I SA/Po 181/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędzia WSA Waldemar Inerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę Prezydent Miasta K. decyzją z 3 listopada 2021 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w K., stanowiącej własność M. Ś. (dalej jako: "skarżący"), dla której Sąd Rejonowy w K., Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o nr [...] [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków - obręb L. - numerami działek: 1) [...] o powierzchni 0,2670 ha, na następujące działki gruntu: - [...] o powierzchni 0,0300 ha - pod drogę publiczną, - [...] o powierzchni 0,2370 ha - pod drogę publiczną; 2) [...] o powierzchni 0,3180 ha, na następujące działki gruntu: - [...] o powierzchni 0,0316 ha - pod drogę publiczną, - [...] o powierzchni 0,2864 ha, pod warunkiem, że do nowo wydzielonej działki o nr [...], przy prawnym podziale nieruchomości, zostanie zapewniony dostęp do drogi publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 – w skrócie: "u.d.p."), pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności podziału nieruchomości, w związku z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 ze zm. – w skrócie: "u.g.n."). W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że działając na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. w dniu 2 czerwca 2021 r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie podziału nieruchomości gruntowej stanowiącej własność M. Ś., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków - obręb L. - numerami działek: [...] i [...], w celu wydzielenia działek oznaczonych numerami: [...], [...] i [...], przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (w skrócie: "MPZP") pod drogi publiczne. Organ wskazał, że załączona do decyzji mapa z projektem podziału nieruchomości oraz wykaz zmian gruntowych i wykaz synchronizacyjny, służą realizacji ustaleń uchwały nr 260 Rady Miasta K. z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w części dotyczącej rejonu ul. [...] w obrębie L. (ogłoszonej w Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr [...] z dnia 24 maja 2004 r., poz. 1598) pod tereny dróg publicznych klasy drogi zbiorczej KZ i lokalnej KL. Organ zaznaczył, że w związku z tym, że w księdze wieczystej nieruchomość podlegająca podziałowi posiada inną powierzchnię niż w katastrze nieruchomości, załącznikiem do decyzji jest wykaz synchronizacyjny. Ponadto wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 3 u.g.n. podział nieruchomości jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu mają zapewniony dostęp do drogi publicznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa dla nowo wydzielanej działki oznaczonej nr [...] dostęp do drogi publicznej oznaczonej jako [...] i [...]. Jednak do czasu jej wybudowania, w celu spełnienia przesłanki art. 93 ust. 3 u.g.n., przy prawnym podziale nieruchomości należy zapewnić tej działce dostęp do drogi publicznej, który musi mieć charakter prawny pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności podziału przedmiotowej nieruchomości. Organ podkreślił, że z uwagi na fakt, że postępowanie administracyjne w sprawie podziału nieruchomości zostało wszczęte z urzędu, właściciel nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...] nadal będzie właścicielem działek gruntu przeznaczonych pod drogi publiczne do czasu ich nabycia przez M. K. w odrębnym postępowaniu, na etapie którego będzie mógł wnieść swoje zastrzeżenia i uwagi oraz roszczenia. W odwołaniu z 19 listopada 2021 r. M. Ś. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., a także art. 7, art. 70 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – w skrócie: "k.p.a."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 14 stycznia 2022 r., nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu wszczętym z urzędu w przedmiocie podziału nieruchomości, związanym z realizacją celu publicznego, nie wydaje się postanowienia zawierającego opinię o zgodności proponowanego podziału z planem miejscowym. SKO zaznaczyło, że na podstawie art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podział nieruchomości może być dokonany z urzędu w sytuacji gdy podział ten jest niezbędny do realizacji celów publicznych. Takim celem jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 u.g.n.). W ocenie SKO w sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka uniemożliwiająca dokonanie podziału, unormowana w art. 93 ust. 3 u.g.n., stanowiąca, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane działki nie mają dostępu do drogi publicznej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa dla nowo wydzielanej działki oznaczonej nr [...] dostęp do drogi publicznej oznaczonej jako [...] i [...]