IV SA/Po 1098/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Tomasz Grossmann Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Protokolant st. sekr.sąd. Barbara Szymkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. Starosta P. decyzją z [...] lipca 2018r. nr [...], na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994r. - ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) odmówił spółce [...] Spółka z o.o. z siedzibą w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o. o. nr [...], zaprojektowanej na działce nr ewid. [...] w miejscowości P., gmina [...]. W motywach uzasadnienia Starosta wskazał, że z załączonej do wniosku dokumentacji projektowej wynika, iż przedmiotowe zamierzenie dotyczy budowy wolnostojącej wieży MONOBOT/ H-40 o łącznej wysokości nad poziomem terenu 41,30 m, na której zainstalowane zostanie 9 anten sektorowych skierowanych na trzy azymuty (trzy anteny na azymucie 60°, trzy na azymucie 180° oraz trzy na azymucie 300°). Jak podano w opracowaniu zatytułowanym "kwalifikacja instalacji" moce EIRP pojedynczych anten zainstalowanych na poszczególnych azymutach wynoszą 1995,3 W, natomiast pochylenie wiązki głównej możliwe jest w zakresie 0°-6°. Dla potrzeb ustalenia czy przedmiotowe przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach konieczna jest ocena czy inwestycja została zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 71 j.t.). Zgodnie z brzmieniem art. 71 ust. 2 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 poz. 1405) uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze powyższe organ w punkcie 4 postanowienia z dnia [...].05.2017 r. zobowiązał pełnomocnika Inwestora (zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z dnia [...].04.2012 ze zm.), do jednoznacznego określenia czy przedmiotowa inwestycja została wymieniona wśród kategorii mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (w świetle § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) lub mogących potencjalnie znacząca oddziaływać na środowisko (w świetle § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Rady Ministrów) mając również na uwadze sumaryczną moc EIRP dla anten ustawionych na poszczególne azymuty (w świetle § 3 ust. 2 pkt 2 w/w rozporządzenia Rady Ministrów) jednocześnie wskazując, jakie emitują pola elektromagnetyczne (dot. częstotliwości) oraz określając równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny, sumaryczną moc anten ustawionych na poszczególne azymuty, odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi - w przypadku potwierdzenia kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia należy przedłożyć oryginał wraz z klauzulą ostateczności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydana na rzecz wnioskodawcy zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r., o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko. Analiza przedstawiona w projekcie oraz "kwalifikacji instalacji" wykazuje, że na maszcie antenowym zostanie zainstalowane 9 anten sektorowych tworzących 3 sektory skierowane na azymut: 60 180° oraz 300°, każdy sektor będą stanowić trzy anteny typu [...] Omawiana stacja będzie emitowała pole elektromagnetyczne w paśmie o częstotliwości [...] Opracowanie zawiera również określenie mocy promieniowania izotropowego przez planowany system anten rozsiewczych (sektorowych), w których to określa maksymalne możliwe do występowania EIRP na pasmo dla każdej z anten. Z tabeli zwartej na stronie 16 projektu oraz stronie 5 opracowania zatytułowanego" Kwalifikacja instalacji" wynika, iż maksymalne EIRP anten skierowanych na poszczególne azymuty wynosi 1995,3W, natomiast minimalna odległość zabudowy (miejsc dostępnych dla ludzi rozumianych jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, zgodnie z art. 124 ust. 2 Ustawy Prawo Ochrony Środowiska Dz. U. z 2017 r. poz. 519) od osi głównej wiązki promieniowania dla anten wynosić powinna 70 m. Tabela na stronie 5 w/w opracowania przedstawia obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności, od środka elektrycznego każdej z anten wzdłuż wiązki promienia. Powyżej wskazane obliczenia zostały również przedstawione w formie graficznej na podkładzie geodezyjnym z zaznaczeniem głównych wiązek promieniowania antenowego, a także na przekrojach pionowych wzdłuż głównej osi promieniowania anten. W ocenie Starosty przedstawiony sposób kwalifikacji przedsięwzięcia nie uwzględnia jednak sumarycznej mocy anten ustawionych na poszczególne azymuty, gdyż w sytuacji gdy na terenie jednego zakładu lub obiektu są planowane, realizowane lub zrealizowane przedsięwzięcia tego samego rodzaju na co wskazuje § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie, z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1. Zapis ten wskazuje na fakt, iż kwalifikując przedsięwzięcie należy wziąć pod uwagę sumaryczną moc promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie (patrz wyrok NSA z dnia 29.09.2015 r. sygn. akt II OSK 139/14). Po zsumowaniu charakterystycznych parametrów dla trzech anten skierowanych na poszczególne azymuty wynika, iż moc EIRP na azymucie 60°, 180°, 300°, wynosi 5985,9 W, co oznacza możliwość osiągnięcia progów wskazanych § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f w/w rozporządzenia, a zatem przedmiotowa inwestycja może być zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ nie ma możliwości jednoznaczniej oceny przedsięwzięcia z uwagi na fakt, iż zarówno w projekcie jaki i "kwalifikacji instalacji" nie przedstawia obliczenia odległości miejsc dostępnych dla ludności, od środka elektrycznego biorąc pod uwagę sumaryczną moc promieniowania izotropowo dla wszystkich systemów nadawczych i anten znajdujących się na jednym poziomie i azymucie wzdłuż wiązki promienia. W omawianym przypadku po sumowaniu mocy, która wynosi 5985,9 W, analiza winna przedstawiać miejsca dostępne dla ludności znajduje się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tych anten. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Starosta wskazał, że umieszczenie anten na tym samym a nawet zbliżonym azymucie powoduje potrzebę przeprowadzenia kwalifikacji w stosunku do całego układu antenowego. Organ nie podzielił stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego w piśmie z dnia [...].06.2018 r, w którym to wskazują on, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na zachowanie parametrów dla pojedynczej anteny określonych z powyższym rozporządzeniu. Analiza projektu wykazała również nie spełnienie punktu 3 postanowienia, gdyż informacja o obszarze oddziaływaniu obiektu nie została skorygowana z uwzględnieniem aktualnego sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich, nad którymi przechodzą osie głównych wiązek promieniowania anten (ustawionych na poszczególne azymuty) po ich zsumowaniu, a także przewidywany sposób ich zabudowy w świetle obowiązujących przepisów (w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Ponadto w ocenie tut. organu pełnomocnik Inwestora nie wywiązał się również z punktu 1 postanowienia z dnia [...].05.2017 r., w którym zobowiązano go do sprawdzenia projektowanego zakresu przez osoby posiadające stosowne uprawnienia zakresie telekomunikacyjnym i elektrycznym, zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, przedłożenia uprawnień, zaświadczenia dotyczące wpisu sprawdzających na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualne na dzień opracowania projektu (art. 12. ust. 7 Prawo budowlane oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, złożone przez sprawdzających (art. 20 ust. 4 Prawo budowlane). Przedłożona dokumentacja zawiera podpisy osób określanych jako sprawdzających w zakresie telekomunikacji (Pana W. G.) w zakresie instalacji elektrycznych (Pana M. ), jednakże nie załączono uprawnień sprawdzającego branży elektrycznej, jak również zaświadczenia dotyczącego jego wpisu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, natomiast zaświadczenie P. W. G. nie jest aktualne na dzień opracowania projektu. Analiza załączonych uprawnień P. W. G. wskazuje, iż posiada on uprawnienia w ograniczonym zakresie co jest sprzeczne z ustaleniami 20 ust. 2 ustawa- Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), w którym określono, iż sprawdzający winien mieć uprawnienia bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Nadto odnosząc się do pism stron postępowania, organ I instancji stwierdził, że w projekcie przyjęto, że obszar oddziaływania obiektu jest w tym przypadku zdefiniowany zasięgiem pól elektromagnetycznych o wypadkowej gęstości mocy przekraczającej wartość dopuszczalną 0,1 W/ m2, mając maksymalny poziomy zasięg 70 m od wieży i obejmujący działki o numerze ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Strony postępowania wyznaczono w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Właściciele działki o numerze [...] działający w sprawie nie wskazali przepisu prawa materialnego, który przedmiotowa inwestycja wprost narusza lub zgodnie, z którym ograniczona zostanie możliwość zagospodarowania nieruchomości będących ich własnością, zatem w ocenie organu uwagi wniesione przez tych właścicieli znajdują się poza zakresem merytorycznych rozważań dotyczących prowadzonego postępowania administracyjnego i nie maja wpływu na jego rozstrzygnięcie. