IV SA/Po 178/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi T.M. P. S. A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej spółki T.M.P. S.A. z siedzibą w W kwotę [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania. IV SA/Po 178/14 Uzasadnienie Dnia [...] kwietnia 2007r. Prezydent Miasta P. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...] w m. P. przy ul. Gen. H. D. [...]. W niniejszej sprawie organ I instancji, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r. wznowił postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] Prezydent Miasta P. umorzył wszczęte wnioskiem inwestora [...] Sp. z o.o. w W. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...] w m. P. przy ul. Hen. H. D. [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., że planowana inwestycja w świetle § 2 ust.1 pkt 7 lit. "a" oraz § 3 ust.1 pkt 8 lit.c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz.2573) nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka A. Sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części oraz uzupełnienia braków, tj.: - sporządzenia nowego raportu oddziaływania na środowisko z uwzględnieniem wszystkich stacji i anten zlokalizowanych w sąsiedztwie (wszystkie działające źródła PEM). - przedstawienia informacji o planowanych wartościach PEM na terenie nieruchomości wnoszącego odwołanie dla stanu po modernizacji w celu zapewnienia możliwości weryfikacji obliczonych wartości w analizie porealizacyjnej. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, iż merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania, a więc wykazanie czy i w jakim zakresie zachodzą przesłanki wskazane w art. 145 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr: 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa), wymaga wszczęcia postępowania wznowieniowego. Kolegium podniosło, iż organ I instancji w ogóle nie wyjaśnił kto jest stroną postępowania, a więc na czyje nieruchomości oddziałuje inwestycja. Zgodnie z przyjętą interpretacją przepisów Kpa przez Naczelny Sąd Administracyjny, za stronę postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie, przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko a więc - właścicieli wszystkich nieruchomości, na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Ponieważ w niniejszej sprawie można określić zasięg oddziaływania inwestycji dlatego organ może jednoznacznie określić kto jest stroną postępowania. Organ odwoławczy wskazał, iż w przedmiotowej sprawie, organ I instancji po wznowieniu postępowanie nie może umorzyć postępowania objętego decyzją, której dotyczy wznowienie. Po wznowieniu postępowania organ może jedynie wydać jedną z decyzji określonych w art. 151 § 1 i 2 Kpa. Jeżeli w wyniku zmiany przepisów inwestycja nie wymaga już decyzji środowiskowej, gdyż nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, to organ nie może tylko umorzyć postępowania. Organ musi, w ramach postępowania wyrażonego w przepisie art. 149 § 2 Kpa, przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia a dopiero potem rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Dalej SKO podkreśliło, iż jeżeli istniała którakolwiek z przesłanek wznowieniowych, to organ powinien uchylić decyzję ostateczną i orzec co do istoty. Jeżeli przesłanki wznowieniowe nie istniały organ winien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. W przypadku uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia co do istoty sprawy organ może oczywiście uchylić decyzję ostateczną i umorzyć postępowanie, jeżeli zajdą przesłanki z art. 105 §1 lub 2 Kpa. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w aktach sprawy brak jest również umocowania dla osoby składającej wniosek do działania w imieniu Skarżącego oraz aktualnego odpisu KRS A. Sp. z o.o. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła [...] S.A. z siedzibą w W. zarzucając jej uchybienie: - przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości bądź w znacznej części, - przepisu art. 136 Kpa, polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia podczas, gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art. 136 Kpa byłoby wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, - przepisu art. 15 Kpa, polegające na nie poddaniu sprawy drugiemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, przez co naruszona została ustrojowa zasada postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji oraz podnosząc iż określenie stron postępowania przez organ I instancji ma na celu ochronę interesów stron postępowania, które nie zostały o nim poinformowane. Dalej organ wskazał, iż w żaden sposób nie można stwierdzić, że dopuszczenie stron postępowania wznowieniowego dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji będzie należycie chroniło ich prawa. