IV SA/Po 1098/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w dniu [...] listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018r. uchylającą w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018r. i orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej w miejscowości P., działka nr [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, ponieważ jej wykonanie może prowadzić do powstania inwestycji, która zagraża zdrowiu i życiu ludzkiemu. W sytuacji gdyby organ administracji publicznej nie doprowadził do wstrzymania wykonania skarżonej decyzji wniósł o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 §3 P.p.s.a. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Wojewoda postanowieniem z [...] listopada 2018r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji z [...] września 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z dnia 7 lutego 2014 r., I OZ 66/14, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji, które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku. Przyjmuje się, że niebezpieczeństwo to grozi szkodą, której nie wynagrodzi ani późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Taką sytuacją okaże się w szczególności utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych cech nie może być zastąpiony innym przedmiotem. Dlatego zawarta we wniosku argumentacja winna być poparta faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II OZ 186/14, dostępne j.w.). Ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne, co potwierdza liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w sprawach o sygn. akt II OZ 550/07, II OZ 802/06, II OZ 788/06, II OZ 166/06, II OZ 113/06, II FZ585/06, II FZ 598/06, II FZ 666/06, FZ 250/04, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zasady nie wystarczy zatem powołanie się na treść przepisu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., tak więc przepisu § 3 tego artykułu nie należy interpretować rozszerzająco. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza ogólnego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., II OZ 398/15, dostępne j.w.). Jednocześnie zauważyć należy, iż brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać Sąd (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W ocenie Sądu Skarżący w żaden w sposób nie wykazał, by którakolwiek z wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek znalazła zastosowania w warunkach niniejszej sprawy. Skarżący powołał się przede wszystkim na wadliwość zaskarżonej decyzji Wojewody, niemniej wdanie się w polemikę ze stanowiskiem organu administracji publicznej nie mieści się w przesłankach wstrzymania wykonania decyzji. Formułując wniosek ograniczył się do podania, że wykonanie decyzji może prowadzić do powstania inwestycji, która zagraża zdrowiu i życiu ludzkiemu. Skarżący nie uprawdopodobnił jednak postawionej tezy o ryzyku wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślił wręcz ewentualność, czyli potencjalność niebezpieczeństwa negatywnego oddziaływania będącego skutkiem – jak można przypuszczać – budowy i uruchomienia przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd z urzędu nie jest zaś zobligowany do badania, czy wykonanie zaskarżonej decyzji tj. budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę, względnie spowodować trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Sądu wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenie na budowę należy traktować w sposób wyjątkowy, a oceniając okoliczności powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania takiej decyzji pamiętać należy o tym, jakie konsekwencje takie wstrzymanie będzie miało dla inwestora. Specjalny charakter wstrzymania wykonania takiej decyzji ustawodawca podkreślił w art. 35a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), zgodnie z którym sąd może uzależnić wstrzymanie wykonania decyzji od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora (por. postanowienie NSA z dnia 1 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1004/14, Lex nr 1510359). W tej sytuacji Sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. uznał, że należało go oddalić, jak Sąd orzekł w postanowieniu. Stosownie do art. 61 § 5 P.p.s.a. Sąd wydał postanowienie na posiedzeniu niejawnym.