. SKO wskazało, że samo wejście w życie MPZP, w którym przeznaczono część nieruchomości pod budowę celu publicznego jest wystarczające do uznania, że podział tej nieruchomości jest niezbędny do realizacji tego celu publicznego. Ponadto SKO zaznaczyło, że jeżeli MPZP w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi, niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego musi uwzględniać określony przebieg drogi publicznej i w konsekwencji odpowiednie wydzielenie gruntów pod tę drogę. W konkluzji SKO stwierdziło, że organ I instancji dokonując podziału nieruchomości z urzędu na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n., nie może kierować się uznaniowością w ocenie zbędności lub niezbędności gruntu pod drogi publiczne i na tej podstawie rozstrzygać o podziale. Wydzielić musi - i może - dokładnie tyle, ile zostało na ten cel przeznaczone w obowiązującym MPZP. Kwestią odrębną, bo dotyczącą odrębnego postępowania, pozostaje jego zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto SKO wskazało, że dokonanie podziału z urzędu nie skutkuje zmianą stanu prawnego. Skarżący nadal będzie właścicielem wszystkich działek, które powstaną w wyniku podziału nieruchomości. W skardze z 9 lutego 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie powyższej decyzji SKO w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie od SKO kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 93 u.g.n. poprzez uznanie, że podział jest zgodny z MPZP, 2) art. 93 ust. 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, 3) art. 7, art. 70 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności w szczególności jaki dokładny jest zakres tej inwestycji, co wchodzi w plan inwestycji, jakie urządzenia infrastruktury, kiedy inwestycja nastąpi, ustalenie obszaru niezbędnego do realizacji inwestycji, przebiegu tras przejścia lub przejazdu przez nieruchomość w okresie realizacji inwestycji, ustalenia przebiegu i dostępu do drogi publicznej działce nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że przy zatwierdzeniu przedłożonego podziału nie uwzględniono przeznaczenia terenu określonego w MPZP i z tego punktu widzenia należy stwierdzić, że proponowany projekt podziału nieruchomości skarżącego nie będzie realizował tego przeznaczenia. Ponadto skarżący stwierdził, że organy nie zbadały, czy podział działek jest możliwy w oparciu o przepisy obowiązującego MPZP, a także czy plan ten nie jest obarczony błędami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd badał, czy organy prawidłowo zastosowały w sprawie przepisy prawa materialnego, a w szczególności przepis art. 93 ust. 1, 2 i 3 u.g.n., który zdaniem organów nie sprzeciwia się zatwierdzeniu projektu podziału opisanej na wstępie nieruchomości, stanowiącej własność skarżącego. Wobec sformułowania przez skarżącego zarzutów naruszenia przepisów postępowania, na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia musi w pierwszej kolejności dotyczyć tych ewentualnych naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na prawidłowe ustalenie podstawy faktycznej rozstrzygnięć organów podatkowych. Jak trafnie wskazano w orzecznictwie, rozważania w przedmiocie zastosowania określonego przepisu prawa materialnego mają uzasadnienie dopiero na tym etapie stosowania prawa, na którym nie ma już żadnych wątpliwości, co do stanu faktycznego. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez organ w zaskarżonym orzeczeniu jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I FSK 579/16; wyrok ten i orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny wskazanych zarzutów kwalifikowanych jako naruszenia przepisów postępowania, Sąd miał na uwadze wyrażony w piśmiennictwie pogląd, według którego, chodzi tu o pewne wady stosowania przez organy regulacji proceduralnych, które mogą polegać na: - niedopełnieniu przez organy obowiązków wynikających z tych regulacji, - uniemożliwieniu stronie skorzystania z zawartych w tych regulacjach uprawnień, - błędnej wykładni poszczególnych przepisów regulacji proceduralnej stosowanej przez organ (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 529). Wszystkie wymienione wyżej postaci naruszeń, muszą mieć jednak wspólną cechę istotności, co oznacza, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wpływanie istotne na wynik sprawy, to prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (por. wyrok NSA z 14 lutego 2013 r., sygn. akt I GSK 363/12, wyrok NSA z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Podkreśla się także, że aby jednoznacznie uznać, że tego rodzaju naruszenie wystąpiło, nieodzowne jest wykazanie przez stronę, że wytykane naruszenie taki wpływ mogło mieć. Mając powyższe na uwadze Sąd zważył, że w toku postępowania organy administracji stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu skonstruowanym stosownie do wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Na tle zarysowanego między stronami sporu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 93. ust. 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Według art. 93 ust. 2 u.g.n. zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Z kolei art. 93 ust. 3 tej ustawy stanowi, że podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej; za dostęp do drogi publicznej uważa się również wydzielenie drogi wewnętrznej wraz z ustanowieniem na tej drodze odpowiednich służebności dla wydzielonych działek gruntu albo ustanowienie dla tych działek innych służebności drogowych, jeżeli nie ma możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z nieruchomości objętej podziałem. Nie ustanawia się służebności na drodze wewnętrznej w przypadku sprzedaży wydzielonych działek gruntu wraz ze sprzedażą udziału w prawie do działki gruntu stanowiącej drogę wewnętrzną. Przepisu nie stosuje się w odniesieniu do projektowanych do wydzielenia działek gruntu stanowiących części nieruchomości, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6. W myśl art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że co do zasady podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Badanie zgodności z planem, o której mowa w tym przepisie polega na sprawdzeniu, czy proponowany podział nie jest sprzeczny z częścią tekstową i graficzną planu. Organ rozważający możliwość dokonania podziału musi więc ustalić, czy projekt podziału służy realizacji celu i przeznaczenia określonego w planie, a więc czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym, po zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Ocena ta powinna dotyczyć całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału. Zgodność podziału z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polega właśnie na tym, by wydzielane działki tak były ukształtowane, aby teren w ich granicach spełniał wymagania dotyczące zagospodarowania wynikające z obowiązującego planu miejscowego (wyrok WSA w Gdańsku z 29 września 2021 r., II SA/Gd 313/21; i powołane tam piśmiennictwo oraz orzecznictwo; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2020 r., I SA/Wa 2068/19). W kontekście zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że nie jest rzeczą organów, ani sądu administracyjnego, aby w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia podziału nieruchomości, dokonywać oceny dopuszczalności - pod względem prawnym - zawarcia w planie zagospodarowania przestrzennego konkretnych zapisów. W tym postępowaniu spóźnione jest kwestionowanie planu miejscowego, zarówno w zakresie zawartości jak i jakości jego unormowań (wyrok NSA z 5 lipca 2017 r., I OSK 2603/15). W orzecznictwie podkreśla się, że podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ta służebna rola polega na tym, że konfigurację wydzielanych w ramach podziału nieruchomości działek gruntu należy dostosować do możliwości ich zabudowy (lub wykorzystania w inny sposób) określonych w planie miejscowym. Nie można natomiast dostosowywać zapisów planu miejscowego do wydzielanych w wyniku podziału nieruchomości, gdyż niweczyłoby to sens istnienia planu miejscowego jako instrumentu mającego zapewnić ład przestrzenny. Innymi słowy nie po to uchwala się plan miejscowy, by umożliwić podział nieruchomości. To podział nieruchomości dokonywany jest po