II SA/Op 710/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. M. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...], orzekająca o cofnięciu zezwolenia udzielonego skarżącemu na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniu [...], Burmistrz Grodkowa wydał zezwolenie nr [...], na mocy którego zezwolił A. M. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w sklepie spożywczo-przemysłowym przy ul. [...] w G., w okresie od 19 lutego 2009 r. do 31 stycznia 2012 r. Decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz Grodkowa cofnął powyższe zezwolenie uznając, że w sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), w postaci sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Na skutek odwołania strony decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...], nr [...], Burmistrz Grodkowa orzekł o cofnięciu zezwolenia z dnia [...], nr [...]. Decyzja wydana została na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.). Uzasadniając rozstrzygniecie organ wskazał, że w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadzono, przy udziale strony, dowód z przesłuchania świadków w osobach członków Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, którzy w dniu 14 grudnia 2009 r. przeprowadzili kontrolę przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie prowadzonym przez A. M. Odnotował, iż T. W.–A. oświadczyła, że po zakończeniu kontroli w dniu 14 grudnia 2009 r. na schodach przed sklepem członkowie komisji minęli się z mężczyzną, który chwiejnym krokiem, zataczając się, wchodził do sklepu. Miał on problemy z utrzymaniem równowagi i wyczuwalna była od niego woń alkoholu. Zaniepokojeni zaistniałą sytuacją członkowie komisji weszli ponownie do sklepu, gdzie dostrzegli, że sprzedawca podaje temu mężczyźnie 100-gramową butelkę wódki. Na uwagę ze strony członków komisji o złamaniu przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskutek sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej A. M. oświadczył, że to się więcej nie powtórzy. Uwaga o sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej dopisana została przez komisję do protokołu z przeprowadzonej wcześniej kontroli. Dalej organ powołał zeznania E. B., które potwierdziły wskazane okoliczności związane ze sprzedażą alkoholu osobie nietrzeźwej. Wskazał przy tym, że podczas przesłuchania świadka A. M. oświadczył, że nie zauważył, iż sprzedał alkohol osobie nietrzeźwej. Przesłuchiwany w charakterze świadka K. G. zeznał z kolei, że w dniu zdarzenia kupował w sklepie strony butelkę wódki. W tym czasie do sklepu weszły trzy kobiety, z których jedna zwróciła uwagę sprzedawcy, że sprzedał alkohol osobie nietrzeźwej. Kilka dni później A. M. poinformował go, że będzie miał kłopoty, ponieważ sprzedał mu alkohol, tj. osobie nietrzeźwej. Organ podał, iż świadek oświadczył, że w dniu zdarzenia nie pił alkoholu, był trzeźwy i nie poruszał się chwiejnym krokiem. Odnosząc się do oświadczenia strony złożonego po zakończeniu postępowania wyjaśniającego i zapoznaniu się z aktami sprawy organ odnotował, iż A. M. oświadczył, że nie zauważył, aby klient był pod wpływem alkoholu, a słowo "przepraszam’ skierowane do członków komisji nie odnosiło się do złamania przepisów lecz dotyczyło niedostrzeżenia, że klient był pijany. Podkreślił przy tym także, że członkowie komisji nie rozmawiali z klientem i nie podali mu probierza na zawartość alkoholu. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ ustalił, że zachowanie klienta w chwili zakupu alkoholu wskazywało wyraźnie na to, że znajdował się on w stanie nietrzeźwości. Powołując art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a i art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi organ uznał, że właściciel sklepu dopuścił się złamania przepisów tej ustawy. W odwołaniu od decyzji A. M. zarzucił decyzji pierwszoinstancyjnej naruszenie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 46 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a także art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie błędnego założenia, nie znajdującego oparcia w materiale dowodowym, że dopuszczono się sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Odwołujący podniósł, że stan faktyczny sprawy został nieprawidłowo ustalony, a organ wydał rozstrzygnięcie w oparciu o subiektywną i mylną ocenę członków komisji. Stwierdził, że członkowie komisji błędnie ocenili zachowanie K. G. w chwili zakupu, jako wskazujące na to, że jest on pod wpływem alkoholu oraz, że dokonał zakupu w stanie nietrzeźwym. Ponadto zarzucił organowi, iż nie uwzględnił on wyjaśnień sprzedawcy, który nie stwierdził stanu nietrzeźwości klienta oraz oświadczenia samego klienta i nie wskazał przyczyn ich nieuwzględnienia. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł z kolei, że "właściwym miernikiem oceny trzeźwości lub nie powinny być odczucia kontrolujących, a raczej urządzenie kontrolno–pomiarowe (którego odczyt również może być kwestionowany)". Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, wskazując na ustalenia dokonane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji zebrał pełny materiał dowodowy i dokonał prawidłowej jego oceny przyjmując, iż w przypadku strony, która prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych zawierających o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w sklepie przy ul. [...] w G., w dniu 14 grudnia 2009 r. doszło do sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. To z kolei uzasadnia stwierdzenie, że w sprawie doszło do spełnienia dyspozycji normy z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, dającej organowi zezwalającemu podstawę do wszczęcia postępowania z urzędu i wydania decyzji cofającej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 18 ust. 10 ustawy, regulujący obowiązek organu cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, określa enumeratywnie przypadki, które powodują obligatoryjne cofnięcie zezwolenia w razie ich wystąpienia. Powołując regulację art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Kolegium wyjaśniło, że zasada określona w tym przepisie wynika z treści art. 15 ust. 1 ustawy, którego brzmienie nie daje organowi możliwości stosowania uznania administracyjnego w zakresie cofania zezwoleń, co oznacza, że organ nie ma wyboru, jeżeli stwierdzi zaistnienie jednego z przypadków wymienionych w tym przepisie, przy czym nawet jednorazowe naruszenie zasad sprzedaży jest wystarczającą i uzasadnioną przyczyną do cofnięcia zezwolenia. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Kolegium przyjęło ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji, potwierdzające fakt sprzedaży przez stronę alkoholu osobie nietrzeźwej. Jako wiarygodne wskazało w tym zakresie dowody w postaci protokołu kontroli Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w którym zamieszczono uwagę o treści: "po wyjściu ze sklepu komisja zauważyła, że sprzedawca dokonał sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej - stwierdzono to podczas powrotu komisji do sklepu" oraz zeznania świadków. Powołując zeznania członków komisji Kolegium uznało, że są one wiarygodne, logiczne, jednoznaczne i wzajemnie się uzupełniają. Tak samo wiarygodne są zeznania K. G. odnośnie okoliczności zakupu przez niego alkoholu w sklepie strony i obecności przy tym innych osób, jak również poinformowania świadka przez A. M., że będzie miał on kłopoty, gdyż sprzedał alkohol osobie nietrzeźwej, czyli jemu, gdyż zeznania te odpowiadają ustalonemu przebiegowi całości zdarzeń. Organ odwoławczy odmówił natomiast wiary twierdzeniu, jakoby kupujący w dniu 14 grudnia 2009 r. nie był nietrzeźwy i poruszał się w sposób prawidłowy. W tym zakresie organ wskazał, że świadek nie potrafił wyjaśnić dlaczego członkowie komisji wyczuli od niego woń alkoholu, dlaczego wchodził do sklepu chwiejnym krokiem i miał problemy z pokonaniem trzech schodów wejściowych do sklepu. Organ dostrzegł, że świadek nie potwierdził