II SA/Op 24/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 31 października 2018 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje w mocy punkt 8 decyzji Starosty Namysłowskiego z dnia 31 lipca 2018 r., nr [...], 2) stwierdza nieważność punktu 8 decyzji Starosty Namysłowskiego z dnia 31 lipca 2018 r., nr [...], 3) dalej idącą skargę oddala, 4) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. M. (zwanego dalej skarżącym) jest decyzja Wojewody Opolskiego z 31 października 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego z 31 lipca 2018 r. wydaną w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym: Wnioskiem z 5 grudnia 2017 r. A S.A. z siedzibą w [...] (zwana dalej Spółką lub inwestorem) wystąpiła do Starosty Namysłowskiego o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr a, k.m. [...] o pow. 0.9300 ha (KW [...]) oraz działki nr b, k. m. [...] o pow. 1.7100 ha (KW [...]), obu położonych w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], stanowiących własność J. M., poprzez udzielenie zezwolenia na ich zajęcie w związku z realizacją przebudowy jednotorowej linii napowietrznej 110 kV relacji [...] - [...], w pasie o zajętości odpowiednio: 238,61 m2 oraz 3,67 m2. Nadto Spółka wniosła o udzielenie następnie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części przedmiotowej nieruchomości, w drodze decyzji zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności. Starosta Namysłowski, działając na podstawie art. 124 ust. 1, ust. 2, ust. 4, ust. 6 i ust. 7 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą wydał decyzję z 31 lipca 2018 r., nr [...], którą odpowiednio w punkcie: 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr a i działkę nr b, poprzez udzielenie Spółce zezwolenia na wejście na teren przedmiotowej nieruchomości i dokonanie przebudowy polegającej na demontażu istniejącej linii jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] - [...] oraz montażu nowej linii w dotychczasowej lokalizacji. 2 i 3. określił, że realizacja powyższej inwestycji na działce nr a i nr b polegać będzie na przeprowadzeniu przewodów linii 110 kV nad terenem nieruchomości w dotychczasowym torze. Podwieszone aktualnie nad nieruchomością przewody fazowe wykonane w układzie trójkątnym, typu AFL-6-120 mm2 oraz stalowo-aluminiowy przewód odgromowy 70 mm2 zostaną wymienione na nowe przewody fazowe AFLs 300 mm oraz przewód odgromowy skojarzony ze światłowodem typu OPGW. Minimalna odległość przewodów linii od ziemi wynosić będzie 5.85 m. Ponadto, w ramach przeprowadzanych prac na działce nr b nastąpi demontaż istniejącego słupa kratowego wraz z osprzętem oraz wykonanie fundamentu i montaż nowego słupa rurowego. 4. ustalił, że w trakcie przebudowy napowietrznej linii 110 kV relacji [...] - [...] na działce nr a, przemieszczanie się brygad prowadzących prace ograniczone będzie do ruchu pieszego podczas demontażu linii dotychczasowej i montażu linii nowej, wzdłuż pasa technologicznego linii w obszarze oznaczonym na załączniku nr 1 do niniejszej decyzji jako strefa budowlano-montażowa o pow. 3.67 m2. 5. ustalił, że w trakcie wymiany przewodów napowietrznej linii 110 kV relacji [...] - [...] na działce nr b, przemieszczanie się brygad prowadzących prace ograniczone będzie do ruchu pieszego podczas demontażu linii dotychczasowej i montażu linii nowej, wzdłuż pasa technologicznego linii w obszarze oznaczonym na załączniku nr 2 do niniejszej decyzji, jako strefa budowlano-montażowa nr [...] o pow. 238.61 m2. Natomiast w trakcie demontażu istniejącego słupa oraz wykonywania fundamentu i montażu słupa nowego dostęp do terenu prac będzie się odbywał z drogi publicznej (działka nr c stanowiąca własność Gminy [...]) w obszarze oznaczonym na załączniku nr [...] do niniejszej decyzji jako strefa budowlano-montażowa nr [...] o pow. 798.25 m2. 6. sprecyzował, że zakres ograniczenia prawa własności dla działki nr a dotyczy powierzchni 3.67 m2. Jest to powierzchnia będąca odzwierciedleniem rzutu poziomego skrajnych przewodów linii 110 kV relacji [...] - [...] powiększonego o 1 metr z każdej strony - pas o szerokości 20.6 m. Stanowi ona strefę budowlano-montażową nr [...] na czas wymiany przewodów modernizowanej linii, jak również strefę technologiczną - obszar, na który oddziałuje przebudowywana linia elektroenergetyczna. Dokładny jej przebieg przedstawiono na załączniku graficznym nr 1 do niniejszej decyzji. 