II SA/Po 441/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A, J, H na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia kwietnia 2016 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K (dalej również: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia kwietnia 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.), utrzymało w mocy zaskarżoną przez H, J i A (dalej również: zainteresowani; skarżący) decyzję Burmistrza K (dalej również: Burmistrz; organ I instancji) z dnia marca 2016 r. Utrzymaną w mocy decyzją organ I instancji ustalił na wniosek spółki z siedzibą w Warszawie (dalej: inwestor) lokalizację inwestycji celu publicznego – zgodnie z uwarunkowaniami określonymi w zał. nr 1 oraz liniach rozgraniczających teren inwestycji wyznaczonych w zał. nr 2 do tej decyzji (zaznaczając, że załącznik zawierają wyniki analizy uwarunkowań lokalizacyjnych) – dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce położonej w K w rejonie ul. K. Organ w podstawie prawnej wskazał przepisy art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r., poz. 199 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 778], z późn. zm. – dalej: u.p.z.p.) i zaznaczył, że wydał decyzję po uzgodnieniu w trybie z art. 53 ust. 4 pkt 9 tej ustawy. Przedmiotowe decyzje zostały wydane w następującym stanie sprawy. W dniu stycznia 2016 r. (data wpływu wniosku do Urzędu Miejskiego w K.) inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wystąpił o ustalenie lokalizacji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której zakres obejmuje: posadowienie wieży antenowej wraz z iglicą odgromową o maks. wysokości 41 m; instalację sześciu anten sektorowych; posadowienie urządzeń technicznych u podnóża wieży, doprowadzenie zasilania do stacji; budowę ogrodzenia – na terenie działki w rejonie ulicy K. w K. Do wniosku zostały dołączone m.in. kopie mapy zasadniczej w skali 1:500 z zaznaczonym terenem inwestycji oraz datowana na grudzień 2015 r. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", wykonana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r. nr 213, poz. 1397 [aktualnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 353] – dalej: przywołane rozporządzenie wykonawcze; rozporządzenie wykonawcze), dotycząca instalacji radiokomunikacyjnej wraz z mapą obrazującą zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewczych przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego Burmistrz K decyzją z dnia marca 2016 r. ustalił warunki lokalizacji przedmiotowej inwestycji, określając je w załączniku nr 1 do tej decyzji. w którym określił rodzaj zabudowy – obiekt infrastruktury technicznej; funkcja zabudowy – stacja bazowa telefonii komórkowej. Ponadto, zastrzegając, że realizacja zamierzenia wymaga spełnienia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, określił m.in., w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, że: wszelkie ewentualne uciążliwości nie mogą wykraczać poza teren inwestycji; na związane z inwestycją wycięcie drzew i krzewów należy uzyskać odpowiednią decyzję; inwestycja nie może naruszać równowagi przyrodniczej i utrudniać prowadzenia racjonalnej gospodarki zasobami środowiska. W tym też zakresie w pkt. 2 tiret 4 załącznika nr 1 organ stwierdził, że zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z terenami kolejowymi w pkt. 4 tiret 8 tego załącznika zobowiązano inwestora do przestrzegania postanowień art. 53 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2003 r. nr 86, poz. 789, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że planowana inwestycja zostanie zlokalizowana na terenie o funkcji mieszanej; w obrębie analizowanego terenu występuje zabudowa magazynowa, zabudowa usługowa oraz gospodarczo-magazynowa, a także tereny kolejowe. Nadto organ stwierdził, że poczynione w sprawie ustalenia oraz uzyskane uzgodnienia uzasadniają ustalenie lokalizacji planowanej inwestycji. Ze stanowiskiem organu I instancji nie zgodzili się zainteresowani: H, J i A, którzy wcześniej w toku postępowania wyrazili zastrzeżenia i obawy w tej sprawie, dotyczące możliwości niezakłóconego korzystania przez nich z będącej własnością tych zainteresowanych działki w granicy z którą ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja celu publicznego planowana na sąsiedniej działce. W odwołaniu zainteresowani wnieśli o uchylenie decyzji w całości, ze względu na niedostateczne wyjaśnienie wpływu stacji bazowej telefonii komórkowej na nieruchomości położone w sąsiedztwie, co stanowi naruszenie przepisów art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. W ich ocenie zrealizowanie stacji bazowej we wskazanym miejscu znacznie zmniejszy użyteczność oraz wartość rynkową nieruchomości położonych w sąsiedztwie i uniemożliwi rozwój firmy istniejącej na sąsiedniej działce, a te okoliczności zostały pominięte przez Burmistrza K przy rozstrzyganiu sprawy. Ponadto podnieśli, że organ nie wyjaśnił jaki wpływ będzie miała stacja bazowa na funkcjonujące w firmie urządzenia "jak telefony czy Internet". Wyrażali obawy, że w przypadku wystąpienia zakłóceń nie będzie możliwe należyte realizowanie zadań związanych z działalnością firmy. Kolegium w uzasadnieniu decyzji z dnia kwietnia 2016 r., przedstawiając motywy utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, odwołało się do przepisów art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2015 r., poz.1774 – dalej: u.g.n.) i wyjaśniło, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem, za pomocą którego są świadczone usługi