IV SA/Po 775/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant specjalista Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi S. S. Prezesa Zarządu Z. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia 08 sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń oddala skargę w całości. Zarządzeniem pokontrolnym z 8 sierpnia 2024 r. Nr [...] Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również jako WWIOŚ) działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 425 - dalej u.I.O.Ś.) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej od 6 czerwca 2024 r. do 28 czerwca 2024 r. na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - kwatera nr [...] w m. B. , zarządzanego przez Z. w P. Sp. z o.o. (dalej również: Spółka) udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził: 1. Zaprzestać przetwarzania odpadów bez zezwolenia na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w m. B. w zakresie unieszkodliwiania odpadów w procesie D5, w zakresie wykorzystywania odpadów do budowy tymczasowej drogi dojazdowej na kwaterę oraz w fazie przyjmowania odpadów na składowisko odpadów o kodzie 20 02 02 do obsypywania skarp kwatery. Termin realizacji: niezwłocznie. 2. Przestrzegać warunków posiadanej decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego na eksploatację składowiska odpadów w m. W.. Termin realizacji: niezwłocznie. 3. Rzetelnie prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i prawidłowo klasyfikować przyjmowane odpady. Termin realizacji: na bieżąco. 4. Prowadzić monitoring wizyjny miejsca składowania odpadów zgodnie z zapisami art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Termin realizacji: niezwłocznie. 5. Prowadzić składowisko odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. B. , zgodnie z warunkami decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. B. . Termin realizacji: na bieżąco. 6. Wypełniać przez zarządzającego składowiskiem odpadów ciążących na nim obowiązków w zakresie prowadzenia monitoringu składowiska odpadów. Termin realizacji: na bieżąco 7. Przekazywać właściwym organom ochrony środowiska wyniki pomiarów emisji hałasu do środowiska. Termin realizacji: wyniki za 2021 r. i za 2023 r. niezwłocznie, kolejne zgodnie z terminem ustalonym 8. Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami. Termin realizacji: zgodnie z terminem ustawowym. 9. Przestrzegać warunków posiadanej decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego w zakresie częstotliwości wykonywania przeglądów eksploatacyjnych urządzeń oczyszczających. Termin realizacji: na bieżąco Inspektor Ochrony Środowiska wyznaczył również termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań, służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń, na dzień 10 września 2024 r. Na podstawie ustaleń kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - kwatera nr [...], w m. B. , przeprowadzonej przez inspektora stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska. W związku z powyższym Inspektor Ochrony Środowiska zarządził w punktach 1 - 9 ich usunięcie, które w dalszej części uzasadnienia szczegółowo opisał, wskazując m.in., że: Ad. 1. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot przetwarzał w procesie unieszkodliwiania D5 na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w m. B. odpady o kodach 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, 20 03 07- odpady wielkogabarytowe, 16 01 03 - zużyte opony, których zgodnie z pkt V.3.1.1. pozwolenia zintegrowanego nie ma wśród wymienionych rodzajów odpadów dopuszczonych do przetwarzania (unieszkodliwiania w procesie D5). Kontrolowany podmiot przyjmował wyżej wymienione odpady pod błędnym kodem 20 03 99 - odpady komunalne niezmienione w innych podgrupach, tj. odpady pochodzące z opróżniania koszy ulicznych, które w rzeczywistości stanowią niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, odpady z "dzikich wysypisk", m. in. stwierdzono takie odpady jak gąbki tapicerskie (fragment oparcia kanapy), wykładzina, manekin wystawowy, zaliczane jako odpady wielkogabarytowe oraz zużyte opony samochodowe. Powyższe świadczy o unieszkodliwianiu odpadów na kwaterze nr [...] bez posiadanego zezwolenia na przetwarzanie. Ze względu na to, że kontrolowany podmiot przyjął do przetwarzania (obsypywanie skarp kwatery) i magazynował odpady o kodzie 20 02 02 - gleba i ziemia, w tym kamienie, które nie są ujęte w pozwoleniu zintegrowanym jako dopuszczone do przetwarzania (odzysku) w czasie składowania odpadów ustalono, że kontrolowany podmiot magazynował odpady przeznaczone do przetwarzania bez posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Stwierdzono także podczas oględzin, że odpady, które powinny zostać unieszkodliwiane na kwaterze były wykorzystywane do budowy tymczasowej drogi dojazdowej na kwaterę składowiska, czyli zostały wykorzystane przez kontrolowany podmiot w procesie odzysku bez posiadanego zezwolenia na przetwarzanie. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r" poz. 1587 ze zm. – dalej ustawa o odpadach) "Prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia." Ad 2. Ustalono podczas kontroli, że Spółka przyjmuje odpady do unieszkodliwiania w procesie D5 na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w B. w odmienny sposób niż określa to pozwolenie zintegrowane, tj. odpady rozładowywane są na miejscu tymczasowego magazynowania odpadów u podnóża kwatery i dopiero po kilku dniach za pomocą ładowarki są dowożone na kwaterę nr [...] składowiska odpadów i rozplantowywane. Powyższe świadczy o naruszeniu pozwolenia zintegrowanego w pkt V.3.1.4. przez kontrolowany podmiot. Decyzja udzielająca pozwolenia zintegrowanego, którą podmiot spełniający warunki określone w art. 202 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2024 r. poz. 54 ze zm. – dalej p.o.ś.), winien posiadać, jest aktem prawnym skierowanym do indywidualnego podmiotu, określającym warunki korzystania ze środowiska przez dany podmiot. Przestrzeganie warunków decyzji emisyjnej jest obowiązkiem prowadzącego instalację, który powinien ją tak eksploatować, aby nie były przekroczone standardy emisyjne. Nakaz wynika z przepisu art. 141 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi "Eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych." Jeżeli stan faktyczny wskazuje na inne warunki niż określono w decyzji i jeśli są przesłanki, że taki stan będzie się nadal utrzymywał, podmiot winien wystąpić do organu ochrony środowiska o zmianę posiadanej decyzji. Zgodnie z art. 194 ust. 1 p.o.ś. "Pozwolenie podlega cofnięciu lub ograniczeniu bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi" oraz w myśl art. 195 ust. 1 pkt 1 p.o.s. "Pozwolenie może zostać cofnięte lub ograniczone bez odszkodowania, jeżeli: eksploatacja instalacji jest prowadzona z naruszeniem warunków pozwolenia, innych przepisów ustawy lub ustawy o odpadach". Ad 3. Kontrolowany podmiot ze względu na prowadzoną działalność w zakresie przetwarzania odpadów w procesie unieszkodliwiania odpadów (D5) i w procesie odzysku metodą R5 zobowiązany był do prowadzenia ewidencji odpadów z zastosowaniem karty przekazania odpadów i karty ewidencji odpadów za pomocą indywidualnego konta w bazie BDO. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że kontrolowany podmiot w okresie objętym kontrolą, tj. w okresie od 2021 r. do 2024 r. (do dnia zakończenia kontroli) prowadził nierzetelnie ewidencję odpadów, a zatem niezgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy o odpadach Stwierdzono, że kontrolowany podmiot klasyfikował przyjmowane odpady z koszy ulicznych pod błędnym kodem 20 03 99 zamiast pod kodem 20 03 01 oraz przyjmował odpady z tzw. "dzikich wysypisk" także pod błędnym kodem 20 03 99, wśród których były odpady wielkogabarytowe o kodzie 20 03 07 czy zużyte opony samochodowe o kodzie 16 01 03. W karcie KEO dla odpadów 20 03 99 w 2021 r. i 2022 r. kontrolowany podmiot nie wpisywał ilości przyjętych odpadów z adnotacją zwolniony z ewidencji, tylko ilości przyjętych odpadów na składowisko były wpisywane w kolumnie "Przetwarzanie". Jak również w karcie KEO dla odpadów o kodzie 20 03 03 w 2022 r. kontrolowany podmiot tylko dla ilości 1,26 Mg wpisał ww. adnotację, gdzie poddanych unieszkodliwianiu było 323,93 Mg odpadów. Ustalono, że kontrolowany podmiot nie posiadał w roku 2021 i w 2022 utworzonego osobnego miejsca prowadzenia działalności dla zbieranych odpadów w ramach PSZOK-a w B. i prowadził jedną kartę ewidencji odpadu dla m. in. odpadów o kodzie 17 01 07 w 2021 r. i dla odpadów o kodzie 17 01 01, 17 01 02, 17 01 07 w 2022 r., które były przyjmowane na PSZOK i przekazywane do innych podmiotów oraz przekazywane na składowisko w B. do odzysku w procesie R5. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ww. ustawy: "Ewidencję odpadów prowadzi się z zastosowaniem następujących dokumentów: I) w przypadku posiadaczy odpadów: a) karty przekazania odpadów, b) karty ewidencji odpadów, (...) 3 j (...)karty przekazania odpadów komunalnych". Od 1.01.2020 r. zgodnie z art. 67 ust. 3b ustawy o odpadach "Karta ewidencji odpadów zawiera dodatkowo informacje o: 1) procentowej zawartości PCB w odpadzie, jeżeli odpad zawiera PCB; 2) masie odpadów wytworzonych, odebranych, przyjętych, zagospodarowanych we własnym zakres/e lub przekazanych". Ponadto w myśl art. 67 ust. 5 i 6 ww. ustawy "Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2. sporządzane za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, nie wymagają opatrzenia ich podpisem." "Dokumenty ewidencji odpadów, o których mowa w ust. 1, sporządza się za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami." Kody odpadów określono w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10). Ad 4. Kontrolowany podmiot, jako zarządzający składowiskiem odpadów jest obowiązany do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania odpadów, zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot prowadził monitoring wizyjny, który nie obejmował całej powierzchni kwatery nr [...] na koronie składowiska odpadów w m. B. , gdzie składowane są odpady. Monitoring wizyjny w czasie rzeczywistym obejmował tylko podgląd na drogę tymczasową, wjazdową na kwaterę i miejsce magazynowania odpadów rozładowywanych u podnóża kwatery. Powyższe powoduje, że kontrolowana Spółka nie prowadziła prawidłowo monitoringu wizyjnego składowiska odpadów w rozumieniu art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach. Ad 