7. sprecyzował, że zakres ograniczenia prawa własności dla działki nr b dotyczy pow. 238.61 m2. Jest to powierzchnia będąca odzwierciedleniem rzutu poziomego skrajnych przewodów linii 110 kV relacji [...] - [...] powiększonego o 1 metr z każdej strony - pas o szerokości od 2.64 m do 2.07 m, a w miejscu posadowienia słupa dodatkowo prostokąt o wymiarach 5.39 m x 3.87 m. Stanowi ona strefę budowlano-montażową nr [...] na czas wymiany przewodów modernizowanej linii, jak również strefę technologiczną - obszar, na który oddziałuje przebudowywana linia elektroenergetyczna. Dokładny jej przebieg przedstawiono na załączniku graficznym nr 2 do niniejszej decyzji. Ponadto na działce na wyżej opisaną strefę nakłada się powierzchnia 798.25 m2, której również dotyczy ograniczenie prawa własności dla działki nr b, będąca strefą budowlano-montażową nr [...] na czas wymiany istniejącego słupa na nowy jak również drogą dojazdu do terenu inwestycji. Dokładny jej przebieg przedstawiono na załączniku graficznym nr 2 do niniejszej decyzji. 8. określił, że prace na przedmiotowych nieruchomościach będą zrealizowane w maksymalnie 14 dni roboczych w przeciągu 3 miesięcy, gdzie na wykopanie fundamentu pod nowy słup przewidziano 2 dni, na wykonanie nowego fundamentu kolejne 2 dni, na demontaż istniejących przewodów fazowych i odgromowego linii 110 kV relacji [...] – [...] przeznaczono 2 dni, na demontaż izolatorów i osprzętu 1 dzień, na demontaż istniejącego słupa kratowego 1 dzień, montaż nowego słupa rurowego 3 dni, montaż nowych przewodów fazowych i odgromowego skojarzonego ze światłowodem typu OPGW 3 dni. Inwestycja planowana jest na lata 2018-2019. W uzasadnieniu organ ustalił, że zgodnie z przedstawioną przez wnioskodawcę dokumentacją przedmiotowa napowietrzna linia elektroenergetyczna wybudowana została w latach 70-tych XX w. i z uwagi na jej aktualny stan techniczny niezbędna jest jej przebudowa, za którą przemawia również szeroko pojęty interes publiczny, gdyż zapewni to społeczności lokalnej bezpieczeństwo energetyczne. Oceniając na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy spełnienie przesłanek wydania przedmiotowej decyzji stwierdził, że zgodnie z art. 6 pkt 2 ustawy realizacja przedsięwzięcia jest niewątpliwie realizacją celu publicznego, a inwestor działa zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy [...] z 25 czerwca 2009 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), w którym przewidziano, że przez działki nr a i b przebiega pas technologiczny napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV. Istnienie przedmiotowej linii energetycznej jest uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i jej lokalizacja nie ulega zmianie, przy czym plan nie wskazuje alternatywnych tras jej przebiegu, które omijałyby działki nr a i b. Zgodnie też z przedstawionymi dokumentami inwestor przed złożeniem wniosku nie uzyskał zgody właściciela na realizację inwestycji ani na ustanowienie służebności przesyłu. W sprawie 12 marca 2018 r. przeprowadzono rozprawę administracyjna, która miała na celu między innymi doprowadzenie do porozumienia stron. Mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie skarżący nie stawił się na rozprawę, a przedstawiciele Spółki oświadczyli, że nie widzą możliwości osiągnięcia porozumienia ze względu na oczekiwania finansowe skarżącego. Pomimo poczynionych przez wnioskodawcę starań nie doszło do uzyskania zgody na realizację inwestycji w drodze cywilnej. Dnia 1 sierpnia 2018 r., działając na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy, Starosta Namysłowski wydał decyzję nr [...], na mocy której udzielił Spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu realizacji inwestycji, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżący nie zgodził się z decyzją Starosty Namysłowskiego z 31 lipca 2018 r. Wniósł odwołanie, kwestionując okoliczność braku jego zgody na realizację inwestycji. Wskazał, że wyrażał taką zgodę jednak za odpowiednim wynagrodzeniem, którego oszacowania dokonano w operacie szacunkowym ustalającym je na kwotę 19.000 zł. Wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora proponował rażąco zaniżone rozliczenie za wyrażenie zgody i bez wyjaśnienia zerwał pertraktacje. Skarżący zaznaczył, że nadal jest otwarty na kontynuowanie trybu rokowań czy negocjacji, a inwestor nie udowodnił aby odmówiono mu zgody na realizację inwestycji. Wyraził także wątpliwości co do celu publicznego przedsięwzięcia oraz niezbędności spornej inwestycji na jego nieruchomości wskazując, że istnieją alternatywne możliwości montażu linii elektroenergetycznej. Ponadto podniósł, że organ całkowicie pominął jego słuszny interes czym naruszył art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., a przede wszystkim art. 124 ust. 1 ustawy (przypis Sądu: błędnie wskazano § 1 zamiast ust. 1), ponieważ wadliwie uznał, że skarżący nie wyraził zgody na przebudowę linii. Zaskarżoną decyzją z 31 października 2018 r. Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Namysłowskiego. W uzasadnieniu, powołując regulacje art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że przebudowa linii elektroenergetycznej jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ustawy oraz, że projektowany przebieg inwestycji przez nieruchomości skarżącego jest uwzględniony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] z 25 czerwca 2009 r., Nr [...]), a przedmiotowa linia elektroenergetyczna przebiegać będzie przez działki nr a i nr b w śladzie dotychczasowego przebiegu linii elektroenergetycznej. Dalej Wojewoda uznał, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, o których stanowi art. 124 ust. 3 ustawy. Wyjaśnił, że rokowania nie są czynnościami sformalizowanymi i mogą być prowadzone w dowolnej formie. Spełnienie obowiązku ich przeprowadzenia oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ustawy. Niemożność uzyskania zgody właściciela to z kolei stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy zakończenia rokowań i strony samodzielnie decydują o tym, kiedy je zakończyć. Uznając, że materiał dowodowy potwierdza prowadzenie przez inwestora wymaganych rokowań, które nie doprowadziły do zawarcia umowy przewidującej dostęp do nieruchomości, Wojewoda wskazał, że brak konsensusu w tym zakresie, był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji poprzedzone zostało etapem nieskutecznych negocjacji. W trybie art. 124 ust. 1 ustawy nie podlega natomiast weryfikacji okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy też takie, które są dla niego nie do przyjęcia. Z kolei ewentualne ustalenie odpowiedniego odszkodowania, czy to w trybie art. 124 ust. 4, czy na podstawie art. 124 ust. 5 ustawy, może być przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, po zakończeniu inwestycji. Podkreślając, że wniosek Spółki o wydanie decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości był uzasadniony Wojewoda podkreślił, że uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, aby przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właścicielskie sprowadzony do niezbędnego minimum. Stąd zakres ograniczenia prawa własności musi być w decyzji ściśle określony. Stosownie do tego Wojewoda stwierdził, że dokonane przez organ pierwszej instancji ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego jest optymalne z punktu widzenia osiągnięcia celu, dla którego została wydana kwestionowana decyzja. Zakres ograniczenia został ściśle określony i sprowadzony do niezbędnego minimum, uwzględniając równocześnie słuszny interes właściciela zajętej nieruchomości. Przepis art. 124 ust. 1 ustawy obejmuje przy tym zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ustawy. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję skarżący domagał się jej uchylenia. Tak jak wcześniej w odwołaniu, wyraził wątpliwości co do celu publicznego przedsięwzięcia i niezbędności jego nieruchomości na ten cel oraz zakwestionował ustalenie, że nie wyraził zgody na sporną przebudowę linii elektroenergetycznej. Wskazał, że zgodę taką wyraził pod warunkiem wypłaty odpowiedniego wynagrodzenia, a inwestor zaproponował rażąco zaniżone rozliczenie i zerwał dotychczasowe pertraktacje. Organ pierwszej instancji całkowicie pominął jego słuszny interes czym naruszył art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a., a przede wszystkim art. 124 ust. 1 ustawy (przypis Sądu: błędnie wskazano § 1 zamiast ust. 1), ponieważ wadliwie uznał, że nie wyraził zgody na przebudowę linii. Podnosząc, że decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały wydane z naruszeniem art. 124 ust. 3 ustawy, art. 84 k.p.a. i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP skarżący stwierdził, że organy bezpodstawnie przyjęły, iż zaproponowana wymiana linii napowietrznej oznacza się najmniejszą dla niego uciążliwością, albowiem istniejące posadowienie słupów było i jest dla niego uciążliwe w stopniu znacznym. Ponadto, w decyzji nie określono zapłaty z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, a udzielenie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie było poprzedzone rokowaniami. Skarżący