telekomunikacyjne dostępne dla wszystkich zainteresowanych. Wobec tego uznało, że przedmiotowa inwestycja dotycząca budowy stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację celu publicznego i podlega regulacjom zawartym w przepisach art. 53 i 56 u.p.z.p. Przybliżając treść przepisów art. 52 ust. 2 lit. c oraz art. 56 u.p.z.p. i wymogi stawiane wnioskowi o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, Kolegium wyjaśniło, że wniosek taki powinien zawierać min. in. określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. W tym ostatnim zakresie organ odwołał się do treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego oraz przedłożonej do akt "Kwalifikacji przedsięwzięcia", stwierdzając, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRJP) wyznaczona dla pojedynczej anteny, jak i odległość środka elektrycznego anteny od miejsc dostępnych dla ludności wskazują na to, że planowana stacja bazowa nie osiąga progów określonych w wyżej wymienionych przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wykonawczego. Kolegium stwierdziło, że przedsięwzięcie będzie wprawdzie źródłem emisji pola elektromagnetycznego, jednak nie przekroczy progów określonych w § 3 ust. 1 pkt 8 przywołanego rozporządzenia wykonawczego, co oznacza, że negatywne oddziaływania będzie minimalne i wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Podnosząc, że celem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest określenie warunków i zasad, którym inwestycja powinna odpowiadać, natomiast szczegółowe warunki realizacji inwestycji zostaną określone w odrębnym postępowaniu przy pozwoleniu na budowę, Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zobowiązany był uwzględnić wniosek i ustalić lokalizację przedmiotowej inwestycji. W skardze na decyzję Kolegium z dnia kwietnia 2016 r. zainteresowani wnieśli o jej uchylenie w całości. Decyzji tej zarzucili naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ polegające na zaniechaniu przez organ zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy podnoszonych przez strony postępowania, a zwłaszcza poprzez brak zbadania jaki wpływ na wartość nieruchomości sąsiednich będzie miało usytuowanie stacji bazowej telefonii komórkowej we wskazanym w decyzji miejscu; 2) art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu administracji, zrozumienie tych motywów i w rezultacie ustosunkowanie się do nich w sposób rzeczowy i wyczerpujący. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak wcześniej w odwołaniu, argumentowali, że wybudowanie stacji bazowej przy granicy działki ograniczy możliwości rozwoju prowadzonej działalności gospodarczej (na gruncie tym mieści się stolarnia, w tym suszarnia drewna oraz trak do cięcia drewna), wpływając na jej użyteczność, oraz obniży wartość rynkową nieruchomości oraz może utrudniać funkcjonowanie znajdującego się na tej działce biura obsługującego firmę. Podnieśli, że Kolegium w żaden sposób nie odniosło się do zarzutów i twierdzeń podnoszonych w odwołaniu. Zdaniem skarżących posadowienie stancji bazowej telefonii komórkowej na granicy działek spowoduje znaczne ograniczenie możliwości rozwoju firmy, a zwłaszcza jej rozbudowy, gdyż po wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na granicy działek nie będzie możliwe pomadowanie na ich działce żadnego obiektu budowlanego w odległości bliższej niż 6 m. Stąd też w ich ocenie posadowienie tak dużego obiektu o wysokości 40,5 m przy granicy ich działki niewątpliwe może w stopniu znacznym obniżyć wartość rynkową działki. Nie należy również wykluczyć, że wybudowanie stacji bazowej telefonii komórkowej może utrudnić funkcjonowanie biura znajdującego się w budynku na działce. W odpowiedzi na skargę Kolegium, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu skarżony organ odkreślił, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do kategorii mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, która to okoliczność została potwierdzona przedłożoną przez inwestora analizą kwalifikacyjną. Ponadto Kolegium zauważyło, że w myśl rozporządzenia wykonawczego oddziaływanie każdej anteny rozsiewczej rozpatrywana jest osobno. Kolegium zaznaczyło również, że wbrew zarzutom skargi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji nie wskazano miejsca lokalizacji stacji bazowej w granicy działek, bowiem na załączniku graficznym literami a, b, c i d określono obszar, na którym inwestycja może zostać zrealizowana; przy czym w załączniku opisowym w pkt. 5 wyraźnie wskazano, że obiekt powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podsumowując skarżony organ stwierdził, że wobec powyższego szczegółowa ocena w zakresie możliwego naruszenia interesów osób trzecich będzie miała miejsce w postępowaniu związanym z udzieleniem pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym z dnia 14 października 2016 r. uczestnik postępowania – inwestor. podzielił stanowisko Kolegium, wnosząc o oddalenie skargi. Zdaniem inwestora przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do kategorii inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołując się do brzmienia przepisów § 2 i 3 rozporządzenia wykonawczego, w tym § 3 ust. 1 pkt 8, inwestor stwierdził, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się inna realizowana lub zrealizowana instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; stąd też przy ocenie wpływu promieniowania na miejsca dostępne dla ludzi nie uwzględnia się zjawiska sumowania pól elektromagnetycznych (superpozycji pól) pomiędzy poszczególnymi antenami stacji bazowej. Zdaniem inwestora zarzut braku skrupulatnego rozpatrzenia materiału dowodowego jest nieuprawniony. Na rozprawie skarżąca H podtrzymała skargę i podniosła, ze inwestycja została zlokalizowana tuż przy granicy jej działki, co jest niepokojące; obawia się szkodliwego oddziaływania na ludzi i sprzęt; obawia się o zdrowie swoich pracowników. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest w niniejszej sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki w K przy ul. K. Na wstępie rozważań warto zauważyć, że na tle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych jest poza sporem, iż tego rodzaju przedsięwzięcie, dla którego zostały ustalone warunki lokalizacji, stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 4 października 2005 r. sygn. akt II OSK 495/05; 19 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 38/07; 3 września 2008 r. sygn. akt II OSK 989/07; 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 878/08; 8 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 1109/08 – orzeczenia przywołane w roku WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2015 r. sygn. akt IV SA/Po 1286/14, dostępnym w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (zob. art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organy w tej sprawie należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko, w szczególności na sąsiednią względem terenu inwestycji działkę należącą skarżących. Zagadnienie to w swej istocie należałoby sprowadzić do oceny kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji celu publicznego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmującej umieszczenie stacji na maszcie stalowym o wysokości do 41 m na terenie działki w K przy ul. K. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko Kolegium oraz inwestora, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym – nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353, z późn. zm. – dalej: u.u.i.ś.) w zw. z art. 4 ust. 2 u.p.z.p. – decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się m.in. przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – zawsze lub potencjalnie – które, jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały określone w przepisach przywołanego rozporządzenia wykonawczego. Stacje bazowe telefonii komórkowych należą do grupy urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, przez co rozumie się pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz (art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; Dz.U. z 2016 r., poz. 672, z późn. zm.; dalej: P.o.ś.). Ich oddziaływania nie traktuje się jako niebezpiecznego dla ludzi pod warunkiem zachowania podstawowych wymogów określonych w przepisach ustawy oraz w przepisach wykonawczych. Zgodnie z art. 121 pkt 1 i 2 P.o.s. ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz poprzez zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 92, poz. 1883). Dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz (megaherców) – częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej – standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej dla pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz jako standardu jakości środowiska używa się także współczynnika gęstości mocy pola, który wynosi 0,1 W/m². Wskazane wyżej krajowe regulacje uważa się za określające poziom ochrony na dostatecznym poziomie, a także spełniającym normy określone w uznawanej przez instytucje Unii Europejskiej Rekomendacji Rady z dnia 12 lipca 1999 r. nr 1999/519/EC, dotyczącej ograniczenia ekspozycji ogółu ludności na promieniowanie elektromagnetyczne – O.J. L 199/59 (zob. chociażby art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 2004/40/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi), czy 18 dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy nr 89/391/EWG – Dz.U. L 159 z dnia 30 kwietnia 2004, str. 1-26 (por. też stanowisko Komisji Higieny Radiacyjnej Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym z dnia 9 października 2007 r. w sprawie potencjalnej szkodliwości pól elektromagnetycznych [PEM] emitowanych przez urządzenia bazowe telefonii komórkowej – publ. na stronach internetowych Ministerstwa Ochrony Środowiska). Powyższe normatywy podlegają weryfikacji w trybie art. 122a P.o.ś., a zgodnie z tym przepisem prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu. W odniesieniu do inwestycji takiej, jak objęta kwestionowaną decyzją lokalizacyjną mogły potencjalnie znaleźć zastosowanie dwa przepisy tego rozporządzenia – § 2 ust. 1 pkt 7 albo § 3 ust. 1 pkt 8. Zgodnie z pierwszym z nich, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 20 000 W – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei w myśl § 3 ust 1 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: (a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (f) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, (g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawsze (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub choćby potencjalnie (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) – czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" – nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w świetle przywołanych przepisów rozporządzenia podstawą kwalifikacji danej instalacji radiokomunikacyjnej (tu: stacji bazowej telefonii komórkowej) jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia ewentualna obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań; kwestia ta podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 174/11, dostępny jw.). W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla oceny zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przywołanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zdaniem Sądu materiał zgromadzony w aktach sprawy w tym zakresie zawiera odpowiednie informacje. Na podstawie zgromadzonego materiału można było zweryfikować twierdzenia inwestora oraz organu I instancji, które zostały następnie przyjęte przez organ II instancji, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności wniosek inwestora z dnia stycznia 2016 r. wskazuje na okoliczności pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sporządzonej w grudniu 2015 r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" planowanej inwestycji pod względem wymogu wykonywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wszystkie istotne aspekty oddziaływania sześciu planowanych anten sektorowych, z których jedna miała moc sumaryczną pomiędzy 2000 a 5000 W (4 571 W), zaś pozostałe pomiędzy 5000 W a 1 000 W (odpowiednio po dwie o mocy 5 248 W i 6 070 W oraz jedna o mocy 5 959 W) i były planowane do umieszczenia na wysokości 37,5 m nad poziomem terenu – zostały należycie przedstawione. Wyliczenia, zestawienia (tabele), zobrazowania i wnioski przedmiotowego opracowania w tym zakresie są jednoznaczne, pozwalając na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W opracowaniu wskazano, że dla wytyczonych maksymalnych pochylenia osi głównych wiązek promieniowania, przedstawionych w tabeli nr 1, miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska występują poza osiami głównymi wiązek promieniowania anten sektorowych. Skoro przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia wykonawczego, wobec czego należy je uznać za takie, które nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, wobec czego nie wymagało przeprowadzenia odrębnej oceny oddziaływania na środowisko zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. Warto też zauważyć, że wyznaczone na kopii mapy zasadniczej kierunki i zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewaczach wskazują, że tego rodzaju wiązka w zasadzie będzie tylko w niewielkim stopniu przebiegała nad terenem działki skarżących, w pobliżu granicy z działką i na wysokości, na której brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Projektowana stacja będzie tak usytuowana, że obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten (wiązki mocy promieniowanej izotropowo w odległości odpowiednio 200 i 150 m od środka elektrycznego anten) nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi, gdyż znajdą się wysoko ponad powierzchnią ziemi i nie przetną miejsc dostępnych dla ludzi (zob. wyroki NSA z dnia: 18 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 602/09; 6 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1426/09; 8 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 925/09 – dostępne jw.). W tym miejscu Sąd podkreśla, że powyższe rozważania dotyczą kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji tego, czy organ obowiązany był wymagać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie kwalifikowała się do nieprzeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji ocena taka nie jest wymagana. Natomiast fakt, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza jednakże, iż skarżący są pozbawieni ochrony prawnej. Mieszkańcy i inne podmioty przebywające w sąsiedztwie planowanej inwestycji mają bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promienianiem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawił we wniosku i które uwzględnione zostały w wydanej decyzji lokalizacyjnej, a skarżący będą mogli zwracać na ten aspekt sprawy uwagę organowi architektoniczno-budowlanemu. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290) właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego także wymaganiami ochrony środowiska. Po drugie, jeżeli skarżący w przyszłości powezmą jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie na teren pozostający w granicach ich nieruchomości mogą zwrócić się o wyniki przeprowadzanych w tym zakresie badań, ewentualnie zwrócić się do właściwego organu ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej o dokonanie kontroli pobudowanych urządzeń. Niemniej jednak rodzaj obaw wyrażanych przez skarżących w przedmiotowym postępowaniu – skądinąd zrozumiałych, bowiem stanowiących wyraz troski o zdrowie pracowników zakładu stolarskiego, jak i przejaw należytej dbałości o własne sprawy związane z nieruchomością – nie uzasadniał zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji lokalizacyjnej wydanej przez organ I instancji. Reasumując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że skoro zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, skarga podlegała oddaleniu. Dodać należy, że również poza zakresem zarzutów skargi Sąd nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. W toku postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ wykonał wymagane prawem czynności. W decyzji znalazły się też wszystkie konieczne elementy zgodnie z art. 54 u.p.z.p. Organy, a w szczególności Kolegium, wprawdzie syntetycznie, ale komunikatywnie wyjaśniły też, jakimi przesłankami kierowały się, rozstrzygając sprawę i na jakich przepisach oparły wydane w sprawie decyzje. Stąd też zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. nie mogły okazać się skuteczne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.