IV SA/Po 691/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...]1 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia B. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "Ppsa"), zgodnie z którym wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 Ppsa, w myśl którego są to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji art. 61 § 3 Ppsa wynika, iż na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu oraz innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem którego uzupełnienia winien żądać sąd. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności Ppsa nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienia NSA z: 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07; 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II FZ 536/10; 1 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 17/11; 8 października 2013 r., sygn. akt II OZ 839/13; 13 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OZ 779/09; 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1101/09; 6 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 341/14; 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II GZ 177/08; 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 345/10 i sygn. akt II GZ 346/10; 29 listopada 2010 r., sygn. akt II GZ 337/10; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). W przedmiotowej sprawie skarżący poza złożeniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i lakonicznym stwierdzeniem, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę nie zawarł żadnych argumentów uzasadniających powyższe twierdzenie. W tym miejscu wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, że przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe bądź też będzie znacznie utrudnione przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W niniejszej sprawie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy przyznającą R. P. świadczenie z funduszu alimentacyjnego. Utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu pierwszoinstancyjnego powoduje, iż decyzja ta jest ostateczna i wywołuje skutki prawne w niej określone, co oznacza, że osoba wskazana w tej decyzji będzie uprawniono do otrzymania świadczenia alimentacyjnego. W tym miejscu wskazać jednak należy, iż sama wypłata świadczenia z funduszu alimentacyjnego nie oznacza, że kwota wypłaconego świadczenia nie będzie mogła zostać zwrócona. Wskazać również należy, iż w razie uchylenia zaskarżonej decyzji podmiotem zobowiązanym do zwrotu wypłaconego świadczenie będzie osoba wskazana w decyzji, a nie skarżący. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. art. 61 § 3 i 5 Ppsa orzekł jak w sentencji.