zaznaczył, że istotą rokowań jest dostosowanie się do oczekiwań drugiej strony na zasadzie wzajemności, a nie zaproponowanie rażąco niekorzystnych warunków. Końcowo zarzucił organom: niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu dyspozycji art. 7 k.p.a., wydanie decyzji na podstawie nieprawidłowo rozpatrzonego materiału dowodowego w rozumieniu art. 77 § 1 k.p.a. oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej "w konfrontacji z dyspozycją normy prawnej z art. 7 k.p.a." W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność działania organu administracji publicznej, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd stwierdza z kolei nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, a stosowanie do art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku braku wskazanych uchybień, skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 p.p.s.a. Skutkiem tego, jeżeli zaistnieją okoliczności z art. 156 k.p.a. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części, pomimo braku w skardze wniosku w tym zakresie. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu pozwalającym na uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. Zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy w zakresie pkt 8 rozstrzygnięcia, wydane zostały jednak z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co powodowało konieczność stwierdzenia ich nieważności w tej części, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Odnosząc się do przedmiotu kontroli przypomnieć trzeba, że postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydana została zaskarżona decyzja, dotyczyło ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność skarżącego, poprzez udzielenie zezwolenia A S. A. z siedzibą w [...] na wejście na teren tej nieruchomości i dokonanie przebudowy linii elektroenergetycznej. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd, że przepis art. 124 ust. 1 ustawy obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 ustawy. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b ustawy dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii. Okoliczność istnienia napowietrznej linii energetycznej nie może stać na przeszkodzie planowanym przez inwestora robotom budowlanym przy tej inwestycji dotyczącym jej przebudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 7 lutego 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 1102/17 i powołane tam orzecznictwo, dostępne - tak jak wszystkie inne orzeczenia powołane w niniejszym wyroku - na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do tego dopuszczalne było prowadzenie w niniejszej sprawie postępowania co do zezwolenia dotyczącego przebudowy napowietrznej linii elektroenergetycznej. W myśl art. 124 ust. 2 ustawy, udzielenie zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. Przepis ten stanowi wyjątek od przyjętej w art. 113 ust. 1 ustawy zasady, zgodnie z którą nieruchomość może być wywłaszczona tylko na rzecz Skarbu Państwa albo na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, gdyż na jego podstawie postępowanie może być wszczęte także na wniosek podmiotu, który realizuje inwestycję celu publicznego. Zgodnie jednak z art. 124 ust. 3 ustawy, udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy natomiast dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Z powołanych powyżej regulacji wynika, że wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez jej właścicieli, na skutek realizacji inwestycji przez inny podmiot, jest dopuszczalne jedynie w odniesieniu do inwestycji celu publicznego, której przeprowadzenie przez daną nieruchomość jest zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego i tylko wówczas, gdy brak jest zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie na niej prac związanych z realizacją tej inwestycji. Ponadto, warunkiem koniecznym jest przeprowadzenie bezskutecznych rokowań z właścicielem nieruchomości, które powinny potwierdzać dokumenty załączone do wniosku inwestora o wydanie decyzji. Ustawodawca ustanowił zatem pierwszeństwo umownego rozstrzygnięcia kwestii dysponowania przez inwestora nieruchomością przed rozstrzygnięciem jej w formie decyzji administracyjnej. Dopiero brak osiągnięcia porozumienia pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem oraz brak zgody właściciela na wykonanie na jego nieruchomości prac inwestycyjnych upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. W kwestii rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy podzielić należy