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka [...] Sp. z o.o. zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenia art. 35 ust. 1 i ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, podczas gdy wnioskodawca wypełnił wymagania określone w przepisach at. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji. Odwołujący się podnosił, że nieuzasadnione było w świetle obowiązujących przepisów prawa uwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych projektowanych anten. W świetle analizy kwalifikacyjnej przedsięwzięcia sporządzonej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodny na realizację przedsięwzięcia. Nadto w świetle obowiązujących przepisów prawa (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów) inwestycja przewiduje instalacje po jednej antenie na sektor, zatem niezrozumiałe jest jakie parametry należy sumować. Wojewoda decyzją z [...] września 2018r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2018 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o.o. nr [...], na działce nr ewidencyjny [...] w miejscowości P., gm. [...]; według załączonego projektu budowlanego sporządzonego przez projektantów: - Pan mgr inż. T. M. - uprawnienia budowlane nr [...] do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...]; - Pani mgr inż. B. W. - uprawnienia budowlane nr [...] do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...] [...]; - Pan mgr inż. W. G. - uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności telekomunikacyjnej w ograniczonym zakresie I stopnia w zakresie telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...]; - Pan mgr inż. A. K. - uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej, członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...]; - Pan mgr inż. P. S. - uprawnienia budowlane nr GP [...]/94 do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno- inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznej, członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...]; - Pan mgr inż. M. M.-S. - uprawnienia budowlane nr [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych; członek właściwej izby samorządu zawodowego nr [...]; z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust. l pkt 1-4 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlane: 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: - zawarte w informacji BIOZ stanowiącej element projektu budowlanego; - roboty budowlane należy wykonać zgodnie z warunkami technicznymi i zasadami bhp obowiązującymi w budownictwie; - teren budowy należy zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich; 2. Czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych - obiekty tymczasowe postawione na czas budowy mogą być użytkowane nie dłużej niż 14 dni od daty zawiadomienia o zakończeniu budowy; 3. Terminy rozbiórki: 1) istniejących obiektów budowlanych nie przewidzianych do dalszego użytkowania - nie dotyczy, 2) tymczasowych obiektów budowlanych - do 14 dni od daty zawiadomienia o zakończeniu budowy. 4. Szczególne wymagania dotyczące nadzoru na budowie: - Kierownik budowy jest obowiązany prowadzić dziennik budowy oraz umieścić na budowie w widocznym miejscu tablicę informacyjną oraz ogłoszenie zawierające dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia. W motywach rozstrzygnięcia Wojewoda przytoczył dotychczasowy stan sprawy oraz wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości znajdujących się w projekcie budowlanym w tym do: wyjaśnienia kwestii związanej z ilością projektowanych anten sektorowych, jednoznacznego określenia lokalizacji inwestycji, wyjaśnienia kwestii związanej z uprawnieniami P. W. M. G., wyjaśnienia kwestii związanej z uprawnieniami P. M. M.-S., wyjaśnienia, czy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Stosowne wyjaśnienia i materiały zostały uzupełnione w dniu [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda działając zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. w dniu [...] sierpnia 2018 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie - z powyższego prawa skorzystała Pani M. D., wnosząc sprzeciw do przedmiotowej budowy. Wojewoda argumentował, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z powyższego przepisu wynika, że inwestor aby uzyskać pozwolenie na budowę musi spełnić obydwa warunki łącznie. Na podstawie art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego poprzez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. W światle art. 35 ust. 1 pkt. 1-4 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonuje sprawdzeń wymaganych tym przepisem i będąc nim związany nie ma uprawnień do podejmowania czynności czy do kierowania żądań do stron postępowania wykraczających poza jego zapisy. Na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązują zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi P. w obszarze terenów zainwestowanych, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. P. nr [...] z 1998 r., poz. 95), zmienionego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] r. z dnia [...] maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. W. nr [...] z 2006 r., poz. [...]). Projektowana inwestycja zlokalizowana jest w obrębie terenu oznaczonego nas rysunku planu miejscowego jako tereny przemysłowe, oznaczone symbolem PP (P), zieleni o funkcji izolacyjnej (ZI) oraz terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MN/U). Przedmiotowa inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr POZ0223A, przewidziana do realizacji w północnej części działki o nr ew. [...] w P. , dla której plan miejscowy określa przeznaczenie terenu jako tereny przemysłowe. Zgodnie z §6 ust. 7 pkt 7 planu ustalono zakaz lokalizacji obiektów wysokich wysokościowych w rozumieniu Prawa budowlanego, z wyłączeniem stacji bazowych telefonii komórkowej i napowietrznych linii elektroenergetycznych. Jak wynika z projektu budowlanego, przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej, będącej urządzeniem nadawczo-odbiorczym złożonym z urządzeń telekomunikacyjnych oraz konstrukcji nośnej stanowiącej niekubaturowy obiekt infrastruktury technicznej. Projektowana wieża typu [...] o wysokości trzonu 40,30 m (łączna wysokość 41,30 m n.p.t.), posadowiona będzie na płytowym fundamencie żelbetowym o średnicy 7,5 m. W ramach przedmiotowego projektu przewiduje się instalację trzech anten sektorowych (3xAS21), które skierowane będą na azymut 60°, 180° i 300°. Jak wynika z klasyfikacji przedsięwzięcia anteny te zostaną zawieszone na wysokości 38,5 m i pracować będą w systemie [...] Z uwagi na fakt, iż na jednym azymucie pracować będzie jedna antena sektorowa z możliwością maksymalnego kąta nachylenia tiltu wynoszącym 6° i mocy promieniowania izotropowego EIRP wynoszącym 1995,3 W, to zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) dla przedmiotowej inwestycji obowiązywać będą przepisy § 3 ust. 1 pkt 8 lit d. Wskazany przepis określa, iż instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zgodnie z załączonymi do kwalifikacji przedsięwzięcia przekrojami w osiach głównych promieniowania anten sektorowych POZ02233 oraz możliwej zabudowy działek sąsiednich, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określił wysokość 12 m wynika, iż przy maksymalnym dopuszczalnym pochyleniu wiązek głównych promieniowania występowanie promieniowania elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż 0,1 W/m2 nie występuje na wysokości niższej niż 33,4 m n.p.t. tj. ok 18 m nad maksymalną wysokością potencjalnej zabudowy. Teren wyznaczony