II SA/Op 536/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej przez T. R. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 stycznia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 30 września 2013 r. o przyznaniu T. R. zasiłku specjalnego celowego w wysokości 40 zł na zakup żywności, odzieży, obuwia, lekarstw, środków czystości i higieny osobistej, częściowe pokrycie bieżących i zaległych opłat w wysokości 40 zł i jednocześnie odmówiono przyznania zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 5 listopada 2012 r. T. R. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie o przyznanie pomocy materialnej w formie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego w związku z brakiem środków na życie i leczenie. Wskazał, że w październiku 2013 r. dysponował kwotą renty wynoszącą 15,42 zł, a pozostałe środki zostały zablokowane przez bank na poczet egzekucji komorniczych. W związku z tym zaciągnął od znajomych pożyczki w kwocie 300 zł na żywność oraz 100 zł na obuwie. Do wniosku dołączył m.in. zaświadczenie ZUS z dnia 10 października 2012 r. o pobieraniu stałej renty z tytułu niezdolności do pracy, wynoszącej za październik 2012 r. kwotę 1174,82 zł, z którego to świadczenia dokonywane są potrącenia w kwocie 437,44 zł. Po odliczeniu zaliczki na podatek i składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 142,12 zł kwota do wypłaty wyniosła 595,26 zł. Decyzją z dnia 7 grudnia 2012 r. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, rozstrzygnął o przyznaniu T. R. zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności, odzieży, obuwia, lekarstw, środków czystości i higieny osobistej, częściowe pokrycie bieżących i zaległych opłat w wysokości 40 zł, a jednocześnie odmówił przyznania zasiłku celowego. W wyniku odwołania wniesionego przez T. R. powyższa decyzja została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 29 maja 2013 r. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ pierwszej instancji w dniu 11 września 2013 r. przesłuchał stronę oraz w dniu 22 listopada 2013 r. przeprowadził ponownie wywiad środowiskowy. Na tej podstawie ustalono, że T. R. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, jest całkowicie niezdolny do pracy, ma orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności na stałe, choruje przewlekle, utrzymuje się z renty z tytułu niezdolności do pracy, oczekuje udzielenia wnioskowanej pomocy na zakup żywności i leków, przy czym wskazuje, że całkowity koszt przygotowania codziennych posiłków uwzględniających niezbędną dietę wynosi 2.000-3.000 zł miesięcznie. Decyzją z dnia 30 września 2013 r., nr [...], Zastępca Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy przyznał T. R. specjalny zasiłek celowy na zakup żywności, odzieży, obuwia, lekarstw, środków czystości i higieny osobistej, częściowe pokrycie bieżących i zaległych opłat w wysokości 40 zł oraz odmówił przyznania zasiłku celowego. Jako podstawę prawną decyzji wskazał przepisy art. 2, art. 8, art. 39 i art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182), zwanej dalej ustawą. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ podał, że w drodze wywiadu środowiskowego ustalono, iż T. R. od dnia 2 sierpnia 2013 r. jest żonaty, jednak - według jego oświadczenia z dnia 11 września 2013 r. - pomimo zmiany stanu cywilnego prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, a żona zamieszkuje oddzielnie przy ul. [...] w [...]. Źródłem jego utrzymania w październiku 2012 r. była renta inwalidzka, z której są realizowane potrącenia tytułem alimentów. Zalega z opłatami za internet i energię za wrzesień oraz październik 2012 r., nie poniósł też opłaty za gaz, a ponadto nie reguluje opłat czynszowych, co doprowadziło do powstania zadłużenia, które na 31 sierpnia 2013 r. wynosiło 36.742,87 zł. W związku ze wskazywanym w podaniu ograniczeniem kwoty renty, organ wyjaśnił, że na podstawie informacji udzielonej przez Komornika sądowego w piśmie z dnia 21 listopada 2012 r. ustalono, iż w październiku 2012 r. z zajętego świadczenia wpłynęła kwota 437,44 zł, zaksięgowana do sprawy alimentacyjnej, a nadto, z pisma tego nie wynika, aby T. R. nie posiadał dostępu do konta bankowego. Poza tym, pomimo zobowiązania do wyjaśnienia podstawy dokonywanych potrąceń komorniczych strona nie przedłożyła stosownego zaświadczenia. Organ stwierdził, że dochód wnioskodawcy w październiku 2012 r. (po odliczeniu - stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy - alimentów w wysokości 437,44 zł, podanej w zaświadczeniu ZUS) wynosił 595,26 zł. Zaakcentował, że T. R., pomimo wysyłanych do niego zawiadomień, od sierpnia 2010 r. nie odebrał z kasy Ośrodka przyznanych specjalnych zasiłków