I SA/Po 563/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Maria Skwierzyńska (spr.) Sędzia WSA Roman Wiatrowski Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2005 r. oraz za grudzień 2005 r. oddala skargę /-/ R. Wiatrowski /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska W trakcie przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w P. kontroli podatkowej w firmie X P. M. w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa należności podatkowych za 2005 r. stwierdzono, że podatniczka dokonała zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków: po pierwsze - na zakup gazu propan butan (7 faktur zakupu na kwotę netto [...], podatek VAT wyniósł [...]), po drugie - na zakup napojów na kwotę [...] (podatek VAT w wysokości [...]), po trzecie - części wydatków na zakup materiału do produkcji odzieży na łączną kwotę netto [...] (podatek VAT w wysokości [...]). W rezultacie przeprowadzonego postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. organ stwierdził, że wskazane wydatki nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu z uwagi na brak dowodów na związek tego wydatku z przychodami. Wobec tego strona odliczając w.w. kwoty podatku naliczonego naruszyła przepisy art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Ponadto w toku kontroli stwierdzono przychody i koszty związane z handlem używanymi samochodami osobowymi. Ustalono, iż działalność ta nie była prowadzona przez podatniczkę, lecz jej brata R. M., który w okresie objętym kontrolą nie był zatrudniony w firmie X na podstawie umowy o pracę, jak również nie zawarto z nim umowy cywilnoprawnej (zlecenia lub o dzieło). Nie zaksięgowano również żadnego wynagrodzenia za wykonane czynności. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. decyzją z dnia 27 grudnia 2006 r. określił P. M.: – za pierwszy kwartał 2005 r. - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...], powstałą na skutek zmniejszenia zadeklarowanej przez nią kwoty podatku należnego o [...] i kwoty podatku naliczonego o [...]; - za drugi kwartał 2005 r. - kwotę zobowiązania podatkowego w wysokości [...], powstałą na skutek zmniejszenia zadeklarowanej przez Podatnika kwoty podatku należnego o [...] i kwoty podatku naliczonego o [...]; - za trzeci kwartał 2005 r. - kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy strony w wysokości [...], powstałą na skutek zmniejszenia zadeklarowanej przez nią kwoty podatku należnego o [...] i kwoty podatku naliczonego o [...]; - za miesiąc grudzień 2005 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatniczki w wysokości [...], powstałą na skutek zmniejszenia zadeklarowanej przez nią kwoty podatku należnego o [...] i kwoty podatku naliczonego o [...]; Wskutek odwołania P. M. - w którym zakwestionowała ona jedynie zasadność pozbawienia jej prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia napojów oraz części tkanin do produkcji odzieży roboczej - po rozpatrzeniu faktycznych i prawnych okoliczności sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 27 grudnia 2006 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P., organ I instancji zasadnie pozbawił podatniczkę, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości [...] z tytułu nabycia napojów na podstawie faktury VAT, w związku z niezaliczeniem przez organ podatkowy wydatku poniesionego na nabycie tych napojów do kosztów uzyskania przychodów. Z decyzji wydanej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych wynika, iż strona nie wykazała, że wydatek na zakup napojów był poniesiony w celu osiągnięcia przychodów. Organ odwoławczy wskazał, że z wystawionej faktury wynikało, iż zakupu tego firma dokonała w dniu 30 grudnia 2005 r. W miesiącu zakupu, tj. w grudniu 2005 r., w firmie zatrudnionych było dziesięć osób, co niemożliwym czyniło spożycie w ciągu dwóch dni tak dużych ilości napojów przez dziesięciu pracowników. Wydatek na nabycie napojów podatniczka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów, jednakże nie udowodniła istnienia tzw. związku przyczynowo-skutkowego, tj. związku pomiędzy poniesionymi kosztami a osiągniętym przychodem. Organ podatkowy stwierdził, że to strona zaliczając poniesiony wydatek do kosztów uzyskania przychodów ma obowiązek udowodnić istnienie powyższego związku. Natomiast organ podatkowy, zgodnie z art. 191 ustawy - Ordynacja podatkowa, dokonuje na podstawie zebranego materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. W przedmiotowej sprawie, według organu pierwszej instancji, związek ten nie został przez podatniczkę udowodniony, dlatego też zasadnym było niezaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, pozbawienie podatniczki prawa do odliczenia podatku naliczonego w wysokości [...] z tytułu zakupu napojów na podstawie w.w. faktury. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał również za nieuzasadnione zarzuty dotyczące pozbawienia strony prawa do odliczenia części podatku naliczonego z tytułu nabycia tkanin do produkcji odzieży roboczej. Organ ten wyjaśnił, iż metoda rozliczenia tkanin przez organ podatkowy przyjęta została w oparciu o pismo z dnia 27 września 2006 r. sporządzone przez pełnomocnika firmy, tj.: S. M., będące odpowiedzią na zapytanie kontrolującego m.in. w kwestii zużycia zakupionych tkanin do produkcji odzieży. Strona wskazała w w.w. piśmie na ilościowe rozliczenie zakupionych tkanin w 2005 r., ilość tkanin wykorzystanych do produkcji odzieży oraz ilość tkaniny pozostałej na koniec 2004 r. i 2005 r. Metoda wyliczenia zużycia tkanin przedstawiona przez pełnomocnika firmy została zastosowana przez organ I instancji, który uwzględnił dane zawarte w piśmie podatniczki oraz dane wynikające z innych dokumentów, tj. faktur zakupu i faktur sprzedaży również dokonał ilościowego rozliczenia zużytych tkanin. Według organu odwoławczego niezasadnym był zarzut strony, iż organ I instancji dokonując rozliczenia tkanin przyjął za niski wskaźnik zużycia materiałów w produkcji. Bowiem według niego rozliczenia zużycia materiałów nie dokonano w oparciu o wskaźnik zużycia tkanin do produkcji, ale na podstawie konkretnych ilości tkanin wykazanych przez firmę w piśmie z dnia 27 września 2005 r. z uwzględnieniem zużycia tkanin do wyprodukowania wyrobów sprzedanych na podstawie faktur z dnia 24 lutego 2005 r., których pełnomocnik firmy nie wykazał w złożonym piśmie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że dokonane przez organ I instancji w wydanej decyzji rozliczenie materiału zakupionego do produkcji odzieży roboczej wykazało niedobór [...] tkaniny o wartości [...], która to wartość nie została zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zatem w konsekwencji powyższego zasadnym było również pozbawienie Podatnika, na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 w.w. ustawy o VAT, prawa do odliczenia części podatku naliczonego z tytułu nabycia tkanin. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w P., w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji nie zostały naruszone wymienione w odwołaniu przepisy ustawy - Ordynacja podatkowa. Organ I instancji podjął wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Dokonane ustalenia organu kontrolnego zostały zawarte w protokole kontroli, który podpisany został przez pełnomocnika podatniczki w dniu 23 listopada 2006 r. Protokół ten zawierał stosowne pouczenie o możliwości składania zastrzeżeń lub wyjaśnień co do ustaleń w nim przedstawionych, z którego to prawa strona skorzystała poprzez złożenie w dniu 7 grudnia 2006 r. swoich zastrzeżeń. Organ kontrolny pismem z dnia 11 grudnia 2006 r. poinformował stronę o sposobie ich załatwienia, wyjaśniając jednocześnie swoje stanowisko. Przed wydaniem decyzji podatniczka została również zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego. Z prawa tego P. M. skorzystała składając w dniu 19 grudnia 2006 r. pisemne wyjaśnienia wraz z załącznikiem w postaci protokołu strat z dnia 11 października 2005 r. Rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało przez stronę zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 22 listopada 2007r. sygn. akt I SA/Po 1010/07 oddalił skargę. W wyniku złożenia przeciwko temu wyrokowi skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. (I FSK 311/08) stwierdził, iż skarga kasacyjna podatniczki była zasadna w części, w której podstawą orzekania był art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zmianami) w związku z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U z 2004r. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Sąd drugiej instancji uznał, iż błędny jest pogląd o braku podstaw do rozliczenia podatku od towarów i usług z tytułu zakupu napojów chłodzących. Zgodnie z art. 88 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług warunkiem odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego jest, by wydatek co do zasady można było zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług nie jest jednak konieczne, aby koszty te można było przyporządkować w czasie tj., do tego roku podatkowego w którym rozliczono VAT, jak to ma miejsce w podatku dochodowym. Przesądza o tym sformułowanie "nie mogłyby być zaliczone", co powoduje, że podatnik pozbawiony zostaje prawa do rozliczenia podatku VAT tylko wówczas, gdy wydatek w sposób obiektywny nie może być zaliczony do w.w. kosztów. Odmienna interpretacja przepisu naruszyłaby zasadę neutralności podatku VAT. Ocenę Sądu odwoławczego – po ponownym rozpoznaniu sprawy – wziął pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. (sygn. akt I SA/Po 856/09), uchylającym decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...]. W następstwie powyższego rozstrzygnięcia Sądu, organ odwoławczy wydał kolejną decyzję dnia [...], mocą której uchylił zaskarżoną odwołaniem decyzję I instancji - w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2005 r. i w tym zakresie określił tę nadwyżkę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...]