IV SA/Po 698/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Sebastian Michalski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi B. W. na uchwałę Rady Miasta Poznania z dnia 27 maja 2025 r. nr XIX/353/IX/2025 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald Południe w rejonie ulic Obozowej i Słonecznej" w Poznaniu oddala skargę w całości. Rada Miasta Poznania, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm. – dalej u.s.g.) i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm. - dalej u.p.z.p.), podjęła w dniu 27 maja 2025 r. uchwałę Nr XIX/353/IX/2025 w sprawie w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald Południe w rejonie ulic Obozowej i Słonecznej" w Poznaniu (Dz. Urz. Woj. Wielk. z 2025 r. poz. 4930 – dalej m.p.z.p.). B.W. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą uchwałę w części w jakiej reguluje sposób zagospodarowania przestrzennego działek ewidencyjnych nr 306401_1.0039.AR_23.131 oraz 306401_1.0039.AR_23.124/2. Skarżąca zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego: . § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm. – dalej rozporządzenie) poprzez wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy w sposób sprzeczny z tym przepisem, pozwalające na budowę w odległości mniejszej niż minimum dopuszczane przez przepisy prawa, . art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1292 – dalej ustawa o ochronie zabytków) poprzez naruszenie zasad ochrony terenu uznanego za chroniony układ urbanistyczno-architektoniczny, . art. 72 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2021 r. Prawo ochrony środowiska (j.t. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 – dalej p.o.ś.) poprzez zezwolenie na naruszenie panującej równowagi przyrodniczej. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów proceduralnych, które wpłynęło na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i uchwalenie m.p.z.p. sprzecznego ze Studium, co w konsekwencji doprowadziło do dopuszczenia nadmiernego zagęszczenia zabudowy, podziału działek poniżej ustalonego minimum powierzchni i zbyt niskiego parametru powierzchni biologicznie czynnej. Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa oraz uchylenie uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wykazując interes prawny we wniesieniu skargi, skarżąca wskazała, że jest właścicielką nieruchomości położonej na terenie objętym m.p.z.p., a regulacje w nim zawarte naruszają jej prawo własności, m.in. poprzez dopuszczenie budowy budynków w odległości mniejszej od granic jej nieruchomości, niż przewidziana przepisami prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że m.p.z.p. jest niezgodny ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Poznania" (uchwała Nr LXXXVIII/1670/VIII/2023 Rady Miasta Poznania z dnia 11 lipca 2023 r.). Zgodnie z postanowieniem Studium (s. 149, rozdział 4.3 pkt 9), minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej określono jako 1 000 m2 dla zabudowy wolno stojącej. Tymczasem w § 9 pkt 8 lit. c m.p.z.p. powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych dla terenu 12MN określono na 400 m2. Niezgodność ta narusza interes prawny skarżącej, albowiem w trakcie procedury uchwalania i wprowadzania zmian do projektu m.p.z.p. zmieniono z 6MN na 12MN klasyfikację terenu, na którym położone są działki skarżącej i działka sąsiednia, co powoduje dopuszczalność podziału działek na znacznie mniejsze, a w konsekwencji na dopuszczalność znacznie intensywniejszej zabudowy. Dalej wskazano, że zgodnie ze Studium (s. 149, rozdział 4.3 pkt 9), udział minimalnej powierzchni biologicznie czynnej działki budowlanej określa się na 60% dla zabudowy wolno stojącej. Natomiast w § 9 pkt 5 lit. c m.p.z.p. powierzchnię dla terenów 12MN określono na 35%. Także ta zmiana narusza interes prawny skarżącej ze względu na dopuszczalność znacznie intensywniejszej zabudowy na działce sąsiedniej oraz zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej. Może to skutkować nie tylko zmniejszeniem obszaru zieleni, ale także wzrostem ryzyka zalania nieruchomości podczas ulewnych opadów deszczu. Dalej wskazano, że w Studium (s. 149, rozdział 4.3 pkt 9) ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy działki budowlanej: na 25% dla zabudowy wolno stojącej. Natomiast w § 9 pkt 3 lit. f m.p.z.p. powierzchnię dla terenów 12MN określono na 40%. Zmiana m.p.z.p. narusza interes prawny skarżącej ze względu na dopuszczalność znacznie intensywniejszej zabudowy na działce sąsiedniej. Skarżąca wskazała, że szczegółowe rozwiązania zawarte w m.p.z.p. dla działek nr 131 i nr 124/2, dotyczące linii zabudowy naruszają przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym nie ma możliwości zbudowania budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki. Jak wskazała skarżąca, w m.p.z.p. wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy po obrysie granic działek 131 i 124/2, co daje rezultat taki, jakby były one jedną nieruchomością, jedną działką ewidencyjną. Od strony działki nr 124/2 nie wprowadzono bowiem żadnych nieprzekraczalnych linii zabudowy. W konsekwencji zgodna