IV SA/Po 645/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sąd. WSA Jacek Rejman (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę w całości. Postanowieniem z dnia 16 maja 2025 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej: Inspektor wojewódzki; WWINGiK; organ II instancji), wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.) - dalej: u.d.i.p. stwierdził niedopuszczalność odwołania J. S. (dalej również: skarżący; strona) od pisma (określonego przez skarżącego jako decyzja) Dyrektora Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. (dalej również: Dyrektor PODGiK w P.; organ I instancji) z dnia 16 kwietnia 2025 r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Motywując swoje rozstrzygnięcie, Inspektor wojewódzki wyjaśnił m.in., że pismem z dnia 15 maja 2024 r. Dyrektor Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. udzielił J. S. odpowiedzi na wniosek z dnia 3 maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W udostępnionych kopiach dokumentów organ zanonimizował: informacje dotyczące wykonawcy prac geodezyjnych, dane osób dokonujących weryfikacji wyników zgłoszonych prac geodezyjnych i podpisy osób upoważnionych przez organ, a także dane wykonawcy prac geodezyjnych. Organ wyjaśnił, że udostępnienie materiału zasobu odbywa się odpłatnie w trybie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora PODGiK w P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a także zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku. Pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. Dyrektor PODGiK w P. ponownie rozpatrzył wniosek o udzielenie informacji publicznej poprzez przekazanie żądanych dokumentów, jednakże część udzielanych informacji została zanonimizowana z uwagi na ochronę danych osobowych osób fizycznych. W piśmie z dnia 27 kwietnia 2025 r. [podpisanym i wniesionym 4 maja 2025 r.] skarżący wniósł odwołanie od powyższego pisma Dyrektora PODGiK w P.. Motywując swoje rozstrzygnięcie, Inspektor wojewódzki w uzasadnieniu postanowienia z dnia 16 maja 2025 r. przywołał treść art. 16 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 127 § 1 i art. 129 § 1 i 2 k.p.a., jak też art. 134 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a. Organ II instancji uznał, że skarżący wniósł odwołanie od pisma z dnia 16 kwietnia 2025 r., które jednak nie posiada walorów decyzji administracyjnej, gdyż brak jest przede wszystkim osnowy decyzji. Według Inspektora wojewódzkiego, z treści tego pisma wynika, że organ nie rozstrzygnął w nim o odmowie udzielenia informacji publicznej. W analizowanym piśmie brak jest kategorycznej dyspozycji mogącej nosić znamiona rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy administracyjnej. W podsumowaniu WWINGiK stwierdził, ż skoro pismo z dnia 16 kwietnia 2025 r. nie rozstrzyga w sposób władczy indywidualnej sprawy, to brak jest podstaw do potraktowania tego pisma jako decyzji, a tym samym brak jest podstaw do jego zaskarżenia, a w konsekwencji również jego rozpatrzenia pod względem merytorycznym. Przy takiej argumentacji organ II instancji stwierdził, że w tej sprawie należało na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzić niedopuszczalność odwołania. J. S. w skardze wniesionej na postanowienie WWINGiK zarzucił temu rozstrzygnięciu naruszenie: 1. art. 134 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ II instancji, że zaistniały podstawy do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, podczas gdy pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r. zawiera w istocie rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej (jest to decyzja) i powinno podlegać kontroli przez organ II instancji, a czego organ ten zaniechał; 2. art. 7b ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r., poz. 1151 ze zm.) - dalej: p.g.k. poprzez zaniechanie przez WWINGiK wykonywania funkcji organu II stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej poprzez stwierdzenie niedopuszczalności odwołania; 3. art. 15 k.p.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ II instancji, że od de facto decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej nie przysługuje stronie odwołanie; 4. art. 8 k.p.a. poprzez uznanie, że organ I instancji może dowolnie wybierać formę, w jakiej odmówi udostępnienia informacji publicznej, co organ II instancji niesłusznie usankcjonował jako prawidłowe, odmawiając rozpoznania odwołania; 5. art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez przyjęcie, że pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r. nie stanowiło decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej – a co za tym idzie, organ II instancji poprzez wydanie postanowienia stwierdzająco niedopuszczalność odwołania naruszył prawo skarżącego do kontroli instancyjnej rozstrzygnięcia organu I instancji w toku postępowania administracyjnego, a pośrednio "– odmawiając możliwości złożenia i rozpoznania odwołania (...) wyeliminował rolę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do oceny", czy uzasadnienie przez organ I instancji odmowy udostępnienia informacji publicznej było prawidłowe i właściwie uargumentowane; 6. art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p. poprzez brak wskazania w piśmie Dyrektora PODGiK w P. uzasadnienia, a w szczególności "brak oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji", co powielił organ II instancji; 7. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez celowe przyobleczenie przez Dyrektora PODGiK w P. rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w formę zwykłego pisma", co skutkowało pozbawieniem możliwości kontroli sądowej ewentualnej decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej; 8. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez powołanie się w piśmie z dnia 16 kwietnia 2025 r. przez organ I instancji "jedynie blankietowo na przesłankę »ochrony prywatności i danych osobowych osób fizycznych« dla odmowy udostępnienia informacji publicznej", co jest niezgodne z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 czerwca 2024 r. sygn. akt IV SAB/Po 66/24. Przy tak sformułowanych zarzutach, rozwiniętych i umotywowanych w uzasadnieniu skargi, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Inspektor wojewódzki, ustosunkowując się do zarzutów skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. J. S. w piśmie procesowym z dnia 21 sierpnia 2025 r. odniósł się do stanowiska Inspektora wojewódzkiego i podtrzymał wniesioną skargę w całości, w szczególności wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący podkreślił, że jego zdaniem organ II instancji w pewien sposób również "blokuje" możliwość kontroli swego rozstrzygnięcia o niedopuszczalności odwołania, bowiem organ II instancji pierwotnie nie przekazał treści skargi skarżącego, gdyż przekazał inne załączniki, ale ominął skargę. Dopiero po "upomnieniu" organu przez WSA w Poznaniu organ przesłał treść skargi do Sądu, co w ocenie skarżącego dodatkowo umacnia argumentację skarżącego podniesioną dotychczas w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została z urzędu rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej: p.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia było bowiem postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie. Przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Z kolei według art. 16 § 2 k.p.a. decyzje – a co należy odpowiednio stosować do postanowień (patrz: art. 124 i nast. k.p.a.) – mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego z powodu ich niezgodności z prawem, na zasadach i w trybie określonych w odrębnych ustawach. Natomiast art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy – wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu – nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podkreśla, że kontrola sądowoadministracyjna ograniczona jest do oceny zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności administracyjnej, a nie całokształtu działań organu administracji publicznej w danej sprawie (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt I OSK 1353/23, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też Sąd w niniejszej sprawie oceniał prawidłowość (zasadność) postanowienia WWINGiK z dnia 16 maja 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania J. S. od pisma (określonego przez skarżącego jako decyzja) Dyrektora Dyrektor PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Sąd nie badał zatem przesłanek materialnoprawnych, od których zależałaby sama dopuszczalność udzielenia skarżącemu przez organ I instancji określonych informacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Wobec zwartego w uzasadnieniu skargi stwierdzania, że w ocenie skarżącego "organ I instancji nie wykonał (a w zasadzie w sposób pozorny wykonał)" wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/24, Sąd wyjaśnia, że zwalczaniu przewlekłego i bezczynnego działania organów administracji publicznej służą środki procesowe, o których mowa w art. 149 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. oraz w art. 154 p.p.s.a., w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania czy też skargi na niewykonanie wyroku i wniosku o wymierzenie grzywny (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2025 r. sygn. akt I OSK 2120/21, dostępny jw.). Dlatego też nie mogła odnieść zamierzonego przez stronę skutku argumentacja, że "sprawa, mimo iż formalnie ma za przedmiot stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, w istocie dotyczy bardzo ważkiej kwestii związanej z wykonywaniem przez organy wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w sprawach bezczynności na wnioski o dostęp do informacji publicznej, a dalej dotyczy również tego, czy organy I (a następnie II instancji) mogą »ubierać swoje rozstrzygnięcia o odmowie dostępu do informacji publicznej w takie szaty«, aby próbować eliminować możliwość kontroli tych rozstrzygnięć przez Sądy Administracyjne". Wszystkie te kwestie pozostawały poza granicami sprawy sądowoadministracyjnej. W następnej kolejności Sąd wyjaśnia, że przepis art. 134 k.p.a. w istocie nakazuje organowi odwoławczemu przeprowadzenie wstępnego postępowania wyjaśniającego, polegającego w szczególności na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne. Z kolei stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność, zobowiązuje organ do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 134 k.p.a., a więc postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Nie budzi też żadnych wątpliwości prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że przesłanka niedopuszczalności odwołania jest m.in. spełniona w przypadku, gdy zaskarżony w drodze odwołania akt lub czynność nie jest decyzją administracyjną (patrz np. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2025 r sygn. akt III OSK 427/22, dostępny jw.). Wystąpienie przesłanki negatywnej niedopuszczalności odwołania nakłada na organ odwoławczy obowiązek jej stwierdzenia w formie postanowienia. Przepis art. 134 k.p.a., jako bezwzględnie obowiązująca norma prawna, wskazuje na związany charakter rozstrzygnięcia i nie pozostawiono tu organowi odwoławczemu jakiejkolwiek sfery uznania (por. np. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 699/19 i 27 marca 2024 r. sygn. akt I GSK 388/23, dostępne jw.). Decyzją administracyjną (w znaczeniu materialnym) jest kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli organu administracyjnego, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej jednostki w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne. W znaczeniu procesowym decyzja odnosi się do postępowania administracyjnego, kończy dane postępowanie i rozstrzyga sprawę co do jej istoty. Decyzjami są te akty, które zostały wydane w postępowaniu uregulowanym przepisami proceduralnymi (przede wszystkim Kodeksu postępowania administracyjnego) i odpowiadają – co do swojej formy – wymogom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu zaakceptowany został pogląd, że o tym, czy dany akt jest decyzją nie przesądza jego nazwa, lecz charakter sprawy oraz treść przepisu będącego podstawą działania organu załatwiającego tę sprawę (patrz: poglądy przedstawione w wyroku NSA z dnia 16 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 88/23, dostępnym jw.). W świetle art. 107 § 1 k.p.a. do tych niezbędnych elementów zalicza się: oznaczenie organu, wskazanie adresata, podpis oraz rozstrzygnięcie. Wbrew jednak stanowisku skarżącego, właśnie tego ostatniego koniecznego elementu decyzji, tj. rozstrzygnięcia (art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a.), nie zawiera pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r., skierowane do skarżącego w odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tym bardziej, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej wniosek o udostępnienie informacji, o którym mowa w art. 10 ust. 1 tej ustawy, nie jest wnioskiem wszczynającym postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, który powinien być rozpatrzony decyzją administracyjną. Przepisy dotyczące wydania decyzji administracyjnej odnoszą się wyłącznie do takiego pisma organu, w którym odmowa udostępnienia informacji publicznej zostanie umotywowana przesłankami wskazanymi w art. 5 ust. 1 i 2 lub nastąpi umorzenie postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. – rzecz jasna, pod warunkiem spełnienia pozostałych niezbędnych cech decyzji. Związane jest to z treścią art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w którym zawarto bardzo wąskie odesłanie do stosowania Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając zaś na względzie rozstrzygnięcie oraz rozważania zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/24, należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd w niniejszym składzie podziela przy tym stanowisko ugruntowane w orzecznictwie sadów administracyjnych (patrz: orzeczenia przywołane w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 27 marca 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 169/25, dostępnym jw.), w myśl którego istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu określona w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie – także inne osoby, muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo że opisany stan związania ograniczony jest – co do zasady – tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (zob. np. wyroki NSA z dnia 13 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2164/15 i 11 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 3450/19, dostępne jw.). W świetle powyższych uwag moc wiążąca prawomocnego orzeczenia, określona w przepisie art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów i organów administracji publicznej oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna (tj. kwestia mająca w danej sprawie znaczenie prawne) kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. np. wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 2380/15 i 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 799/20, dostępne jw.). Innymi słowy, choć co do zasady mocą wiążącą objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie, to jednak powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu (zob. np. wyroki NSA z dnia: 30 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 799/20, 25 listopada 2020 r. sygn. II FSK 1935/18, 11 lutego 2021 r. sygn. akt II OSK 3450/19, dostępne jw.). W sprawie o sygn. akt IV SAB/Po 181/24 WSA w Poznaniu ocenił stan faktyczny obejmujący m.in. pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 15 maja 2024 r. znak [...], stwierdzając, że organ udzielił wnioskodawcy żądanych [w piśmie z dnia 3 maja 2024 r.] informacji publicznych na podany przez wnioskodawcę adres ePUAP, czyli przed terminem wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Sąd nie uznał przedmiotowego pisma z dnia 15 maja 2024 r. za decyzję administracyjną rozstrzygającą o odmowie udostępnienia żądanych informacji. Zakwestionowaniu Sądu podlegało natomiast to, że organ w piśmie z dnia 15 maja 2024 r. w żaden sposób nie wyjaśnił wnioskodawcy, dlaczego zakrył pod czarnymi kwadratami m.in. takie informacje jak: nazwa i adres wykonawcy prac geodezyjnych, jego podpis czy adres poczty e-mail. Sąd podniósł, że organ nie powołał się również na żadne wyłączenie, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, które usprawiedliwiałoby nieujawnienie takich informacji, jak dane osoby dokonującej weryfikacji czy data i podpis organu lub i osoby upoważnionej przez organ. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że kolejne pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietna 2025 r. znak [...] w sprawie określonej jako "Rozpoznanie wniosku w oparciu o prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 19 lutego 2025 r. – udostępnienie informacji publicznej dot. zgłoszenia prac geodezyjnych o identyfikatorze [...] oraz dokumentów z nim powiązanych" w swej istocie stanowi takie samo "pismo udostępniające informację publiczną", jak wcześniejsze pismo z dnia 15 maja 2024 r., z tą różnicą, że w części wstępnej i wyjaśniającej nawiązuje do wyroku WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 181/24. W pkt "Ad.1a" i "Ad.1b" dodano wyjaśnienie, że "z uwagi na ochronę prywatności danych osobowych osób fizycznych udostępniono częściowo zanonimizowaną (...)". W pozostałym zakresie treść pisma z dnia 16 kwietnia 2025 r. pokrywa się z treścią pisma z dnia 15 maja 2024 r. (zaktualizowano oznaczenie przywołanych aktów prawnych). W niniejszej sprawie nie może zatem być mowy o tym, że pismo Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r., od którego skarżący wniósł odwołanie, stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. i zawiera konieczne elementy decyzji, wskazane w art. 107 § 1 k.p.a. Pismo to – w porównaniu względem wcześniejszego pisma z dnia 15 maja 2024 r. – nie zawiera żadnych takich treści, które pozwalałyby odmiennie ocenić jego charakter. W ocenie Sądu sporne pismo stanowiło informację (z wyjaśnieniem przyczyn podjętych przez organ czynności anonimizacyjnych) w ramach czynności materialno-technicznej udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego, która nie jest decyzją administracyjną, a w konsekwencji nie przysługuje od niego odwołanie jako środek zaskarżenia. W takiej sytuacji stanowisko Inspektora wojewódzkiego jest w pełni trafne, a zastosowanie art. 134 k.p.a. całkowicie zasadne. Podsumowując wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że zaskarżone rozstrzygnięcie procesowe WWINGiK znajduje swoje umocowanie w przywołanym wcześniej przepisie art. 134 k.p.a. Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od powyższego pisma organu I instancji z dnia 16 kwietnia 2025 r. jest prawidłowe. Na koniec tej części rozważań Sąd jeszcze raz podkreśla, że te wszystkie kwestie, które nie dotyczą prawidłowości zastosowania w sprawie przez organ II instancji przepisu art. 134 k.p.a., leżą poza granicami niniejszej prawy i nie mogły być wiążąco rozstrzygnięte przez Sąd w sprawie ze skargi na postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od pisma Dyrektora PODGiK w P. z dnia 16 kwietnia 2025 r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Dotyczy to w szczególności zarzutów odnoszących się do art. 5 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Organ II instancji nie naruszył też innych przepisów postępowania, jak w szczególności: zasady legalizmu i prawdy obiektywnej (art. 6 i art. 7 k.p.a.) w powiązaniu z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zasady prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), zasady przekonywania, tj. wyjaśniania przesłanek podjętych rozstrzygnięć (art. 11 k.p.a.), znajdujących zastosowanie w sprawie w powiązaniu z art. 124, art. 125 § 1 i 3 oraz art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a. Po stronie organu odwoławczego nie doszło również przepisów kompetencyjnych, jak art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.k. w związku z art. 15 k.p.a. Skoro Sąd nie stwierdził podstaw do podważenia prawidłowości zaskarżonego postanowienia, to nie wystąpiły przesłanki do jego uchylenia. W takiej zaś sytuacji skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.