IV SA/Po 590/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Maciej Busz Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stawu ziemnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (dalej: "WINB" bądź "organ II instancji") – wskazując w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 1, art. 123 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Środzie Wielkopolskiej (dalej: "PINB" bądź "organ I instancji") z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania na wniosek M. N., I.M., R. D., J. P., M. P., A. M. w sprawie budowy stawu ziemnego na działce nr [...] w [...], gm. [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] grudnia 2014 r. wpłynął do organu I instancji wniosek (z [...] listopada 2014 r.) M. N., I.M., R. D., J. P., M. P., A. M. o wszczęcie postępowania w sprawie samowoli budowlanej w związku z wybudowaniem przez R. M. na działce nr [...] w [...], gm. [...] stawu ziemnego niezgodnie z lokalizacją określoną w operacie wodnoprawnym. W trakcie czynności wyjaśniających ustalono, że Starosta Średzki decyzją z [...] października 2005 r. sygn. [...] udzielił E. i R. M. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego – stawu ziemnego na przedmiotowej działce zgodnie z operatem wodnoprawnym. Ponadto prowadzone było postępowanie z wniosku rolników wsi [...] w sprawie odtworzenia rowu melioracyjnego na ww. działce. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji z [...] marca 2015 r. sygn. [...], którą odmówiono nałożenia na I. i R. R. obowiązku odbudowy rowu melioracyjnego na działce nr ewid. [...] w [...], gm. [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. PINB wezwał M. N. o wykazanie przysługującego mu interesu prawnego w zgłoszonej sprawie. W odpowiedzi M. N. wskazał, że jest Wnioskodawcą, ponieważ bezprawne działania R. M. spowodowały naruszenie jego praw ustawowych przez naruszenie przepisów prawa wodnego, budowlanego, cywilnego oraz postępowania administracyjnego, w związku z czym od kilku lat ponosi on znaczne straty materialne. Ponadto wskazał, że jego działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...], na której został zbudowany staw. W dniu [...] marca 2015 r. PINB dokonał kontroli nieruchomości o nr ew. [...] w [...], której obecnie właścicielami są I. i R. R. Przywołanym na wstępie postanowieniem z [...] kwietnia 2015 r. PINB – wskazując w podstawie prawnej na art. 61a k.p.a. odmówił wszczęcia postepowania na wniosek, M. N., I.M., R. D., J. P., M. P., A. M. w sprawie budowy stawu ziemnego na ww. działce. W uzasadnieniu wskazano, że oceniając legitymację Wnioskodawców w oparciu o art. 28 k.p.a., art. 3 pkt 20 oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm., dalej w skrócie: "pr. bud.") a także uwzględniając indywidualne cechy obiektu, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, należało stwierdzić, że brak jest konkretnego przepisu prawa powodującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu przez Wnioskodawców z nieruchomości. Organ I instancji wskazał, że staw ziemny nie powoduje ograniczeń, zagrożeń oraz uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości należących do Wnioskodawców. Nie posiadają oni w niniejszej sprawie interesu prawnego z uwagi na brak normy publicznoprawnej, z której wynikałyby bezpośrednio dla nich określone prawa lub obowiązki w postępowaniu administracyjnym. Dalej PINB wyjaśnił, że wymiary i lokalizacja zbudowanego stawu nie dają podstaw do wszczęcia postępowania w trybie określonym w art. 136 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm., dalej w skrócie: "p.w."), ponieważ cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego nie jest decyzją obligatoryjną, ale uznaniową, a sam fakt wykonania urządzenia wodnego niezgodnie z warunkami pozwolenia wodnoprawnego nie musi stanowić podstawy do cofnięcia tego pozwolenia. Organ I instancji podkreślił, że z oświadczeń H. R. - upoważnionego przez właściciela działek nr [...] i [...], jak i R. M. -inwestora budowy stawu i właściciela działki nr [...] do roku 2013, wynika iż pobudowany staw nie wpływa negatywnie na sąsiednie działki, wręcz przeciwnie, zbiera wodę z okolicznych łąk z uwagi na lokalizację w miejscu największego zaniżenia działki. Od opisanego postanowienia zażalenie wnieśli M. N., I. M., R. D., J. P., M. P., A.M., zarzucając naruszenie: 1) art. 28 i art. 73 § 1 k.p.