w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego został wyznaczony przy uwzględnieniu sumarycznych zasięgów przewidywanych obszarów występowania pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2, które występują na wysokości zawieszenia przedmiotowych anten. Wobec faktu, iż przez obszar oddziaływania obiektu zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć nie tylko teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, ale powinny być to przepisy odrębne wprowadzające zawiązane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, wzięto pod uwagę, że norma dotycząca zakazu występowania gęstości mocy pola elektromagnetycznego o poziomie wyższym niż 0,1 W/m2 dotyczy miejsc dostępnych dla ludności. Pole elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 0,1 W/m2 znajdować się będzie nad działkami o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zgodnie z powyższym planowana stacja bazowa z uwagi na występowanie promieniowania elektromagnetycznego na wysokości 18 m nad potencjalną zabudową nie będzie powodować uciążliwości, bowiem obszar o wartościach wyższych niż 0,1 W/m˛ występować będzie w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 33,4 m n.p.t. Z powodu umiejscowienia planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr ew. [...] obszar oddziaływania obiektu obejmować będzie wyłącznie tą działkę. Zdaniem Wojewody przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego (nie więcej niż 0,1 W/m˛) w miejscach dostępnych dla ludzi, za które zgodnie zał. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia [...] października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych i poziomów (Dz. U. z 2003, nr 192, poz. 1883) uznaje się przestrzenie do wysokości 2 m nad powierzchnią ziemi albo innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, przy czym zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672) za miejsca dostępne dla ludności traktuje się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. Nadto Wojewoda wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało oparte na błędnej interpretacji przepisów dotyczących sumowania mocy promieniowania elektromagnetycznego wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie organu odwoławczego inwestycja polegająca na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...], w P. na działce o nr ew. [...], obręb [...] P. , jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422) oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Zatem zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ zobowiązany jest do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Wojewody inwestor wypełnił wymogi określone w art. 33 ust. 2 oraz z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, wobec czego, stwierdzono, że spełnione zostały warunki wydania pozwolenia na budowę określone w art. 34 ust. 1, 2 i 3 powyższej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zasadne jest, zatem uchylenie badanej decyzji Starosty [...] i wydanie pozwolenia na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody wniósł M. T. zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na skarżone rozstrzygnięcie - art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnej, niewyczerpującej i wybiórczej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy - skutkującego błędnym ustaleniem, że przedmiotowa inwestycja, polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] Sp. z o.o., nr [...], projektowana w P. , gm. [...], na działce nr [...] nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkowało błędnym zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzielenia firmie [...] z siedzibą w W. pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Pełnomocnik skarżącego M. T. w piśmie procesowym z [...] grudnia 2018r. uzupełnił skargę i podtrzymał wniosek o uchylenie spornej decyzji Wojewody z dnia [...] września 2018 r. Nadto wniósł o 1. Podjęcie czynności pozwalających na ustalenie właściwego zakresu stron niniejszego postępowania poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii niezależnego biegłego w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym z Wojskowej Akademii Technicznej na okoliczność ustalenia rzeczywistych wartości pól promieniowania elektromagnetycznego oddziałujących przez planowane urządzenia, a także właściwych stref oddziaływania takiego promieniowania w związku z nakładaniem się na siebie obszarów promieniowania z jednoczesnym uwzględnieniem oddziaływania urządzeń znajdujących się już w sąsiedztwie planowanej inwestycji; 2. Weryfikację specyfikacji inwestycji pod względem mocy planowanego dla niej zasilania - w celu kontroli możliwości rozbudowy planowanej inwestycji w zakresie dopuszczalnych norm środowiskowych; 3. Weryfikację tytułu inwestora do nieruchomości, na której wykonywana jest obecnie budowa; 4. Weryfikację tytułu inwestora do ingerencji w nieruchomości stron niniejszego postępowania, w tym w zakresie stron, które zostaną ustalone po uzupełnieniu materiału dowodowego, o którym mowa w pkt 3 powyżej; 5. Weryfikację zaświadczeń potwierdzających uprawnienia osób przygotowujących dokumentację techniczną spornej inwestycji z uwagi na ich wygaśnięcie. Skarżący zarzucił błędną kwalifikację inwestycji oraz pominięcie konieczności przeprowadzenia oceny odziaływania inwestycji na środowisko. Podnosił, że decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z [...] listopada 2004 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art. 174 pkt 1 PostAdmU. Norma ta nakłada bowiem na organy orzekające w postępowaniach dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę masztów telekomunikacyjnych obowiązek uwzględniania kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku. Zgodnie z powyższym obowiązkiem powstaje konieczność sumowania mocy anten radioliniowych oraz sektorowych, czego w niniejszej sprawie nie dokonano. Na konieczność zastosowania powyższej regulacji wskazywał w swojej decyzji Starosta P., jednak Wojewoda uchylając tę decyzję zastosował własną wykładnię przepisów, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W sposób selektywny Wojewoda dokonał zatem błędnej oceny przedmiotowej inwestycji, pomijając obowiązki, które przepisy prawa materialnego nakładają na organy orzekające w tego typu sprawach. Na konieczność takiej kwalifikacji tego typu przedsięwzięć oraz konieczność uzyskania stosownej oceny odziaływania inwestycji na środowisko wskazuje jednoznacznie orzecznictwo sądów administracyjnych przywołane przez skarżącego, a dotyczące niezastosowania przez właściwe organy § 4 cytowanego rozporządzenia Rady Ministrów z [...] listopada 2004 r., który jednoznacznie stanowi, że parametry tego samego rodzaju, które charakteryzują skalę przedsięwzięcia, a odnoszą się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumują się. Następnie skarżący zarzucił wykorzystanie przez organy orzekające w sprawie własnej wiedzy specjalnej w zakresie kwestii technologicznych spornej inwestycji oraz wpływ tego uchybienia na ustalenia w sprawie. Zarówno Starosta P., jak i Wojewoda wydając decyzje w niniejszej sprawie oparli się wyłącznie na własnej, autonomicznej interpretacji przepisów dotyczących planowanej inwestycji. Z wyraźnym zaskoczeniem należy odebrać stanowiska organów obu instancji, które pomimo braku wiadomości specjalnych, zdecydowały się oceniać sporną inwestycję pod względem technicznym, pomimo, że ocena ta ma dla niniejszego postępowania tak daleko idące skutki. Skarżący zakwestionował ustalenia prawidłowego kręgu stron niniejszego postępowania. W niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie przyjęły bez dalszej refleksji i kontroli merytorycznej wartości techniczne prezentowane przez inwestora, pomimo iż w sposób konsekwentny były one kwestionowane przez zarówno ustalone strony postępowania, jak i podmioty, który należało uwzględnić jako strony. Konsekwencją zaniedbań organów była chociażby konieczność wznowienia niniejszego postępowania, bezzasadnie zakończonego decyzją o odmowie uchylenia spornej decyzji. Za niedopuszczalne zaniedbanie organów obu instancji należy uznać braki w zgromadzonym materiale dowodowym, wynikające z błędnych założeń dotyczących kwestii mocy urządzeń zastosowanych przez inwestora. Nie można się bowiem zgodzić zarówno z organem pierwszej jak i drugiej instancji, że decyzja w sprawie możliwa jest do podjęcia na podstawie odpowiedniej interpretacji przepisów i dokumentacji przedłożonej przez inwestora. Podkreślenia wymaga bowiem, że sposoby i metody interpretacji kwestii technicznych planowanych przez inwestora obiektów budowlanych stały się dotychczas przedmiotem wielu postępowań administracyjnych, w których wykazano liczne uchybienia i konieczność dokonania dodatkowych pomiarów i uzyskania opinii przez niezależne podmioty specjalistyczne. Dlatego też, skarżący wskazał, że decyzje organów orzekających w sprawie powinny być poprzedzone uzyskaniem dodatkowych dowodów w sprawie - opinii niezależnych ekspertów, np. biegłego w dziedzinie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym z Wojskowej Akademii Technicznej, które potwierdziłyby lub zaprzeczyły prawidłowości przyjętych przez organy zasad prowadzenia postępowania, a także podjętych decyzji. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne skarżący wskazał, że organy administracji publicznej obowiązane są - zgodnie z zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 KPA - podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Wydając decyzję, organy administracji są zatem zobowiązane są do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 KPA oraz do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w art. 107 § 3 KPA Dysponując zebranymi w sprawie dowodami, organ powinien więc przeprowadzić ich szczegółowa analizę, wskazując jednoznacznie, dlaczego określony fakt został przez niego przyjęty i jaki konkretnie środek dowodowy stanowił podstawę uzasadniająca takie stanowisko. Rozstrzygnięcie o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją administracyjną, wobec czego oprócz merytorycznych elementów określonych w art. 54 PlanZagospU, powinno spełniać wymogi przewidziane w art. 107 KPA Podstawą rozstrzygnięcia jest opis inwestycji zawarty we wniosku, który powinien być zweryfikowany, m.in. pod katem właściwego określenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji i określenia jej wpływu na środowisko. Podnieść również należy, że we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor, stosownie do art 52 ust 2 pkt 2 lit. c PlanZagospU, winien podać m.in. wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie tej inwestycji na środowisko. Organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany ocenić te dane i na ich podstawie dokonać normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustalenia, czy zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przed wydaniem decyzji organ winien więc zbadać charakter planowanej inwestycji, poddając wnikliwej analizie parametry techniczne i użytkowe planowanego urządzenia, w tym złożoną przez inwestora dokumentację. Bez prawidłowego ustalenia tych parametrów, nie sposób bowiem rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji. Wyniki dokonania przez organ takiej analizy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Zauważyć też należy, iż dla rozstrzygnięcia sprawy istotna jest także możliwość zdalnego sterowania antenami i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Jeżeli istnieje możliwość pochylenia anteny, tzw. TILT, to tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości, należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania. Podkreślono, że składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego. Powyższe oznacza, że złożony przez stronę dokument - kwalifikacja przedsięwzięcia - podlega ocenie organu. Ocena wartości dowodowej kwalifikacji przedsięwzięcia, jego wiarygodności i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, gdyż to organ administracji rozstrzyga sprawę (zob. wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 2014 r" sygn. akt IIOSK [...], CBOSA). Zdaniem skarżącego w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji nie dokonały żadnej oceny sporządzonej na zlecenie inwestora "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z dnia [...] września 2015 r., w szczególności prawidłowości wywiedzionego w niej wniosku. Organy obu instancji nie wskazały, dlaczego podzieliły ocenę inwestora, że sporne przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W szczególności, z uzasadnienia decyzji nie wynika, że zweryfikowano fakty uwzględnione przez inwestora w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" do ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Podkreślono, że do czasu przeprowadzenia stosownego dowodu w sprawie organ orzekający w sprawie nie będzie miał pewności co do właściwego kręgu stron postępowania, a zatem, z uwagi na treść art. 28 kpa organy orzekające w sprawie powinny z urzędu brać pod uwagę konieczność uwzględnienia większej strefy oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie większego kręgu stron niniejszego postępowania. Następnie skarżący zarzucił brak kontroli inwestycji w zakresie mocy planowanego dla niej zasilania - organy obu instancji pominęły kwestię badania mocy planowanego zasilania spornej inwestycji. Z dokumentacji technicznej przedstawionej przez inwestora wynika, że planowana inwestycja będzie zasilana siecią o mocy wyjściowej 16 kW. Oznacza to, że projekt inwestycji przedłożony wraz z wnioskiem inicjującym niniejsze postępowanie nie przedstawia realnego potencjału promieniotwórczego i energetycznego przedmiotowego masztu telekomunikacyjnego. Wobec powyższego, należy uznać, że przedmiotowa inwestycja w zamyśle wnioskodawcy jest gotowa do zwiększenia mocy, a tym samym do zwiększenia poziomu szkodliwego promieniowania mającego wpływ na sąsiednie nieruchomości. Skarżący zarzucił także błędne ustalenia organów w zakresie tytułu inwestora do eksploatacji - niezależnie od kwestii technicznych związanych z przekraczającym dopuszczalne normy zakresem promieniowania budowli, które będzie obciążać sąsiednie nieruchomości wskazuję, że organy w sposób wadliwy zatwierdziły tytuł do władania nieruchomością oznaczoną ewidencyjnie jako działka nr [...]. Podkreślono, że wybudowane w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji urządzenie spełnia definicję urządzenia, o którym mowa w art. 49 § 1 kc. Dla skuteczności wykazania tytułu pozwalającego na korzystanie z takiego urządzenia niezbędne jest ustanowienie w formie aktu notarialnego lub orzeczenia sądowego służebności przesyłu (por. art. 305ą kc) lub wydanie decyzji w trybie art. 124 ust 1 ugn. Wobec powyższego, "umowa najmu", o zawarciu której oświadczenie znajduje się w aktach sprawy jest nieskutecznym tytułem do dysponowania nieruchomością. Jednocześnie podnoszę, że nawet jeżeli można uznać, że cywilnoprawna umowa w formie pisemnej mogłaby być właściwym tytułem do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, to najem gruntu nie pozwala na jego korzystanie w celu prowadzenia działalności zarobkowej. Dalej skarżący zarzucił, że brak jest tytułu inwestora do ingerencji w działki sąsiednie poprzez emisję szkodliwego promieniowania - organy obu instancji dokonały nieprawidłowych ustaleń w zakresie tytułów prawnych, które uzyskał inwestor. O ile bowiem powyżej wykazano bezskuteczność tytułu w zakresie nieruchomości, na której budowany jest maszt telekomunikacyjny, to jego wykorzystanie i dalsza eksploatacja wymaga uzyskania stosownych tytułów względem nieruchomości sąsiednich z uwagi na ustalone w sprawie i potwierdzone oddziaływanie na te nieruchomości, którego wymiar powinien finalnie być ustalony przez niezależnego rzeczoznawcę. Skoro zatem ustalono w sprawie, że planowana eksploatacja urządzeń polega nie tylko na wybudowaniu określonego obiektu budowalnego, ale także skierowaniu na określone azymuty przestrzeni promieniowania, to inwestor nie może dokonywać takiej ingerencji w sąsiednie nieruchomości bez odpowiedniego tytułu prawnego. Podkreślenia wymaga zatem, że skoro dla organu poza wszelką wątpliwością pozostała kwestia, że inwestycja oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, inwestor powinien się wylegitymować stosownym tytułem do takiej ingerencji. Następnie skarżący zarzucił brak aktualnych zaświadczeń o odpowiednich uprawnieniniach osób przygotowujących dokumentację techniczną. Ostatecznie skarżący zarzucił oparcie decyzji wyłącznie na rozważeniu interesu inwestora i całkowitym pominięciu uzasadnionego interesu prawnego mieszkańców i właścicieli sąsiednich nieruchomości, których życie i zdrowie zostanie zagrożone w wyniku przyjęcia interpretacji przepisów, która nie będzie poparta zdrowym rozsądkiem wynikającym z odpowiedniej wiedzy fachowej. Z akt przedmiotowego postępowania wynika zatem jednoznacznie, że inwestycja, której realizacja gwarantuje oczywiste oszczędności dla inwestora jest realizowana kosztem zdrowia bezpośrednich mieszkańców planowanej inwestycji. Nie można zatem uznać, że inwestor nie ma innej możliwości realizacji planowanych zamierzeń i przedmiotowa inwestycja koniecznie powinna być zrealizowana w tej lokalizacji. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia [...] lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z [...] sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2018r., poz. 1302 dalej "P.p.s.a."). Przy czym podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa skutkujących koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018r., poz. 1202, dalej "Prawo budowlane"). W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Wydanie zatem decyzji o pozwoleniu na budowę zostało przekazane przez ustawodawcę do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, do zadań którego zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowanego należy 1) sprawowanie nadzoru i kontrola nad przestrzeganiem przepisów Prawa budowlanego, dotyczące w szczególności: a) zgodności zagospodarowania terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska; b) warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w projektach budowlanych, przy wykonywaniu robót budowlanych oraz utrzymywaniu obiektów budowlanych; c) zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; d) właściwego wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie; e) stosowania wyrobów budowlanych, a także wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą. Wobec powyższego to starosta i wojewoda jako organy architektoniczno-budowlane upoważnione przez ustawodawcę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dokonują oceny zgodności projektu budowanego z przepisami ochrony środowiska, a w tym przeprowadzają kwalifikację ocenianego przedsięwzięcia pod kątem konieczności wydania decyzji środowiskowej. Nie jest zatem, tak jak wskazuje skarżący, że do zakwalifikowania inwestycji w zakresie potrzeby dokonania oceny oddziaływania na środowisko i sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko konieczna jest szczególna opinia biegłego z Wojskowej Akademii Technicznej z tym zakresie. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy kwestii właściwego zakwalifikowania planowanej inwestycji do jednej z kategorii przedsięwzięć wymagających (bądź nie) uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W szczególności, czy w świetle obowiązujących przepisów prawa, dokonując takiej kwalifikacji należy uwzględnić ewentualne kumulowanie się oddziaływań pochodzących od planowanej inwestycji z oddziaływaniami innych przedsięwzięć tego rodzaju (tu: stacji bazowych telefonii komórkowej) znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie planowane. W myśl art. 71 ust. 1 ustawy 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r., poz. 1405 ze zm., w brzmieniu na dzień wydania decyzji odwoławczej; dalej "u.u.i.ś.") decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 u.u.i.ś. uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W świetle art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obligatoryjnie przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (dalej: "ocena oddziaływania") w przypadku: (1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; (2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawierają przepisy obowiązującego w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r., poz. 71), które zastąpiło rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Niezasadnie zatem skarżący powołuje się na regulację rozporządzenia z 2004r., które utraciło moc i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, jak i powołane przez skarżącego orzecznictwo sądowoadministracyjne wydane w oparciu o to poprzednio obowiązujące rozporządzenie z 2004r. W świetle przytoczonych przepisów u.u.i.ś. oraz obowiązującego rozporządzenia z 2010 r., przyjmując za kryterium podziału istnienie i charakter (obligatoryjny bądź fakultatywny) obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania, można wyróżnić trzy kategorie planowanych przedsięwzięć: i) przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 2 rozporządzenia z 2010r. – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest zarówno uzyskanie decyzji środowiskowej, jak i przeprowadzenie oceny oddziaływania; ii) przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – wyszczególnione w § 3 rozporządzenia z 2010 – dla których w każdym przypadku obligatoryjne jest tylko uzyskanie decyzji środowiskowej, natomiast obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania może zostać nałożony w konkretnym przypadku przez właściwy organ; iii) tzw. przedsięwzięcia podprogowe – tj. przedsięwzięcia rodzajowo tożsame z tymi, o których mowa w pkt (ii), ale nie osiągające wartości progowych (dolnego progu) określonych w § 3 rozporządzenia z 2010 – dla których nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania, ani uzyskanie decyzji środowiskowej (por. G. Dobrowolski, Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, Toruń 2011, s. 112). W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 2010, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zostały zaliczone instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W, – przy czym prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporz.2010, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym również w tym przypadku prawodawca zastrzegł, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z przytoczonych regulacji wynika, że podstawą kwalifikacji przedsięwzięcia w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej jako mogącego (zawsze albo potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko, jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla kwalifikacji tej nie ma znaczenia obecność w pobliżu innych anten (zob. np.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.06.2010 r., IV SA/Wa 720/10; wyrok NSA z dnia 19.05.2011 r., II OSK 864/10; wyrok NSA z dnia 22.04.2010 r., II OSK 1598/09 – orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"), a co za tym idzie – możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań. Tak samo w piśmiennictwie podkreśla się, że w obecnym stanie prawnym prawodawca nie znajduje innej możliwości wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, aniżeli odnoszącej się do każdej pojedynczej anteny, chociażby te znajdowały się na terenie jednego zakładu lub obiektu (zob. J. Szuma, Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, "Przegląd Prawa Ochrony Środowiska" nr 1/2011). W tym miejscu należy podkreślić, że odmienne stanowisko, zakładające konieczność badania ewentualnej kumulacji oddziaływań już na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia do jednej z wyżej wymienionych kategorii odnosiło się do innego stanu prawnego, ukształtowanego pod rządem nieobowiązującego już (i nie znajdującego zastosowania w niniejszej sprawie) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. Zawarty w tym rozporządzeniu przepis § 4 – głoszący, iż parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych, sumuje się – mógł uzasadniać wniosek o konieczności uwzględniania ewentualnej kumulacji oddziaływań już na etapie kwalifikacji danej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przepis ten nie został jednak recypowany w rozporządzeniu z 2010 r., co rozpatrywane w powiązaniu z przytoczonymi wyżej unormowaniami art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia 2010 przesądza, w ocenie Sądu, że w przypadku tzw. przedsięwzięć podprogowych brak jest podstaw prawnych dla badania "skumulowanego" oddziaływania zamierzonej instalacji antenowej i innych anten zlokalizowanych w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Błędnie, więc domniemywa się obowiązek sumowania oddziaływania poszczególnych anten w oparciu o przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia 2010r. Zgodnie z tym przepisem "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1". Tymczasem, przepisu tego nie stosuje się do inwestycji związanej z budową stacji bazowej telefonii komórkowej, albowiem wykluczają to § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że z logicznego punktu widzenia nie sposób wyobrazić sobie w jaki sposób mogłoby dojść do kumulacji