celowych oraz świadczeń w ramach programu "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", których łączna kwota na dzień wydawania decyzji (30 września 2013 r.) wynosi 1810 zł. Uznając, że wyliczony dochód przekracza kryterium dochodowe, wynoszące zgodnie z art. 8 ustawy kwotę 542 zł, organ stwierdził, że T. R. nie kwalifikuje się do otrzymania pomocy w formie zasiłku celowego. Jednocześnie organ zaznaczył, że zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy dochód osoby przekracza kryterium dochodowe, przysługuje specjalny zasiłek celowy. Odnosząc się do sytuacji wnioskodawcy organ podał, że jest on zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności, a z zaświadczeń lekarskich z 18 i 19 lipca 2012 r. wynika, że wymaga diety ubogolipidowej, posiada liczne schorzenia neurologiczne, kardiologiczne oraz związane z uszkodzeniem kręgosłupa i powinien przyjmować leki, których koszt wynosi ok. 45 zł. Organ odnotował, że w dniu 16 listopada 2012 r. ustalono, iż poza środkami na pokrycie opłat za wrzesień i październik 2012 r., wnioskodawca oczekuje pomocy finansowej wynoszącej łącznie ok. 710 zł, w tym na zakup: lekarstw - 60 zł, odzieży (kurtka zimowa) - ok. 100 zł, obuwia - ok. 100 zł (taką też kwotę pożyczył od znajomego), środków higienicznych i środków czystości (proszek do prania, mydło, pasta do zębów, płyn do mycia naczyń i urządzeń sanitarnych) - 50 zł oraz na zakup żywności dostosowanej do stanu zdrowia (dieta cholesterolowa) - 400 zł, a koszt przygotowania codziennych posiłków uwzględniających niezbędną dietę określa na 2.000-3.000 zł miesięcznie. Wskazując na cele pomocy społecznej organ stwierdził, że pomimo występowania u klienta choroby i niepełnosprawności pomoc nie może zostać przyznana w tak dużej wysokości z uwagi na ograniczone możliwości finansowe Ośrodka. Organ zaznaczył, że osoby ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie może zostać automatycznie uwzględniony, gdyż rodzaj, forma i rozmiar pomocy muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności udzielenia pomocy, ale też przy udzielaniu świadczeń organ musi kierować się własnymi możliwościami finansowymi. W tym zakresie wyjaśnił, że z uwagi na ograniczony budżet przyznawanie pomocy uzależnione jest od liczby osób ubiegających się o tę pomoc, stąd Ośrodek nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb tych osób i udzielać świadczeń w oczekiwanej przez nie wysokości. Stosownie jednak do art. 3 ust. 4 ustawy, przy ustalaniu wysokości świadczenia pomoc należy dostosować do uzasadnionych potrzeb osoby lub rodziny z równoczesnym uwzględnieniem faktycznych możliwości finansowych Ośrodka. Odnotował też, że sytuacja życiowa T. R. jest mu dobrze znana, gdyż jest on objęty pomocą finansową co najmniej od 1994 r., a od roku 2004 otrzymuje zasiłek celowy lub specjalny zasiłek celowy. Nawiązując do orzecznictwa organ zaznaczył, że z uwagi na ograniczone środki, jakimi dysponują ośrodki pomocy społecznej, wysokość udzielonej pomocy nie zawsze musi być przyznana w wysokości zaspokajającej w pełni zaistniałe potrzeby, a powinna być ona ukierunkowana w pierwszej kolejności na te osoby, które ze względu na całkowity brak dochodów lub ich nieznaczną wysokość bez udzielenia im pomocy nie byłyby w stanie egzystować. Przy rozdziale środków przyjęto zasadę, że zasiłek w wyższej wysokości jest przyznawany rodzinom z dziećmi, osobom samotnie wychowującym dzieci, nie posiadającym dochodu lub mającym bardzo niski dochód. Zasiłek celowy w niższej wysokości przyznawany jest osobom lub rodzinom, w których choćby jedna osoba otrzymuje stały, comiesięczny dochód i różnica pomiędzy dochodem faktycznym rodziny a kryterium dochodowym jest mała. Górna wysokość zasiłku celowego dla rodzin wynosi 250 zł, a dla osób samotnych 150 zł, przy czym zasiłki w tej górnej wysokości są przyznawane w okresie zimowym na zakup opału. Organ stwierdził, że we wrześniu 2013 r. (na dzień wydawania decyzji) wpłynęło 898 podań o przyznanie pomocy finansowej, natomiast w sierpniu 2013 r. wpłynęły 694 podania. Wysokość zasiłków kształtowała się od 30 zł do 300 zł, przy czym zasiłek w najwyższej wysokości był przyznawany osobom i rodzinom na zakup opału na zimę. Organ wskazał ponadto, że w roku 2013 Ośrodek posiada na zasiłki celowe kwotę 38.750 zł miesięcznie, stąd przeciętna wysokość zasiłków dla rodzin wynosi 60 zł, a dla osób samotnych 30 zł. Posiadanych środków finansowych nie można natomiast rozdzielić na liczbę złożonych podań w danym miesiącu w sposób automatyczny i przyznać zasiłek celowy w takiej samej wysokości osobie samotnej z dochodem, jak osobie samotnej bez dochodu, czy też rodzinie z dwójką lub czwórką dzieci utrzymującej się tylko z