5. Podczas kontroli stwierdzono, że kwatera nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. B. była prowadzona niezgodnie z warunkami zapisanymi w pkt 8 podpunkt 20 instrukcji prowadzenia kwatery nr [...] składowiska odpadów w związku z brakiem piezometrów P-1 i P-5. Decyzja Marszałka Województwa W. zatwierdzająca "Instrukcję prowadzenia kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w B. , gm. P. została wydana dnia 6 marca 2015 r. znak [...] Z pisemnego wyjaśnienia kontrolowanego podmiotu z 10 czerwca 2024 r. wynika, że piezometry P-1 i P-5 zostały uszkodzone w maju 2020 r. sprzętem obsługującym pobliską żwirownię lub quadami, których kierowcy traktują zbocza kwatery jako tor przeszkód. Spółka była zobowiązana do takiego sposobu nadzorowania eksploatacji składowiska, by piezometry P-1, P-5 działały i były eksploatowane prawidłowo. Piezometry do dnia zakończenia kontroli nie zostały odbudowane. Ad 6. Ustalono podczas kontroli, że kontrolowany podmiot nie wykonywał w okresie objętym kontrolą, tj. od roku 2021 badań wody podziemnej z piezometrów P-1 i P-5, co wynikało z faktu uszkodzenia w maju 2020 r. tych piezometrów, które do dnia zakończenia kontroli nie zostały odbudowane. Zgodnie z zapisami załącznika nr [...] do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1902), które ogłoszono dnia 9 września2022 r. i weszło w życie po 30 dniach, jednym z badanych parametrów wskaźnikowych w fazie eksploatacyjnej jest badanie sprawności systemu odprowadzania gazu składowiskowego co 12 miesięcy. Kontrolowany podmiot nie wykonał tego badania w roku 2022. Powyższe jest naruszeniem art. 124 ust. 4 ustawy o odpadach. Ad. 7. Podczas kontroli stwierdzono, że pomiary wielkości emisji hałasu emitowanego do środowiska przez składowisko w B. wykonane w dniu 13 września 2021 r., zostało przekazane do tut. Organu z naruszeniem ustawowego terminu, tj, sprawozdanie zostało przez kontrolowany podmiot nadane pocztą dnia 5 maja 2022 r. i wpłynęło do WIOŚ w P. dnia 9 maja 2022 r. Ustalono, że sprawozdanie z pomiarów hałasu wykonanych dnia 13 września 2021 r. i dnia 6 września 2023 r., nie zostały przekazane Marszałkowi Województwa W.. Powyższe stanowi naruszenie art. 149 ust. 1 p.o.ś. oraz § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 15 grudnia 2020 r. w sprawie rodzajów wyników pomiarów prowadzonych w związku z eksploatacją instalacji lub urządzenia i innych danych zbieranych w wyniku monitorowania procesów technologicznych oraz terminów i sposobów prezentacji (Dz. U. z 2020 r" poz. 2405). Ad 8. Podczas kontroli ustalono, że kontrolowana Spółka zobowiązana była do sporządzenia Sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2021 r., 2022 r. i 2023 r. Ustalono, że kontrolowany podmiot źle klasyfikował przyjmowane do unieszkodliwienia w procesie D5 na kwaterze nr [...] składowiska w B. odpady pochodzące z koszy ulicznych dla których prowadził kartę ewidencji odpadów pod kodem 20 03 99 zamiast pod kodem 20 03 01, jak również odpady z "dzikich wysypisk" w postaci odpadów wielkogabarytowych o kodzie 20 03 07, czy zużytych opon samochodowych o kodzie 16 01 03, były przyjmowane pod kodem 20 03 99. Zgodnie z pkt V.3.1.1. pozwolenia zintegrowanego odpadów o kodach 20 03 01, 20 03 07, 16 01 03 nie ma wśród wymienionych rodzajów odpadów dopuszczonych do przetwarzania (unieszkodliwiania w procesie D5), co oznacza, że kontrolowany podmiot przetwarzał te odpady bez posiadanego zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Ponadto odpady, które powinny zostać wyłącznie unieszkodliwiane na kwaterze były również wykorzystywane do budowy tymczasowej drogi dojazdowej na kwaterę składowiska, czyli zostały wykorzystane przez kontrolowany podmiot w procesie odzysku bez posiadanego zezwolenia na przetwarzanie. Ww. sprawozdania zostały terminowo przekazane za pośrednictwem bazy BDO Marszałkowi Województwa W., jednakże stwierdzono, że sprawozdania zostały sporządzone nierzetelnie, gdyż nie ujmowały odpadów przetwarzanych bez zezwolenia. Odpady te zostały zaklasyfikowane pod błędnym kodem 20 03 99. W myśl zapisu art. 75 ust. 1 pkt 2 b) ustawy o odpadach "Roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami sporządza: (..) 2) prowadzący działalność polegającą na gospodarowaniu odpadami, z wyłączeniem prowadzącego odbieranie odpadów komunalnych, w zakresie: a) zbierania odpadów, b)przetwarzania odpadów- obowiązany do prowadzenia ewidencji odpadów. (...)". Zgodnie zapisem art. 76 ust. 1 ustawy o odpadach "Podmioty obowiązane do sporządzenia sprawozdań, o których mowo w art. 73, art. 74a i art. 75, składają je w terminie do dnia 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa właściwemu ze względu na: (...) 2) miejsce wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów - w przypadku sprawozdania o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami; (..)". Powyżej wskazane podmioty zgodnie z art. 76 ust. 2 ww. ustawy sporządzają "(...) te sprawozdania za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami." Ad 9. Podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany podmiot jako zarządzający składowiskiem w m. B. w latach 2021 - 2023 wykonywał tylko raz w roku przegląd eksploatacyjny separatora substancji ropopochodnych, co jest naruszeniem pkt 11.2 posiadanego pozwolenia wodnoprawnego wydanego przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w P. w dniu 25.05.2018 r. znak [...], zgodnie z którym przeglądy powinny być wykonywane, co najmniej dwa razy w roku. S. S. Prezes Zarządu Z. w P. Sp. z o.o. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na zarządzenie pokontrolne WWIOŚ w części dotyczącej pkt 1, pkt 3 i pkt 8, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy i skutkowało wydaniem zarządzenia pokontrolnego z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił w szczególności naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. poprzez wydanie zarządzenia pokontrolnego na podstawie ustaleń kontroli przeprowadzonej niezgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, zwłaszcza z naruszeniem art. 4 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez błędne uznanie, że Spółka w sposób wadliwy kwalifikowała przyjmowane na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w m. B. odpady, a w konsekwencji prowadziła przetwarzanie tych odpadów bez zezwolenia, w sytuacji, gdy dokonana przez Spółkę kwalifikacja odpadów nie tylko jest (i była) prawidłowa, co znajduje potwierdzenie w znajdującej się w aktach przeprowadzonej przez organ kontroli, ale również nie mogła być taka, jak wskazuje organ, bowiem prowadziłaby do dalszego naruszania przez Spółkę przepisów ustawy o odpadach. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w Spółce kontroli organ przyjął, że Spółka przetwarza w procesie unieszkodliwiania D5 na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w m. B. odpady o kodach 20 03 01, tj. niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, 20 03 07, tj. odpady wielkogabarytowe, oraz 16 01 03, tj. zużyte opony. Tym samym, organ przyjął, że Spółka przetwarza odpady, których nie ma wśród wymienionych rodzajów odpadów dopuszczonych do przetwarzania na mocy posiadanego przez Spółkę pozwolenia zintegrowanego. Organ doszedł do takich wniosków kwestionując dokonywaną przez Spółkę kwalifikację przyjmowanych odpadów pod kodem 20 03 99, tj. odpady komunalne niewymienione w innych podgrupach. W ocenie skarżącego powyższe ustalenia organu są nieprawidłowe, bowiem zarówno odpady ze sprzątania koszy ulicznych (tj. odpady, które zdaniem organu powinny być kwalifikowane pod kodem 20 03 01), jak i odpady z likwidacji dzikich wysypisk (tj. odpady, które zdaniem organu powinny być kwalifikowanej pod kodami 20 03 07 oraz 16 01 03) stanowią odpad o kodzie 20 03 99, a tym samym Spółka nie dokonała naruszeń opisanych w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. To z kolei oznacza, że Spółka nie prowadziła przetwarzania (unieszkodliwiania) tych odpadów bez posiadanego zezwolenia, bowiem posiadane przez Spółkę pozwolenie zintegrowane uwzględnia kod 20 03 99. Jednocześnie Skarżący podkreślił, że w przypadku, gdyby Spółka dokonywała działań wskazywanych przez organ, tj. wydzielenia takich odpadów jak opony czy elementów odpadów wielkogabarytowych z uprzątniętego dzikiego wysypiska (bowiem odpady te trafiały do Spółki zmieszane, tj. w takiej postaci, w jakiej były odbierane z miejsca ich składowania), doszłoby do naruszenia przez nią przepisów ustawy o odpadach, bowiem takie działanie, tj. wydzielanie odpadów traktowane jest jako przetwarzanie odpadów, do którego Spółka nie posiada zezwolenia. Warto również zauważyć, że organ w toku kontroli samodzielnie (we własnym laboratorium) przeprowadził badania próbki odpadów, z których jednoznacznie wynika, że odpady, które trafiały do Spółki celem ich unieszkodliwienia na prowadzonym przez Spółkę składowisku posiadają wartość energetyczną na poziomie niepozwalającym zakwalifikować ich jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne (wyniki badań załączono do niniejszej skargi). Gdyby bowiem odpady te mogły być i zostałyby zakwalifikowane jako niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne, trafiłyby do unieszkodliwienia w spalarni odpadów Miasta P., do której kierowane są tego rodzaju odpady powstające na terenie aglomeracji poznańskiej. Skarżący zauważył, że to obowiązkiem organu jest dogłębne i jednoznaczne wykazanie, że kontrolowany podmiot dopuścił się naruszenia prawa w określonym zakresie. W ocenie Skarżącego dokonane przez organ ustalenia są nie tylko nieprawidłowe, co również nie zawierają właściwego i niebudzącego wątpliwości uzasadnienia, a wręcz nie uwzględniają samodzielnie dokonanych przez organ ustaleń w postaci wyników badań odpadów, których sposób kwalifikacji przez Spółkę jest przez organ kwestionowany. W konsekwencji powyższego uznać należy, że dokonane przez organ stwierdzenia w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego oraz stanowiące jego konsekwencję ustalenia z pkt 3 i pkt 8 są nieprawidłowe. Skarżący odniósł się także do drugiej części pkt 1 zarządzenia pokontrolnego, gdzie organ wezwał do zaprzestania stosowania odpadów o kodzie 20 02 02 do obsypywania skarp kwatery. Twierdzenia jakoby Spółka dokonywała takich czynności w ocenie skarżącego są nieprawidłowe i opierają się jedynie na ustnych wypowiedziach pracowników Spółki. Skarżący poinformował, że odpad o kodzie 20 02 02, który został stwierdzony przez WIOŚ w toku przeprowadzonej kontroli w rzeczywistości nie został przeznaczony do obsypywania skarp kwatery, a wykorzystany do budowy drogi dojazdowej na składowisko, do czego Spółka jest uprawniona w świetle posiadanych zezwoleń - w tym zakresie w toku kontroli doszło do pomyłki ze strony pracownika Spółki, który mylnie poinformował inspektorów WIOŚ o przeznaczeniu ww. odpadu o czym poinformowano organ w odpowiedzi na zarządzenie pokontrolne. W odpowiedzi na skargę Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4) – przy czym jest poza sporem, że takimi aktami są m.in. zarządzenia pokontrolne wydawane przez organy Inspekcji Ochrony Środowiska (zob. np. wyrok NSA z 02.06.2009 r., II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 86). Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przechodząc do oceny zasadności samej skargi, wskazać należy, przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności zarządzenia pokontrolnego Inspektor Ochrony Środowiska wydane w związku z kontrolą przeprowadzoną od 6 czerwca 2024r. do 28 czerwca 2024 r. na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne - kwatera nr [...] w m. B. , zarządzanego przez Z. w P. Sp. z o.o. udokumentowanej protokołem kontroli nr [...]. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawidłowo zarządzenie pokontrolne skierowano bezpośrednio do S. S. jako Prezesa Zarządu Zakładu Komunalnego w P. Sp. z o.o., skoro nieprawidłowości zostały stwierdzone w czasie czynności kontrolnych działań, prowadzonych przez spółkę. Zarządzenie dotyczy działalności spółki, a nie zachowań jej kierownika. Ponadto wskazać należy, że skarżący jako prezes spółki ma interes prawny w zaskarżeniu zarządzenia pokontrolnego dotyczącego tej spółki, ponieważ do niego jako prezesa skierowano zarządzenie pokontrolne, a zatem dotyczy to również jego sfery prawnej. Z przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. wyraźnie wynika, iż WIOŚ może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Również z kolejnych jednostek redakcyjnych art. 12 u.I.O.Ś. wynikają określone obowiązki ciążące właśnie na kierowniku kontrolowanej przez Inspekcję jednostki organizacyjnej. Jest to bowiem obowiązek informowania inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu pokontrolnym naruszeń (ust. 2) oraz przeprowadzenia postępowania służbowego (...) przeciwko osobom winnym dopuszczenia do uchybień i poinformowania inspektora o wynikach tego postępowania i podjętych działaniach (ust. 3). Dopełnieniem wskazanych regulacji jest określona w art. 31a ust. 1 u.I.O.Ś. sankcja (aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny) za brak poinformowania organu Inspekcji Ochrony Środowiska o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych albo o przeprowadzeniu postępowania służbowego lub innego przewidzianego prawem postępowania przeciw osobom winnym dopuszczenia do uchybień. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie, treść cytowanych przepisów jednoznacznie wskazuje, że nałożenie obowiązków w ramach zarządzenia pokontrolnego Wojewódzkiej Inspekcji Ochrony Środowiska może odbywać się wyłącznie względem konkretnej osoby fizycznej. Także z uwagi na rodzaj sankcji zawartej w art. 31a ust. 1 omawianej ustawy wykluczone jest skierowanie tego rodzaju zarządzenia do osoby prawnej. I choć czynności kontrolne przeprowadza się w jednostce organizacyjnej, to jednak adresatem zarządzenia pokontrolnego nie jest ta jednostka, lecz jest nią wyłącznie kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoba fizyczna. Wydanie zarządzenia pokontrolnego skutkuje bowiem powstaniem stosunku administracyjnoprawnego, którego podmiotami są: z jednej strony wojewódzki inspektor ochrony środowiska, z drugiej zaś zawsze osoba fizyczna (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4077/21 i przytoczone tam piśmiennictwo, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Przechodząc do oceny zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, wskazać należy, że w świetle art. 2 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. do zadań tej służby należy kontrola podmiotów korzystających ze środowiska w rozumieniu p.o.ś., w zakresie m.in.: przestrzegania przepisów o ochronie środowiska (lit. a), przestrzegania decyzji ustalających warunki korzystania ze środowiska oraz przestrzegania zakresu, częstotliwości i sposobu prowadzenia pomiarów wielkości emisji i jej wpływu na stan środowiska (lit. b), przestrzegania przepisów o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (lit. j), a także przestrzegania przepisów ustawy o odpadach (lit. l) Wyżej wymienione zadania kontrolne wykonuje Główny Inspektor Ochrony Środowiska, Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska oraz upoważnieni przez nich inspektorzy Inspekcji (art. 9 ust. 1d u.I.O.Ś.). Szczególne uprawnienia inspektorów przy wykonywaniu kontroli zostały określone w art. 9 ust. 2 u.I.O.Ś. Z kolei z art. 11 u.I.O.