z uchwalonym m.p.z.p. byłaby budowa nowego budynku w ostrej granicy działek 131 i 124/2. W związku z powyższym skarżąca stoi na stanowisku, że Plan narusza przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych. Skarżąca wskazała również, że uchwalona treść planu pozwala na budowę nowego budynku na działce nr 131 i to zarówno w ten sposób, że wydzieli się nową działkę z działki 131, jak i bez jej podziału. W jej ocenie budowa taka byłaby możliwa nie tylko z uwagi na zmianę linii zabudowy, ale także za względu na zmianę kwalifikacji terenów zielonych znajdujących się na działce nr 131. W porównaniu z projektem w ostatecznie uchwalonym m.p.z.p. zmieniono kwalifikację znacznej części obszaru działki nr 131 z "terenu zieleni urządzonej" (strefa zieleni) na "strefę obniżenia wysokości zabudowy", nie przewidując w ogóle zieleni na tym obszarze. Zmiana ta jest sprzeczna z dotychczasową koncepcją ochrony tego terenu, podlegającego zgodnie z decyzją nr A239 pieczy Konserwatora Zabytków. Zgodnie z treścią decyzji nr A239 ochronie podlega zespół architektoniczno-urbanistyczny, a w szczególności założenie parkowo-willowe. Nie ulega wątpliwości, że dopuszczenie budowy nowych, wysokich budynków oraz likwidacja istniejących ogrodów, terenów zieleni, jest niezgodna z koncepcją ładu przestrzennego w tym rejonie. Dodatkowo należy podnieść, że budynek przy ul. Słonecznej 5A jest zabytkowym budynkiem chronionym planem. W jego pobliżu nie powinny być lokowane nowe, duże budynki, zmieniającego jego perspektywę architektoniczną. Wobec powyższego, zdaniem skarżącej, uchwalony m.p.z.p. jest sprzeczny z prawomocną decyzją nr A239 oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków. Nie ulega zaś wątpliwości, że uchwalenie planu, zgodnie z którym możliwa jest budowa nowego, dużego budynku w miejscu urządzonej zieleni zmieni istniejący układ urbanistyczny, który jest pod ochroną prawa. W ocenie skarżącej m.p.z.p. pozwala na zniszczenie strefy zieleni istniejącej na działce nr 131 i w tym zakresie jest sprzeczny z art. 72 ust. 2 p.o.ś. Co więcej zachodzi sprzeczność pomiędzy częścią tekstową a graficzną Planu. Jak wynika z § 5 pkt 2 tekstu uchwały, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustala się zachowanie i uzupełnienie istniejących drzew i krzewów, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania zieleni w strefach zieleni (wskazanych na rysunku planu). Skoro zatem na działce nr 131 istnieje strefa zieleni (co prawidłowo odnotowano w pierwotnym projekcie Planu znaczonym jako OU 10.2024), a ostatecznie uchwalona wersja Planu pozwala na zabudowanie, zniszczenie tej strefy zieleni, to zachodzi sprzeczność pomiędzy normą zawartą w § 5 pkt 2 tekstu uchwały (nakazującą ochronę stref zieleni) a częścią graficzną zezwalającą na zniszczenie strefy zieleni na działce nr 131. Skarżąca zgłosiła również uwagi do przebiegu procedury uchwalania m.p.z.p., wskazując, że pomimo uzyskania podczas konsultacji publicznych większości głosów mieszkańców opowiadających się za utrzymaniem dotychczasowego ładu przestrzennego i gwarancjami jego ochrony, do projektu m.p.z.p. wprowadzono zmiany sprzeczne z głosami uzyskanymi podczas debaty publicznej. Zdaniem skarżącej na terenie objętym m.p.z.p. przez szereg dziesięcioleci ukształtowała się linia orzecznicza organów administracji, zgodnie z którą - dla ochrony tego terenu - przyjęto następujące zasady: jedna działka - jeden budynek, "zakaz zagęszczania zabudowy, zakaz podziału działek poniżej 800 m2 i ochronę istniejącej zieleni, co był wprowadzone i przestrzegane tak przez Konserwatora Zabytków, jak i przez Miejską Pracownię Urbanistyczną. Na potwierdzenie powyższego skarżąca wskazała, że w 2019 r. złożyła wniosek o pozwolenie na wycięcie jednego drzewa na terenie swojej posesji, lecz pismem z dnia 21 czerwca 2019 r. nr MKZ-XI.4125.60.2019 Miejski Konserwator Zabytków negatywnie zaopiniował ten wniosek. Uzasadniając swoje stanowisko, Konserwator Zabytków powołał się na obowiązujący na tym terenie stan prawny wskazując, że obszar ten stanowi trzon historycznego Grunwaldu po południowej stronie ulicy Grunwaldzkiej, a dziś znajduje się pod ochroną Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dla najcenniejszych obszarów miasta Poznania. Przedmiotem ochrony jest zachowana na Grunwaldzie do dziś koncepcja Miasta - Ogrodu, czyli posadowienia budynków wolnostojących w ogrodach jako założenie urbanistyczne. Skoro zatem zmiana m.p.z.p. (w porównaniu projektem z oznaczonym jako OU 10.2024) polega na stworzeniu możliwości usunięcia zieleni, to Konserwator Zabytków winien był podjąć czynności co najmniej w celu ustalenia, jakie rośliny mają zostać zniszczone na skutek zmiany treści Planu. Jak wynika bowiem z art. 83c ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu jest zobowiązany do przeprowadzenia oględzin, przeprowadzenia inwentaryzacji rosnących tam roślin. Miejski Konserwator Zabytków nie podjął jednak żadnych czynności w tej sprawie, o czym skarżąca została poinformowana pismem z 9 maja 2025 r., w którym stwierdza się, że po wprowadzeniu zmian do projektu Planu został on "przekazany