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/Po 959/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. Jednakże postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 369/12 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] SA uchylił zaskarżone postanowienie. Rozpoznając powyższą sprawę merytorycznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09.05.2012r. wydanym w sprawie IV SA/Po 192/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tegoż wyroku wskazano, że badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że wydana została ona w okolicznościach nasuwających wątpliwości co do istnienia podstaw do rozpatrzenia odwołania. Wyjaśniono, że rzeczą organu odwoławczego przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania jest zbadanie w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie pochodzi od strony oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu, a także czy spełnia wymagania formalne stawiane odwołaniu. Zgodnie z art. 63 § 3 Kpa podanie wniesione pisemnie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. Gdy podanie wnosi osoba, która nie może lub nie umie złożyć podpisu, podanie lub protokół podpisuje za nią inna osoba przez nią upoważniona, czyniąc o tym wzmiankę obok podpisu. Każde podanie, w tym także odwołanie, może być wniesione przez pełnomocnika (art. 32 Kpa), będącego osobą fizyczną posiadającą pełną zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 Kpa), przy czym pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub ustnie do protokołu i dołączone do akt w oryginale lub urzędowo poświadczonym odpisie (art. 33 § 2 i 3 Kpa). Podkreślono, iż pełnomocnik może być ustanowiony do udziału w jednej lub w kilku czynnościach, a także może mieć umocowanie do udziału w całym postępowaniu administracyjnym w danej sprawie (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 262). Wskazano również należy, iż zgodnie z art. 64 § 2 Kpa jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jednym z braków formalnych pisma, podlegających usunięciu w trybie wskazanego przepisu, jest niedołączenie pełnomocnictwa do pisma wniesionego w imieniu strony przez pełnomocnika (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 1 października 2001 r., sygn. akt II SA 2177/00, LEX nr 157803; wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 941/05, LEX nr 275483). Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd zauważył, iż odwołanie od decyzji wniosła spółka A. Sp. z o.o., a odwołanie zostało podpisane przez kierownika administracji E.L. Do pisma tego nie załączono żadnego dokumentu wskazującego na umocowanie E.L. do reprezentowania spółki takich jak pełnomocnictwo, odpis KRS. Dokument taki nie został załączony również do pisma A. Sp. z o.o. żądającego wszczęcia postępowania, na co zwrócił również uwagę organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji stwierdzono, że odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta złożyć uprawniona była strona bądź jej pełnomocnik. Kiedy odwołanie podpisała osoba reprezentująca spółkę, która nie złożyła uprzednio dokumentu potwierdzającego swoje umocowanie do akt sprawy, to ten podmiot nie dopełnił obowiązku złożenia dokumentu wykazującego umocowanie. Brak złożenia z odwołaniem dokumentu potwierdzającego możliwość działania w imieniu strony, to formalny brak odwołania, które powinno zawierać podpis odwołującego się bądź osoby umocowanej w sposób udokumentowany. Ten formalny brak odwołania zobowiązywał Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zastosowania trybu z art. 64 § 2 Kpa przez wezwanie podpisującego odwołanie do złożenia w ustawowym terminie dokumentu wskazującego jego uprawnienie do reprezentowania spółki. Sąd wyraził zdziwienie faktem wydania przez organ decyzji merytorycznej w sytuacji, gdy dostrzegł on, iż w aktach brak jest również umocowania dla osoby składającej wniosek do działania w imieniu skarżącego oraz aktualnego odpisu KRS A. Sp. z o.o. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej było przedwczesne i nastąpiło z naruszeniem art. 32 i art. 64 § 2 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe uchybienie organu czyniło niemożliwym odniesienie się do zarzutów stawianych organowi odwoławczemu. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji. Sąd nakazał, by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy w pierwszej kolejności podjął czynności mające na celu uzyskanie dokumentu wskazującego umocowanie osoby podpisującej odwołanie do działania w imieniu spółki. Następnie, w zależności od zachowania strony postępowania, zobligowano organ do wydania stosownego rozstrzygnięcie. Na wezwanie SKO w Poznaniu A. sp. z o.o. w dniu 09.10.2013r. złożyła do akt pełnomocnictwo upoważniające E.L. do złożenia odwołania od decyzji Prezydent Miasta P. z dnia [...].04.2007r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...].11.2013r. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...].01.2010r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Podkreślono, że zadaniem Kolegium było zbadanie sprawy pod kątem wytycznych zawartych w wyroku tut. Sądu o sygn. IV SA/Po 192/12. Wskazano, że skarżąca spółka złożyła dokumenty potwierdzające prawidłowe umocowanie E.L. do złożenia odwołania, co umożliwiło merytoryczne rozpatrzenie odwołania. Następnie SKO - powtarzając argumentację zawartą w swej wcześniejszej decyzji z dnia [...]07.2011r. - podkreśliło, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wznowienie postępowania, a więc wykazanie, czy i w jakim zakresie zachodzą przesłanki określone w art.145 Kpa wymaga wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...].12.2007r. wznowił postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...] w m. P. na ul. Gen. H. D. [...]. Jednak organ I instancji w ogóle nie wyjaśnił, kto jest stroną postępowania, a więc na czyje nieruchomości oddziaływuje inwestycja. Kolegium zauważyło, iż przyjmuje się, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia uznać należy tylko te osoby, których nieruchomości bezpośrednio przylegają do terenu na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie. Przy czym bezpośrednie sąsiedztwo należy rozumieć szeroko, a więc właścicieli wszystkich nieruchomości na które może oddziaływać planowane przedsięwzięcie. Ponieważ w niniejszej sprawie można określić zasięg oddziaływania inwestycji organ może jednoznacznie wyjaśnić, kto jest strona postępowania. Organ odwoławczy w tym zakresie nie może wyręczyć organu I instancji. Organ I instancji powinien również zbadać, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek wznowieniowych zgodnie z art.149 § 2 Kpa. Dalej Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji po wznowieniu postępowania nie może umorzyć postępowania objętego decyzją, której dotyczy wznowienie. Po wznowieniu postępowania organ może jedynie wydać jedną z decyzji określonych w art.151 § 1 i 2 Kpa. Jeżeli w wyniku zmiany przepisów inwestycja nie wymaga już decyzji środowiskowej, gdyż nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, to organ nie może umorzyć postępowania. Organ musi w ramach postępowania wyrażonego w przepisie art.149 § 2 Kpa przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia, a dopiero potem rozstrzygnąć sprawę co do istoty. Jeżeli istniała którakolwiek z przesłanek wznowieniowych organ powinien uchylić decyzję ostateczną i orzec co do istoty. Jeżeli przesłanki wznowieniowe nie istniały organ powinien odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej. W przypadku uchylenia decyzji ostatecznej i orzeczenia co do istoty sprawy organ może uchylić decyzję ostateczną i umorzyć postępowanie jeżeli zajdą przesłanki z art.105 § 1 lub 2 Kpa. Reasumując Kolegium uznało, że konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ I instancji naruszył przepis art.149 § 2, art.151 § 1 i 2 oraz art.7,77 § 1 i art.80 Kpa. Prezydent ponownie rozpatrując sprawę winien stwierdzić, czy istnieją przesłanki wznowieniowe. Jeżeli istnieją to powinien decyzje ostateczną uchylić i orzec co do istoty, a jeżeli nie istnieją to powinien odmówić uchylenia decyzji ostatecznej. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Poznaniu w ustawowym terminie wniosła [...] SA w P. (dawniej [...] sp. z o.o.) wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ art.138 § 1 pkt 2 Kpa polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uprzedniego przeprowadzeni postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, 2/ art.136 Kpa polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia podczas, gdy przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art.136 Kpa byłoby wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, 3/ art.15 Kpa polegające na niepoddaniu sprawy drugiemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez co naruszona została ustrojowa zasada postępowania administracyjnego, 4/ art.107 § 1 i 3 Kpa polegające na zbyt lakonicznym uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, a nadto ograniczeniu uzasadnienia do prostego powielenia treści decyzji organu odwoławczego z [...].07.2011r. W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że orzekając ponownie co do istoty sprawy SKO zachowało obowiązek dopilnowania należytego umocowania strony odwołującej, jednak nie rozpoznało przedmiotowej sprawy ponownie merytorycznie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera identyczną treść jak uzasadnienie decyzji SKO w z dnia [...].07.2011r. uzupełnioną jedynie o kwestię pełnomocnictwa odwołującego. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy naruszył przepisy art.138 § 1 pkt 2 w zw. z art.136 Kpa wydając decyzję kasacyjną w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, czy w znacznej części, a tym samym naruszając prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy wynikające z art.15 Kpa. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca art.138 § 2 Kpa. Organ odwoławczy może powołać się na przepis art.138 § 2 zd.1 tylko wówczas, gdy wykaże że przeprowadzenie przezeń dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach wyznaczonych przez art.136 Kpa nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto skarżąca spółka zarzuciła, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest bardzo lakoniczne, a uzasadnienie faktyczne sprowadza się do odtwórczego powielenia treści decyzji Prezydenta Miasta P=. Nadto uzasadnienie to jest identyczne jak uzasadnienie decyzji SKO z dnia [...].07.2011r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Dodatkowo organ wskazał, że zbadał ponownie sprawę w szczególności zapoznając się z zebranym materiałem dowodowym i dokonując jego oceny. Podkreślono, że organ wykonał wytyczne WSA w Poznaniu zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn.IV SA/Po 192/12. zaakcentowano, że organ I instancji nadal nie wyjaśnił kto jest stroną postępowania, a więc na czyje nieruchomości oddziałuje inwestycja. Postępowanie wyjaśniające w tym zakresie jest obowiązkiem organu I instancji, a ustalenie stron postępowania jest pierwszą czynnością jaka organ powinien dokonać. Organ I instancji powinien również zbadać, czy zachodzi którakolwiek z przesłanek wznowieniowych zgodnie z art.149 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli podniesiono w skardze. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 09.05.2012r. sygn. akt IV SA/Po 192/12 uchylił poprzednią decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...].07.2011r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając ponownie niniejszą sprawę i Sąd w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 153 Ppsa pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA. Zgodnie z art. 153 Ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 544, Nb 1-3). Artykuł 153 Ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu w istocie podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji i prowadziło do niespójności działania systemu władzy publicznej. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). Należy w tym miejscu dodatkowo podkreślić, że art. 153 Ppsa pełni szczególną rolę w kontekście skuteczności oraz wykonalności orzeczeń sądów administracyjnych. Naruszenie art. 153 Ppsa przez organy administracji pociąga za sobą niebezpieczeństwo ponownego zaskarżenia podjętej decyzji do sądu administracyjnego, unicestwienie bytu prawnego przedmiotowej decyzji oraz konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do istoty sprawy. W ten sposób toczące się postępowanie administracyjne z nieuzasadnionych powodów ulega przedłużeniu. Dlatego art. 153 Ppsa określa taką relację między organem administracyjnym a sądem, która sprowadza się do związania organu oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania, gdzie nie ma miejsca na polemikę organu z oceną prawną i wskazaniami do dalszego postępowania. W dalszej kolejności odnotować należy, że przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowi rozstrzygnięcie organu odwoławczego utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] umarzającą wszczęte wnioskiem inwestora [...] Sp. z o.o. w W. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...] w m. P. przy ul. Hen. H. D. [...]. Mając na uwadze powyższe rozważania należy stwierdzić, że organ II instancji w zaskarżonej decyzji nieprawidłowo zrealizował wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09.05.2012r. sygn. akt IV SA/Po 281/12. Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nakazał SKO w P., by przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy w pierwszej kolejności podjął czynności mające na celu uzyskanie dokumentu wskazującego umocowanie osoby podpisującej odwołanie do działania w imieniu A. sp. z o.o. Następnie, w zależności od zachowania strony postępowania, zobligowano organ do wydania stosownego rozstrzygnięcie. Wskazać należy, że Kolegium podjęło działania zmierzające do realizacji powyższego obowiązku. Mianowicie pismem z dnia 30.09.2013r. m.in. w związku z "wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 maja 2012r., sygn. IV SA/Po 192/12" na podstawie art.64 § 2 Kpa wezwano A. sp. z o.o. "do złożenia dokumentu wskazującego uprawnienie osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania spółki oraz aktualnego odpisu KRS A. sp. z o.o. w terminie 7 dni" od otrzymania tegoż wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.