Ś. wynika, że z czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, którego jeden egzemplarz doręcza kierownikowi kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowanej osobie fizycznej, przy czym kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej (odpowiednio: kontrolowana osoba fizyczna) może wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi. W razie odmowy podpisania protokołu przez kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowaną osobę fizyczną, inspektor czyni o tym wzmiankę w protokole, a odmawiający podpisu może w terminie siedmiu dni przedstawić swoje stanowisko na piśmie właściwemu organowi Inspekcji (art. 11 ust. 3 u.I.O.Ś.). Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.I.O.Ś. na podstawie ustaleń kontroli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może: 1) wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej; 1a) wydać na podstawie odrębnych przepisów zalecenia pokontrolne; 2) wydać na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną; 3) wszcząć egzekucję, jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej. Zgodnie z uwagami poczynionymi na wstępie, sądowa weryfikacja zarządzenia pokontrolnego – tak, jak i innych aktów z zakresu administracji publicznej – prowadzona być może wyłącznie pod względem jego legalności, czyli zgodności z prawem. Badanie legalności zarządzenia oznacza zasadniczo konieczność sprawdzenia, czy w świetle przepisów prawa i w ustalonym stanie faktycznym istniały podstawy do jego wydania – zarówno w wymiarze prawnomaterialnym, jak i proceduralnym. Należy jeszcze podkreślić, że przy ocenie legalności zarządzenia pokontrolnego organów Inspekcji nie mogą znaleźć wprost zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż takie zarządzenia nie są wydawane w trybie określonym w k.p.a. (por. wyrok NSA z 2.06.2009 r., II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, nr 5, poz. 86). Otwartą pozostaje natomiast kwestia, czy w odniesieniu do tych zarządzeń pokontrolnych możliwe jest stosowanie określonych przepisów k.p.a. "odpowiednio" (per analogiam). Zarówno część orzecznictwa, jak i doktryny możliwość taką zdaje się dopuszczać (por. np.: postanowienie WSA z 05.11.2009 r., II SA/Po 745/09, CBOSA; T. Czech, op.cit., s. 99). W każdym razie w orzecznictwie utrwalone jest już stanowisko, że do zarządzeń pokontrolnych, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 u.IOŚ, nie stosuje się przepisów k.p.a., gdyż jest to postępowanie odrębne (zob. wyroki NSA: z 18.01.2011 r., II OSK 2036/09; z 21.06.2012 r., II OSK 723/12; por. też wyroki NSA: z 6.05.2014 r., II OSK 2893/12; z 8.03.2022 r., III OSK 936/21; dostępne w CBOSA). Z pełnych gwarancji procesowych, wynikających z przepisów k.p.a., strona skarżąca będzie mogła skorzystać, jeśli w związku z naruszeniami wytkniętymi w zarządzeniu pokontrolnym lub na skutek jego niewykonania (niezastosowania się do zawartych w nim wskazań) zostanie wszczęte jakiekolwiek postępowanie kończące się decyzją administracyjną (por. wyrok NSA z 8.03.2022 r., III OSK 936/21, CBOSA). Niepodleganie procedury kontrolnej wprost wymogom k.p.a. nie zwalnia organu z obowiązku rzetelnego wyjaśnienia przed wydaniem zarządzenia pokontrolnego wszystkich prawnie relewantnych okoliczności faktycznych danej sprawy. Albowiem w sprawach, w których dochodzi do wydania aktu administracyjnego o charakterze władczym, ale nie w procedurze normowanej przez k.p.a., obowiązek wnikliwego wyjaśnienia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia da się wyprowadzić w szczególności z przywołanych wyżej zasad: legalizmu oraz demokratycznego państwa prawnego. Z tej ostatniej wynika bardziej szczegółowa zasada ochrony zaufania obywatela do państwa oraz stanowionego i stosowanego przez nie prawa, której konsekwencją musi być z kolei uznanie, że działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w prawem przyznanym obszarze kompetencji, ale noszące znamiona arbitralności i niepoddające się kontroli oraz nadzorowi, nie może być uznane za zgodne z prawem. Obowiązek działania zgodnego z prawem, w połączeniu z zasadą zaufania, stwarza po stronie organów władzy publicznej obowiązek uzasadniania ich rozstrzygnięć, które to uzasadnienie musi odnosić się do konkretnego rozstrzygnięcia i nie może być jedynie pozorne. Powyższe oznacza, że choć w postępowaniu zakończonym wydaniem zarządzenia pokontrolnego nie stosuje się wprost przepisów k.p.a., to jednak organ IOŚ, wydając takie zarządzenie, musi w jego uzasadnieniu wykazać, że działa w granicach prawa, z czego wynika, że jego rozstrzygnięcie nie może być arbitralne. Prawidłowe zarządzenie pokontrolne musi zatem spełnić wymogi funkcjonalnie zbliżone do tych wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 15.11.2018 r., II OSK 1853/18, CBOSA – zawierający analogiczne uwagi w odniesieniu do, wydawanego również poza ramami k.p.a., zarządzenia zastępczego wojewody). Jak podkreśla się w orzecznictwie Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.I.O.