parametru określonego wyłącznie dla "pojedynczej anteny" i określonego jako odległość od jej środka mierzoną w osi głównej tej właśnie anteny. Parametru takiego nie da się po prostu sumować (wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2907/12; wyr. NSA z dnia 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1448/15; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego, zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, odmienny pogląd prawny odnośnie obowiązku uwzględniania kumulowania się oddziaływań anten danej stacji bazowej, wyrażony w uzasadnieniu decyzji organu I instancji oraz w skardze jest wynikiem błędnej wykładni prawa materialnego (tak też wyr. NSA z 11 stycznia 2018r., sygn. akt II OSK 766/16; wyr. WSA w Poznaniu z 07 kwietnia 2016r., sygn. akt IV SA/Po 952/15; z 6 marca 2018r., sygn. akt IV SA/Po 188/18; z 18 lipca 2018r., sygn. akt IV SA/Po 510/18; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie zatem wskazuje organ odwoławczy, że w świetle charakterystycznych parametrów przedmiotowej stacji szczegółowo wskazanych w Kwalifikacji instalacji, przedmiotowa stacji nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest zatem wymagana ocena oddziaływania na środowisko. Podkreślić trzeba jednak, że brak formalnego obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w żadnym stopniu nie zwalnia inwestora z obowiązku dochowania norm środowiskowych. Należy jednak zauważyć, że kumulacja oddziaływania może mieć miejsce, ale jedynie w kontekście uregulowań rozporządzenia Rady Ministrów z 14 listopada 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów, a nie rozporządzenia z 2010 r. Po dokonaniu kwalifikacji przedsięwzięcia dokonuje się następnie badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa powyższe rozporządzenie z 2003 r. W rozporządzeniu tym określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Z treści tych przepisów wynika obowiązek inwestora polegający na udzieleniu odpowiedzi na pytanie, czy ilość anten, na konkretnych azymutach w przestrzeni, powodować będzie przekroczenie dopuszczalnej gęstości mocy pól elektromagnetycznych w obszarach dostępnych dla ludności. Nie może bowiem rodzić wątpliwości fakt, że jeżeli nawet inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to nie oznacza to, że obywatel nie jest chroniony. Ochrona ta wynika właśnie z rozporządzenia z 2003 r. W okolicznościach badanej sprawy nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że inwestor przedstawił Kwalifikację Inwestycji, stanowiącą załącznik do projektu budowlanego, w której właśnie - sporządzająca tą Kwalifikację osoba posiadająca kwalifikacje i uprawienia biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, potwierdzone świadectwem (k. 10 Kwalifikacji) – wskazała osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych (azymut 60ş, 180ş, 300ş), ich zasięg (nie przekraczający 40 m) przy pochyleniu 6ş – k. 6 i 8 Kwalifikacji. Następnie z Kwalifikacji (s. 7 - 9) wynika, że zasięg obszaru oddziaływania pól elektroenergetycznych o natężeniu przekraczającym 0,1W/m˛ wytwarzanym przez anteny stacji bazowej nr [...] P. w płaszczyźnie poziomej (azymut 60ş, 180ş, 300ş) – przy tilcie 6ş wyrysowano w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Przekroczenie natężenia 0,1W/m˛ wystąpi na odległości 40 m i na wysokości 33,4 m od poziomu terenu, na którym usytuowana będzie stacja. Tymczasem maksymalna wysokość zabudowy na przedmiotowym terenie wynosić może do 12 m. Wynika z tego, że możliwe przekroczenia dopuszczalnych gęstości mocy pól elektromagnetycznych (0,1W/m˛) znajdować się będą na wysokościach niedostępnych dla ludności, przez co rozumie się wysokości, na których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2018r., poz. 799, dalej "P.o.ś."). Należy przy tym zauważyć, że w art. 124 ust. 1 P.o.ś. zobowiązano wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska do prowadzenia, aktualizowanych corocznie, rejestrów zawierających informacje o terenach, na których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, z wyszczególnieniem przekroczeń dotyczących: 1) terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową oraz 2) miejsc dostępnych dla ludności. W świetle przywołanych regulacji nie ulega wątpliwości, że pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" należy wyraźnie oddzielić od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową". Oba te sformułowania są wszakże kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 2 pkt 1 i art. 124 ust. 1 P.o.ś. Przyjęcie tożsamego zakresu semantycznego tych pojęć w oczywisty sposób naruszałoby zakaz tzw. wykładni synonimicznej, polegający na tym, że różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 3017/15 i z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2066/14; dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt SK 40/14. OTK-A z 2016 r., poz. 57). Miejsce dostępne dla ludności nie musi zatem być miejscem przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową. Jednakże koniecznym - wprost wynikającym z art. 124 ust. 2 P.o.ś. - warunkiem zakwalifikowania określonego miejsca, jako dostępnego dla ludności, jest możliwość przebywania w nim: po pierwsze możliwość prawna (dostęp ludności nie jest zabroniony), a po drugie możliwość faktyczna (dostęp do miejsca jest możliwy bez użycia sprzętu technicznego). Dlatego, zasadniczo, zabudowa mieszkaniowa ze swej istoty będzie miejscem przeznaczonym dla ludności. W okolicznościach sprawy rozpoznanej nie jest sporne, że osie głównych wiązek w azymucie 60ş i 180ş przebiegać będą nad terenem przeznaczonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nad terenami oznaczonymi symbolem PP – tereny przemysłu – produkcji, składów i magazynów (k. 17 i 18 akt ad. II inst.), natomiast oś głównej wiązki w azymucie 300ş przebiega nad terenami oznaczonymi symbolem MN/U – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zatem osie wiązek w azymucie 60ş i 180ş nie przebiegają nad terenami przeznaczonymi pod zabudowę mieszkalną, ale nad terenami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Natomiast oś wiązki w azymucie 300ş nie przebiega nad żadnym budynkiem mieszkalnym, przebiega nad terenem obecnie niezabudowanym, chociaż przeznaczonym do zabudowy mieszkaniowej z usługami. Nadto w terenie objętym całym planem ustalono zakaz lokalizacji obiektów wysokich i wysokościowych w rozumieniu prawa budowlanego z wyłączeniem stacji bazowych telefonii komórkowych i napowietrznych linii elektroenergetycznych (§6 ust. 7 zmiany planu). Zgodnie z treścią § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422) wprowadza się podział budynków na grupy wysokości w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych: 1) niskie (N) - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie; 2) średniowysokie (SW) - ponad 12 m do 25 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 4 do 9 kondygnacji nadziemnych włącznie; 3) wysokie (W) - ponad 25 m do 55 m włącznie nad poziomem terenu lub mieszkalne o wysokości ponad 9 do 18 kondygnacji nadziemnych włącznie; 4) wysokościowe (WW) - powyżej 55 m nad poziomem terenu. Z powyższego oraz z treści planu miejscowego, o czym poniżej, wynika że na przedmiotowym terenie dopuszczalne są tylko budynki o wysokości maksymalnie do 12 m, czyli na poziomie niższym niż przewidziana w Kwalifikacji możliwość występowania przekroczeń dopuszczalnych gęstości mocy pól (0,1W/m˛), którą wskazano na wysokości 33,4 m w odległości 40 m od środka elektrycznego i na wysokości 30,8 m w odległości 70 m od środka elektrycznego anteny, dla poszczególnych osi wiązek. Przywołane ustalenia znajdują potwierdzenie w aktach sprawy i nie zostały podważone przez skarżącego. Jak wynika z k. 9 Kwalifikacji, przy tilcie maksymalnym, wynoszącym 6ş, osie głównych wiązek promieniowania dla anten 1, 2 i 3 przebiegają (w odległości wynoszącej 70 m od środka elektrycznego anten) na wysokości 30,8 m nad powierzchnią ziemi oraz 18,8 m nad maksymalnym poziomem wysokości budynków niskich (12m). Natomiast zasięgi wiązek promieniowania wszystkich anten sektorowych w zasięgu pionowym wskazano w odległości 40 m od środka elektrycznego na wysokości 33,4 m od poziomu terenu. Trzeba też odnotować, że w na k. 7 i 9 Kwalifikacji przedstawiono wysokości przebiegu osi głównych wiązek promieniowania nad powierzchniami ziemi i nad dachami budynków przy tilcie maksymalnym (6ş). Powyższe rozważania zostały także zawarte w projekcie budowlanym (k. 17) na potrzeby określenia obszaru oddziaływania obiektu. Mając powyższe na uwadze, trzeba przypomnieć, że ustawodawca jednoznacznie rozgraniczył w ustawie Prawo ochrony środowiska pojęcia "miejsc dostępnych dla ludności" i "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową". W realiach przedmiotowej sprawy żadna z osi głównych wiązek promieniowania (w odległości do 70 m od środka elektrycznego) nie przebiega natomiast przez zabudowę mieszkaniową. W przypadku anteny sektora nr [...] oś przebiega nad terenem, na którym nie ma zabudowy, chociaż jest on przeznaczony do zabudowy mieszkaniowej wraz z usługami. W przypadku anteny sektora nr [...] oś przebiega natomiast ponad zabudową przemysłową. W sytuacji, gdy ustawodawca posłużył się w jednym akcie normatywnym, w ramach tego samego działu, a nawet w treści tych samych artykułów, dwoma różnymi pojęciami ("terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową" oraz "miejsc dostępnych dla ludności"), to jak już zaznaczono, zakaz wykładni synonimicznej wyklucza takie samo rozumienie tych pojęć. Skoro zatem w art. 124 ust. 2 P.o.