stanowisko Wojewody wyrażone w zaskarżonej decyzji, że ustawodawca nie określił trybu ich prowadzenia i strony nie są związane żadnymi regułami w tym zakresie. Uwzględniając poglądy orzecznictwa sądowego przyjąć należy, że zakres, forma i przebieg rokowań pozostawione są woli stron. Przepis art. 124 ust. 3 ustawy nie określa bowiem ani formy prowadzenia rokowań, ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości. Nie nakłada też na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na skutek rokowań dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 ustawy, a druga strona ich nie zaakceptowała, lub też nie odpowiedziała na propozycję. Fakt, że jednoznaczne stanowiska stron rokowań były tak odległe w swoich propozycjach mających na celu załatwienie sprawy, nie świadczy o braku przeprowadzenia rokowań, a jedynie o braku uzyskania skutku tej czynności, tj. braku uzyskania wspólnego stanowiska w sprawie. Rokowania polegają bowiem na tym, że strony przedstawiają własne stanowiska w sprawie zgodnie z własną wiedzą i wolą. Nie oznaczają jednak konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich postanowieniach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. W sytuacji, gdy właściciel stanowczo sprzeciwia się zaproponowanym warunkom wskazując, że są one nie do przyjęcia i przedstawia własne, ostateczne i jednoznaczne oczekiwania finansowe, które z kolei nie satysfakcjonują inwestora, ten ma prawo uznać, że dalsze rokowania nie doprowadzą do uzyskania konsensusu. Proces ten nie może bowiem przebiegać w nieskończoność, tj. dopóki jedna ze stron nie zmieni swojego stanowiska i nie przyjmie proponowanych warunków. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy (por. wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 298/15, z 24 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 970/17 i z 14 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1375/17 oraz wyrok WSA w Łodzi z 29 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 540/18). Podkreślić należy, że ustawodawca w żaden sposób nie formalizuje momentu zakończenia rokowań, co oznacza, że mogą być one zakończone w dowolnym czasie, chociażby w przypadku, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Jednocześnie, dostrzec trzeba, że przepisy nie określają dokumentów, które inwestor ma przedstawić właścicielowi gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakładają na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Dlatego zgodzić się należy z tym, że dla oceny możliwości zastosowania art. 124 ust. 1 ustawy inwestor ma obowiązek wystąpić na piśmie o zgodę do właściciela nieruchomości na wykonanie zakreślonych prac służących realizacji inwestycji celu publicznego, gdyż tylko brak zgody uzasadnia ingerencję władczą organów administracji publicznej i wydanie decyzji z art. 124 ust. 1 ustawy. Nie jest natomiast rzeczą organów w tym postępowaniu oceniać, czy warunki zaproponowane przez inwestora były dla właściciela korzystne. To bowiem nie podlega w ogóle rozstrzygnięciu w zakresie orzekania na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Rolą organów jest wyłącznie ustalenie, czy rokowania w ogóle się odbyły i czy w ich wyniku doszło miedzy stronami do porozumienia. Nie podlegają natomiast ocenie warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, powody braku sfinalizowania rokowań, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 28 września 2017 r., sygn. akt II SA/Go 677/17, wyroki WSA w Olsztynie z 29 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 210/17 i z 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 667/17 oraz wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 179/15 i z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 209/16 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie materialnoprawne przesłanki wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Niewątpliwie, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, w świetle art. 6 pkt 2 ustawy, inwestycja stanowiąca przedmiot postępowania, a polegająca na przebudowie istniejącej jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej, jest inwestycją celu publicznego. W przepisie art. 6 pkt 2 ustawy wprost wskazano, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przebudowa istniejącej linii elektroenergetycznej, która bezsprzecznie służy zaspokojeniu potrzeb społeczności nie może być, przy uwzględnieniu katalogu celów wymienionych w art. 6 ustawy kwalifikowana inaczej niż inwestycja celu publicznego. Mianem