zasiłku dla bezrobotnych i zasiłku rodzinnego. Odnośnie sytuacji wnioskodawcy, organ wywiódł, że T. R. jest osobą samotną posiadającą stały dochód, stąd nie można przyznać mu zasiłku w takiej samej wysokości jak zasiłek dla osoby samotnej bez dochodu, czy też rodziny z trójką dzieci. Zdaniem organu, sytuacja finansowa wnioskodawcy na tle innych rodzin objętych pomocą społeczną jest w miarę dobra, gdyż posiada on stały, comiesięczny dochód w postaci renty, natomiast większość osób samotnych korzystających z pomocy społecznej to osoby o bardzo niskim dochodzie lub bez dochodu. Organ podkreślił, że pomoc społeczna ma charakter uzupełniający, co oznacza, że świadczenia mają na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w trudnym dla nich okresie, nie mogą natomiast stanowić stałego źródła dochodu. Wskazał też, że uznanie administracyjne poddane jest innym rygorom wobec osób, które zwracają się o przyznanie zasiłku celowego specjalnego, czyli którym pomoc jest przyznawana w drodze wyjątku, niż wobec tych, które spełniają kryterium dochodowe i nie może dochodzić do sytuacji, w których nastąpi odmowa przyznania świadczenia takim osobom z powodu rozdysponowania środków na rzecz osób przekraczających kryterium dochodowe. Dodał, że nieodebrane środki finansowe z tytułu przyznanych świadczeń w wysokości 1810 zł wnioskodawca mógłby przeznaczyć na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych, takich jak zakup leków, żywności czy odzieży. Nie godząc się z tą decyzją T. R. wniósł odwołanie, w którym domagał się jej uchylenia, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procedury mających wpływ na wynik sprawy. W tej materii wskazał na wyroki WSA w Opolu z 2006 r. o sygnaturach: II SA/Op 386/05, II SA/Op 388/05, II SA/Op 51/05, II SA/Op 384/05 i II SA/Op 447/05. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że we wrześniu i październiku 2012 r. był pozbawiony wszelkich środków pieniężnych i spełniał wymogi z art. 7 ustawy o pomocy społecznej. Zarzucił, że przyznanie każdego świadczenia powinno nastąpić odrębną decyzją, a podejmując rozstrzygnięcie organ nie uwzględnił zapisów art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy i tym samym odstąpił od zajęcia stanowiska w kwestii wynikającej z art. 41 tej ustawy, nie wskazując, w jaki sposób strona ma rozdysponować przyznane świadczenie na określone w decyzji cele oraz pominął kwestię pomocy tytułem usług opiekuńczych i zakupu ciepłego posiłku, spłaty długu zapobiegającego eksmisji oraz zakupu bielizny osobistej i konserwacji mieszkania tytułem drobnych napraw. Zarzucił również, że organ nie przedstawił udokumentowanych faktycznych kwot wypłacanych ze środków pomocy społecznej i nie wyjaśnił, czym jest ciepły posiłek raz dziennie, talony żywnościowe, dary z Unii Europejskiej, czy pomoc w postaci usług opiekuńczych. Nie wskazał też, co dzieje się z darami, które nie zostały przekazane osobom żyjącym w nędzy, jak również nie podał, jakie działania zamierza podjąć wobec wnioskodawcy obciążonego wyrokiem o eksmisję. T. R. stwierdził, że będąc trwale niezdolnym do pracy nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia, co pozwoliłoby poprawić sytuację życiową. Zarzucił ponadto, że organ lakonicznie wspomina o świadczeniach na rzecz innych osób, podając w tym zakresie "suche dane", które nie stanowią stanu faktycznego. Nie wyjaśnia przy tym, z jakich powodów we wcześniejszym okresie, przy dużej liczbie bezrobotnych w gminie, uzyskiwał pomoc o wartości przekraczającej jedną trzecią swego dochodu, natomiast wobec malejącego aktualnie bezrobocia pomoc uległa zmniejszeniu. Odwołujący podniósł, że nie ma pomocy w dotarciu do placówek służby zdrowia, jest pozbawiony prawa do ciepłego posiłku, darów z Unii Europejskiej oraz pomocy w postaci usług opiekuńczych. Zgłosił również zarzuty odnośnie pracy przydzielanych mu opiekunek, które stopniowo dewastują jego mienie. Zwrócił też uwagę, że Ośrodek dokonywał wypłaty świadczeń na rzecz osób majętnych i stwierdził, że liczba osób korzystających z pomocy sukcesywnie maleje, o wynika z list uprawnionych w poszczególnych okresach. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazaną na wstępie decyzją z dnia 28 czerwca 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, po zrelacjonowaniu stanu faktycznego sprawy, Kolegium wyjaśniło cele pomocy społecznej w świetle art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy, a także zasady udzielania pomocy wynikające z art. 3 ust. 3 i 4 tej ustawy oraz - odwołując się do regulacji art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy - przesłanki jej udzielania. Powołując przepisy art. 39 ust. 1 i 2 ustawy, regulujące przyznanie zasiłku celowego oraz art. 41 ustawy, odnoszący się do formy wsparcia w postaci specjalnego zasiłku celowego, Kolegium wskazało, że art. 41 ustawy pozwala na przyznanie specjalnego zasiłku celowego niezależnie od dochodu osoby ubiegającej się o to świadczenie, co oznacza, że organ winien ocenić sytuację zdrowotną i dochodową wnioskodawcy. Z konstrukcji tego przepisu wynika ponadto, iż organ "może" przyznać specjalny zasiłek celowy, a zatem decyzja podjęta w tym zakresie ma charakter uznaniowy. To z kolei powoduje, że wydając decyzję w przedmiocie przyznania specjalnego zasiłku celowego organ winien każdorazowo wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności danej sprawy, w tym zwłaszcza powody ubiegania się przez daną osobę lub rodzinę o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, rozmiar posiadanych przez siebie środków finansowych, jak również potrzeby innych osób uprawnionych do świadczeń z pomocy społecznej. Powołując się na aktualizację wywiadu środowiskowego z dnia 11 września 2013 r., organ odwoławczy przyjął, że T. R. jest żonaty, ale prowadzi odrębne gospodarstwo domowe, jest osobą bierną zawodowo i niepełnosprawną w stopniu znacznym, a źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka wynosząca 595,26 zł. W ocenie Kolegium, wysokość uzyskiwanego dochodu przekraczająca kryterium dochodowe powoduje, że wnioskodawca nie jest uprawniony do otrzymania zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ustawy. Może być mu jednak przyznany specjalny zasiłek celowy, o jakim mowa w art. 41 pkt 1 ustawy i dlatego organ pierwszej instancji prawidłowo rozpoznał wniosek strony pod kątem uregulowań zawartych w tym przepisie. Zgadzając się z twierdzeniami, że sytuacja życiowa strony jest sytuacją szczególną i trudną z uwagi na stan zdrowia, niepełnosprawność, całkowitą niezdolność do pracy, samodzielnej egzystencji oraz korzystanie z usług opiekuńczych, jako zasadne organ odwoławczy przyjął przyznanie stronie specjalnego zasiłku celowego. Odnośnie wysokości przyznanego świadczenia Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji przedstawił wyczerpującą analitykę w kwestii wysokości środków finansowych pozostających w jego dyspozycji i przyznając zasiłek w wysokości 40 zł nie naruszył granic uznania administracyjnego. Wyjaśnił bowiem szczegółowo, jakimi kryteriami się kieruje przy przyznawaniu świadczeń i dlaczego przyznał stronie świadczenie w takiej, a nie innej wysokości. W tym zakresie wskazał kwotę środków przeznaczonych w 2013 r. na realizację zadań własnych, w tym na wypłaty zasiłków celowych, podał przeciętną i górną wysokość przyznawanych zasiłków oraz zasady ich przyznawania w takich wysokościach, a także liczbę podań złożonych w sierpniu i wrześniu 2013 r., tj. do dnia wydania decyzji. Wskazane przez organ kryteria różnicują przyznanie pomocy. Kolegium zauważyło ponadto, że T. R. jest wprawdzie osobą niepełnosprawną, lecz posiada stały, comiesięczny dochód, stąd nie można porównać jego sytuacji z sytuacją osoby samotnej bez dochodu, czy też rodziny z dziećmi. Nie bez znaczenia jest też fakt nieodebrania przyznanych świadczeń w kwocie 1810 zł, którą mógłby przeznaczyć na zaspokojenie swoich potrzeb bytowych. Wskazując na art. 3 ust. 3 i 4 ustawy oraz powołując się na orzecznictwo NSA, Kolegium zwróciło też uwagę, że forma i rozmiar pomocy powinny być dostosowane do okoliczności konkretnej sprawy, a ustalając wysokość świadczeń organ powinien kierować się nie tylko potrzebami strony, ale interesem wszystkich osób ubiegających się o pomoc oraz możliwościami organu. Dlatego organ nie ma obowiązku przyznania świadczenia w takiej wysokości, która w całości pokrywa żądania zawarte we wniosku o pomoc. Decyzja w tej sprawie zapada w ramach uznania administracyjnego, co obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście liczby ubiegających się o pomoc, sformułowanych żądań oraz wysokości środków posiadanych przez organ. Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego i zachował wymogi rzetelnego postępowania oraz nie dopuścił się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku strony. Odnośnie zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że kwestia przyczyn przyznania świadczenia w takiej, a nie innej wysokości, została przez organ pierwszej instancji wyjaśniona. Organ odwoławczy, dokonując ponownego rozpoznania sprawy zauważył, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób właściwy dla załatwienia wniosku, a zebrany w sprawie materiał dowody uzasadnia przyjęcie, że odwołujący nie jest osobą uprawnioną do otrzymania pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego z uwagi na wysokość osiąganego dochodu, który przekracza kryterium dochodowe ustalone