aby był osobą schorowaną lub w podeszłym wieku, co skutkuje sugerowaną przez odwołującego niewyraźnością mowy i kłopotami z poruszaniem się. Organ wskazał nadto, że wbrew twierdzeniu strony, świadek nie potwierdził również, iż użył wody kolońskiej o zapachu przypominającym zapach alkoholu. Organ odwoławczy zauważył również, że świadek złożył zeznania w związku z poinformowaniem go przez stronę o możliwych jego kłopotach w związku ze sprzedażą mu alkoholu w sytuacji gdy był on nietrzeźwy. Jako niewiarygodną w związku z tym ocenił też tezę, jakoby sprzedawca nie mógł zauważyć zachowania kupującego, dostrzeżonego przez członków komisji. Zaakcentował, że A. M. w swym oświadczeniu nie zaprzeczył temu, iż kupujący był nietrzeźwy lecz podał, że "nie zauważył, iż klient kupujący alkohol był pod wpływem alkoholu i nie może stwierdzić, czy był on pijany, bowiem komisja nie rozmawiała z klientem i nie podała mu probierza". W oparciu o przedstawione ustalenia organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione przesłanki cofnięcia zezwolenia, gdyż wbrew zakazowi wynikającemu z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy A. M. sprzedał butelkę wódki osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się ona w stanie nietrzeźwości. Odnośnie zarzutów odwołania, za niezasadny Kolegium uznało zarzut dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz naruszenia przez organ pierwszej instancji reguł proceduralnych. Wskazało, że w ponownym postępowaniu uzupełniono materiał dowodowy, który pozwolił na odtworzenie zdarzenia z dnia 14 grudnia 2009 r., a strona miała zapewniony udział w każdej fazie postępowania, natomiast brak podania w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej powodów, z jakich nie uznano za wiarygodne wyjaśnień strony, nie przesądzał o naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. We wniesionej na powyższą decyzję skardze, A. M., wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie jej wykonania, zarzucił naruszenie przepisów art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i art. 46 ust. 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz przyjęcie błędnego założenia, nieznajdującego oparcia w materiale dowodowym, że dopuszczono się sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Skarżący podniósł, że stan faktyczny sprawy został nieprawidłowo ustalony, a organ wydał rozstrzygnięcie w oparciu o subiektywną i mylną ocenę członków komisji. Stwierdził, że członkowie komisji błędnie ocenili zachowanie K. G. w chwili zakupu, jako wskazujące na to, że jest on pod wpływem alkoholu. Oświadczył, że klient nie był nietrzeźwy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a., skarżący wskazał, że organ ma obowiązek powzięcia działań zmierzających do ukazania prawdy o stanie faktycznym i nie może dowolnie selekcjonować dowodów, które są podstawą ustaleń faktycznych, a obywatel musi być pewny, że jego osoba nie zostanie poszkodowana w postępowaniu przez pobieżne, niesumienne oraz niewiarygodne dowodzenie. Zarzucając organom dowolność, skarżący podał, iż nie uwzględniły one oświadczenia klienta o tym, że był trzeźwy, nie odniosły się do wyjaśnień strony oraz braku badania stanu trzeźwości stosownym urządzeniem. Wywiódł też, że komisja winna dokonać stosownych badań próbnikiem trzeźwości, których wynik przesądzałby o rozstrzygnięciu w sprawie o cofnięcie zezwolenia. Brak takiego badania prowadzi natomiast, zdaniem skarżącego, do powstania w sprawie istotnych wątpliwości. Poza tym zarzucił, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, iż cofnięcie zezwolenia jest prawie równoznaczne z upadłością placówki handlowej, co oznacza skazanie kilku osób na bezrobocie w regionie szczególnie nim zagrożonym. Powołując się na orzecznictwo sądowe wywiódł również, że właściwym miernikiem oceny trzeźwości nie powinny być odczucia kontrolujących, lecz wyniki badania urządzeniem kontrolno–pomiarowym, którego odczyt również może być