I SAB/Op 7/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wójcik Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Marzena Łozowska Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu administracyjnego; II. stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania, III. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu na rzecz strony skarżącej kwotę 100,00 zł (sto 00/100), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez M. B. (dalej jako: skarżący, strona) jest przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej jako: SKO, Kolegium) postępowania odwoławczego dotyczącego ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013r. Z akt wynika następujący stan sprawy: Decyzją Wójta Gminy Chrząstowice z dnia 14.05.2015r nr [...] ustalono J. B., M. B. i D. B. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013r. w wysokości 1.641 zł. Wniesione od powyższej odwołanie złożone przez J. B. i M. B., przekazane następnie przez organ I instancji, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, wpłynęło do tego organu w dniu 16.06.2015r. W dniu 3.08.2015r. Kolegium, działając na podstawie art. 140 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) [dalej jako O.p.] zawiadomiło odwołujących, że z uwagi na trudności organizacyjne wynikające z dużego wpływu spraw w stosunku do obsady kadrowej organu, odwołanie nie może być rozpatrzone w terminie określonym w art. 139 § 3 O.p. Równocześnie wskazano, że załatwienie sprawy nastąpi do dnia 30.11.2015r. W dniu 27.08.2015r. – M. B.- oraz w dniu 31.08.2015r. – J. B.- zwrócili się do Kolegium o usunięcie naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu ich odwołania w terminie ustawowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Pisma te, jak wynika z przedłożonych sądowi akt administracyjnych wpłynęły do Kolegium odpowiednio w dniach 2.09.2015r. i 7.09.2015r. i pozostały bez odpowiedzi ze strony organu. Równocześnie w dniu 3.09.2015r. sporządzone zostało zarządzenie Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyznaczeniu składu orzekającego do rozpatrzenia odwołania, przy czym zostało ono podpisane przez osobę upoważnioną w dniu 7.09.2015r. Termin rozpoznania odwołania ostatecznie został wyznaczony na dzień 30.11.2015r. i w tej dacie skład orzekający na swoim posiedzeniu postanowił uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzja ta, wraz z jej uzasadnieniem wysłana została do stron postępowania w dniu 20.10.2015r. i została podjęta przez J. B. w dniu 23.10.2015r., M. B. w dniu 28.10.2015r zaś w stosunku do D. B. doszło do jej zastępczego doręczenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu J. B. i M. B. zarzucając Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013r. , wnieśli o stwierdzenie, że doszło do przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa. Równocześnie wskazując na regulację art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) [ dalej - P.p.s.a.],wniesiono o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w tym przepisie, tj. w kwocie 18.917,30 zł., a także o zasądzenie kosztów postępowania. Według skarżących w toku rozpoznawania przez Kolegium odwołania złożonego od decyzji Wójta Gminy Chrząstowice z dnia 14.05.2015r nr [...] ustalającej im zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013r. doszło do naruszenia art. art. 122, 125 § 1 O.p. a w szczególności nie dochowano terminów przewidzianych w art. 139 § 1 O.p., przewidzianych dla rozpatrzenia spraw nie wymagających prowadzenia postępowania dowodowego. Dalej wskazano, iż z porównania dat wydania decyzji organu I instancji i złożenia od niej odwołania, przekazanego następnie organowi odwoławczemu wynika, że nie dochował on dwumiesięcznego terminu przewidzianego dla wydania decyzji. Tym samym w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, której według skarżących nie niweluje fakt zawiadomienia ich o wyznaczeniu nowego terminu jej zakończenia i wskazanych w nim trudności organizacyjnych organu, które miałyby uzasadniać wydłużenie terminu, ponad ustawowo wyznaczone granice trwania postępowania odwoławczego. Tym bardziej, że jak podkreślano sprawa nie miała skomplikowanego charakteru i nie wymagała też poczynienia dodatkowych ustaleń na etapie rozpatrywania