celu publicznego określone zostały obiekty, urządzenia i działania wymienione w art. 6 ustawy i planowana inwestycja mieści się w tym katalogu. Z tego względu, zgłaszane przez skarżącego wątpliwości co do kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego, nie znajdują żadnego uzasadnienia. Analizując w dalszym ciągu istnienie przesłanek do wydania spornej decyzji wskazać należy, że w sprawie ustalono, iż przebieg inwestycji przez działki skarżącego (nr a i nr b) nie tylko został ustalony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale wręcz wyrysowany w jego załączniku graficznym. Podkreślić bowiem trzeba, że inwestycja obejmuje przebudowę istniejącej już linii elektroenergetycznej, która została uwzględniona w zapisach planu miejscowego i uwidoczniona w jego części graficznej. W zaskarżonej decyzji organ przedstawił analizę dokonaną na podstawie zapisów planu, w którym ustalono przebieg inwestycji przez działki skarżącego i zasadnie uznał, że skoro projektowana przebudowana linii będzie przebiegać przez działki skarżącego w dotychczasowym śladzie, a plan nie przewiduje linii jej alternatywnego przebiegu, to ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, dokonane mocą zaskarżonej decyzji, nastąpiło zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zapisy planu, jako aktu prawa miejscowego, mają charakter normatywy i są dla organów wiążące, wobec czego brak było możliwości dokonania innych ustaleń co do przebiegu inwestycji. Zgodzić się należy również z organami procedującymi w sprawie, że nie istniały podstawy do stwierdzenia naruszenia interesu skarżącego w odniesieniu do samego przebiegu linii i uciążliwości związanej z jej posadowieniem na jego nieruchomościach, skoro planowana przebudowa nie zmienia wyznaczonego planem przebiegu. Okoliczność przebiegu projektowanej przebudowy linii w ściśle określonym miejscu nie była w istocie kwestionowana przez skarżącego, a formułowane zarzuty sprowadzały się do kwestii odszkodowawczych, które nie mogły być rozważane w zaskarżonej decyzji. Skoro zapisy miejscowego planu wyznaczyły konkretny przebieg linii elektroenergetycznej, to ustalenia dotyczące jej posadowienia na spornych nieruchomościach w ściśle wyznaczonym miejscu i trasie (przebiegu) winny być kwestionowane w odrębnym postępowaniu. Stąd też w świetle zapisów planu przyjąć należało, że jej zlokalizowanie i przebieg znajdował umocowanie prawne i był dla nieruchomości skarżącego jak najmniej uciążliwy, albowiem ściśle odpowiadał przebiegowi dotychczasowemu. Organ natomiast uwzględniając potrzebę analizy jak najmniejszej uciążliwości przebudowy tej linii zawarł w treści orzeczenia rozstrzygnięcia związane z przemieszczeniem się brygad wykonujących roboty oraz sposobem realizacji przebudowy. Odnośnie do przeprowadzenia rokowań między inwestorem a skarżącym Sąd analizując materiał dokumentacyjny uznał, że wbrew zarzutom skargi, materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych jednoznacznie potwierdza, że przed wydaniem decyzji przeprowadzone zostały wymagane rokowania w celu uzyskania zgody skarżącego na przebudowę przebiegającej przez jego nieruchomości linii elektroenergetycznej. Czynności podejmowane w tym zakresie potwierdza dokumentacja, która - zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 124 ust. 3 ustawy - została załączona do wniosku o wydanie decyzji, jak i również sam skarżący (nawet w skardze) . Z przedłożonych dokumentów wynika, że w sprawie udostępnienia nieruchomości nr b i nr a dla celów przedmiotowej przebudowy w dniu 24 marca 2017 r. pomiędzy inwestorem, a skarżącym przeprowadzone zostały rokowania utrwalone w protokole, z którego wynika m.in., że skarżący nie zaakceptował wartości odszkodowania i odmówił podpisania protokołu. Następnie, pismem z 2 czerwca 2017 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do skarżącego o wskazanie ostatecznego stanowiska w sprawie zawarcia umowy dotyczącej przebudowy linii, przyznającej inwestorowi prawo do dysponowania nieruchomościami skarżącego na cele budowlane, według warunków przedstawionych podczas przeprowadzonych rokowań. W piśmie tym zaznaczono, że w przypadku, gdy skarżący nie zgadza się z dokonaną wyceną może zlecić we własnym zakresie sporządzenie takiego operatu. Wskazano również, że brak informacji o ostatecznym stanowisku w terminie 14 dni spowoduje wystąpienie na drodze administracyjnej o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. W odpowiedzi na powyższe skarżący wystosował pismo z 19 czerwca 