kwestionowany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł, że wydana została ona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i proceduralnego. Dodatkowo wyjaśnił, że w świetle art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a i art. 15 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wystarczającym powodem do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest ustalenie, że alkohol został sprzedany osobie, której zachowanie wskazywało, iż znajduje się w stanie nietrzeźwym, przy czym zachowanie to nie jest tożsame ze stanem nietrzeźwości zdefiniowanym w art. 46 ust. 3 tej ustawy. Dodał też, że dla dokonania oceny, czy zachowanie danej osoby wskazuje, iż znajduje się ona w stanie nietrzeźwości, nie jest konieczne przeprowadzenie specjalistycznych badań na zawartość alkoholu w organizmie, zwłaszcza, że zarówno sprzedawca, jak i członkowie komisji, nie są uprawnieni do ich przeprowadzania. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, w piśmie procesowym z dnia 15 lutego 2011 r., skarżący podtrzymał zarzuty podniesione w skardze, wywodząc ponadto, że błędne jest twierdzenie organu o stwierdzaniu stanu nietrzeźwości na podstawie zachowania, w szczególności przez członków komisji, gdyż może być ono wynikiem czynników innych niż alkohol, np. wad wrodzonych czy zażywania leków bądź narkotyków. Jako bezpodstawny uznał też pogląd odnośnie braku tożsamości pomiędzy pojęciem stanu nietrzeźwości, a pojęciem zdefiniowanym w art. 46 ust. 3 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania aktu, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury na dzień wydania aktu. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, mocą której cofnięto skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała jednak, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, odpowiadają wymogom prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W art. 18 ust. 1 tej ustawy określono, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez właściwy organ. Jednocześnie w art. 18 ust. 10 ustawy, ustawodawca wskazał przypadki, w których następuje cofnięcie udzielonego zezwolenia. W art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie przez organy ustawodawca przewidział, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, organ zezwalający cofa w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych, a w szczególności sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom nieletnim, nietrzeźwym, na kredyt lub pod zastaw. Mając na uwadze treść art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy, w pierwszej kolejności dostrzec należy, że z przepisu tego jednoznacznie wynika obowiązek cofnięcia wydanego przez organ zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku stwierdzenia, że doszło do naruszenia jednej z zasad sprzedaży określonych w ustawie. Nie chodzi tu przy tym jedynie o okoliczności wskazane w tym przepisie. Przewidziany w nim katalog zasad sprzedaży napojów alkoholowych, których złamanie powoduje cofnięcie zezwolenia, ma bowiem charakter otwarty, na co wskazuje użyty w nim zwrot "w szczególności". Ponadto, z regulacji art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy nie wynika, aby ustawodawca uzależniał cofnięcie zezwolenia dopiero od wielokrotnego złamania ustanowionych tam zakazów sprzedaży i podawania alkoholu określonym osobom i na określonych warunkach. Użycie w tym przepisie liczby mnogiej ogranicza się natomiast do wskazania (podkreślenia), że zasad sprzedaży napojów alkoholowych jest wiele. Nie oznacza to jednak, iż wiele też musi zaistnieć przypadków "nieprzestrzegania" zasad sprzedaży napojów alkoholowych, aby wystąpiła konieczność cofnięcia zezwolenia (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 148/05, opubl. System Informacji Prawnej LEX nr 179657). W przypadku odmiennego założenia, racjonalny ustawodawca wskazałby bowiem wprost na wielość tego rodzaju zdarzeń, analogicznie, jak uczynił to w przepisie