to, by zrealizować postanowienia planu miejscowego. Ustawodawca bowiem uzależnił dopuszczalność podziału nieruchomości (a więc w pewnym sensie jej rozdrobnienia) od zdatności projektowanych działek do wykorzystania zgodnego z planem miejscowym w zakresie zarówno funkcji terenu, jak i warunków zagospodarowania (tak NSA w wyroku z 17 kwietnia 2018 r., II OSK 1907/17). W podsumowaniu tej części rozważań Sąd podkreśla, że na etapie podziału nieruchomości nie ma już miejsca na zgłaszanie zastrzeżeń co do zasadności przepisów planu, bo te pozostają (z mocy ustawy) przepisami powszechnie obowiązującymi na terenie gminy; są zatem przepisami wiążącymi zarówno dla każdego obywatela, organów gminy jak i dla Sądu. Żaden przepis prawa nie zezwala organowi administracji na ingerencję w przepisy wiążącego planu miejscowego. Możliwość zgłaszania tego typu zastrzeżeń pod adresem planu ustawodawca przewidział w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372). Z kolei wszelkie roszczenia związane z brakiem możliwości korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób wskutek zmiany planu miejscowego, przewidują przepisy art. 36 i nast. u.p.z.p. (wyrok WSA w Warszawie z 6 grudnia 2019 r., I SA/Wa 2185/19). Z punktu widzenia istotnych dla rozstrzygnięcia tej sprawy okoliczności faktycznych zaznaczyć ponadto należy, że jeżeli plan miejscowy w sposób jednoznaczny przesądza o przebiegu drogi publicznej, to podział służący wydzieleniu działek koniecznych dla realizacji tej drogi, niezbędny dla osiągnięcia celu publicznego jakim jest zastosowanie się do przepisów prawa miejscowego, musi uwzględniać określony przebieg drogi publicznej i w konsekwencji odpowiednie wydzielenie gruntów pod tę drogę (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., I OSK 1434/18). Wychodząc z powyższych założeń Sąd uznał, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., w sposób opisany w skardze. Odnosząc się do zarzutów skargi i ich uzasadnienia przede wszystkim zauważyć należy, że skarżący skoncentrował się w skardze na przedstawieniu charakterystyki postępowania podziałowego i powinności organu w kontekście art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n., odwołując się obszernie do orzecznictwa sądów administracyjnych, nie wskazując jednak, na czym ma polegać konkretne naruszenie tych przepisów. Skarżący zarzucił naruszenie art. 93 ust. 1 u.g.n. przez zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości i uznanie przez organy, że jest on zgodny z MPZP. Skarżący nie wyjaśnił, na czym zarzucana niezgodność podziału z tym planem ma polegać, poza ogólnym i oczywistym stwierdzeniem, że zatwierdzenie podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego wymaga szczegółowej analizy postanowień planu (s. 3 skargi). Następnie skarżący stwierdził, że organy obu instancji zatwierdziły "jedynie" pozytywnie podział nieruchomości nie odpowiadając na żadne wątpliwości. Skarżący nie precyzuje jednak o jakie wątpliwości mu chodzi i czego – w świetle tych wątpliwości – nie rozważyły organy (s. 4 skargi). Jak wynika natomiast z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ II instancji obszernie przytoczył poszczególne zapisy MPZP odnoszące się do działek nr [...], [...], [...], i [...] (s. [...] dec.). W świetle tych postanowień organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny, jakim jest wydzielenie gruntu pod drogi publiczne z chwilą wejścia w życie planu miejscowego, w którym dokonano szczegółowych ustaleń co do ich przebiegu. Zasadnie organ II instancji stwierdził, o czym była już mowa wyżej, że przepisy art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. nie dają podstawy do uzależniania oceny zgodności podziału nieruchomości z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego od aktualności jego ustaleń, ewentualnych błędów i nieścisłości w treści, czy też innych przesłanek wykraczających poza tę ocenę np. warunków realizacji przyszłej inwestycji (s. 18 dec.). Podobnie ogólnikowy jest zarzut dotyczący naruszenia art. 93 ust. 2 u.g.n., przez brak oceny całości nieruchomości, możliwości realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie (s. 4 skargi). Na uzasadnienie tego zarzutu skarżący przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych i w konkluzji stwierdził, że po podziale prawnym