II SAB/Po 116/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Drzazga po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie lokali użytkowych postanawia odrzucić skargę. /-/ B. Drzazga Pismem z dnia 10 czerwca 2015 r. R. K. wystąpił do Rady Miasta [...] o usunięcie naruszenia prawa w uchwale Rady Miasta [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r., nr [...] w sprawie rozpoznania jego skargi na działania Prezydenta Miasta, wniesionej w trybie regulowanym przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a."). W odpowiedzi na powyższe pismo Prezydent Miasta, pismem z dnia 19 czerwca 2015 r. wyjaśnił R. K., że uchwała podjęta przez Radę Miasta w trybie postępowania skargowego nie może być przedmiotem skargi o jakiej mowa w art. 101 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skarga, która została w tym trybie wniesiona, uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, które kończy się nie decyzją administracyjną w sposób władczy kształtującą sytuację prawną adresata, lecz czynnością materialno-techniczną, tj. zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. Dodatkowo Prezydent wskazał, że przepis art. 238 K.p.a. nie przewiduje możliwości wydania przez organ rozpoznający skargę w przedmiocie określonym w art. 227 K.p.a. jakiegokolwiek aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oznacza to, że w sprawach dotyczących postępowania skargowego, w tym także w sprawie uchwały podjętej na podstawie art. 229 pkt 3 K.p.a., nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. R. K., pismem z dnia 03 września 2015 r. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, do którego zostało przekazane jego pismo z dnia 10 czerwca 2015 r. Zdaniem skarżącego, brak załatwienie jego skargi przez Prezydenta narusza prawo administracyjne. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności. Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego nie oznacza, jednak, że cała działalność administracji publicznej została taką kontrolą objęta. Ograniczenie jej zakresu wynika z treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), dalej p.p.s.a., który enumeratywnie wylicza formy działania administracji publicznej podlegające kontroli przez sądy administracyjne. W myśl art. 3 § 2 powołanej powyżej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne m.in. obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Dodatkowo, w sprawach powyższych sąd administracyjny jest uprawniony do kontroli bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organy administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Równocześnie, gdy skarga dotyczy przypadku niewymienionego w art. 3 § 2 p.p.s.a., sąd administracyjny zobowiązany jest do jej odrzucenia, gdyż rozpatrując taką skargę wykroczyłby poza swoje kompetencje powierzone mu przez ustawodawcę. Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej jest bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie rozpoznania wystąpienia R. K. do Rady Miasta [...], w którym zwrócił się on o usunięcie naruszenia prawa w uchwale Rady Miasta [...] z dnia 17 kwietnia 2012 r., nr [...] w sprawie rozpoznania jego skargi na działanie Prezydenta Miasta. Rozpoznając przedmiotową skargę należy w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że pismo Prezydenta [...], którego dotyczyło wystąpienie skarżącego, nie było decyzją administracyjną, postanowieniem, ani żadną formą działalności administracji publicznej spośród wymienionych w powołanym wyżej art. 3 § 2p.p.s.a. W takiej sytuacji skargę na pismo Prezydenta [...] można było zakwalifikować, co najwyżej, jako skargę powszechną na organ wykonawczy miasta. Skarga powszechna jest odformalizowanym środkiem obrony i ochrony różnych interesów jednostki, których naruszenie nie daje podstaw do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego. Skargi takie są załatwiane w samodzielnym jednoinstancyjnym postępowaniu uproszczonym, kończącym się czynnością materialno-techniczną - zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. Zasadą jest, że organem właściwym do załatwiania skarg są organy wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. W myśl art. 229 pkt 3 K.p.a., jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności prezydenta miasta jest rada gminy (miasta). Wniesiona zatem przez skarżącego skarga odpowiada kryteriom przewidzianym dla skargi powszechnej określonej w dziale VIII K.p.a., której przedmiotem uczyniono działalność Prezydenta Miasta. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII K.p.a., a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji (skargi powszechne w rozumieniu Działu VIII K.p.a.) nie została wymieniona w powołanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. (tak choćby postanowienia: z dnia 6 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1571/12, z dnia 24 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1300/08, z dnia 1 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 478/09; z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09; z dnia 26 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 26/07 oraz wyrok z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1961/11 - orzeczenia publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że również poza kognicją sądów administracyjnych jest bezczynność organów w zakresie rozpoznawania skarg powszechnych. Skoro więc skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym została wniesiona na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wobec odrzucenia skargi, ocenie merytorycznej Sądu nie podlegają podniesione w niej zarzuty. /-/ B. Drzazga