art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy, w którym uwarunkował cofnięcie zezwolenia powtarzającym się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub w najbliższej okolicy, zakłócaniem porządku publicznego w związku ze sprzedażą alkoholu przez dany punkt sprzedaży. Brak takiego zapisu w treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy oznacza zatem, że nawet jednorazowe zdarzenie, polegające na naruszeniu jednej z wymienionych w nim zasad sprzedaży napojów alkoholowych, w tym również jednorazowa sprzedaż alkoholu osobie nietrzeźwej, jest wystarczającą podstawą do cofnięcia zezwolenia. W kontekście analizowanego przepisu nie ma również znaczenia ilość sprzedanego alkoholu. Zarówno ten przepis, jak i żaden inny przepis ustawy nie uzależnia wszak cofnięcia zezwolenia od tego rodzaju okoliczności, a przesłankę w tym zakresie, przesądzającą o ziszczeniu się warunku, stanowi wyłącznie dokonanie sprzedaży alkoholu osobie nietrzeźwej. Zgodnie z powyższym, uwzględniając przesłankę hipotezy normy prawnej wynikającej z art. 18 ust. 10 pkt 1 ustawy, w postaci nieprzestrzegania zasad sprzedaży napojów alkoholowych stwierdzić przyjdzie, że jej wystąpienie przesądza o obowiązku zastosowania przez organ sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Inaczej mówiąc, w razie jakiegokolwiek złamania ustawowej zasady sprzedaży napojów alkoholowych, cofnięcie zezwolenia jest obligatoryjne. W tym miejscu dostrzec przyjdzie, że omawiane uregulowanie jednoznacznie nawiązuje do sformułowanych w art. 15 ust. 1 ustawy zasad obrotu napojami alkoholowymi, statuującego zakazy sprzedaży. Przepis ten stanowi, że zabrania się sprzedaży i podawania napojów alkoholowych: osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości (pkt 1), osobom do lat 18 (pkt 2), a także na kredyt lub pod zastaw (pkt 3). Użyte w powyższym przepisie wyrażenie "zabrania się" jest równoznaczne z ustanowieniem zakazu, który ma na celu nie tylko ograniczenie dostępności, lecz także uniemożliwienie nabycia i spożycia alkoholu osobom w nim wymienionym. Wskazany przepis wyraźnie ustala w pkt 1 zasadę zakazu sprzedaży alkoholu osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Stosownie do tego uznać należy, że jakkolwiek zachowanie wskazujące, iż dana osoba znajduje się w stanie nietrzeźwości, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie jest pojęciem tożsamym z użytym w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy pojęciem "nietrzeźwości", to wynikająca z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy treść zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym nie może być rozumiana w oderwaniu od przepisu art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, który wiąże ten zakaz z "osobą, której zachowanie wskazuje, że znajduje się w stanie nietrzeźwości". Oznacza to, że zakaz sprzedaży napojów alkoholowych osobom nietrzeźwym należy rozumieć w ten sposób, iż konieczne jest także uwzględnienie zachowania się osoby, której sprzedawany jest napój alkoholowy - chodzi o takie zachowanie, które stwarza realne możliwości oceny, iż osoba kupująca napój alkoholowy jest w stanie nietrzeźwości. Takie rozumienie tego zakazu stwarza realne możliwości jego przestrzegania przez przedsiębiorców prowadzących sprzedaż napojów alkoholowych i ich pracowników (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 270/06 oraz wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt III SA/Po 24/07 i WSA w Białymstoku z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Bk 789/08, opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ustalenie "stanu nietrzeźwości", zdefiniowanego w art. 46 ust. 3 ustawy, możliwe jest z kolei dopiero po przeprowadzeniu specjalistycznych badań, do przeprowadzania których nie są upoważnione osoby sprzedające alkohol. Żaden przepis ustawy nie pozwala wszak sprzedawcy na zbadanie potencjalnego nabywcy alkoholu, w razie powzięcia wątpliwości co do stanu jego trzeźwości. Na stan nietrzeźwości mogą