odwołania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, wskazując na trudności organizacyjne, które spowodowały niedochowanie ustawowego terminu do zakończenia postępowania odwoławczego i konieczność wyznaczenia nowego terminu rozpatrzenia odwołania, który został dochowany. Prawomocnym postanowieniem tut Sądu z dnia 11 grudnia 2015r. Sąd odrzucił skargę w stosunku do J. B., z uwagi na nieuzupełnienie przez niego braków formalnych skargi ( podpisu) w wyznaczony terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania m.in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Ponieważ zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w pierwszej kolejności należało zatem ustalić, czy skarżący zachował wymogi formalne do wniesienia skargi na bezczynność organu, poprzez uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W sprawie nie było sporne, iż skarżący przed wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania dochował tego wymogu, a zatem skarga spełniła formalny warunek dopuszczalności. Zgodnie art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W kontekście niniejszej sprawy należy zaznaczyć, że w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na przewlekłość i bezczynność organów administracji publicznej sąd orzeka, biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi, co ma znaczenie w sytuacji, gdy organ już po dniu wniesienia skargi na - a przed rozpoznaniem sprawy przez sąd - podjął działania, czyli wydał akt lub dokonał czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności lub przewlekłości. W takiej sytuacji wniesiona na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga staje się bezskuteczna co do możliwości jej uwzględnienia w zakresie art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a., tj. zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, gdyż organ - przed zamknięciem rozprawy i wydaniem rozstrzygnięcia - podjął już określone działania. Jeśli zatem do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce, nie jest już bezczynny, jak również ustała już przewlekłość postępowania. Tym samym w takiej sytuacji dalsze postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie przewlekłości staje się już bezprzedmiotowe i dlatego powinno w tym zakresie ulec umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z akt sprawy i odpowiedzi na skargę wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, w dniu 30 września 2015 r. wydało decyzję nr [...] uchylającą w całości zaskarżoną decyzję i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzję tę wysłano do skarżącego dopiero 20.10. 2015 r. i doręczono mu w dniu 28.10.2015r. - a więc już po wniesieniu skargi. Wobec zaistniałej sytuacji odpadła podstawa do zastosowania art. 149 § 1 zd. 1 P.p.s.a. i zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji w sprawie odwołania skarżącego, skoro w przedmiotowej sprawie nie występuje już - w dacie orzekania przez Sąd - przewlekłość organu. Mając powyższe na uwadze Sąd - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. - orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku i umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji w sprawie. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 149 § 1 P.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, zawiera normę, wg której uwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania aktu w określonym terminie, ale także na rozstrzygnięciu o tym, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało w ogóle miejsce oraz czy ewentualnie nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa albo nie miało charakteru rażącego. Na tym tle, aktualnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtowane zostało jako dominujące stanowisko, zgodnie z którym wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a.). A zatem wydanie przez organ administracji decyzji przed wniesieniem skargi na przewlekłość czy bezczynność postępowania nie stanowi przeszkody do jej merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny, na podstawie art. 149 § 1 zd. drugie P.p.s.a.. (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1953/12; z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12; wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12 - CBOSA). Uwzględnienie skargi w takim przypadku polega na rozstrzygnięciu przez Sąd czy przewlekłość w prowadzeniu postępowania miała miejsce jeszcze przed wydaniem decyzji oraz czy była ona obarczona rażącym naruszeniem prawa, a także dokonaniu oceny, czy zaistniały przesłanki do ewentualnego wymierzenia grzywny stosownie do art. 149 § 2 P.p.s.a. Wydanie więc przez organ decyzji w sytuacji złożenia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12 - CBOSA). Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo wydania przez Kolegium decyzji datowanej na 30 września 2015 r., Sąd zobligowany był rozstrzygnąć czy w postępowaniu administracyjnym zakończonym wskazanym aktem wystąpiła zarzucana organowi przewlekłość postępowania oraz czy miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, a w konsekwencji, czy zaistniały też podstawy do ewentualnego orzeczenia o grzywnie. Oceniając czynności Kolegium, jako organu odwoławczego, w kontekście zarzucanej mu w skardze przewlekłości postępowania naruszającej określony przez ustawodawcę termin do załatwienia odwołania, o jakim mowa w art. 139 § 3 O.p to zaznaczyć trzeba, że w postępowaniu odwoławczym - sprawa powinna zostać załatwiona nie później w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania odwołania. Datą wszczęcia postępowania odwoławczego jest data otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a zatem termin załatwienia sprawy przez organ odwoławczy, o którym mowa w art. 139 § 3 O.p. liczy się od dnia wpływu odwołania wraz z aktami sprawy do organu drugiej instancji. Zasadniczo "załatwienie sprawy" w postępowaniu administracyjnym oznacza wydanie przez organ decyzji. Jeśli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy nie jest w żaden sposób uzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną przewlekłością organu. Jak wynika z bezspornego w sprawie stanu faktycznego odwołanie skarżącego zostało przekazane przez organ I instancji do organu odwoławczego i wpłynęło do niego w dniu 16 czerwca 2015 r., zaś kolejnym działaniem jakie Kolegium podjęło w sprawie było wystosowanie do skarżącego pisma datowanego na dzień 3 sierpnia 2015r. z wyznaczonym nowym terminem załatwienia sprawy. Przy czym w aktach sprawy brak jest dowodu potwierdzającego odbiór tej przesyłki przez skarżącego. Należy przy tym mieć na uwadze, że wskazane przez organ w piśmie wyznaczającym nowy termin załatwienia sprawy powody niedochowania ustawowego terminu wynikającego z art. art. 139 § 3 O.p., a mianowicie trudności organizacyjne wynikające ze zbyt dużego wpływu spraw w stosunku do obsady kadrowej nie znoszą stanu przewlekłości organu, na co słusznie też wskazał sam skarżący w swojej argumentacji. Jak przyjęto już w utrwalonej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, co do zasady problem braku wystarczającej obsady organu rozpatrującego daną sprawę, nie będzie stanowić przesłanki "przyczyn niezależnych od organu". Są to bowiem przyczyny pozostające wewnątrz aparatu administracyjnego, jako całości i związane przede wszystkim z władczym wykonywaniem zwierzchniej władzy Państwa (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2339/13; z dnia 1 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2390/12 – CBOSA). Godnym podkreślenia jest też zauważalny związek czasowy podejmowanych przez Kolegium działań zmierzających do rozpatrzenia sprawy z krokami prawnymi podejmowanymi przez skarżącego oraz drugiego z odwołujących a mianowicie J. B., którego tożsama co do argumentacji skarga na przewlekłość postępowania, została wprawdzie odrzucona przez Sąd z uwagi na względy formalne. Jak wynika bowiem z akt sprawy w dniu 27.08.2015r – M. B., a w dniu 31.08.2015r. – J. B.