2017 r., w którym oświadczył, że nie wyraża zgody na przebudowę za zaproponowaną kwotę wynagrodzenia (około 400 zł) i przedstawi własny operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego. Taki operat przesłał przy piśmie z 17 lipca 2017 r., w którym wyrażając swoje stanowisko co do bezumownego korzystania z jego nieruchomości oraz z tytułu zamiaru realizacji przebudowy linii napowietrznej oświadczył, że domaga się tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności, jednorazowej kwoty 19.000 zł. Odpowiadając na to żądanie, w piśmie z 4 października 2017 r. pełnomocnik inwestora wskazał, że zaproponowana kwota nie jest możliwa do zaakceptowania. Jednocześnie, wyrażając wolę zawarcia porozumienia kreującego uprawnienie inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaproponował skarżącemu wynagrodzenie w kwocie 530,15 zł. Określił również, że brak odpowiedzi ze strony skarżącego w terminie 7 dni lub uchylenie się od przyjęcia tej propozycji spowoduje skierowanie do Starosty Namysłowskiego wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Następnie, wobec braku porozumienia co do warunków wyrażenia zgody na realizację inwestycji, wnioskiem z 5 grudnia 2017 r. inwestor wystąpił do Starosty Namysłowskiego o wydanie decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W ramach tego postępowania skarżący złożył pismo z 9 marca 2018 r., w którym potwierdził swoje stanowisko co do warunkowej, odpłatnej zgody wskazując na kwotę 19.000 zł tytułem wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu. Z kolei 12 marca 2018 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna, która również nie zakończyła się zawarciem porozumienia pomiędzy stronami (skarżący nie stawił się na rozprawę). W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, organy zasadnie uznały, że spełniony został wymóg przeprowadzenia rokowań, określony w art. 124 ust. 3 ustawy, a inwestor nie uzyskał zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, co uzasadniało wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. Ustalenia faktyczne zostały dokonane prawidłowo, a zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 7, art. 77 i art. 84 k.p.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. W świetle przedstawionych wywodów, wobec zarzutów skargi, podkreślić trzeba, że kontroli organów nie podlegał sam tryb prowadzenia rokowań oraz powody braku uzyskania zgody. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy organy nie oceniają bowiem treści dokumentacji z prowadzonych rokowań i nie wyjaśniają przyczyn braku zgody stron, lecz wyłącznie dokonują ustalenia faktu przeprowadzenia rokowań i ich negatywnego wyniku. Jednocześnie, strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich przez przedstawienie przez jedną z nich drugiej stronie swojej propozycji. Rokowania nie mogą też przebiegać w nieskończoność i dopuszczalne jest ich zakończenie w każdym czasie w sytuacji, gdy w ocenie którejkolwiek ze stron nie ma szans na zawarcie porozumienia. Ustawodawca nie przewidział przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Dlatego, na gruncie niniejszej sprawy jako wystarczające do stwierdzenia, że rokowania zostały zakończone uznać należało, poinformowanie skarżącego przez inwestora (w piśmie z 4 października 2017 r.) o tym, że w przypadku braku akceptacji propozycji do starosty zostanie skierowany wniosek o wydanie decyzji. Zaznaczyć również trzeba, że negatywne rokowania w przedmiocie uzyskania zgody na wykonanie prac nie mają związku z ustanowieniem służebności przesyłu, dzierżawy czy ustaleniem konkretnej kwoty odszkodowania za szkody powstałe na skutek realizacji inwestycji. Zagadnienia te nie mieszczą się w granicach sprawy rozstrzyganej w trybie art. 124 ustawy i nie podlegały ocenie w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z art. 124 ust. 4 ustawy na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Natomiast, jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4 ustawy. Ostatnio wskazany przepis dotyczy z kolei przyznawanego osobie wywłaszczonej odszkodowania za szkody, co do którego - zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy - orzeka się odrębną decyzją. Zgodnie też z art. 124 ust. 5 ustawy, jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. Celem rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy, jest jedynie uzyskanie zgody właściciela na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rekompensata dla właściciela związana z ograniczeniem jego prawa