z kolei wskazywać takie zachowania jak np. niepewne i nieskoordynowane ruchy, bełkotliwa mowa, czy zachwiania równowagi, połączone z charakterystyczną wonią alkoholu. Analiza treści art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a oraz art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy uzasadnia zatem stwierdzenie, że w przypadku nieprzestrzegania zakazu z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, nawet gdy zdarzenie takie nastąpi jednokrotnie, właściwy organ obowiązany jest cofnąć zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2005 r., sygn. akt II GSK 198/05, LEX nr 191898). Dostrzec także można, że nieprzestrzeganie zakazu z art. 15 ust. 1 ustawy podlega również odpowiedzialności karnej na podstawie art. 43 ustawy. Zastosowanie zatem przez ustawodawcę tak surowej, a wręcz restrykcyjnej sankcji, wskazuje na istotne znaczenie tego przepisu w regulowanych ustawą stosunkach społecznych i szczególne napiętnowanie przez ustawodawcę zachowań, które go naruszają. Poza tym, podzielając pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2007 r. (sygn. akt II GPS 2/07, LEX nr 322547), wskazać należy, że nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych objętych jednym z rodzajów wydanego zezwolenia pociąga za sobą konsekwencje w postaci cofnięcia przez organ zezwalający wszystkich zezwoleń udzielonych temu samemu podmiotowi na sprzedaż napojów alkoholowych w tym samym punkcie. Jak słusznie wywiedziono w orzecznictwie, cofnięcie zezwolenia stanowi sankcję za naruszenie ogólnych warunków i zasad sprzedaży napojów alkoholowych, odnoszących się w jednakowym stopniu do wszystkich napojów alkoholowych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 stycznia 2009r., sygn. akt III SA/Kr 870/08, LEX nr 519802). Wobec treści art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, dla przyjęcia, że nastąpiła sprzedaż lub podanie alkoholu osobie nietrzeźwej w rozumieniu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy, konieczne jest ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości, że alkohol został sprzedany osobie, której zachowanie wskazywało na to, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Dlatego też, wynik badania urządzeniem kontrolno-pomiarowym do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu, przeprowadzonego u nabywcy alkoholu, uznać należy jedynie za jeden z dowodów podlegających ocenie organu. Nie jest on przy tym dowodem koniecznym i zarazem wystarczającym do uznania, że zostały spełnione warunki do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. Ustalenie czy doszło do naruszenia zasady z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy następuje bowiem w oparciu o zachowanie człowieka, a nie na podstawie stwierdzonej w organizmie zawartości alkoholu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006r., sygn. akt VI SA/Wa 880/06, LEX nr 276577). Podkreślić w tym miejscu przyjdzie, że przedstawiona powyżej wykładnia, dokonana na gruncie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, znajduje swoje uzasadnienie nie tylko w literalnym brzmieniu powyższych przepisów, ale także w celach, których realizacji służą te regulacje. Jak wskazał ustawodawca w preambule oraz w art. 1 ustawy, nadrzędnym celem tego aktu jest ograniczenie spożycia napojów alkoholowych i przeciwdziałanie patologicznemu zjawisku jakim jest alkoholizm, a także dbałość o zdrowie obywateli i obrona dobra jakim jest życie w trzeźwości. Aby umożliwić właściwą i skuteczną realizację tych celów, ustawodawca wyposażył organy w odpowiednie instrumenty prawne, znajdujące zastosowanie w razie zagrożenia i naruszenia chronionych wartości. Jednym z nich jest cofnięcie przedsiębiorcy zezwolenia na sprzedaż alkoholu w przypadku naruszenia zasady jego dystrybucji, które służy zwalczaniu alkoholizmu. Już tylko na marginesie zauważyć należy, że prezentowane stanowisko, dotyczące powiązania ograniczeń i restrykcji dotyczących sprzedaży alkoholu z realizacją