dla osoby samotnie gospodarującej. Powołując się na orzeczenie NSA, Kolegium podniosło, że osoby, które zgłaszają się o przyznanie zasiłku w drodze wyjątku winny sobie zdawać sprawę, że w stosunku do nich uznanie administracyjne jest poddane innym rygorom niż wobec spełniających kryterium przyznania zasiłku celowego w rozumieniu art. 39 ustawy. Nie może bowiem dochodzić do takiej sytuacji, że osoby, które spełniają ustawowe kryterium dochodowe spotkają się z odmową przyznawania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych, na rzecz osób/rodzin, które przekraczają to kryterium, bowiem istotą specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ustawy jest jego wyjątkowość, o czym świadczy brzmienie przepisu, który pozwala na przyznanie tego świadczenia "w szczególnie uzasadnionych przypadkach". Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, iż w sytuacji wnioskodawcy można mówić o wystąpieniu szczególnych okoliczności, to jednak ta okoliczność nie oznacza, że organ pierwszej instancji jest zobowiązany do zaspokojenia w całości zgłaszanych przez wnioskodawcę potrzeb. Organ odwoławczy zauważył, że przedmiotem sprawy było rozpoznanie wniosku o przyznanie zasiłku celowego na potrzeby zgłoszone w trakcie aktualizacji wywiadu środowiskowego, stąd kwestia działań związanych z orzeczoną eksmisją wykracza poza zakres sprawy. Kolegium podniosło też, że wnioskodawcy została równocześnie przyznana pomoc w postaci zasiłku celowego na zakup żywności w kwocie 90 zł oraz zasiłku celowego w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", a ponadto wnioskodawca nie odebrał świadczeń z pomocy społecznej na kwotę 1.810 zł. W skardze na powyższą decyzję T. R., reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wniósł o uchylenie decyzji Kolegium, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 w zw. z art. 10 § 1, art. 85, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na pobieżnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego oraz nieuwzględnieniu zarzutów odwołania, a także art. 6 w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię przepisów stanowiących podstawę rozstrzygania. W uzasadnieniu zarzucił, że zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji, oparta jest na rażącym naruszeniu prawa procesowego. Podniósł, że organ drugiej instancji nie przeanalizował i nie rozpatrzył zarzutów odwołania oraz żądań stawianych w podaniu. Akcentował, że takie okoliczności jak zły stan zdrowia skarżącego oraz brak środków na utrzymanie, powinny skutkować pomocą w formie zasiłku specjalnego w wyższej wysokości. Zarzucił, że naruszono uznanie administracyjne, pomijając przy rozstrzyganiu zasadę uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Wywiódł, że stosując uznanie administracyjne organ powinien wyważyć przeciwstawne interesy stron i wyjaśnić powody wydania takiej, a nie innej decyzji, aby możliwe było zbadanie przez sąd administracyjny, czy rozstrzygnięcie nie jest dowolne. Zdaniem skarżącego, sytuacja faktyczna, w jakiej się obecnie znajduje, nie została poddana dostatecznej analizie, a to świadczy o istotnym naruszeniu prawa formalnego oraz zasady praworządności (art. 6 K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.). Pełnomocnik skarżącego zawarł w skardze wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego udzielonego z urzędu według norm przepisanych oraz oświadczył, że koszty zastępstwa procesowego nie zostały pokryte. Poza tym, wraz ze skargą złożony został wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o odrzucenie skargi, a w przypadku przywrócenia terminu do wniesienia skargi - o jej oddalenie. Kolegium odnotowało, że skarga została wniesiona przez pełnomocnika z uchybieniem ustawowego terminu, zaś odnośnie żądania oddalenia skargi stwierdziło, że podtrzymuje w całości stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 17 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu przywrócił termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne powołane są m.in. do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sąd przy rozpatrywaniu sprawy nie bada zatem ani celowości, ani słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a ogranicza się do stwierdzenia, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązującego stanu prawnego dopuszczalne było wydanie zaskarżonego aktu. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), natomiast w razie niestwierdzenia tego rodzaju naruszeń skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 30 września 2013 r., przyznającą skarżącemu specjalny zasiłek celowy w wysokości 40 zł oraz odmawiającą przyznania zasiłku celowego, czyli decyzja kończąca postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 5 listopada 2012 r. o przyznanie zasiłku celowego i specjalnego zasiłku celowego. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz - na zasadzie art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca odpowiadają przepisom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą, która w art. 2 ust. 1 stanowi, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna służy wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). W myśl art. 3 ust. 2 komentowanej ustawy, zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Na zasadzie art. 7 tej ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony ofiar handlu ludźmi, macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, trudności w integracji cudzoziemców, którzy otrzymali w RP status uchodźcy lub ochronę uzupełniającą, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej. Powołane przepisy wskazują, że ustawodawca określił ogólne zasady pomocy społecznej, z których wynika, że przyznanie pomocy społecznej jest zależne od całokształtu sytuacji życiowej osoby bądź rodziny, a także od zakresu środków przeznaczanych na ten cel. Oznacza to, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej dla osoby znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, nawet jeśli jest ona związana z okolicznością mieszczącą się w katalogu określonym w art. 7 ustawy, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej będących dysponentami środków publicznych, przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Mając powyższe na względzie należy uznać, że skarżący, jako osoba samotnie gospodarująca, niepełnosprawna oraz bierna zawodowo, był uprawniony do ubiegania się o przyznanie pomocy społecznej. W złożonym wniosku domagał się udzielenia pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego oraz specjalnego zasiłku celowego. W świetle tak sprecyzowanego żądania skarżącego dostrzec należy, że w myśl art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie tego rodzaju zasiłku w każdym przypadku uzależnione jest jednak od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823). W myśl tych regulacji, prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 ustawy, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, stanowiącej tzw. kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Niespełnienie wskazanego wymogu bezwzględnie wyłącza możliwość przyznania pomocy w formie zasiłku celowego, niezależnie od zaistniałych trudności życiowych i istnienia "niezbędnej potrzeby bytowej". Organ obowiązany jest zatem odmówić przyznania zasiłku celowego osobie samotnie gospodarującej, jeżeli stwierdzi, że dochód uzyskiwany przez wnioskodawcę jest wyższy od ustawowego kryterium dochodowego. Stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych (pkt 1); składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach (pkt 2); kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (pkt 3). Na zasadzie art. 8 ust. 4 ustawy, do tak ustalonego dochodu nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego (pkt 1); zasiłku celowego (pkt 2); pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty (pkt 3); wartości świadczenia w naturze (pkt 4); świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych (pkt 5); dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego (pkt 6). Na tle przywołanych przepisów stwierdzić przyjdzie, że konstruując pojęcie "dochodu" na użytek ustawy, ustawodawca precyzyjnie wskazał składniki, jakie podlegają odliczeniu od dochodu stanowiącego podstawę przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, jak i te, które nie są do niego wliczane. Katalog wyłączeń jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że wszystkie inne składniki - poza wymienionymi przez ustawodawcę - podlegają wliczeniu do dochodu. W świetle powyższych rozważań prawnych stwierdzić należy, że organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, iż wysokość dochodu skarżącego w październiku 2012 r., tj. w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, wynosi 595,26 zł. Dokumentacja zgromadzona w sprawie wskazuje jednoznacznie, że źródłem dochodu skarżącego była renta inwalidzka w wysokości 1174,82 zł, z której realizowane są potrącenia alimentacyjne w wysokości 437,44 zł miesięcznie oraz świadczenie zdrowotne w wysokości 142,12 zł miesięcznie. Jest to stały miesięczny dochód skarżącego, którego kwota przekracza kwotę ustalonego kryterium dochodowego, wynoszącego 542 zł. Zgromadzone w sprawie dowody nie potwierdziły natomiast twierdzeń skarżącego odnośnie braku dostępu do konta, jak też - pomimo stosownych wezwań - skarżący nie udokumentował w sposób należyty powyższego stanowiska i nie przedstawił w tym zakresie