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że strona skarżąca nie jest stroną w postępowaniu w sprawie legalności budowy stawu na w/w. działce nr [...] oraz na pozbawieniu strony skarżącej możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności zapoznania się z aktami sprawy, uczestniczenia w wizji lokalnej i składania wniosków dowodowych; 2) art. 61a k.p.a. polegające na odmowie wszczęcia postępowania, mimo, iż żądanie dotyczy sprawy samowoli budowlanej i postępowanie powinno zostać wszczęte z urzędu; 3) art. 62 p.w. w zw. z art. 63, art. 64 b, art.65 , art.9 ust. 1 pkt 19 lit. c p.w. polegające na odmowie wszczęcia postępowania, mimo stwierdzenia przez organ faktu wybudowania stawu bez pozwolenia na budowę i niezgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, z równoczesnym zniszczeniem odcinka rowu melioracyjnego. Opisanym na wstępie postanowieniem z [...] czerwca 2015 r. WWINB utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Skarżący nie mają interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postepowania w sprawie budowy stawu na ww. działce. Ponadto podkreślił, że staw znajduje się w znacznej odległości od działek Skarżących, co powoduje że roboty budowlane polegające na budowie stawu i sam obiekt nie powoduje zagrożeń i ograniczeń w korzystaniu i zagospodarowaniu działek Skarżących. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego zasypania rowu melioracyjnego podczas budowy stawu organ wyjaśnił, że niniejsza sprawa nie dotyczy zniszczenia rowu melioracyjnego, zmiany stosunków wodnych na gruncie, czy kwestii korzystania z wód, lecz budowy stawu ziemnego. Ponadto WWINB wskazał, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w zakresie rozstrzygania spraw na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 2001r. - Prawo wodne. W sprawie odtworzenia rowu melioracyjnego toczy się odrębne postępowanie przed Starostą Średzkim, w którym Skarżący są stronami i mogą dochodzić swoich praw wynikających z ich interesu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję WWINB, skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 28 i 73 § 1 k.p.a. oraz art. 2 i art. 28 ust. 2 pr. bud. polegające na przyjęciu, że Skarżący nie są stroną niniejszego postępowania oraz na pozbawieniu ich możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy wbrew twierdzeniom organów obu instancji, art. 28 ust. 2 pr. bud. jako norma wyjątkowa dotyczy wyłącznie postepowania w sprawach o pozwolenie na budowę i to przed rozpoczęciem robót, a nie w sprawach dotyczących samowoli budowlanej; 2) art. 28 k.p.a. i art. 28 ust. 2 pr. bud., w związku z art. 31, art. 34 i art. 70 p.w. polegające na uznaniu, że Skarżący nie są stroną niniejszego postępowania z uwagi na brak interesu prawnego, gdy na podstawie ww. przepisów są oni uprawnieni do korzystania z nawadniania i odprowadzania wody ze swoich pól uprawnych do rowu melioracyjnego, na którym staw miał zostać zrealizowany, a w wyniku działań Inwestora polegających na zmianie lokalizacji stawu i zasypania rowu, zostali tego prawa pozbawieni; 3) art. 28 w zw. z art. 61 k.p.a. w zw. z art. 18 i art. 36a oraz art. 48, art. 49b, art. 50 pr. bud. oraz art. 63 p.w. polegające na odmowie wszczęcia postępowania z udziałem Skarżących mimo, że sprawa dotyczy samowoli budowlanej, w związku z czym wszczęcie postępowania jest obligatoryjne i wymaga szczegółowego sprawdzenia, czy wykonanie obiektu nie narusza obowiązujących przepisów, w tym również ustawowych uprawnień Skarżących oraz czy i w jaki sposób istotne odstąpienie od realizacji projektu wpływa na grunty sąsiednie; 4) art. 2 ust. 2 pr. bud., w zw. z art. 63, art. 64, art. 65, art. 9 ust. 1 pkt 19 lit. c p.w., polegające na bezpodstawnym wykluczeniu Skarżących z postępowania administracyjnego, mimo stwierdzenia samowoli budowlanej, w wyniku której inwestor zniszczył odcinek rowu melioracyjnego, co zmienia stan wód na gruntach sąsiednich, w tym również na gruntach skarżących, które znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu objętego decyzją pozwolenia wodnoprawnego; 5) art. 29 i art. 73 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 63 p.w. polegające na nie sprawdzeniu przez organ, czy wskutek samowolnej realizacji inwestycji przez właściciela działki nr [...] i istotnego odstąpienia przez niego od warunków pozwolenia wodnoprawnego nie nastąpiła zmiana stanu wody i w jaki sposób zmiana ta wpływa na grunty Skarżących; 6) art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 i art. 107 k.p.a. polegające na niedostatecznym zbadaniu przez organy obu instancji stanu faktycznego i całkowitym pominięciu okoliczności, argumentacji, zarzutów i wyjaśnień złożonych przez skarżących, co miało istotny wpływ na zaskarżone orzeczenie. Z powołaniem się na te zarzuty Skarżący wnieśli o wyznaczenie rozprawy z ich udziałem i o uchylenie zaskarżonego postanowienia WWINB z [...] czerwca 2015 r. oraz postanowienia je poprzedzającego PINB z [...] kwietnia 2015 r. w całości, uznanie Skarżących za stronę postepowania i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z [...] listopada 2015 r. odrzucił skargę I. M., R. D., J. P., M. P. i A.M. z powodu braku uiszczenia w terminie wpisu sądowego. W wyznaczonym terminie wpis uiścił jedynie M. N.. Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2016 r. pełnomocnik Skarżącego złożyła do akt decyzję Starosty Średzkiego z [...]grudnia 2015 r. Podtrzymała zarzuty podniesione w skardze i wskazała, że staw ziemny miał być stawem przepływowym powiązanym z rowem melioracyjnym, który wpływa na sąsiednie nieruchomości uczestników i na tym skarżący opiera swój interes prawny. Ponadto pełnomocnik wniosła o zasadzenie kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia WWINB – którego przedmiotem była orzeczona na podstawie art. 61a k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego związanego, zdaniem Skarżącego, z samowolnym wybudowaniem stawu ziemnego, ponieważ niezgodnie z lokalizacją określoną w operacie wodnoprawnym – Sąd nie dopatrzył się przy wydaniu tego postanowienia naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością jego uchylenia albo stwierdzenia nieważności, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. Przywołany art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie to, zgodnie z art. 61a § 2 k.p.a., służy zażalenie. Jak z powyższego wynika, ustawodawca wprowadził w art. 61a § 1 k.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą – zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały wprawdzie w cytowanym przepisie skonkretyzowane, jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczą one sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (zob. wyrok NSA z 07.02.2014 r., I OSK 2159/12, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Również w odniesieniu do pierwszej z wymienionych przesłanek odmowy wszczęcia postępowania – tj. gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną – należy stwierdzić, że przesłanka ta obejmuje jedynie przypadki, gdy okoliczność braku przymiotu strony wnioskodawcy ma charakter oczywisty. Stanowisko takie jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym podkreśla się, że art. 61a § 1 k.p.a. ma zastosowanie, jeżeli z żądania wszczęcia postępowania wynika w sposób oczywisty, iż podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego, którego mogłoby dotyczyć postępowanie. Natomiast gdy ustalenie istnienia interesu prawnego bądź związków takiego interesu z postępowaniem, którego wszczęcia domaga się żądający, wymaga dokonania złożonego procesu wykładni czy podjęcia określonych czynności, to mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania administracyjnego. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty (por. wyroki NSA: z 18.11.2014 r., II OSK 1045/13; z 07.11.2014 r., II OSK 983/13; z 19.09.2014 r., II OSK 641/13; z 30.06.2014 r., II OSK 150/13; z 25.02.2014 r., II OSK 2271/12 – CBOSA). Także w doktrynie wskazuje się, że odmowę wszczęcia postępowania administracyjnego, uzasadnioną wniesieniem żądania przez osobę niebędącą stroną, odnieść należy wyłącznie do przypadku, gdy brak interesu prawnego oznaczonej osoby będzie spełniał cechę braku oczywistego, tzn. osoby tej w sposób jednoznaczny nie będzie można uznać za stronę w żądanym postępowaniu. Oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo będzie wynikać już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo zostanie stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. (zob. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 188). Podzielając przywołane wyżej poglądy orzecznictwa i doktryny, należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie Skarżący powoływał się na własny interes prawny mający go legitymować do udziału w postępowaniu, który wywodził z faktu, że nieruchomość (działka nr [...]), której jest dzierżawcą znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości Inwestora (działka nr [...]), na której usytuowany jest staw ziemny, wybudowany, zdaniem skarżącego, niezgodnie z lokalizacją określoną w operacie wodnoprawnym. Skarżący wskazał przy tym ogólnikowo, że bezprawne działania Inwestora oraz zaniechanie obowiązków kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego spowodowały naruszenie szeregu przepisów prawa wodnego, budowlanego, cywilnego oraz administracyjnego, co powoduje, że od kilku lat ponosi znaczne straty materialne. Jest poza sporem, że oceny legitymacji procesowej strony w postępowaniu naprawczym dotyczącym wyżej