. W pozostałej części Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy związany oceną Sądu administracyjnego stwierdził, iż nie istniały przesłanki do zastosowania art. 88 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o podatku VAT. Tym samym strona miała prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu napojów chłodzących w wysokości [...]. Odnośnie natomiast do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z zakupem tkanin, organ drugiej instancji, związany oceną sądów administracyjnych, stwierdził, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 w.w ustawy o podatku od towarów i usług obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatniczkę towarów, które nie zostały zużyte w części do produkcji odzieży, wobec czego brak jest związku z prowadzona działalnością. Zatem skarżąca nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących ich nabycie. W kwestii dotyczącej działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży używanych samochodów Dyrektor Izby Skarbowej w P., również będąc związany oceną sądów administracyjnych stwierdził, iż działalność ta prowadzona była przez brata podatniczki, R. M., w sposób samodzielny i w jego własnym imieniu. Zatem podniesione w odwołaniu zarzuty dotyczące wadliwego ustalenia stanu faktycznego nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 27 grudnia 2006 r. w części dotyczącej określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2005r. i w tym zakresie określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...]. W pozostałej części dotyczącej, określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za I kwartał 2005r. w wysokości [...], kwoty zobowiązania podatkowego za II kwartał 2005r. w wysokości [...] i kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za III kwartał 2005r. w wysokości [...], utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła organom podatkowym obu instancji: po pierwsze - naruszenie art. 187 § 1 oraz art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez dowolne i niewłaściwe dokonanie ustaleń przez organ podatkowy w przedmiocie wielkości zużycia do produkcji i stanu zapasów tkanin oraz nieuwzględnienie faktu dokonania reklamacji tkanin wskutek którego naruszenia doszło do nieprawidłowego ustalenia, iż zakup [...] mb tkaniny, nastąpił bez bezpośredniego związku z prowadzoną przez Podatnika działalnością gospodarczą; po drugie - rażące naruszenie art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zmianami) poprzez uznanie, iż to nie podatniczka, lecz R. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży komisowej samochodów, gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego winna doprowadzić organ do wniosku, iż działalność taka prowadzona była przez podatnika we własnym imieniu i na własny rachunek. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), a także art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności jej działania z prawem powszechnie obowiązującym. Kontrola sądów administracyjnych ograniczona jest zatem tylko i wyłącznie do zbadania, czy w sprawie organy podatkowe nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji treść i zakres rozpoznania sądu administracyjnego determinują właściwe, w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia, normy postępowania, które w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy podatkowej. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej wywodom zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 153 P.p.s.a., który stanowi, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli sądowej (I SA/Po 856/09), stąd dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia fundamentalne znaczenie miało zastosowanie się przez organ podatkowy do ocen i wskazań poczynionych przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. Należy podkreślić, że przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziłoby do niespójności działania systemu władzy publicznej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 443/09, CBOSA). Przez ocenę prawną, o której stanowi art. 153 P.p.s.a., rozumie się wyjaśnienie przez sąd pierwszej instancji istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a więc nie tylko samą wykładnię w ścisłym tego słowa znaczeniu. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za wadliwe. Ocena ta może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego i dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie. Z kolei wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania w sprawie stanowią konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie. Mają one wytyczać kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy i określają sposób ich postępowania w przyszłości. Tym samym zalecenia Sądu mają skutkować uniknięciem błędów już popełnionych oraz wskazać kierunek, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi więc ścisły związek. Podnieść nadto należy, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno kolejne postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne. Zatem sąd administracyjny, który ponownie orzeka w sprawie może uwzględnić skargę na decyzję, tylko wówczas, gdy organ administracji nie zastosuje się do oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu poprzednio zapadłego w tej sprawie wyroku (zob. m. in. wyroki NSA: z 11 marca 2010 r., II OSK 495/09 oraz z 8 stycznia 2010 r., II FSK 1245/08, CBOSA). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt przedmiotowej sprawy, należy uznać że organ podatkowy II instancji zastosował się do oceny prawnej i wytycznych wskazanych w wyroku z dnia w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r. (I SA/Po 856/09). Punktem wyjścia dla uznania zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem było przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego sprawy, który organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu wydanej przezeń decyzji. Należy jedynie powtórzyć – co zostało już ustalone w w.w. wyroku Sądu - iż został on ustalony w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, zgodnie z normami z art. 12 i n. ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), a następnie w postępowaniu odwoławczym - z zachowaniem reguł ogólnych wynikających z art. 120 i n. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., w skrócie: O. p.) oraz zasad dotyczących przeprowadzania dowodów i uprawnień stron w postępowaniu jurysdykcyjnym, zgodnie z art. 180 i n. O. p. Słusznie stwierdził organ odwoławczy, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem było, iż zgromadzony w toku przedmiotowego postępowania materiał dowodowy został dopuszczony w całości. Ponadto, organy podatkowe zarówno I jak i II instancji od momentu wszczęcia postępowania zapewniły stronie możliwość skorzystania z jej procesowych uprawnień, a co za tym idzie prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych: udzielały stronie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego oraz stworzyły jej warunki do skorzystania z uprawnienia czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału. Potwierdzeniem tego są pisma, które wystosowano do strony w oparciu o art. 121, art. 123 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Strona w toku postępowania nie przedstawiła dodatkowych dowodów i wyjaśnień w sprawie, które mogłyby zostać uwzględnione przy ocenie całego zgromadzonego materiału dowodowego. W związku z tym należy uznać, iż organ drugiej instancji dokonał całościowego i wyczerpującego rozpatrzenia posiadanych już dowodów. Zatem zarzuty skarżącej odnośnie do naruszenia wskazanych przepisów trzeba uznać za bezzasadne. Ponadto należy podzielić ocenę Dyrektora Izby Skarbowej w P., iż w niniejszej sprawie nie było konieczności powoływania biegłego. Metoda rozliczenia tkanin przez organ podatkowy przyjęta została w oparciu o pismo z dnia 27 września 2006 r. sporządzone przez pełnomocnika firmy – S.M. - będące odpowiedzią na zapytanie kontrolującego m.in. w kwestii zużycia zakupionych tkanin do produkcji odzieży. Tak więc to strona dostarczyła danych do rozliczenia zużycia materiału do produkcji, nie wskazując jednocześnie na zaistnienie ubytków powstałych w wyniku zdarzeń losowych. Ponadto pisma wskazujące na te ubytki zostały przedłożone kontrolującemu dopiero w dniu 10 października 2006 r., tj.: po wykazaniu przez kontrolującego, że pełnomocnik w dokonanym rozliczeniu tkanin nie uwzględnił faktur zakupu tkanin dokonanych w 2005 r. Również analiza porównawcza protokołów strat wykazała, iż są one niespójne. Tak sporządzone dokumenty były więc niewiarygodne dla potrzeb udokumentowania niedoboru zakupionej tkaniny. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 187 § 1 O. p. poprzez uznanie, iż to nie podatniczka, lecz R. M. prowadził przedmiotową działalność, należy uznać, iż zarzut ten jest bezzasadny. Stan faktyczny zawarty w protokole, stwierdzający nieuwzględnienie przychodów z handlu samochodami oraz kosztów ich uzyskania w określeniu dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej nie został zakwestionowany ani w zastrzeżeniach złożonych przez pełnomocnika skarżącej, ani w postępowaniu przed organami podatkowymi. Strona nie wskazała na żadne dowody, które przeczyłyby ustaleniom dokonanym przez organ pierwszej instancji, a zatem organ odwoławczy miał prawo przyjąć, że ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji w tym zakresie nie budziły jej zastrzeżeń. Poza tym organom podatkowym nie można zarzucić jakichkolwiek uchybień, a zwłaszcza takich, które mogłyby mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia. Argumentacja zarzutów czyniona przez stronę w skardze przybiera postać polemiki z ustaleniami i poczynionymi na ich podstawie wnioskami. Mając na uwadze powyższe ustalenia, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd uznał skargę za bezzasadną i w tym stanie rzeczy orzekł, na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w sentencji wyroku. /-/ R. Wiatrowski /-/ K. Pawlicki /-/ M. Skwierzyńska