stosownych zaświadczeń. Z tego względu jako prawidłowe należało uznać pogląd organu co do zasadności odmowy przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy. Z kolei forma pomocy społecznej w postaci specjalnego zasiłku celowego uregulowana została w art. 41 pkt 1 ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Na gruncie tego przepisu wskazać należy, że przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, gdyż nie muszą zostać spełnione ogólne kryteria otrzymania pomocy. Nie wymaga on bowiem, aby dochód osób ubiegających się o te specjalne świadczenia nie przekroczył limitów określonych w art. 8 ustawy. O możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego decyduje natomiast ich sytuacja życiowa. Nie można jednak z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, że przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu, tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryteria dochodowe. Odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy takim osobom i rodzinom, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga zaistnienia wyjątkowych okoliczności. Organ pomocy społecznej jest więc zobowiązany do badania sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o pomoc pod kątem wystąpienia "przypadku szczególnie uzasadnionego". Wyjątkowość tej sytuacji życiowej powinna być jednak niezwiązana z wysokością uzyskiwanego przez nią dochodu (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., I OSK 179/13, LEX nr 1449864). Dostrzec należy również, że decyzja o przyznaniu pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego wydawana jest w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza użyty w art. 41 ustawy zapis, że tego rodzaju zasiłek "może być przyznany" w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Uznanie administracyjne daje organowi prawo do załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny oraz możliwości organu związane z posiadanymi uprawnieniami i środkami. Uznanie administracyjne oznacza jednocześnie, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania świadczenia, świadczenie takie otrzyma, a także, że otrzyma je w oczekiwanej formie i wysokości. Jak zasadnie wskazano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, uznanie administracyjne pozwala organowi administracyjnemu na wybór rozstrzygnięcia, które uważa za najbardziej właściwe przy uwzględnieniu celów pomocy społecznej, możliwości finansowych organu oraz liczby osób wnioskujących o udzielenie tej formy świadczenia. Organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc, gdyż uwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych oznacza z jednej strony uwzględnienie sytuacji materialnej, rodzinnej i zdrowotnej świadczeniobiorcy, z drugiej zaś uwzględnienie możliwości finansowych organu pomocy (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., I OSK 407/12, LEX nr 1264795). Kontrola legalności rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne powoduje obowiązek zbadania przez Sąd, czy w procesie dochodzenia do tej decyzji właściwy organ uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających wpływ na podjęte rozstrzygnięcie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z 30 marca 2012 r., I OSK 115/12, LEX nr 1218837). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, który uzasadniał przyznanie zasiłku celowego na cele wskazane w decyzji w wysokości 40 zł. Zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organy szczegółowo przeanalizowały sytuację wnioskodawcy związaną z orzeczonym stopniem niepełnosprawności, samotnym gospodarowaniem, a także jego sytuacją materialną i życiową. Działając w ramach uznania administracyjnego, słusznie przyjęły, że sytuacja, w jakiej znalazł się skarżący, uzasadnia przyznanie pomocy w postaci zasiłku celowego specjalnego. Ustalając wysokość świadczenia organy zbadały sytuację finansową wnioskodawcy, mając na uwadze uzyskiwane, stałe dochody oraz fakt nieodebrania przyznanych z pomocy społecznej środków finansowych w wysokości 1.810 zł, co jest kwotą znaczną. Organ pierwszej instancji przedstawił w sposób zrozumiały analitykę rozdysponowania środków pieniężnych, informując o wielkości tych środków w skali miesięcznej, liczbie zgłoszonych wniosków o przyznanie pomocy oraz kryteriach, jakimi kieruje się przy rozdziale posiadanych zasobów, a także wskazał na przeciętną wysokość zasiłków podając, że w zależności od ilości członków rodziny kształtuje się ona w granicach od 30 zł do 300 zł. Wyjaśnił też racjonalnie, że zgodnie z przyjętymi regułami, kieruje się przede wszystkim koniecznością niesienia pomocy rodzinom wielodzietnym, osobom samotnie wychowującym dzieci, osobom samotnym bez dochodu lub o niskim dochodzie oraz że udziela pomocy w sytuacjach zagrożenia podstawowych warunków egzystencji rodziny. Powyższe sprowadzało się zatem do konkluzji, że pomoc w wyższej wysokości przyznawana jest osobom pozbawionym stałego źródła dochodu lub w przypadku dużej różnicy pomiędzy posiadanym dochodem a kryterium dochodowym, zaś pomoc w niższej wysokości otrzymują osoby posiadające comiesięczne dochody, gdy różnica między dochodem a kryterium dochodowym jest niewielka. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu dokonało powtórnej, wnikliwej analizy i oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., w uzasadnieniu swej decyzji przedstawiło okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. W sposób dostateczny wyjaśniło też, że wpływ na wysokość przyznanego świadczenia pieniężnego miała ograniczona wysokość środków finansowych pozostających w dyspozycji Ośrodka, przy jednoczesnej dużej liczbie osób wymagających wsparcia ze środków pomocy społecznej. Argumentację tę należy w pełni podzielić, w świetle regulacji prawnej, jak również orzecznictwa (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2007 r., I OSK 1464/06, LEX nr 2994150). W związku z zarzutami skargi, zaakcentowania w tym miejscu wymaga, że wydając decyzję z zakresu pomocy społecznej organ musi kierować się przesłankami ustawowymi, w tym wskazaniami zawartymi w powołanych już wyżej przepisach art. 3 ust. 3 i 4 ustawy, dotyczącymi dostosowania rodzaju i rozmiaru świadczeń do okoliczności sprawy i uwzględniania potrzeb ubiegających się o pomoc w miarę możliwości pomocy społecznej. Nie ulega wątpliwości, iż wobec powszechnie znanej okoliczności, że organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, wykluczone jest zaspokojenie przez organ wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc i to w zgłaszanej przez nie wysokości. Organ musi zatem przyjąć obiektywne kryteria, według których dokonuje rozdziału środków finansowych. Przedstawione przez organ preferencje dotyczące przyznawania pomocy rodzinom z dziećmi, osobom samotnie wychowującym dzieci, nie posiadającym dochodu lub mającym bardzo niski dochód, są racjonalne i nie mogą budzić jakichkolwiek zastrzeżeń. Ponadto, zdaniem Sądu, nie są zasadne zarzuty skargi, że organ nie wykazał, iż nie jest możliwe udzielenie skarżącemu pomocy w większym wymiarze. Z zaskarżonej decyzji, podobnie jak i z decyzji organu pierwszej instancji, wyraźnie wynika, jakie czynniki zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku w wysokości 40 zł, a to wyklucza możliwość postawienia organom zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego i dopuszczenia się dowolności przy rozpatrywaniu wniosku. Odnotować w tym miejscu trzeba, że dokonując oceny legalności decyzji o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej Sąd nie bada prawidłowości gospodarowania przez organ środkami pieniężnymi. Kontrolując legalność wydanych w sprawie aktów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy prawa procesowego. Organy określiły wyraźnie, na jakie cele została przyznana kwota zasiłku celowego specjalnego. Zarzucany brak wskazania przez organ, jaka część przyznanej kwoty powinna zostać przeznaczona na poszczególne cele, nie stanowi wadliwości decyzji, gdyż ostatecznie to świadczeniobiorca dokona rozdysponowania tej kwoty na cele wskazane w decyzji. Ponadto, w świetle przepisów ustawy nie jest wadliwe wydanie jednej decyzji przyznającej pomoc w celu zaspokojenia kilku niezbędnych potrzeb życiowych. Żaden przepis ustawy nie obliguje organu do wydawania w tym zakresie odrębnych decyzji, jeśli żądanie oparte jest na tej samej podstawie prawnej. Dodać też trzeba, że powoływane przez skarżącego wyroki tut. Sądu pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż wydane zostały na tle innego stanu faktycznego i nie wiązały one organu przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Natomiast pozostałe zarzuty, dotyczące sposobu działania organu pomocy społecznej i przyznawania świadczeń, nie odnoszą się do zakresu objętego kwestionowaną decyzją i dlatego nie mogą podlegać ocenie Sądu, gdyż - jak wywiedziono na wstępie - rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie jest wyznaczone zakresem zaskarżonej decyzji i z tego względu nie może się odnosić do innych kwestii, dotyczących postępowań, jakie toczyły się w odrębnych sprawach. Dlatego, wbrew twierdzeniom skargi, przyjąć należało, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa materialnego, jak również przepisów postępowania i nie zostały podjęte z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, co uzasadniało oddalenie skargi, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.