i powstaniu odrębnych nieruchomości może okazać się, że np. działki nr [...] nie można zagospodarować zgodnie z panem miejscowym, co jest – zdaniem skarżącego - niedopuszczalne. Skarżący nie przedstawił przesłanek wnioskowania, uzasadniających postawienie takiej tezy (s. 6 skargi). Zdaniem skarżącego kolejnym warunkiem uniemożliwiającym podział nieruchomości jest kwestia dostępu do drogi publicznej, tj. możliwości zapewnienia dostępu do drogi publicznej wszystkim działkom gruntu, które nie będą przylegały do drogi publicznej, czego nie wskazały organy w wydanych decyzjach. Ponadto skarżący stwierdził, że organy nie podejmując wszelkich niezbędnych czynności nie zawarły w zaskarżonych aktach takich informacji jak: dokładny adres inwestycji, co wchodzi w plan inwestycji, jakie urządzenia infrastruktury, kiedy inwestycja nastąpi, ustalenie obszaru niezbędnego do realizacji inwestycji, przebiegu tras przejścia lub przejazdu przez nieruchomości w okresie realizacji inwestycji, propozycji sposobu zapewnienia działce nr [...] dostępu do drogi, a ponadto wskazanie uciążliwości jakie będą z tym związane i z pozostawieniem urządzeń na nieruchomości (s. 8 skargi). W ocenie Sądu nie ma w tej w sprawie wątpliwości co do zapewnienia nowo wydzielonej działce nr [...] dostępu do drogi publicznej, co wynika wprost z warunku zawartego w sentencji decyzji organu I instancji. Skarżący nie sprecyzował o jakie inne nieruchomości mu chodzi, którym należy zapewnić dostęp do drogi publicznej wynikającej z wydania decyzji kontrolowanych w tym postępowaniu sądowym. Nie powinno budzić też wątpliwości, że zakres informacji, których domaga się skarżący, wykracza poza ramy postępowania podziałowego i nie mieści się w dyspozycji art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy odniósł się do wszystkich istotnych kwestii, poruszonych przez skarżącego w odwołaniu. W szczególności na akceptację zasługuje konkluzja organu II instancji, w której stwierdził m.in., że: - postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału zostało w tej sprawie wszczęte z urzędu w związku z realizacją celu publicznego, jakim jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne (art. 97 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n.), a nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny już w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej, - przedmiotowy podział nie niweczy celu, na jaki przeznaczono teren w granicach nieruchomości stanowiącej przedmiot podziału, a wręcz przeciwnie, służąc realizacji formalnego warunku podziału nieruchomości, o którym w art. 93 ust. 3 u.g.n., stanowi wstęp do ich zagospodarowania zgodnego z tym celem, poprzez zapewnienie dostępu do drogi publicznej w sposób określony w planie i w takim kontekście należy interpretować kryterium zagospodarowania wydzielonych działek gruntu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 u.g.n. Tego kryterium nie należy utożsamiać wyłącznie z możliwością zagospodarowania działek, jako odrębnych nieruchomości. W przeciwnym razie, za niedopuszczalne należałoby uznać podziały służące powstaniu działek, o których mowa w art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. ww. ustawy, - organ prowadzący postępowanie, dokonując podziału nieruchomości z urzędu na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 6 pkt 1 u.g.n. nie może kierować się uznaniowością w ocenie zbędności lub niezbędności gruntu pod drogi publiczne i na tej podstawie rozstrzygać o podziale. Wydzielić musi i może dokładnie tyle, ile zostało na ten cel przeznaczone w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast kwestią odrębną, bo dotyczącą odrębnego postępowania, pozostaje jego zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem (s. 20-21 dec.). W pełni podzielając to stanowisko Sąd uznał w konsekwencji za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów k.p.a., w sposób opisany w petitum skargi (art. 7, art. 70 i art. 77 k.p.a.). Analiza toku postępowania administracyjnego nie pozwala na uznanie, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w sposób istotny dla wyniku sprawy. Zauważyć należy, że skarżący w żaden sposób nie wykazał "istotności" zarzucanych naruszeń i ich wpływu na treść zaskarżonych rozstrzygnięć. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.