III SA/Po 687/12

Dnia 19 grudnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Małgorzata Górecka (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi W S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K z dnia ... roku nr ... w przedmiocie określenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe w podatku od nieruchomości oddala skargę Decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r., Prezydent Miasta K określił na podstawie art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej odpowiedzialność W S jako członka zarządu Sp. z o. o. z tytułu zaległości tej spółki w podatku od nieruchomości za 2006 r. oraz okres I-IV 2007 r. w kwocie 4.897 zł wraz z odsetkami za zwłokę ( 3.093 zł ). W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o. o. odpowiadają solidarnie całym swym majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu : 1) nie wykazał, że : a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości ( postępowanie układowe ), albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości ( postępowania układowego ) nastąpiło bez jego winy 2 ) nie wykazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność powyższa członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu ( art. 116 § 2 ). Egzekucja zobowiązań podatkowych spółki okazała się bezskuteczna, co potwierdzono postanowieniem Naczelnika US z dnia 7.12.2010 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne ze względu na stwierdzoną bezskuteczność egzekucji. Z orzeczenia tego wynika, że organ egzekucyjny zastosował wszelkie możliwe środki zmierzające do skutecznego wyegzekwowania dochodzonej zaległości podatkowej ( zajęcie rachunków bankowych itd. ). Przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego było stwierdzenie braku majątku ruchomego i nieruchomego spółki. Z powołanego przez stronę wyroku SO w Ł z dnia 2.11.2007 r. wynika jedynie, że nieruchomość objęta obowiązkiem podatkowym została przeniesiona na własność Sp. z o. o. w K, co oznaczało brak możliwości prowadzenia z niej egzekucji. Z pisma komornika sądowego z dnia 4.10.2011 r. wynika ponadto, że dokonał on zajęcia wierzytelności przysługującej spółce "B" od spółki "K", jednakże nie przekazała ona żadnych środków finansowych z tego tytułu. Nie ma wobec tego możliwości ściągnięcia zaległości podatkowych z mienia spółki lub od jej dłużników. Z danych zawartych w KRS wynika, że obowiązki prezesa jednoosobowego zarządu spółki pełnił od dnia 20.11.2002 r. Funkcję tą pełnił dnia 18.04.2007 r., kiedy to zgromadzenie wspólników postanowiło o rozwiązaniu spółki. W odwołaniu od tej decyzji W S zarzucił organowi naruszenie art. 112, 114 a § 1, 116 § 1, 122 i 123 § 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 64 Kodeksu cywilnego. Zdaniem strony w dacie jej odwołania ze stanowiska prezesa zarządu spółka dysponowała majątkiem przekraczającym wielokrotnie kwotę dochodzonej zaległości podatkowej. Własność nieruchomości została przeniesiona na inny podmiot dopiero po tej dacie. Z tego powodu odwołujący nie miał podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. SKO w K decyzją z dnia 27.04.2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne. Organ II instancji podkreślił, że w sprawie bezsporna była okoliczność polegająca na bezskutecznym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przeciwko spółce. Strona winna jako prezes zarządu złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, jeżeli znajdowała się ona w krytycznej sytuacji ekonomiczno – finansowej, a sam fakt posiadania majątku przez spółkę ( nieruchomość ) nie może stanowić podstawy do twierdzenia, iż nie było powodów do obligatoryjnego złożenia wniosku o upadłość. W kwestii wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z akt postępowania komorniczego i sądowego organ podkreślił, że nie mają one bezpośredniego związku z ustaleniem odpowiedzialności strony na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do WSA W S zarzucił organowi naruszenie art. 112, 114 a § 1, 116 § 1, 122, 123 § 1, art. 210 § 4 i 235 Ordynacji podatkowej oraz art. 64 Kodeksu cywilnego. Zdaniem strony w dacie jej odwołania ze stanowiska prezesa zarządu spółka dysponowała majątkiem przekraczającym wielokrotnie kwotę dochodzonej zaległości podatkowej. Własność nieruchomości została przeniesiona na inny podmiot dopiero po tej dacie. Z tego powodu odwołujący nie miał podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Skarżący zarzucił ponadto bezzasadną odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę w toku postępowania ( akta postępowania komorniczego i postępowania SO w Ł ). Na rozprawie w dniu 19.12.2012 r. skarżący oświadczył, że nie wskazywał po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji na to, że egzekucję można prowadzić z nieruchomości w K przy ul. K, gdyż uważał, że zobowiązanie zostanie wykonane i nie będzie konieczności prowadzenia egzekucji z nieruchomości. Od 2003 r. spółka "B" była w sporze sądowym ze spółką "A", kwestionującą jej prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z o. o. odpowiadają solidarnie całym swym majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu : 1) nie wykazał, że : a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości ( postępowanie układowe ), albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości ( postępowania układowego ) nastąpiło bez jego winy 2 ) nie wykazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność powyższa członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu ( art. 116 § 2 ). Do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu konieczne jest wobec tego nie tylko ustalenie pozytywnych jej przesłanek, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zobowiązania w okresie pełnienia przez niego tej funkcji, ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność - m. in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r., III SA/Wa 209/04, M. Pod. 2005, nr 4, s. 30 oraz R. Dowgier, komentarz do art. 116 O. p., lex 2012 . Pozytywne przesłanki obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu, pełnomocnika czy wspólnika spółki w organizacji to: 1) nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Bezskuteczność musi odnosić się do całego majątku spółki, a nie tylko do jego części (postanowienie SA w Poznaniu z dnia 16 czerwca 1992 r., I ACz 183/92, OSA 1993, z. 4, poz. 28). W orzecznictwie nie ma jednolitości stanowisk co do tego jak rozumieć pojęcie "bezskuteczność egzekucji". Nie ulega jednak wątpliwości, iż ze wskazaną przesłanką mamy do czynienia z pewnością w przypadku umorzenia egzekucji z powodu jej bezskuteczności (np. w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 7 listopada 2007 r., I SA/Ol 276/07, oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007 r., III SA/Wa 176/07, LEX nr 277945). O bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06, LEX nr 364426). 2) wykazanie, że zaległości wynikają ze zobowiązań, których termin płatności upłynął w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. "Pełnić obowiązki" oznacza otrzymać legitymację do tego, aby realizować wszystkie czynności związane z pełnioną funkcją. Jest to kompetencja do realizowania funkcji członka zarządu przez określony czas. Artykuł 116 § 2 O. p. jedynie doprecyzowuje czasowe granice odpowiedzialności członków zarządu, a nie ma na celu ograniczenia zakresu podmiotowego, do tych, którzy faktycznie "pełnili funkcje członka zarządu". Negatywne przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu, których zaistnienie wyklucza orzeczenie o ich odpowiedzialności jako osób trzecich, ordynacja podatkowa definiuje jako: 1) wykazanie, że we właściwym czasie podmioty te zgłosiły wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy. Analizowany przepis dla zwolnienia członka zarządu z odpowiedzialności nie tylko wymaga złożenia prawidłowego wniosku, lecz także wydania przez Sąd postanowienia uwzględniającego podanie w sprawie otwarcia postępowania układowego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2007 r., III SA/Wa 2982/06, LEX nr 383623). 2) wykazanie przez ww. podmioty mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o., poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych, wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja faktycznie jest możliwa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2006 r., III SA/Wa 3277/05, M. Pod. 2007, nr 2, s. 45). Odpowiedzialność podmiotów wskazanych w art. 116 O. p. ma charakter osobisty. Dotyczy więc całego ich majątku. Jest to też odpowiedzialność solidarna ze spółką. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że badanie negatywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu może następować wyłącznie w okresie, kiedy pełnił on funkcję ( R. Dowgier, komentarz do art. 116 O. p., lex 2012 ). Gdyby bowiem w tym okresie wystąpiły przesłanki do zgłoszenia wniosku o upadłość, to byłoby to jego obowiązkiem, którego zaniedbanie mogłoby skutkować odpowiedzialnością w trybie i na zasadach przewidzianych dla osób trzecich. Jeżeli natomiast stan taki zaistniał po tej dacie, to jest to okoliczność wyłączająca jego odpowiedzialność, bowiem ewentualne niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, gdyż były członek zarządu nie jest uprawniony do występowania z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2008 r., FSK 1605/06, LEX nr 449973). Członek zarządu, który potencjalnie może odpowiadać jako osoba trzecia, powinien samodzielnie podjąć działania zmierzające do wykazania przesłanek egzoneracyjnych. W tym zakresie zatem to na nim w pierwszej kolejności powinno spoczywać wykazanie tych okoliczności. Nie może to jednak usprawiedliwiać zupełnej bierności organu podatkowego w tym zakresie. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyrokach: WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2007 r., I SA/Gl 708/07, LEX nr 326665, oraz WSA w Poznaniu z dnia 1 października 2008 r., I SA/Po 421/08, LEX nr 446945. Pierwszą z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu, a także innych podmiotów wskazanych w art. 116 § 3 O. p., jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Istotną okolicznością powodującą odstąpienie od orzeczenia o odpowiedzialności za zobowiązania spółki członka zarządu jest sam fakt złożenia wniosku o ogłoszeniu upadłości we właściwym czasie. Przepis art. 116 O. p. regulujący tę kwestię nie uzależnia tego zwolnienia od sposobu rozstrzygnięcia przez Sąd wniosku co do zasadności (wyrok NSA z dnia 13 lutego 2002 r., SA/Sz 1856/00, LEX nr 83697). Po drugie, dla wyłączenia odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, jak i spółki akcyjnej nie ma znaczenia - gdyż nie wynika to z art. 116 § 1 ordynacji podatkowej - kto zgłosił żądanie ogłoszenia upadłości (wszczęcia postępowania układowego), byleby tylko uczynił to w terminie (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2001 r., I SA/Ka 1734/00, POP 2002, z. 4, poz. 102). Po trzecie, opierając się wyłącznie na treści art. 116 § 1 o. p., nie daje się udzielić odpowiedzi na pytanie, co oznacza użyty w nim zwrot "we właściwym czasie". W szczególności z przepisu tego nie wynika, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie, czy wniosek o upadłość skierowany został do sądu w odpowiedniej chwili. Nie ulega jednak, jak wskazał WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 3 grudnia 2007 r., I SA/Gl 708/07, wątpliwości, że ustalając w sprawie zakres pojęcia "właściwy czas", użytego w treści art. 116 § 1 o. p., niepodobna będzie abstrahować od regulacji zawartej w art. 21 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze. Właściwym czasem dla zgłoszenia wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości jest termin 2 tygodni od dnia, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań lub gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, czyli termin, który pozwoli na równomierne, choćby tylko częściowe, zaspokojenie wszystkich wierzycieli (wyrok WSA w Lublinie z dnia 20 lutego 2008 r., I SA/Lu 794/07, LEX nr 462725). Wreszcie po czwarte, odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki nie może mieć miejsca, jeśli przesłanki do złożenia wniosku o upadłość zaistniały, gdy nie miał on już wpływu na podjęcie kroków zmierzających do ogłoszenia upadłości spółki (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2003 r., III SA 110/02, POP 2004, z. 6, poz. 115). Należy podkreślić, iż ustawodawca uzależnia odpowiedzialność członków zarządu od tego, czy brak złożenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości spowodowany był zawinionym działaniem (winą) odpowiedzialnego, czy też nie. W wyroku NSA z dnia 12 lutego 2002 r., III SA 2544/00, Prz. Pod. 2002, nr 9, s. 63, Sąd, rozważając kryterium braku winy, stwierdził, iż jako kryterium w tym zakresie powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Osoba zainteresowana (w tym członek zarządu) winna wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne. Drugą z przesłanek wyłączenia odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zakres odpowiedzialności ogranicza zasada wyrażona w art. 116 § 2 O. p. Zgodnie z tym przepisem obejmuje ona jedynie zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Przenosząc powyższe rozważania na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy Sąd uznał, że organy obu instancji zasadnie obciążyły skarżącego przedmiotowymi zobowiązaniami podatkowymi na zasadzie art. 116 § 1 i 2 O. p. Bezsporne miedzy stronami jest to, że skarżący pełnił obowiązki prezesa jednoosobowego zarządu spółki od dnia 20.11.2002 r. do dnia 18.04.2007 r., kiedy to zgromadzenie wspólników postanowiło o rozwiązaniu spółki. Organy podatkowe obciążyły go wobec tego odpowiedzialnością wyłącznie z tytułu tych zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu ( art. 116 § 2 O. p. ). Wskazać należy, że egzekucja zobowiązań podatkowych spółki okazała się w całości bezskuteczna, co potwierdzono postanowieniem Naczelnika US z dnia 7.12.2010 r. umarzającego postępowanie egzekucyjne ze względu na stwierdzoną bezskuteczność egzekucji. Z orzeczenia tego wynika, że organ egzekucyjny zastosował wszelkie