Ś. bada przede wszystkim: czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ, czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli, a także czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2022 r. w sprawie IV SA/Po 244/22, CBOSA). W ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie pokontrolne wszystkim tym wymogom czyni zadość, jego treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli zaś zarzuty skargi nie podważają legalności zarządzenia pokontrolnego w tym zakresie. Wbrew zarzutom skargi, zarządzenie to odpowiada prawu, i to także w zakresie przyjętych za jego podstawę ustaleń faktycznych, bazujących na ustaleniach kontroli wyczerpująco opisanych i należycie udokumentowanych w Protokole kontroli, mającym status dokumentu urzędowego (zob. np.: wyrok NSA z 17.04.2021 r., II OSK 133/11, CBOSA; Ustawa o Inspekcji Ochrony Środowiska. Komentarz, pod red. E.K. Czech, Warszawa 2021, art. 11 Nb 6; por. też wyrok NSA z 14.07.2004 r., OSK 601/04, CBOSA), ze wszystkimi wynikającymi z tego skutkami procesowymi (zob. m.in.: B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2021, art. 76 Nb 7; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska i in., Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2020, uw. 7 do art. 76; T. Ereciński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Tom 1, pod red. T. Erecińskiego, Warszawa 2016, uw. 19 do art. 244; por. też np. wyroki NSA: z 03.03.2011 r., II OSK 389/10; z 27.11.2014 r., II OSK 1142/13 i II OSK 1142/13; z 30.08.2017 r., II GSK 1147/17; dostępne w CBOSA). W tym miejscu należy podkreślić, że orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego upowszechnia się stanowisko, zgodnie z którym: "Sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby bowiem zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Z powyższych względów do procedury wydawania zarządzeń pokontrolnych nie stosuje się przepisów k.p.a. odnośnie ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia, zarówno w stosunku do czynności kontrolnych, jak i wydania zarządzenia pokontrolnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. II OSK 723/12, LEX nr 1219173; z dnia 30 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1706/18, LEX nr 2736821) [...]. Zarządzenie pokontrolne, w przeciwieństwie do decyzji wymierzającej karę za naruszenie środowiska, ma formę niejako sygnalizacyjną i adresat takiego zarządzenia w zakreślonym terminie jest zobowiązany do wyjaśnienia jakie działania w związku z tym zarządzeniem podjął. Mogą się one jednak sprowadzać do wyrażenia przekonania o braku konieczności podejmowania przez dany podmiot konkretnych działań, z podaniem stosownej argumentacji za tym przemawiającej" (zob. wyrok NSA z 29.04.2022 r., III OSK 1091/21, CBOSA). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że z ustaleń kontroli poprzedzającej wydanie zaskarżonego zarządzenia wynika, że Spółka była wytwórcą odpadów powstałych m.in. w wyniku opróżniania koszy ulicznych i likwidacji dzikich wysypisk. Powyższe odpady Spółka przekazywała do własnej instalacji, która nie jest instalacją komunalną, do unieszkodliwienia poprzez składowanie na kwaterze nr [...] składowiska odpadów w B. (proces D5). Spółka powyższym odpadom nadawała wspólny kod 20 03 99. Organ prowadzący kontrolę stwierdził jednak, że jest to wadliwa klasyfikacja, gdyż odpady w koszach ulicznych mają charakter zmieszanych odpadów komunalnych, w których mogą znajdować się m.in. resztki jedzenia, opakowania szklane, papierowe, z tworzywa sztucznego, także psie odchody, czyli odpady o charakterze odpadów jakie są wytwarzane w gospodarstwach domowych. W związku z powyższym odpady te powinny zostać sklasyfikowane pod kodem 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż wbrew stanowisku skarżącego organ nie przeprowadził badań próbki odpadów we własnym laboratorium, gdyż badania te zostały przeprowadzone przez pracowników Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska w W. - Laboratorium [...] Oddział w P., Pracownia w K.. Wykonano badanie ciepła spalania pobranych próbek odpadów poza zakresem akredytacji. Dokonano także pomiaru zawartości azotu, siarki i zawartości wilgoci w próbce, niezbędne do wyliczenia wyniku końcowego. Otrzymano wynik tego wskaźnika wynoszący we wszystkich próbach wartość < 5000 kJ/kg suchej masy (5000±300), (tj. <5 MJ/kg suchej masy). Ten wynik wskazuje, że odpady zdeponowane na kwaterze składowiska i w miejscu tymczasowego magazynowania mogą być dopuszczone do składowania z uwagi na wartość ciepła spalania wynoszącą poniżej dopuszczalnej granicznej wartości określonej w załączniku nr 4 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie dopuszczania odpadów do składowania na składowiskach (Dz. U. z 2015r., poz. 1277). Wynik badań nie wskazuje jednak, że odpadów zdeponowanych na kwaterze składowiska nie można zakwalifikować jako niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych. Załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia dotyczy bowiem wyłącznie zakresu badań i kryteriów dopuszczania odpadów o kodach 19 08 05, 19 08 12, 19 08 14, 19 12 12 oraz z grupy 20 do składowania na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Zatem nie rozstrzyga, który kod (20 03 01 czy 20 03 99) jest prawidłowy. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie podlegającym kontroli sądowej wskazać należy również, że podczas oględzin na kwaterze wyróżniono pochodzące z dzikich wysypisk m. in. takie odpady jak gąbki tapicerskie, wykładzina, manekin wystawowy, które organ zaliczył jako odpady wielkogabarytowe o kodzie 20 03 07 oraz zużyte opony samochodowe oznaczone przez organ kodem 16 01 03. Powyższe ustalenia w zakresie podlagającym kontroli postępowaniu przed sądem tj. zakresie klasyfikacji odpadów, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe i zgodne z kodami odpadów określonymi w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10). W tym miejscu zaznaczyć należy, że WWIOŚ słusznie przyjął, że przez dzikie wysypiska należy uznać porzucone m.in. w lasach, przy drogach czyli w miejscach do tego nieprzeznaczonych odpady takie jak zużyte opony, odpady wielkogabarytowe, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, szkło czy odpady budowlane pochodzenia komunalnego, ale także odpady niebezpieczne takie jak przeterminowane leki, puszki po farbach, baniaki po olejach samochodowych. Są to różnego rodzaju odpady, które mogą być porzucone w postaci zmieszanej i nagromadzone w postaci pryzmy, które można rozpoznać. Nadawanie takim odpadom przywiezionym z dzikich wysypisk jednego kodu 20 03 99, jak to czyniła Spółka jest jednak postępowaniem nieprawidłowym, gdyż jednemu rodzajowi odpadów np. zużytym oponom można nadać konkretny kod odpadów i przekazać do utylizacji, do czego Spółka była zobowiązana w udzielonym pozwoleniu zintegrowanym. Powyższe ustalenia organu potwierdzone ustaleniami zawartymi w protokole kontroli powodują, że Spółka naruszyła zapis pozwolenia zintegrowanego, który wśród wymienionych rodzajów odpadów dopuszczonych do przetworzenia (unieszkodliwienia w procesie D5) nie wymienia odpadów o kodzie 20 03 01 (niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne), 20 03 07 (odpady wielkogabarytowe) i 16 01 03 (zużyte opony). Zawarty w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego nakaz zaprzestania wykorzystywania odpadów do budowy tymczasowej drogi dojazdowej na kwaterę oraz wykorzystanie odpadów o kodzie 20 02 02 do obsypywania skarp kwatery i stwierdzone w tym zakresie naruszenia udzielonego Spółce pozwolenia zintegrowanego znajduje potwierdzenie w protokole kontroli i stanowiącej załącznik dokumentacji zdjęciowej. Polemika w tym zakresie (co do prawidłowości ustaleń kontroli) zawarta w skardze nie może mieć wpływu na ocenę zasadności zaskarżonego zarządzenia, a to ze względu na wskazane wyżej niebadanie przez Sąd legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie pkt 3 zarządzenia pokontrolnego nakazującym rzetelnie prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów i prawidłowo klasyfikować przyjmowane odpady stwierdzić należy, że nierzetelne prowadzenie ewidencji nie wynikało tylko i wyłącznie z błędnej klasyfikacji przyjmowanych do unieszkodliwienia w procesie D5 odpadów będącego konsekwencją twierdzeń zawartych w pkt 1 zarządzenia pokontrolnego. W protokole kontroli wskazano bowiem również, że w karcie KEO dla odpadów 20 03 99 w 2021 r. i 2022 r. kontrolowany podmiot nie wpisywał ilości przyjętych odpadów z adnotacją zwolniony z ewidencji, do czego był zobowiązany a ilości odpadów przyjętych na składowisko były dopiero wpisywane w kolumnie "Przetwarzanie". W protokole kontroli stwierdzono również w karcie KEO dla odpadów o kodzie 20 03 03 w 2022 r. kontrolowany podmiot tylko dla ilości 1,26 Mg wpisał ww. adnotację, gdzie poddanych unieszkodliwianiu było 323,93 Mg odpadów. Ustalono również, że Spółka w 2021r i w 2022 r. nie posiadała utworzonego osobnego miejsca prowadzenia działalności dla zbieranych odpadów w ramach PSZOK-a w B. i prowadził jedną kartę ewidencji odpadu dla m. in. odpadów o kodzie 17 01 07 w 2021 r. i dla odpadów o kodzie 17 01 01, 17 01 02, 17 01 07 w 2022 roku, które były przyjmowane na PSZOK i przekazywane do innych podmiotów oraz przekazywane na składowisko w B. do odzysku w procesie R5. Powyższe dowodzi, że ewidencja odpadów była nieprawidłowo prowadzona. Natomiast przekazane za pośrednictwem bazy BDO Marszałkowi Województwa W. sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2021 r., 2022 r. i 2023 r. zawierało nierzetelne dane, co było wynikiem źle klasyfikowanych odpadów przyjmowanych do unieszkodliwienia w procesie D5 na kwaterze nr [...] składowiska w B. pochodzących z koszy ulicznych i "dzikich wysypisk". Powyższe ustalenia łącznie stanowiły podstawę nakazu zawartego pkt 3 zarządzenia pokontrolnego. Podsumowując stwierdzić należy, że co do pkt 1 i 3 zaskarżonego zarządzenie pokontrolnego zarzuty skargi są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pkt 8 zarządzenia pokontrolnego stwierdzić należy, iż nakazano w nim "Sporządzać rzetelnie roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i gospodarowaniu odpadami", wnoszone do Marszałka Województwa W. za pośrednictwem indywidualnego konta w systemie BDO. Przedmiotowy punkt zarządzenia ma charakter sygnalizacyjny, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska. Wskazuje na obowiązek sporządzania sprawozdań w sposób rzetelny, czyli zgodny ze stanem faktycznym. Dlatego też, mając na uwadze w szczególności kompetencje marszałka województwa w tym zakresie, organ uznał, że przy sformułowaniu terminów na realizację ustawowych obowiązków nie może wskazać konkretnych terminów na realizację, a tylko takie które nie będą sprzeczne z ustawowymi terminami na ich realizację. Treść tego punktu wynika również z ustaleń kontroli. Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.