- zwrócili się do Kolegium o usunięcie naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu ich odwołania w terminie ustawowym przewidzianym w Ordynacji podatkowej. Pisma te, jak wynika z przedłożonych sądowi akt administracyjnych wpłynęły do Kolegium odpowiednio w dniach 2.09.2015r i 7.09.2015r., zaś pierwsze działania Kolegium zmierzające do rozpatrzenia ich odwołania podjęte zostały w dniu 3.09.2015r. gdy sporządzone zostało zarządzenie ( bardziej jego projekt) Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego o wyznaczeniu składu orzekającego do rozpatrzenia odwołania, które jednakże zostało podpisane przez osobę upoważnioną dopiero w dniu 7.09.2015r. W działaniach Kolegium, nie można zatem nie zauważyć pewnego rodzaju ich korelacji czasowej, z wpływem do organu ponagleń poszczególnych uczestników postępowania. W tych okolicznościach sprawy stwierdzić trzeba, że skarga złożona na przewlekłość postępowania, która wystąpiła na etapie rozpatrzenia odwołania okazała się zasadna. Co istotne, w momencie jej wniesienia skarżący nie miał żadnej wiedzy, o tym czy organ zamierza odnieść się do jego wezwania ( ponaglenia) z 27 sierpnia 2015 r. , które zresztą jak wynika za akt sprawy pozostało bez odpowiedzi ze strony organu, a także nie miał wiedzy, co do faktu wydania decyzji, która została mu doręczona dopiero w dniu 28.10.2015r. Wskazany powyżej przebieg postępowania nie może budzić wątpliwości, że organ odwoławczy pozostawał w zwłoce, gdyż od momentu wpływu odwołania do wydania decyzji w sprawie upłynął okres dłuższy aniżeli określony w art. 139 § 3 O.p., a zwłoki w jego terminowym rozpatrzeniu nie uzasadniały, żadne okoliczności, które w świetle § 4 tego przepisu mogły by uzasadniać jego wydłużenie. Z uwagi na stwierdzenie przez Sąd, iż w sprawie wystąpiła przewlekłość postępowania odwoławczego, niezbędnym stało się odniesienie do dalszych żądań skargi, a mianowicie do oceny czy stwierdzona przewlekłość miała charakter rażący. W pierwszej zatem kolejności należy prawidłowo zdefiniować samo pojęcie "rażącego naruszenia prawa". W orzecznictwie przyjmuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podnosi się, że rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1 P.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w Ordynacji podatkowej przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej poprzez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Przyjmuje się, że w celu ustalenia, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt III SAB/Gd 13/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, dostępne w CBOSA). Mając na uwadze takie rozumienie użytego w art. 149 § 1 P.p.s.a. stanu rażącego naruszenia prawa, w tej części skargi, argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Omówione powyżej działania organu odwoławczego niewątpliwie uznać należy za przewlekłe, jednakże nie były one nacechowane rażącą zwłoką, zwłaszcza że, co należy zauważyć, aczkolwiek trudności organizacyjne organu nie mogą usprawiedliwiać samej przewlekłości postępowania, to jednakże, już przy ocenie czy miała ona charakter rażący, winny być brane pod uwagę. Niewątpliwie zatem, przy wskazywanej przez organ ilości wpływu spraw i obsadzie kadrowej, trudności organizacyjne w wyznaczaniu spraw i to w trzyosobowym składzie, bo w takim rozpoznaje odwołania samorządowe kolegium odwoławcze, ulegają pogłębieniu w okresach letnich, gdy część pracowników wykorzystuje przysługujące im urlopy wypoczynkowe. Sąd zwrócił na tę okoliczność uwagę, gdyż w niniejszej sprawie odwołanie strony zostało przekazane organowi odwoławczemu w połowie czerwca, a zatem dochowując ustawowy termin winno ono być rozpatrzone do połowy sierpnia. Nie można zatem nie zauważyć, iż co oczywiście nie usprawiedliwia samego faktu zaistniałej przewlekłości, że nie można przypisać organowi cech rażącego ignorowania ogólnych zasad postępowania podatkowego, w tym zasady jego szybkości. Co więcej, faktycznie, niezwłocznie w miesiącu wrześniu wyznaczono i rozpatrzono odwołanie, jeszcze znacznie przed upływem nowego wyznaczonego w trybie art. 140 O.p. terminu zakończenia sprawy, który wskazano na dzień 30.11.2015r. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzekł jak w pkt II wyroku, uznając przewlekłość kontrolowanego postępowania odwoławczego oraz w pkt III na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zważywszy zaś na całokształt okoliczności sprawy, w szczególności zaś fakt wydania decyzji przez organ odwoławczy przed wniesieniem skargi oraz charakter zaistniałej przewlekłości nienacechowanej rażącym naruszeniem prawa, Sąd nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., oddalając skargę w tym zakresie ( pkt IV wyroku ). O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a, mając przy tym na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi (100 zł).