możliwe środki zmierzające do skutecznego wyegzekwowania dochodzonej zaległości podatkowej ( zajęcie rachunków bankowych itd. ). Przyczyną umorzenia postępowania egzekucyjnego było stwierdzenie braku majątku ruchomego i nieruchomego spółki. Strona podnosiła w toku postępowania, że w dacie odwołania jej ze stanowiska prezesa zarządu spółka posiadała nieruchomość w K, jednak z powołanego przez stronę wyroku SO w Ł z dnia 2.11.2007 r. wynika, że nieruchomość objęta obowiązkiem podatkowym została przeniesiona ostatecznie na własność A Sp. z o. o. w K, co oznaczało brak możliwości prowadzenia z niej egzekucji. Z pisma komornika sądowego z dnia 4.10.2011 r. wynika ponadto, że dokonał on zajęcia wierzytelności przysługującej spółce "B" od spółki "K" , jednakże nie przekazała ona żadnych środków finansowych z tego tytułu. Nie ma wobec tego możliwości ściągnięcia zaległości podatkowych z mienia spółki lub od jej dłużników ( art. 116 § 1 pkt. 2 O. p. ). Zdaniem strony w dacie jej odwołania ze stanowiska prezesa zarządu spółka dysponowała majątkiem przekraczającym wielokrotnie kwotę dochodzonej zaległości podatkowej ( nieruchomość w K ). Własność nieruchomości została przeniesiona na inny podmiot dopiero po tej dacie. Z tego powodu odwołujący nie miał podstaw do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zasadnie jednak w ocenie Sądu organy obu instancji stwierdziły, że skarżący nie wykazał skutecznie istnienia przesłanki z art. 116 § 1 pkt. 1 lit. b O. p. Jak już wskazano powyżej zgodnie z art. 10 i art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i układowe upadłość ogłasza się wobec dłużnika niewypłacalnego, czyli niewykonującego swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnik jest przy tym zobowiązany w terminie do dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, do zgłoszenia w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości ( art. 21 ust. 1 ). Jest to zatem obligatoryjny wymóg ustawowy, obciążający m. in. członków zarządów spółek kapitałowych. Zgodnie z poglądem wyrażanym w orzecznictwie można w pewnym zakresie stwierdzić prawo członka zarządu do czasowego niezgłoszenia wniosku o upadłość mimo wystąpienia ustawowych przesłanek, jeżeli przewiduje on możliwość poprawienia sytuacji finansowej spółki i uiszczenia zaległych zobowiązań. Osoba taka musi być jednak świadoma ryzyka i liczyć się z tym, że w przypadku dokonania błędnej oceny sytuacji rodzącej w konsekwencji chociażby częściową niemożność zaspokojenia długów przez spółkę, to sama będzie musiała ponieść subsydiarną odpowiedzialność finansową na zasadzie art. 116 O. p. ( wyrok WSA z 13.03.2012 r., I SA/Kr 127/12, lex nr 1137006 ). Strona winna zatem jako prezes zarządu złożyć odpowiedni wniosek o ogłoszenie upadłości spółki, jeżeli znajdowała się ona w krytycznej sytuacji ekonomiczno – finansowej, a sam fakt posiadania majątku przez spółkę ( nieruchomość ) nie może stanowić podstawy do twierdzenia, iż nie było powodów do obligatoryjnego złożenia wniosku o upadłość. Posiadanie majątku przez spółkę nie jest bowiem ustawową przesłanką wyłączającą obowiązek złożenia wniosku o jej upadłość. Spółka, której prezesem był skarżący nie regulowała swoich zobowiązań pieniężnych a to już stanowiło podstawę do zgłoszenia wniosku o upadłość. Co do rzeczonej nieruchomości stwierdzić należy, że jej stan prawny - co wynika z oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu z rozprawy (k. 76 akt), nie był jednoznaczny skoro od dnia zakupu nieruchomości do dnia, w którym skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu toczył się spór sądowy w kwestii jej własności. Co do wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z akt postępowania komorniczego i sądowego organy zasadnie stwierdziły w ocenie Sądu, że nie mają one bezpośredniego związku z ustaleniem odpowiedzialności strony na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu skarżący pełniąc funkcję prezesa zarządu winien, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu egzekucji wraz z tytułami wykonawczymi, wskazać majątek, z którego komornik mógł prowadzić skutecznie egzekucję a nie obecnie zarzucać organowi egzekucyjnemu, że ten umorzył postępowanie egzekucyjne z powodu braku majątku , który rzekomo był w postaci nieruchomości położonej w K. Skoro skarżący nie wskazał organowi egzekucyjnemu majątku oznacza to, że majątku, z którego można było skutecznie prowadzić egzekucję nie było. Bezpodstawny był ponadto zarzut strony dotyczący naruszenia art. 112, 114 a § 1 Ordynacji podatkowej i art. 64 Kodeksu cywilnego, gdyż przepisy te nie miały w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym skargę jako bezzasadną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).