do ponownego uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków. W terminie do dnia 15 kwietnia 2025 r. uzgodnienie nie zostało przedstawione, co zgodnie z art. 25 ust. 2 ww. ustawy oznacza, iż projekt uważa się za uzgodniony". Skarżąca stoi na stanowisku, że poprzez zaniechanie oględzin przeprowadzenia inwentaryzacji roślin rosnących w ogrodzie przy ul. Słonecznej 5A doszło w procedurze uchwalania m.p.z.p. do naruszenia art. 83c ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Podkreślić należy, że praktycznie cały niezabudowany obszar posesji przy ul. Słonecznej 5A jest pokryty zielenią, w ogrodzie tym jest wiele cennych roślin, między innymi świerk o obwodzie pnia około 140 cm. Powyższe fakty świadczy o tym, że istnieje sprzeczność pomiędzy treścią § 5 ust. 2 tekstu uchwały (nakazującą ochronę stref zieleni) a częścią graficzną zezwalającą na likwidację strefy zieleni na działce nr 131. Rada Miasta Poznania w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i przeprowadzenie rozprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego w kontekście przedmiotowej sprawy wskazano, iż Plan obejmuje tereny o wykształconej strukturze przestrzennej i minimalnym potencjale dla powstawania nowej zabudowy. Wyrażony przez skarżącą sprzeciw względem możliwości podziału działki nr 131 i zabudowy nowo powstałej działki jest o tyle niezrozumiały, iż działka skarżącej i zabudowa na niej powstała dokładnie w ten sam sposób jak zamierza to przeprowadzić właściciel działki nr 131. Należąca do skarżącej działka nr 124/2 powstała bowiem na skutek podziału działki nr 124 (znajdującej się niegdyś na rogu ul. Słonecznej i Obronnej). Działka nr 124 posiadała analogiczną lokalizację w ramach kwartału i powierzchnię co działka nr 131. Układ zabudowy omawianego kwartału został zmieniony poprzez wydzielenie działki nr 124/2 (działki skarżącej), na której dopuszczono zabudowę wiele lat temu. Zakaz zastosowania podobnego zabiegu na działce nr 131 stanowiłby naruszenie zasady równości, a także zasady proporcjonalności, gdyż ograniczenie takie nie stanowiłoby realizacji celu publicznego. Zatem obie zasady nie zostały naruszone przez takie ukształtowanie zapisów Planu, które kwestionuje skarżąca. Wskazano przy tym, że kwestionowane przez skarżącą przeznaczenie działki nr 131 ukształtowało się po rozpatrzeniu przez Prezydenta Miasta Poznania uwag złożonych w trakcie konsultacji społecznych, które były prowadzone od 24 stycznia 2025 r. do 21 lutego 2025 r. Właściciel spornej działki nr 131 złożył uwagę do projektu Planu, w której wniósł o umożliwienie realizacji zabudowy na dotychczas niezabudowanej części swojej działki, podając oczekiwane parametry zabudowy i zagospodarowania działki. Do swojej uwagi właściciel załączył: 1. wydane dla działki nr 131 pozwolenie Nr 897/2022 Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia 14 września 2022 r. na podział zabytku nieruchomego (MKZ-X.4125.5.151.2022.K); 2. postanowienie Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego [...] z dnia 19 grudnia 2022 r. (ZG-AGP.5040.386.2022) pozytywnie opiniujące proponowany przez właściciela działki nr 131 jej podział. Uwaga właściciela działki nr 131 została przez Prezydenta uwzględniona, co skutkowało opisaną przez skarżącą zmianą projektu Planu. Po wprowadzeniu zmian wynikających z uwzględnienia uwagi właściciela działki nr 131 (oraz innych złożonych uwag) projekt Planu został skierowany do ponownego uzgodnienia z Miejskim Konserwatorem Zabytków, jednak w zakreślonym terminie (do dnia 15 kwietnia 2025 r.) organ ten nie przedstawił stanowiska, co zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p uważa się za uzgodnienie pozytywne. W ocenie Rady dokonana w projekcie Planu zmiana, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wpłynęła negatywnie na perspektywy zachowania ładu przestrzennego obszaru opracowania. Należy zauważyć, iż działka nr 131 ma powierzchnię ponad dwukrotnie większą niż większość działek w sąsiedztwie - 1082 m2. Wystarczy zauważyć, iż działka skarżącej ma powierzchnię 410 m2. Stąd możliwość podziału działki nr 131 (i związanej z tym możliwości zabudowy nowo wydzielonej działki) nie wpłynie na ład przestrzenny. Warto dodać, iż w § 9 pkt 8 lit. c Planu dla terenu 12MN ustalono powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych nie mniejszą niż 400 m2, a więc nawiązującą do przeważającego na obszarze Planu podziału ewidencyjnego. Zgodnie z § 9 pkt 1 lit. a m.p.z.p. na terenie 12MN możliwa jest lokalizacja tylko jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego. Mając na uwadze, iż dla terenu 12MN ustalono także: 1. udział powierzchni zabudowy nie większy niż 40%, jednak nie więcej niż 200 m2 dla budynków mieszkalnych - § 9 pkt 3 lit. f Planu; 2. udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszy niż 35% - § 9 pkt 5 lit. c Planu; 3. wysokość zabudowy dla budynku mieszkalnego nie większą niż 12 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne, a w strefie obniżenia wysokości zabudowy, wyznaczonej na rysunku Planu, nie większą niż 9 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne - § 9 pkt 6 lit. a Planu; 4. nadziemną intensywność zabudowy działki budowlanej od 0,1 do 1,2 - § 9 pkt 7 lit. c Planu; nie sposób uznać, że ewentualna zabudowa na wydzielonej z działki nr 131 nowej działce byłaby przeskalowana lub że nie byłaby dostosowana do zabudowy np. działki skarżącej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia, Rada wskazała, że ustalenia Planu nie zwalniają potencjalnego inwestora z obowiązku przestrzegania przepisów odrębnych, w tym właśnie rzeczonego rozporządzenia. Budynek, który ewentualnie powstanie na działce nr 131 (a konkretnie na wydzielonej z niej nowej działce) będzie musiał respektować odległość od granic sąsiedniej działki budowlanej wynikającą ze wskazanego rozporządzenia. Zauważono przy tym, iż działki nr 131 i 124/2 zlokalizowane są na obszarze jednej jednostki planistycznej - terenu oznaczonego w Planie symbolem 12MN. Stąd, mając na uwadze fakt, iż przepisy rozporządzenia są prawem nadrzędnym nad Planem i będą miały zastosowanie przy każdej potencjalnej inwestycji na tym terenie, nie było konieczności wyznaczania odrębnych linii zabudowy dla poszczególnych działek ewidencyjnych na tym terenie. Rada dodała, że oprócz przepisów określonych we wskazanym rozporządzeniu w tym przypadku odległość zabudowy na działce, która powstanie na skutek podziału działki nr 131, od granicy działki skarżącej determinowana będzie również wyznaczoną w Planie (na granicy działek 131 i 124/2) strefą zieleni. Dla omawianej strefy zieleni ustalono zakaz lokalizacji budynków (§ 8 pkt 2 Planu). Ponadto Plan nie przewiduje lokalizacji zabudowy bliźniaczej na terenie 12MN, która mogłaby przylegać tzw. "ślepą ścianą" do granicy działki Skarżącej. Tym samym nie istnieje ryzyko, iż zabudowa powstająca na działce wydzielonej z działki nr 131 znajdzie się zbyt blisko zabudowy istniejącej na działce skarżącej. W przedmiocie zarzutu naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy o ochronie zabytków wskazano, iż dla działki nr 131 w dniu 14 września 2022 r. wydane zostało pozwolenie Nr 897/2022 na podział zabytku nieruchomego (MKZ-X.4125.5.151.2022.K), który to dokument właściciel działki nr 131 załączył do złożonej przez siebie uwagi. Zmieniony na skutek uwzględnienia uwagi właściciela działki nr 131 projekt Planu został przekazany do ponownego uzgodnienia Miejskiemu Konserwatorowi zabytków, który jednak w zakreślonym terminie nie zajął stanowiska, a co należało uznać za uzgodnienie pozytywne. Miejski Konserwator Zabytków, zarówno jako organ udzielający pozwolenia na podział zabytku nieruchomego oraz jako organ uzgadniający projekt Planu nie dopatrzył się naruszenia zasad ochrony konserwatorskiej tego terenu. Odnosząc się od zarzutu naruszenia art. 72 ust. 2 p.o.ś., wskazano, iż w § 5 pkt 2 Planu, w zakresie zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu ustalono zachowanie i uzupełnienie istniejących drzew i krzewów, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania zieleni m. in. w strefach zieleni wskazanych na rysunku Planu. Podkreślono, że w celu zachowania równowagi przyrodniczej oraz minimalizacji oddziaływania potencjalnych inwestycji na środowisko dla terenu 12MN w Planie określono udział powierzchni zabudowy nie większy niż 40%, jednak nie więcej niż 200 m2 dla budynków mieszkalnych (§ 9 pkt 3 lit. f Planu), minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej (§ 9 pkt 5 lit. c Planu) oraz wyznaczono strefy zieleni z zakazem lokalizacji budynków w ich granicach. Ustalenia te odpowiadają parametrom, jakie opisują zabudowę istniejącą na działce skarżącej. Plan ustala parametry pozwalające na zabudowę działki nr 131 (po podziale geodezyjnym) budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym, który będzie nawiązywał linią zabudowy oraz parametrami do działek zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie od strony ul. Słonecznej. W kontekście sugerowanego przez skarżącą wzrostu ryzyka zalania nieruchomości podczas ulewnych deszczy, na skutek powstania zabudowy na działce wydzielonej z działki nr 131 wskazano, iż w Planie wprowadzono również ustalenia dotyczące retencji lub zagospodarowania wód opadowych i roztopowych (§ 5 pkt 3 Planu). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż omawiane w tym punkcie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia prawa materialnego są bezzasadne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów proceduralnych w zakresie niezgodności ze Studium, Rada wskazała że zarzut w tym zakresie jest bezpodstawny gdyż skarżąca przytacza zapisy Studium dla jednostki planistycznej określonej w nim symbolem MN*, gdy tymczasem obszar Planu znajduje się na terenie jednostki planistycznej określonej w Studium symbolem MN. Dla tej jednostki planistycznej Studium nie wyznacza minimalnej powierzchni zabudowy działki budowlanej, ani też powierzchni biologicznie czynnej. Skarżąca w piśmie procesowym z 29 sierpnia 2025r. podtrzymała zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.– dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie zaś do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kognicji Sąd zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. powołany został do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia jej nieważności. Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego. W judykaturze do istotnych naruszeń prawa zalicza się naruszenie przepisów dotyczących kompetencji do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego – poprzez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, nr 3, poz. 79). Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie uchwała Rady Miasta Poznania z dnia 27 maja 2025r. Nr XIX/353/IX/2025 w sprawie w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald Południe w rejonie ulic Obozowej i Słonecznej" w Poznaniu, która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 10 czerwca 2025 r. poz. 4930, która zgodnie z §23 zaskarżonej uchwały weszła w życie po upływie 14 dni od daty jej ogłoszenia tj. 25 czerwca 2025 r. Zaskarżona uchwała, jak każda podjęta w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest niewątpliwie aktem prawa miejscowego – o czym stanowi przepis art. 14 ust. 8 u.p.z.p. – zaskarżalnym do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że skarga w przedmiotowej sprawie jest dopuszczalna, bowiem została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (w brzmieniu obowiązującym w niniejszej sprawie), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiającym sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, jest zatem wykazanie naruszenia interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis i warunkiem skutecznego jej wniesienia jest naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004, Nr 7, poz. 114). Skarżący powinien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Powinien wskazać przy tym konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny są wywodzone. Naruszenie interesu prawnego powinno mieć w istocie charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną określonego podmiotu - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Ma ono miejsce w sytuacji, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo podmiotu, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Oznacza to, że dla skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. konieczne jest zatem wykazanie przez stronę, iż właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kwestionowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 588/22). Przy wnoszeniu skargi na plan miejscowy nie wystarczy powoływać się na kwestie ogólne, tj. to jak dany plan miejscowy kształtuje zagospodarowanie przestrzeni, lecz wymagane jest w tego rodzaju sprawie wskazanie, jak konkretnie plan narusza prawa lub obowiązki przysługujące właścicielowi danej nieruchomości, tym bardziej w sytuacji gdy obszar objęty zaskarżoną uchwałą nie dotyczy nieruchomości skarżącego, a jedynie sąsiaduje z taką nieruchomością (por. postanowienia NSA z dnia 2 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 1231/24; z dnia 21 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 297/25). W rozpoznawanej sprawie naruszenie interesu prawnego upatrywane jest przez skarżącą w przeznaczeniu nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie należącej do niej nieruchomości pod zabudowę, z dopuszczeniem podziału nieruchomości oraz ustalenia linii zabudowy wbrew obowiązującym przepisom rozporządzenia. Skarżąca zarzuciła również naruszenie na obszarze, na którym położona jest należąca do niej działka nr 124/2 ark. 23, obr. 39 jak i nieruchomość sąsiednia (działka nr 131 ark. 23, obr. 39) przepisów ustawy o ochronie zabytków, p.o.ś. i postanowień Studium określającego parametry zabudowy dla obszaru oznaczonego w uchwalonym planie symbolem 12 MN. Powyższe w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie jest wystarczające do uznania, iż kwestionowane przez skarżącą zapisy planu naruszają jej interes prawny wynikający z przysługującego prawa własności, co daje jej legitymację do wniesienia skargi na uchwałę. Podkreślić jednak należy jednak, że nie oznacza to jednocześnie zasadności samej skargi na uchwałę dotyczącą planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie interesu prawnego może bowiem nastąpić w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), w ramach którego rada gminy ustala w miejscowym planie przeznaczenie terenów, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy i jest wtedy zgodne z planem. Przepisy u.p.z.p. szeroko określają granice, w jakich gmina może podejmować rozstrzygnięcia w sferze planowania przestrzennego. Gmina, mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, może samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Jednakże podkreślić należy, że gmina, kształtując sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu, nie może tego władztwa nadużywać. Ograniczeniem dla uchwalanych planów miejscowych jest również potrzeba uwzględnienia sprzecznych interesów poszczególnych członków społeczności lokalnej bądź konfliktu interesu indywidualnego z interesem publicznym. Wymaga to od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego, tak aby nie narazić się na zarzut dowolności i