(k.12 akt admin. II instancji) Na powyższe wezwanie SKO w Poznaniu A. sp. z o.o. w dniu 09.10.2013r. złożyła do akt pełnomocnictwo upoważniające E.L. do złożenia odwołania od decyzji Prezydent Miasta Poznania z dnia [...].04.2007r. nr [...] (k.18 akt admin. II instancji) W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przyjął, że skarżąca spółka złożyła dokumenty potwierdzające prawidłowe umocowanie E.L. do złożenia odwołania, co umożliwiło merytoryczne rozpatrzenie odwołania. Było to jednak błędne założenie. Wprawdzie organ odwoławczy poczynił starania zmierzające do uzyskania dokumentu upoważniającego E.L. do złożenia odwołania, a uczestnik postępowania złożył w/w pełnomocnictwo. Jednakże uwadze Kolegium umknęło, że A. sp. z o.o. złożyła do akt pełnomocnictwo upoważniające E.L. do złożenia odwołania od decyzji Prezydent Miasta P. z dnia [...].04.2007r. nr [...]. Tymczasem istotne w niniejszym postępowaniu wznowieniowym było uzyskanie pełnomocnictwa udzielonego E.L. do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] umarzającej wszczęte wnioskiem inwestora [...] Sp. z o.o. w W. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej [...] w m. P. przy ul. Hen. H. D. [...]. To bowiem odwołanie doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji (k.1-7 akt admin. II instancji). Tak więc odwołujący złożył pełnomocnictwo umocowujące E.L. do złożenia odwołania nie od decyzji objętej kontrolowanym odwołaniem, lecz od innej decyzji. Organ odwoławczy nie zauważył, że uczestnik postępowania złożył wadliwe pełnomocnictwo - dotyczące odwołania od innej decyzji niż wydanej w kontrolowanym postępowaniu wznowieniowym decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...]. Tym samym w istocie rzeczy nie zrealizowano prawidłowo wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09.05.2012r. o sygn. IV SA/Po 192/12. A w konsekwencji doprowadzono do ewidentnego naruszenia normy art.153 Ppsa. To z kolei stanowi inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Wyjaśnienie tej kwestii determinuje bowiem ocenę, czy przedmiotowe odwołanie zostało złożone w prawidłowy sposób w sensie formalnym. Według art.32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika, chybże charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art.33 § 2 Kpa pełnomocnictwo powinno być udzielane na piśmie lub zgłoszone do protokołu. W myśl zaś art.33 § 3 zd. 1 Kpa pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. W rozpatrywanym przypadku odwołująca do chwili obecnej nie złożyła prawidłowego pełnomocnictwa udzielonego jej pracownikowi do złożenia przedmiotowego odwołania. Podkreślić należy, że pismo z dnia 30.09.2013r. wzywające A. sp. z o.o. "do złożenia dokumentu wskazującego uprawnienie osoby podpisującej odwołanie do reprezentowania spółki oraz aktualnego odpisu KRS A. sp. z o.o. w terminie 7 dni" zostało sformułowane nieprecyzyjnie. Nie wskazano bowiem w nim jasno i jednoznacznie (mimo, że było to możliwe) o jakie odwołanie chodzi, a jedynie podano, że wezwanie do wykonania tego obowiązku jest m.in. w związku z "wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09 maja 2012r., sygn. IV SA/Po 192/12". Wobec powyższego sformułowania zobligowany podmiot mógł nie rozumieć jakiego odwołania w istocie rzeczy dotyczy wspomniane wezwanie i błędnie je zrozumieć, co zresztą miało miejsce i skutkowało złożeniem wadliwego pełnomocnictwa. Wskazać należy, że to rolą organu było wykonanie zaleceń sądu administracyjnego, a jednocześnie takie sformułowanie wezwania wystosowanego w ramach realizacji nałożonego przez sąd administracyjny obowiązku, by strona (uczestnik postępowania) nie miał żadnych wątpliwości co do tego, czego oczekuje od niego organ administracji. W myśl bowiem art.8 Kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a zgodnie z art.9 Kpa organy są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, a także czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa. Powyższe obowiązki organu administracji miały tym większe znaczenie w rozpoznawanej sprawie z uwagi na fakt, że A. sp. z o.o. w niniejszym postępowaniu nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono w pkt III sentencji w oparciu o art. 200 Ppsa. Uwzględnienie skargi czyniło koniecznym orzeczenie z urzędu o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 Ppsa). Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy w pierwszej kolejności podejmie prawidłowe czynności mające na celu uzyskanie dokumentu wskazującego umocowanie osoby podpisującej odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] (E.L.) do działania w imieniu spółki. Następnie, w zależności od zachowania strony postępowania, organ do wyda stosowne rozstrzygnięcie.