celów ustawy, potwierdził Trybunał Konstytucyjny, uznając, że skutki tej dolegliwej regulacji nie są nieadekwatne do ciężaru nałożonego na przedsiębiorcę oraz że nie jest możliwe skuteczne wyegzekwowanie założonego przez ustawodawcę celu przez wprowadzenie innych, mniej dolegliwych środków prawnych. W ocenie Trybunału, sankcja w postaci cofnięcia zezwolenia jest środkiem dolegliwym, nieuchronnym i z punktu widzenia skuteczności efektywnym dla osiągnięcia założonego celu ustawy. Zapobiega powtórzeniom naruszenia ustawy w punkcie sprzedaży objętym zezwoleniem i działa prewencyjnie na innych przedsiębiorców. Nie stanowi jednak nieproporcjonalnej ingerencji w wolność prowadzenia działalności gospodarczej, nawet w razie jednokrotnego naruszenia zasad sprzedaży alkoholu. Obrotu alkoholem nie można bowiem traktować identycznie, jak prowadzenia zwykłej działalności gospodarczej (por. orzeczenie TK z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt P 26/09, niepubl., dostępne na stronie TK: www.trybunal.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że prawidłowo zaskarżoną decyzją cofnięto skarżącemu zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z uwagi na zaistnienie okoliczności, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. Ze zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego wynika, że niewątpliwie w placówce handlowej skarżącego doszło w dniu 14 grudnia 2009 r. do sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazywało, iż znajduje się w stanie nietrzeźwości. Okoliczności stanowiące podstawę cofnięcia zezwolenia potwierdza protokół kontroli przeprowadzonej w sklepie skarżącego w dniu 14 grudnia 2009 r. przez trzyosobową Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w G. oraz zeznania świadków. W protokole kontroli wskazano w uwagach, że sprzedaż alkoholu osobie w stanie nietrzeźwości została zauważona przez członków komisji po opuszczeniu przez nich sklepu i ponownym do niego powrocie. Jednocześnie świadkowie będący członkami komisji zgodnie oświadczyli, że stan nietrzeźwości osoby, której skarżący sprzedał alkohol, zwrócił ich uwagę po opuszczeniu sklepu i był powodem powrotu do niego. Na stan nietrzeźwości wskazywało przede wszystkim zachowanie klienta, przejawiające się trudnościami w utrzymaniu równowagi i w związku z tym także kłopotami z wejściem do sklepu (zataczanie się), bełkotliwa mowa oraz wyraźnie wyczuwalna woń alkoholu. Z uwagi na jednoznaczność i zbieżność zeznań członków komisji nie sposób odmówić im wiarygodności., a tym samym organy zasadnie uznały, że zeznania te odpowiadają rzeczywistemu stanowi rzeczy. Co więcej, w sposób logiczny uzasadniły, że nie można ich także podważyć w oparciu o pozostałe dowody w postaci oświadczeń skarżącego i zeznań klienta sklepu, co do którego uznano, że jego zachowanie wskazywało na stan nietrzeźwości. Wprawdzie K. G. oświadczył, że w chwili zakupu alkoholu był trzeźwy i poruszał się w sposób prawidłowy, a nie chwiejnym krokiem, jednakże w żaden sposób nie wyjaśnił, dlaczego w chwili zakupu wyczuwalna była od niego woń alkoholu. Nie znajduje zatem potwierdzenia pogląd skarżącego, że charakterystyczna, wyraźna woń, wyczuwana przez członków komisji, stanowiła zapach wody kolońskiej. Brak wskazania jakichkolwiek innych niż nietrzeźwość okoliczności, które mogłyby powodować zaobserwowane przez członków komisji zataczanie się i niewyraźną mowę klienta, przeczy natomiast twierdzeniom skarżącego, że zachowanie klienta, które uznane zostało za wskazujące na stan nietrzeźwości, jest jego normalnym zachowaniem, wynikającym z podeszłego wieku czy ułomności bądź choroby. Sam skarżący w składanych oświadczeniach nie podnosi przy tym kategorycznie, w oparciu o konkretne okoliczności, że kupujący w chwili sprzedaży był trzeźwy, lecz stwierdza, że nie zauważył, iż klient był nietrzeźwy. Niedostrzeżenie przez skarżącego zachowania klienta, bądź nieprawidłowa ocena tego zachowania, nie stanowią natomiast usprawiedliwienia