celu przedłożenie dokumentu potwierdzającego takie umocowanie np. aktualnego, pełnego odpisu z KRS lub odpisu z KRS aktualnego na dzień wniesienia skargi, - podania wartości przedmiotu zaskarżenia i w tym celu wskazania jaka wysokość nałożonej kary jest kwestionowana. Jak wynika z akt sprawy, odpis zarządzenia o wezwaniu do usunięcia ww. braków formalnych skargi został wysłany przesyłką za pośrednictwem operatora publicznego na adres pełnomocnika i pod tym adresem w sposób prawidłowy doręczony – 26 września 2024 r. Wyznaczony przez Sąd termin siedmiu dni do dokonania żądanej czynności, upłynął zatem 3 października 2024 r. Pomimo tego, pełnomocnik strony skarżącej nie zastosował się do wezwania. Z tych względów, Sąd ponowił wezwanie i doręczył je bezpośrednio stronie skarżącej na adres podany w aktach administracyjnych sprawy. Sąd uwzględnił bowiem pogląd wyrażany w aktualnym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że w przypadku gdy braki skargi nie zostały uzupełnione przez pełnomocnika strony, to taka sytuacja obliguje Sąd pierwszej instancji do bezpośredniego skierowania do strony skarżącej wezwania do uzupełnienia tych braków skargi. W poruszanej kwestii wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - zwanego dalej NSA, wyrażono stanowisko, że prawo do zastępstwa procesowego jest ściśle związane z prawem do sądu. W ocenie NSA, wykładnia przepisów dotyczących działania pełnomocnika nie powinna ograniczać stronie realizacji tego prawa, a problem skutków dla mocodawcy czynności dokonywanych przez wadliwie albo nieprawidłowo ustanowionego pełnomocnika był już przez sądy administracyjne rozstrzygany. W postanowieniu z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt. I GSK 2703/05 (ONSA i wsa 2006/3/77) NSA sformułował tezę, że podpisanie skargi przez osobę, która nie może być pełnomocnikiem, jest brakiem formalnym, który może podlegać usunięciu przez wezwanie strony na podstawie art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 i w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 21 października 2011 r., sygn. akt: I FSK 1397/11; z 13 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2634/11; z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 3634/13; z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 557/14; z 29 maja 2018 r., sygn. akt I FZ 85/18; z 15 lutego 2019 r., sygn. akt II OZ 78/19; z 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II FZ 52/24). Wobec powyższego, wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej 15 listopada 2024 r., do rąk prokurenta S. S. Siedmiodniowy termin do wykonania zobowiązania Sądu, upłynął zatem 22 listopada 2024 r. Jednakże strona skarżąca pomimo wezwania Sądu i pouczenia o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, nie uzupełniła braków formalnych i nie ustosunkowała się w żaden sposób do tych wezwań. W szczególności strona skarżąca nie odnosząc się do kwestii istnienia umocowania dla adwokata P. P. do wniesienia skargi w jej imieniu i jednocześnie nie podpisując skargi - w istocie nie wyjaśniła czy jej zamiarem było wniesienie tej skargi. Z podanych względów, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.