ś., za miejsce dostępne dla ludności uznaje się takie, do którego człowiek ma dostęp bez użycia sprzętu technicznego, to nie przeznaczenie terenu, na którym miejsce to się znajduje, ale faktyczna możliwość dostępu do niego (bez użycia sprzętu technicznego) determinuje jego kwalifikację, jako dostępnego dla ludności. W przypadku terenu, miejscem dostępnym dla ludności będzie zatem taki, w którym człowiek może znaleźć się w ramach zwykłego, codziennego korzystania z tego terenu (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK [...], dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając powyższe, należy dalej wskazać, że w ramach delegacji ustawowej zawartej w art. 123 ust. 3 P.o.ś. Minister Środowiska wydał rozporządzenie z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie zakresu i sposobu prowadzenia okresowych badań poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 221, poz. 1645). Zgodnie z ust. 1 załącznika nr 1 do tego rozporządzenia punkty pomiarowe, w których wykonuje się badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, wybiera się w dostępnych dla ludności miejscach usytuowanych na obszarze województwa w: 1) centralnych dzielnicach lub osiedlach miast o liczbie mieszkańców przekraczającej 50 tys.; 2) pozostałych miastach; 3) terenach wiejskich. Stosownie zaś do ust. 3 pkt 1 tego samego załącznika punkty pomiarowe wybiera się w takich miejscach, aby w szczególności sonda pomiarowa przyrządu, którym wykonuje się pomiary, znajdowała się na wysokości 2 m nad poziomem terenu. W świetle powyższego, zakładając racjonalność prawodawcy, a także kierując się doświadczeniem życiowym i zasadami logicznego rozumowania, trzeba przyjąć, że w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu, bez potrzeby użycia sprzętu technicznego, człowiek ma dostęp do miejsc znajdujących się nie wyżej niż 2 m nad poziomem terenu. Jeżeli zaś na terenie znajduje się zabudowa, to należy zakładać, że bez potrzeby użycia sprzętu technicznego człowiek będzie miał dostęp do miejsc, które znajdują się nie wyżej niż 2 m nad budynkiem, który stanowi taką zabudowę. Uwzględniając zatem podane wyżej wysokości osi głównych promieniowania dla każdej z trzech anten sektorowych (od poziomu terenu oraz od dachów budynków na terenach PP), trzeba stwierdzić, że w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Uwzględniając maksymalną dopuszczalną wysokość budynków na terenach PP i MN/U - do 12 m oraz dodatkowe 2 m od poziomu dachu takiego budynku gdzie może przebywać dana osoba, np. w celach pomiarowych, zasięg promieniowania wiązek znajduje się jeszcze 16,8 m ponad tymi dostępnymi dla ludzi wysokościami, bo na wysokości 30,8 m (k. 7 Kwalifikacji). Słusznie zatem ustalił Wojewoda, że ludność nie będzie miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego (wysokość 30,8 m w odległości 70 m od środka elektrycznego i wysokość 33,4 m w odległości 40 m od środka elektrycznego przedmiotowej stacji). Dopuszczalne jest zatem bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Tym samym projektowana stacja bazowa nie ogranicza w żaden sposób gospodarowania na działkach sąsiednich, znajdujących się w zasięgu jej oddziaływania. W tym miejscu wskazać należy, że Wojewoda prawidłowo ocenił także zgodność projektowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na danym terenie – zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1998 r. (Dz. Urz. Woj. P. nr [...] z 1998 r., poz. [...]), zmienionego uchwałą Rady Gminy [...] nr [...] r. z dnia [...] maja 2006 r. (Dz. Urz. Woj. W. nr [...] z 2006 r., poz. [...]) – k. 8 – 19 akt adm. II inst. Z planu tego wynika, że na terenach MN/U dopuszczalna maksymalna wysokość budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych wynosi 12 m od poziomu terenu do kalenicy dachu (§12 ust. 5 pkt 1 planu z 1998r.), a na terenach PP – maksymalna wysokość zabudowy kubaturowej wynosi 12m od poziomu terenu do kalenicy dachu dla budynków administracyjnych oraz 8 m dla pozostałych (§18 ust. 6 planu z 1998r.). Nadto z zapisów dotyczących zmiany planu wynika, że na terenie objętym całym planem zakazuje się lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo o ochronie środowiska, w tym zakazuje się lokalizowania inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia z wyjątkiem instalacji radiotelekomunikacyjnych na terenach oznaczonych na rysunku planu PP (§5 ust. 15 pkt 3 b zmiany plany z 2006r. Z powyższych zapisów plany oraz jego zmiany wynika, że projektowana inwestycja nie jest sprzeczna z jego zapisami. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest w obrębie terenu oznaczonego na rysunku planu miejscowego jako tereny przemysłowe, oznaczone symbolem PP (P), zieleni o funkcji izolacyjnej (ZI) oraz terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (MN/U) oraz jej parametry mieszczą się w tych przewidzianych i dopuszczonych przez plan (§6 ust. 7 zmiany planu z 2006r., gdzie ustalono zakaz lokalizacji obiektów wysokich wysokościowych w rozumieniu Prawa budowlanego, z wyłączeniem stacji bazowych telefonii komórkowej i napowietrznych linii elektroenergetycznych), o czym była mowa powyżej. Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać należy, że Wojewoda, jak i Starosta prawidłowo ustalili strony przedmiotowego postępowania, zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, a nie art. 28 K.p.a., jak to wskazywał skarżący. Stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Taki obszar oddziaływania został wyznaczony w oparciu o projekt zagospodarowania terenu znajdujący się w projekcie budowlanym na k. 21. wynika z niego, że oddziaływanie osi wiązek sięga działek bezpośrednio sąsiadujących z działką inwestycyjną, zatem prawidłowo za strony postępowania uznano właścicieli tych działek - o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...]. Tak wyznaczony teren oddziaływani pokrywa się także z zasięgiem promieniowania wiązek określonym w Kwalifikacji inwestycji (k. 8). Wobec powyższego tylko właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji mogą skutecznie być uznani za strony postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie ma bowiem w świetle przepisów prawa budowanego innych przesłanek ustawowych nakazujących przyjęcie do grona stron postępowania innych jeszcze osób, które za takie chcą być uważane z uwagi na podnoszony interes faktyczny, czy zgłaszane protesty w stosunku do inwestycji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolite jest stanowisko, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji wyznacza krąg uczestników postępowania. O prawie do występowania w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę w charakterze strony przez osobę, której przysługuje tytuł prawny do nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu nie decyduje aktualny sposób zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, ale sam fakt oddziaływania (wyr. NSA z 5 listopada 2006r., sygn. akt II OSK 1352/05, dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę są także właściciel działki, na której planowana jest inwestycja – nr [...] oraz inwestor. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że tak ustalone strony postępowania miały zapewniony czynny udział w postępowaniu i były zawiadamiane o podejmowanych przez organy czynnościach procesowych. Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowanego Wojewoda dokonał także sprawdzenia projektu budowlanego pod względem spełnienia wymogu wynikającego z powyższego przepisu. Wezwał inwestora do uzupełnienia projektu i przedłożenia wszystkich brakujących zaświadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego i potwierdzenia uprawnień budowlanych i projektowych wymaganych specjalności, aktualnych na dzień opracowania projektu bez jakichkolwiek ograniczeń. Wykonaniu tego obowiązku przez inwestora, Wojewoda dał wyraz w rozstrzygnięciu swojej decyzji wpisując konkretne osoby projektantów i sprawdzających w danej branży, a do projektu dołączono wymagane potwierdzenia posiadanych uprawnień budowlanych do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń oraz w ograniczonym zakresie I stopnia w zakresie telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą, do pełnienia samodzielnej funkcji projektanta oraz kierownika budowy i robót w specjalności instalacyjno-inżynieryjnej w zakresie sieci i instalacji elektrycznej, do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, potwierdzone członkostwem w odpowiedniej Izbie Inżynierów Budownictwa, aktualnym na dzień sporządzenia projektu budowlanego (k. 1-2, 5, 7-10, 97, 112-115 projektu budowanego). Niezasadny okazał się także zarzut skarżącego dotyczący braku kontroli inwestycji w zakresie mocy planowanego zasilania. Z projektu budowanego wynika, bowiem że stacja bazowa wymaga dostarczenia jedynie energii elektrycznej (k. 19 projektu). Dołączono do projektu warunki przyłączenia do sieci elektroenergetycznej ENEA Operator Sp. z o.o. z mocą przyłączeniową 16 kW na napięciu 0,4 kV (k. 116 projektu), co wynika z art. 32 ust. 3 pkt 1 Prawa budowanego. Sporządzono także projekt budowlany – branży elektrycznej (k. 97 i nast.). Skoro inwestor zgłosił takie zapotrzebowanie i uzyskał na nie uzgodnienie właściwego gestora sieci, to w ocenie Sądu przedwczesne jest wywodzenie, że zamiarem inwestora jest zwiększanie mocy stacji po jej wybudowaniu, czy dalsza jej rozbudowa. W przedmiotowej sprawie ocenie podlega jedynie złożony projekt budowlany w jego aktualnym kształcie na gruncie obowiązujących przepisów prawa budowlanego; ani organy administracji, ani Sąd nie są uprawnione do oceny ewentualnych przyszłych planów inwestycyjnych inwestora i tym bardziej ograniczania jego aktualnego prawa do przeprowadzenia przedmiotowej inwestycji z tego powodu, że może w przyszłości ulegnie ona dalszej rozbudowie. Okoliczność ta, jeżeli wystąpi, będzie bowiem przedmiotem odrębnej oceny i odrębnego postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowanego do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto m.in. złożył oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cel budowany. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, ilekroć w tej ustawie jest mowa o "prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", należy przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Nie ulega wątpliwości, że jednym z ww. stosunków zobowiązaniowych, z którym może wiązać się uprawnienie do dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, jest najem, unormowany w art. 659 i nast. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, z późn. zm.; w skrócie "k.c."). Należy jednak podkreślić, że prawo, o którym stanowi art. 3 pkt 11 pr.bud. musi być wyraźnie i jednoznacznie zastrzeżone w zawartej umowie. Innymi słowy, "tytuł do dysponowania nieruchomością musi być niewątpliwy" (zob. wyrok NSA z 06.04.2000 r., II SA/Po 1030/99; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"), nie może on pozostawać dorozumiany (por. wyroki NSA: z 08.03.2000 r., IV SA 316/98; z 16.11.2004 r., OSK 784/04; z 07.03.2006 r., II OSK 576/05; z 23.09.2010 r., II OSK 1395/09; z 12.09.2014 r., II OSK 595/13 – CBOSA), czy też być wywodzony z braku przeciwnych postanowień umowy (zob. W. Piątek [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, uw. 16 do art. 3, s. 63). Zarazem w orzecznictwie trafnie zauważono, że z samej istoty umowy dzierżawy nie wynika prawo do zabudowy dzierżawionego gruntu przez dzierżawcę (zob. wyrok NSA z 04.09.2007 r., II OSK 1160/06, CBOSA). Tym bardziej prawo takie nie wynika z samej istoty umowy najmu (tak też W. Piątek [w:] Prawo budowlane. Komentarz, pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2014, uw. 16 do art. 3, s. 63) – co oznacza, że wzmianka o nim musi być expressis verbis zawarta w treści umowy. Nadto, co należy podkreślić, w przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowanego wynika, że warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest legitymowanie się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W konsekwencji składane oświadczenie wiedzy pełni jedynie funkcję środka dowodowego, który ma na celu przyspieszenie i usprawnienie postępowania w sprawie. Stwarza ono domniemanie, że deklarowane prawo przysługuje podmiotowi, który je złożył. Złożone oświadczenie, jako jeden ze środków dowodowych, jest bowiem skuteczne tylko o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Związane z tym oświadczeniem domniemanie może być obalone dowodami wskazującymi, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Jak z powyższego wynika, obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest ocena, czy przedłożone oświadczenie uprawnia inwestora do prowadzenia określonych we wniosku o pozwolenie na budowę robót budowlanych. Takim oświadczeniem w niniejszej sprawie inwestor dysponował (k. 2 akt adm. I instancji), gdzie wyraźnie wskazano stosunek zobowiązaniowy przewidujący uprawnienie do wykonywania robót i obiektów budowanych – umowę najmu nr [...] z dnia [...] stycznia 2018r., zawartą pomiędzy [...] Sp. z o.o. a wynajmującym Panem M. S. (właścicielem nieruchomości o numerze [...]). Z powyższego wynika, że prawo inwestora do dysponowania nieruchomością w niniejszej sprawie, gdzie ma powstać stacja bazowa jest jednoznaczne, niekwestionowane przez właściciela i - co istotne - prawo to dotyczy celu budowlanego. Chybione są zatem zarzuty skarżącego, że prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowane nie jest dostatecznie wykazane. Przepisy Prawa budowlanego na etapie wydania pozwolenia na budowę nie zawierają przy tym dodatkowego wymogu legitymowania się przez inwestora prawem do eksploatacji inwestycji wymaganych na gruncie przepisów odrębnych. Prawo budowlane normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach (art. 1 Prawa budowanego), zatem nie uzależnia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę od legitymowania zezwoleniem na prowadzenie działalności zarobkowej, jak to sugeruje skarżący. Przy czym, podkreślić należy, że dyspozycja przepisów prawa budowanego w tym zakresie nie wymaga dodatkowego, oddzielnego, jeszcze innego, jak to ujęto w skardze, tytułu inwestora do ingerencji w działki sąsiednie. Prawo budowane, w swoim całokształcie reguluje zagadnienia związane z uzyskaniem prawa do legalnego rozpoczęcia robót budowanych i przeprowadzenia procesu budowanego w zgodzie z warunkami ochrony ludności w zakresie bezpieczeństwa oraz poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Z drugiej jednak strony każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami (art. 4 Prawa budowanego). W świetle zgromadzonych akt sprawy zasadnie przyjął także Wojewoda, że dokumentacja projektowa została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ architektoniczno-budowlany II instancji przeprowadziły postępowanie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego – art. 7 K.p.a., art. 77 §1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., a także 136 K.p.a. Dochował w szczególności wymogów zawiadomienia o stanie sprawy przed wydaniem decyzji i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym (art. 10 K.p.a.) także przez organem odwoławczym (k. 50 akt adm. II inst.). Sąd z urzędu nie dopatrzył się także innych naruszeń postępowania skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze przeprowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej zostało przeprowadzone w sposób szczegółowy, zebrano w sposób wyczerpujący i rozpatrzono cały materiał dowodowy. Dokonana na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocena udowodniła, że inwestor spełnił warunki do wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę, jak orzeczono w wyroku.