złamania zakazu sprzedaży alkoholu osobie, której zachowanie wskazuje na stan nietrzeźwości, zwłaszcza w sytuacji, gdy zachowanie to było dostrzegalne i zostało zauważone przez inne osoby. Reglamentując dostęp do sprzedaży napojów alkoholowych ustawodawca nałożył bowiem na sprzedawców określone obowiązki i zakazy, wymagające zachowania przez nich szczególnej staranności. Tych obowiązków nie dopełnił skarżący w niniejszej sprawie. Reasumując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że zaistniała podstawa do cofnięcia skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, o której mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. W świetle okoliczności ustalonych w postępowaniu wyjaśniającym, brak jest podstaw do podważenia prawidłowości oceny organów w tym zakresie. Skoro bowiem ustalono, że skarżący sprzedał alkohol osobie, której zachowanie wskazywało, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, to nawet jeżeli stan ten nie został dostrzeżony przez sprzedającego, przyjąć należało, że skarżący poprzez własne działanie nie dopełnił wszystkich obowiązków, by w prowadzonym przez siebie punkcie sprzedaży alkoholu zapewnić przestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży alkoholu, w wyniku czego własnym działaniem naruszył ustawową zasadę, określoną w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy, zakazu sprzedaży napojów alkoholowych osobom, których zachowanie wskazuje, że znajdują się w stanie nietrzeźwości. Wskazać przy tym trzeba, że stanowisko organu odwoławczego zostało przekonywująco uzasadnione w decyzji, w tym także w zakresie podstaw uznania za niewiarygodne twierdzeń skarżącego i świadka – osoby, która dokonała zakupu alkoholu. Odnosząc się nadal do wywodów skargi, za pozbawiony podstaw uznać natomiast należy zarzut dotyczący braku oparcia oceny na badaniu stanu trzeźwości klienta stosownym urządzeniem. Jak wynika z akt administracyjnych, badanie takie nie zostało przeprowadzone w chwili spornej sprzedaży. Nie mogło tym samym stanowić dowodu w sprawie. Jednocześnie, jak już wcześniej wskazano, dowód taki nie jest konieczny do dokonania oceny, że zostały spełnione warunki do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a ustawy. Ustalenie czy doszło do naruszenia zasady z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy następuje bowiem w oparciu o ocenę zachowania klienta, a nie na podstawie stwierdzonej w jego organizmie zawartości alkoholu. Nie mogą odnieść skutku również argumenty dotyczące konsekwencji cofnięcia zezwolenia. Jak zasadnie wywiódł organ odwoławczy, przepisy ustawy, określające przesłanki cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, co oznacza, iż w przypadku spełnienia się jednej z nich organ ma obowiązek orzec o cofnięciu zezwolenia. Decyzja w tym zakresie nie ma zatem charakteru decyzji uznaniowej, wobec tego nie mogą brać brane pod uwagę okoliczności wskazywane przez skarżącego, jak redukcja zatrudnienia, zwolnienia pracowników czy likwidacja sklepu. Stosownie do powyższego uznać należało, że w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy, a rozstrzygniecie podjęte zostało na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Wobec zaś braku dowodów jednoznacznie przeczących temu, że w chwili zakupu alkoholu zachowanie klienta wskazywało, iż znajdował się w stanie nietrzeźwości, brak jest podstaw do kwestionowania oceny organu. Zauważyć trzeba, iż na dowody takie nie wskazał również skarżący, który będąc stroną postępowania obowiązany jest do współdziałania z organami administracji i przyczyniania się do zebrania pełnego materiału dowodowego. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Końcowo wyjaśnić jeszcze przyjdzie, że kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, Sąd nie rozpatrywał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem termin wyznaczonej rozprawy nie był odległy, natomiast - po myśli art. 61 § 6 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.