zarzucanej postaci samowoli należy dokonywać na podstawie przepisu art. 28 k.p.a. – w myśl którego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek – ponieważ art. 28 ust. 2 pr. bud. stanowi lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a. i może mieć wyłącznie zastosowanie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę (por.: wyrok NSA z 23.04.2009 r., II OSK 616/08; wyrok NSA z 23.10.2014 r., II OSK 923/13; wyrok WSA z 23.07.2013 r., VII SA/Wa 164/13; wyrok WSA z 22.05.2013 r., II SA/Po 348/13 – CBOSA). Na gruncie art. 28 k.p.a. nie ulega zaś wątpliwości, że źródłem interesu prawnego, o jakim mowa w tym przepisie, mogą być także przepisy prawa cywilnego, w tym zwłaszcza dotyczące prawa własności, jak art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 z późn. zm.; dalej w skrócie: "k.c."). Potwierdza to orzecznictwo NSA, w którym wskazuje się, że interes prawny w postępowaniu naprawczym może wynikać już z samego faktu znajdowania się nieruchomości danego podmiotu w obszarze oddziaływania, który to obszar z reguły dotyczy sąsiednich nieruchomości (zob. wyrok NSA z 23.10.2014 r., II OSK 923/13, CBOSA; por. też wyrok NSA z 03.12.2014 r., II OSK 1204/13, CBOSA). Powyższe uwagi w stopniu wystarczającym dowodzą braku podstaw do uznania, że Skarżący nie może być stroną postępowania naprawczego, wszczęcia którego zażądał pismem z [...] listopada 2014 r., ponieważ, jak wynika z akt sprawy, w tym z mapy ewidencyjnej gruntów i budynków, działka nr [...], której skarżący jest dzierżawcą, nie graniczy bezpośrednio z działką, na której wybudowany został sporny staw (k. [...] akt adm.). Staw ten usytuowany jest w stosunku do granicy z działką nr ewid. [...]w odległości [...] m. Ponadto staw zlokalizowany na działce nr [...], usytuowany jest w odległości [...] m od działki nr. [...], która stanowi własność I. i R. R. i w odległości [...]m od granicy z działką nr [...], co wynika z mapy ewidencyjnej i protokołu kontroli obiektu budowlanego [...]z [...] marca 2015 r. (k. [...] i k. [...]akt adm.). Zgodnie z powyższym inwestycja ta nie narusza przepisów prawa budowlanego, nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, nie powoduje ograniczeń, zagrożeń oraz uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości Skarżącego. W konsekwencji, organy nadzoru budowlanego, prawidłowo zastosowały art. 61a § 1 k.p.a. W związku z powyższym zarzuty podniesione w skardze, iż organ bezpodstawnie wykluczył Skarżącego z postepowania administracyjnego, mimo stwierdzenia samowoli budowlanej, w wyniku której Inwestor zniszczył odcinek rowu stanowiącego element miejscowego systemu melioracji oraz nie zbadał, czy Inwestor nie odstąpił od warunków wyznaczonych w pozwoleniu wodnoprawnym nie zasługują na uwzględnienie. Jak słusznie zauważył WWINB, niniejsza sprawa nie dotyczyła zniszczenia rowu melioracyjnego i zmiany stosunków wodnych na gruncie, czy kwestii korzystania z wód, na co Skarżący m. in. wskazywał we wniosku o wszczęcie postępowania, lecz samowoli budowlanej w postaci budowy stawu ziemnego i w tym konkretnym przedmiocie skarżący nie mógł zostać uznany za stronę postępowania. W tym miejscu wyjaśnić należy, że organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w kwestii legalizacji urządzenia wodnego wykonanego bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, do którego odnosi się art. 64a prawa wodnego. Konsekwencją braku legalizacji urządzenia wodnego jest nałożenie przez organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego obowiązku likwidacji tego urządzenia. Sytuacja taka ma miejsce, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem o jego legalizację lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego. Brak tej decyzji jest, jak to wyżej wskazano, jedynie konsekwencją niespełnienia przesłanek wskazanych w ust. 2. W takim przypadku organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku. Warunki te i termin winny zostać ustalone w taki sposób, aby likwidacja urządzenia była możliwa do przeprowadzenia (Z. Bukowski. Komentarz do art. 64a ustawy - prawo wodne LEX 2013) Z akt sprawy wynika, że takie postępowanie legalizacyjne zostało wszczęte i decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...]Starosta Średzki nałożył na I.i R.R. obowiązek odtworzenia odcinka rowu na dz. nr [...] w [...], gm. [...], tak aby zachować ciągłość rowu melioracyjnego od granicy z działką nr [...] do przepustu zlokalizowanego pod ulicą Miłosławską (dz. nr [...]W postępowaniu tym Skarżący uznany został za stronę postepowania (k. [...]akt sądowych). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.