ma inne źródło i inny charakter niż odszkodowanie za odjęcie prawa własności. Dlatego, przedmiotem rokowań zmierzających do uzyskania zgody właściciela powinny być tylko takie elementy porozumienia, które dotyczą warunków wyrażenia zgody na wykonanie prac. W niniejszej sprawie inwestor przedstawił propozycję stosownego wynagrodzenia za wyrażenie przez skarżącego zgody na przebudowę linii elektroenergetycznej. W odpowiedzi skarżący przedstawiali swoją propozycję, do której inwestor odniósł się w kolejnym piśmie, co należało zakwalifikować jako prowadzenie rokowań. Skoro zaś inwestor i skarżący postawili sobie wzajemnie takie warunki, których nie chcieli zaakceptować, co doprowadziło do zakończenia negocjacji brakiem zgody skarżącego na wykonanie prac, to niewątpliwie spełnione zostały przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy. W tym zakresie nie było bowiem istotne to, z czyjej winy nie doszło do zawarcia ugody. W konsekwencji, wobec wniosku inwestora, prawidłowo zaskarżoną decyzją orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność skarżącego, przez udzielenie zezwolenia na wejście na teren tych nieruchomości i dokonanie przebudowy. Jednocześnie w podjętym rozstrzygnięciu określono terytorialny zakres i powierzchnię ustanowionego ograniczenia, a na załączniku do decyzji organu pierwszej instancji, która w całości utrzymana została w mocy przez organ odwoławczy, wskazany został przebiegu inwestycji. Udzielone decyzją zezwolenie w sposób wystarczający wskazuje zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, który jako zgodny z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego ustalony został w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim utrzymuje w mocy rozstrzygnięcie zawarte w pkt 1 - 7 decyzji organu pierwszej instancji odpowiada przepisom prawa, a przy jej wydaniu nie doszło do naruszenia art. 124 ust. 1 i ust. 3 ustawy oraz art. 7, art. 77 i art. 84 k.p.a. Oceniając legalność całości zaskarżonej decyzji Sąd uznał jednak, że utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy pkt 8 decyzji organu pierwszej instancji określającego termin realizacji prac i ich harmonogram, podjęte zostało bez podstawy prawnej, co stanowi przesłankę nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia dopuszczalne jest tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą takiej decyzji wyraźnie na to zezwala. Akcentuje się również, że skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 ustawy obowiązku wskazania w decyzji terminu, to ustalenie takowego terminu na podstawie powyższego przepisu jest działaniem bez podstawy prawnej. Jeżeli bowiem ustawodawca zamierza ograniczyć obowiązek udostępnienia nieruchomości w czasie, to czyni to wyraźnie, jak np. w art. 124b ust. 3 ustawy, zgodnie z którym obowiązek udostępnienia nieruchomości może być ustanowiony na czas nie dłuższy niż 6 miesięcy, czy w art. 126 ust. 1 ustawy, wskazującym, że zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości można udzielić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, licząc od dnia zajęcia nieruchomości (por. wyroki NSA z 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 285/16, z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 3332/15, z 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 1165/17 i z 17 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 209/16, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przepis art. 124 ust. 1 ustawy nie przewiduje możliwości zamieszczenia w treści decyzji terminu, w którym inwestor może podejmować prace niezbędne do przeprowadzenia na nieruchomości inwestycji, jak również nie wskazuje na możliwość określenia szczegółowego harmonogramu tych prac, to brak było w niniejszej sprawie podstaw do orzeczenia o tym terminie i harmonogramie w pkt 8 decyzji organu pierwszej instancji. Z tego względu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w pkt 1 wyroku Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej utrzymuje w mocy punkt 8 decyzji organu pierwszej instancji, a w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 135 p.p.s.a., także o stwierdzeniu nieważności punktu 8 decyzji Starosty Namysłowskiego z 31 lipca 2018 r. Stwierdzając natomiast, że w pozostałym zakresie zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w pkt 3 wyroku Sąd dalej idącą skargę oddalił. W pkt 4 wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł z kolei o kosztach postępowania, na wysokość których składa się wpis od skargi w kwocie 200 zł.