nadużycia władztwa planistycznego. Organy gminy winy zatem przedstawić uzasadnienie do przyjętych w planie rozwiązań oraz przekonującą argumentację dotyczącą zasadności przyjętych rozwiązań planistycznych oraz uzasadnić ich celowość. Takie uzasadnienie przyjętych rozwiązań, a także rozważenie poszczególnych sprzecznych interesów uczestników w procesie planowania przestrzennego winno mieć miejsce już na etapie rozpoznawania uwag do planu wnoszonych na podstawie art. 18 u.p.z.p. W przypadku natomiast wniesienia skargi do Sądu rada gminy winna w postępowaniu sądowym, w tym między innymi w odpowiedzi na skargę, uzasadnić prawidłowość przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowość i słuszność w odniesieniu do konkretnych kwestionowanych rozwiązań i postanowień planu. Obrona przez radę gminy poszczególnych zapisów planu i wykazanie ich prawidłowości ma na celu wykluczenie, zarzutu naruszenia przez gminę władztwa planistycznego poprzez jego nadużycie, co w świetle przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności planu lub jego części. Kluczowe znaczenie ma w tym względzie treść art. 28 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania planu ogólnego lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pojęcie "trybu sporządzania planu miejscowego", którego zachowanie stanowi przesłankę formalnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi z kolei przesłankę materialnoprawną zgodności m.p.z.p. z przepisami prawa – należy wiązać z samym sporządzeniem (merytorycznym opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki NSA: z 25.05.2009 r., II OSK 1778/08, oraz z 11.09.2008 r., II OSK 215/08 – CBOSA). Przysługujące gminie prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenu pod określone funkcje może być skutecznie zrealizowane jedynie w planie miejscowym, który został uchwalony przy zachowaniu określonych przepisami u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. Odnosząc się w pierwszej kolejności do przebiegu zrealizowanej procedury planistycznej, należy wskazać, że Rada Miasta Poznania w dniu 7 listopada 2023 r. podjęła uchwałę nr XCII/1761/VIII/2023 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald Południe w rejonie ulic Obozowej i Słonecznej" w Poznaniu. Procedurę planistyczną określają przepisy u.p.z.p., a w szczególności art. 17 tej ustawy. Zgodnie z wymogami art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Prezydent Poznania o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald Południe w rejonie ulic Obozowej i Słonecznej" w Poznaniu ogłosił w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza z 15 grudnia 2023 r.), oraz w drodze obwieszczenia z 15 grudnia 2023 r. o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego Określono również termin składania wniosków do tego planu do dnia 12 stycznia 2024 r. Obwieszczenie o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty – na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta w terminie od 15 grudnia 2023r. do 15 stycznia 2024 r. Następnie, stosownie do art. 17 pkt 2 u.p.z.p., Prezydent Miasta Poznania zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i określeniem terminu ich wniesienia a następnie rozpoznał złożone wnioski. W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia. Prezydent Miasta Poznania wystąpił o opinie do projektu m.p.z.p. do właściwych organów, które dokonały uzgodnień projektu. Sporządzona została również Prognoza oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 17 pkt 11 u.p.z.p. projekt został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 24 stycznia 2025 r. do 25 lutego 2025 r. O wyłożeniu projektu Prezydent Miasta ogłosił w prasie lokalnej (Gazeta Wyborcza z 24 stycznia 2025 r.) oraz w drodze obwieszczenia o wyłożeniu planu miejscowego. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień 5 lutego 2025 r. o godz. 17.00, określając, że dyskusja publiczna odbędzie się za pomocą środków porozumiewania na odległość przez jednoczesną transmisję obrazu i dźwięku. Upływ termin wnoszenia uwag do przedłożonego planu określono na dzień 21 lutego 2025 r. Obwieszczenie o wyłożeniu planu miejscowego zamieszczono w sposób zwyczajowo przyjęty oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu w terminie od 24 stycznia 2025 r. do 25 lutego 2025 r. Do projektu wniesiono uwagi, które w części zostały uwzględnione. Przed uchwaleniem planu przygotowano również prognozę skutków finansowych. Analiza akt sprawy dowodzi zatem, że we wskazanym zakresie zachowano wymogi proceduralne uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały, Sąd nie stwierdził istotnych naruszeń trybu sporządzania planu skutkujących stwierdzeniem nieważności uchwały. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że zaskarżona uchwała wbrew stanowisku skarżącej co do dopuszczenia zagęszczenia zabudowy, podziału działki poniżej ustalonego w Studium minimum powierzchni i określenia zbyt niskiego parametr powierzchni biologicznie czynnej nie narusza ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Poznania. Zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W myśl zaś art. 20 ust. 1 u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Na tle tych regulacji należy przyjąć, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją postanowień studium. Zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego powinno się postrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym (por. np. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2033/16). Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę skarżąca, formułując zarzuty dotyczące niezgodności z zapisami Studium, przedstawiła w skardze parametry zabudowy dla terenów MN* a nie dla terenów MN na których położone są tereny działki skarżącej i działki sąsiedniej. W Studium wydzielono bowiem tereny o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania, na których dopuszczona jest zabudowa o ograniczonej intensywności i charakterze lub funkcji adekwatnej do szczególnej specyfiki terenu, położone w obszarach klinowo-pierścieniowego systemu zieleni, na obszarach o szczególnych warunkach środowiska, w tym na obszarach Natura 2000 oraz innych obszarach o wysokich walorach krajobrazowych lub na obszarach sąsiadujących z terenami cennymi przyrodniczo. Tereny o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania podzielone zostały na trzy grupy. Wśród terenów o specjalnych warunkach zabudowy i zagospodarowania są tereny oznaczone MN* – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, dla których określa się, . wiodący kierunek przeznaczenia – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolno stojącą, . uzupełniający kierunek przeznaczenia – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną bliźniaczą oraz . zabudowę usługową towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej, zieleń (np.: parki, skwery), tereny . sportu i rekreacji, tereny komunikacji i infrastruktury technicznej, . parametry zabudowy i wskaźniki zagospodarowania w tym minimalną powierzchnię nowo wydzielanej działki budowlanej (określoną na 1 000 m2 dla zabudowy wolno stojącej), maksymalną powierzchnię zabudowy działki (określona na 25% dla zabudowy wolno stojącej), minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej działki (określony na 60% dla zabudowy wolno stojącej), maksymalną wysokość budynków – 9,0 m, a w przypadku wyznaczenia na etapie planu miejscowego. Zauważyć należy, że tereny działki skarżącej i działek sąsiednich położone są na terenie oznaczonym symbolem MN, który zgodnie ze studium przeznaczony jest pod zabudowę i stanowi teren inwestycyjne miasta, którym kierunek przeznaczenia uwzględnia rolę Poznania w regionie i kraju oraz potrzeby mieszkańców. Stanowią je tereny już zainwestowane, w tym tereny, dla których przewiduje się przekształcenia funkcjonalno-przestrzenne, a także potencjalne rezerwy terenów budowlanych. Dla terenów oznaczonych w Studium symbolem MN (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej), określono wiodący kierunek przeznaczenia – zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i uzupełniający kierunek przeznaczenia – zabudowę usługową towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej, zieleń (np.: parki, skwery), tereny sportu i rekreacji, tereny komunikacji i infrastruktury technicznej. Dla terenu MN, jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, nie wskazano powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że bezzasadny jest zarzut skarżącej o niezgodności zapisów zaskarżonego m.p.z.p. ze Studium. Bezzasadne są również podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisu art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o ochronie zabytków. Z akt sprawy wynika, że obszar objęty ustaleniami m.p.z.p. w tym nieruchomość skarżącej i sąsiednia nieruchomość położona w Poznaniu przy ul. Słonecznej 5a (działka nr 131) znajdują się na obszarze zespołów architektonicznych kolebki miasta, najstarszego przedmieścia i najstarszych dzielnic XIX – wiecznego Poznania wpisanych do rejestru zabytków pod nr A 239 na mocy decyzji z 6 października 1982 r. i podlega ochronie konserwatorskiej. Organ był zatem zobowiązany do uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków i uzgodnienia takie uzyskał również po uwzględnieniu zgłoszonej pismem z 11 lutego 2025 r. uwagi właściciela działki nr 131 dotyczącej wydzielenia działki i uzyskania budowlanego charakteru należącej do niej nieruchomości. Wskazać należy, że pismem z 27 marca 2025 r. zwrócono się do Miejskiego Konserwatora Zabytków o ponowne uzgodnienie projektu m.p.z.p. Organ ten nie przedstawił stanowiska w zakreślonym do 15 kwietnia 2025 r. terminie, zatem zgodnie z art. 25 ust. 2 u.p.z.p. projekt został uznany za uzgodniony pozytywnie. Oczekiwania skarżącej co do innego stanowiska Miejskiego Konserwatora Zabytków w toku procedury planistycznej nie mogą być w niniejszej sprawie uznane za przekonujący argument na rzecz zaistnienia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego. Odnosząc się do argumentacji strony skarżącej, iż plan został uchwalony po upływie ważności pozwolenia na podział zabytku nieruchomego - nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. Słonecznej 5a działka nr 131 określonej na mocy decyzji Miejskiego Konserwatora Zabytków w Poznaniu na 31 grudnia 2023 r., wskazać należy, iż w/w decyzja jest wydana na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie zabytków, a więc na innej podstawie niż działa organ uchwałodawczy i stanowi odrębną formę ochrony konserwatorskiej. Stosownie do przepisu art. 7 pkt 4 ustawy o ochronie zabytków, jedną z form ochrony zabytków są właśnie ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i w tym zakresie obowiązki zostały spełnione. Bezzasadne są również obawy skarżącej dotyczące zachwiania ładu przestrzennego w obszarze opracowania. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, działka nr 131 ma powierzchnię ponad dwukrotnie większą niż większość działek w sąsiedztwie - 1082 m2 (w tym działka skarżącej o powierzchni 410 m2). Stąd możliwość podziału działki nr 131 (i związanej z tym możliwości zabudowy nowo wydzielonej działki) nie wpłynie na ład przestrzenny. W § 9 pkt 8 lit. c m.p.z.p. dla terenu 12MN ustalono powierzchnię nowo wydzielanych działek budowlanych nie mniejszą niż 400 m2, a więc nawiązującą do przeważającego na obszarze Planu podziału ewidencyjnego w tym do działki skarżącej. Ponadto zgodnie z § 9 pkt 1 lit. a m.p.z.p. na terenie 12MN możliwa jest lokalizacja tylko jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego zgodnie z ustalonymi parametrami zabudowy: 1) udział powierzchni zabudowy nie większy niż 40%, jednak nie więcej niż 200 m2 dla budynków mieszkalnych - § 9 pkt 3 lit. f Planu; 2) udział powierzchni biologicznie czynnej nie mniejszy niż 35% - § 9 pkt 5 lit. c Planu; 3) wysokość zabudowy dla budynku mieszkalnego nie większą niż 12 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne, a w strefie obniżenia wysokości zabudowy, wyznaczonej na rysunku Planu, nie większą niż 9 m i nie więcej niż 3 kondygnacje nadziemne - § 9 pkt 6 lit. a Planu; 4) nadziemną intensywność zabudowy działki budowlanej od 0,1 do 1,2 - § 9 pkt 7 lit. c Planu. Odnosząc się do zarzutu skarżącej w powyższym zakresie, wskazać należy, iż w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że na organie uchwalającym akt planistyczny ciąży obowiązek poszukiwania rozwiązań, które w optymalny sposób rozwiązują konflikt potrzeb publicznych i potrzeb właścicieli poszczególnych działek. W obowiązującym porządku prawnym nie ma uregulowań, które dawałyby prymat interesowi zbiorowemu nad interesem indywidualnym. Dlatego w orzecznictwie przyjmuje się, że ingerencja gminy w prawo własności nieruchomości objętej planem miejscowym wymaga każdorazowo od organów gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego, a następnie uzasadnienia przyjętych rozwiązań planistycznych (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1468/08; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 74/18). W ocenie Sądu Rada we właściwy sposób wykazała, że zostały wyważone interesy prywatne i publiczne w przedmiotowej sprawie oraz że nie doszło do przekroczenia tzw. "władztwa planistycznego gminy" przy wprowadzeniu możliwości podziału działki sąsiedniej i dalej ewentualnej zabudowy wg. ustalonych parametrów zabudowy. Odnosząc się do kolejnego zarzutu naruszenia § 12 ust. 1 rozporządzenia i braku wyznaczenia linii zabudowy dla sąsiednich działek, stwierdzić należy, iż brak jest obowiązku wyznaczenia w m.p.z.p. linii zabudowy dla działek zlokalizowanych na obszarze jednej jednostki planistycznej. Potencjalny inwestor na działce, która ewentualnie powstanie po podziale działki nr 131 będzie musiał zatem respektować zapisy § 12 ust 1 rozporządzenia. Na lokalizację potencjalnej zabudowy będzie miała również wpływ strefa zieleni wyznaczona na planie na granicy działek nr 131 i 124/2, która jest wyłączona z zabudowy (§ 8 pkt 2 m.p.z.p.). W ocenie Sądu analiza regulacji planistycznych nie wskazuje, by miejscowy prawodawca przewidział na terenie 12MN lokalizację budynków mieszkalnych w odległościach innych niż przewidziane w § 12 ust 1 rozporządzenia. Bezzasadny jest również zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 72 p.o.ś. i sprzeczność pomiędzy częścią i graficzną planu. Wskazać w tym miejscu należy, iż w § 5 pkt 2 m.p.z.p. wskazano, że ustala się zachowanie istniejących drzew i krzewów, ze szczególnym uwzględnieniem zachowania zieleni w strefach zieleni wskazanych na rysunku planu. Rysunek planu stanowiący załącznik do uchwalonego planu uwzględnia wrysowaną w strefę zielni strefę obniżenia wysokości zabudowy. Ponadto dla zachowania równowagi przyrodniczej dla terenu 12 MN określono udział powierzchni zabudowy nie większy niż 40 % jednak nie więcej niż 200 m2 dla budynków mieszkalnych (§ 9 pkt 3 lit f m.p.z.p.), minimalny udział powierzchni biologicznie czynnej (§ 9 pkt 5 lit c m.p.z.p.) oraz wyznaczono strefy zieleni z zakazem zabudowy (§ 8 pkt 2 m.p.z.p.). Plan ustala zatem parametry zabudowy działki nr 131 (po ewentualnym podziale geodezyjnym), który będzie nawiązywał linią parametrami do działek sąsiednich w sąsiednich położonych przy ul Słonecznej, w tym do działki skarżącej. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.