IV SAB/Po 121/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska (spr.) Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia sprawy z wniosku G. P. o udostępnienie informacji publicznej z 11 marca 2025 r. w zakresie punktów 5, 8 i 9 w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku i akt administracyjnych; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałej części; 5. zasądza od Gminy i Miasta na rzecz skarżącego G. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 16 kwietnia 2025 r. G. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia 11 marca 2025 r. Skarżący wskazał, że nie udzielono odpowiedzi na pytanie nr 1, 3, 5 i 8 oraz udzielono niepełnej odpowiedzi na pytanie nr 9 tegoż wniosku. Zdaniem Skarżącego nieudzielenie pełnej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej stanowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit. d, f, pkt. 3 lit. a, b, c, d, e, pkt 4 lit. a-c, pkt 5 lit. c, a także art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o: 1) zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy do rozpatrzenia wniosku o udzielenie informacji publicznej w części dotyczącej pytania nr 1, 3, 5, 8 i 9, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2) stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy - na rzecz Skarżącego sumę pieniężną w wysokości 1.000 zł, 4) zasądzenie od strony przeciwnej - Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz Skarżącego wszelkich kosztów postępowania. G. P. w uzasadnieniu wskazał, że wnioskiem z dnia 11 marca 2025 r., wystąpił do Burmistrza Miasta i Gminy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji inwestycji drogowej - "Budowy ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą" w miejscowości T., przez gminę [...], zadając dziewięć pytań. Wniosek został doręczony do urzędu w dniu 18 marca 2025 r. We wniosku Skarżący wykazał, że informacjom, o których udostępnienie wystąpił, nie można odmówić waloru informacji publicznej, a zatem, że wniosek Skarżącego z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest w pełni zasadny. Dalej wskazano, że w odpowiedzi na wniosek w piśmie (noszącym datę 01 kwietnia 2025 r. stanowiącym załącznik do maila z dnia 02 kwietnia 2025 r. Burmistrz Miasta i Gminy udzielił odpowiedzi na pytania nr 2, 4, 6, 7, a także przesłał pewne dokumenty. Burmistrz przedstawił dokumentację dotyczącą jedynie budowy ulicy [...], a pytania dotyczyły także koncepcji tej drogi, która podobno wg informacji uzyskanych w Urzędzie, była sporządzona przed ogłoszeniem przetargu na prace projektowe, a także dotyczyły koszów budowy kanalizacji deszczowej, która nie jest częścią dokumentacji budowy samej ulicy [...]. Zdaniem Skarżącego Burmistrz Miasta i Gminy nie udzielił informacji publicznej dotyczącej: 1) kosztów opracowania koncepcji ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą - pytanie nr 1, 2) kosztów opracowania dokumentacji w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego budowy kanalizacji deszczowej w ul. [...] - pytanie nr 3, 3) uzasadnienia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - pytanie nr 5, 4) spełnienia przesłanki "inwestycji celu publicznego" określone w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - pytanie nr 8, 5) ilości podań, wniosków, skarg mieszkańców całej gminy i miasta [...], gdyż w odpowiedzi stwierdzono że do urzędu wpłynęła jedna petycja, nie odnosząc się do innych form - pytanie nr 9. Dalej wskazał, że z uwagi na nieudzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania G. P., we wniosku z dnia 03 kwietnia 2025 r. także wezwał Burmistrza Miasta i Gminy do uzupełnienia odpowiedzi, wyznaczając odpowiedni termin (3 dni). Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku (oraz terminu dodatkowego wyznaczonego przez skarżącego), Burmistrz Miasta i Gminy nie udzielił Skarżącemu wnioskowanej informacji w części określonej skargą. Skarżący nie otrzymał również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody odmowy, opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. Skoro zatem organ nie podjął żadnych działań w przedmiocie rozpoznania wniosku Skarżącego, tj. Skarżącemu nie została udostępniona wnioskowana informacja, jak również nie wydano decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, oczywiste jest, że organ dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w petitum skargi przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i dopuścił się bezczynności w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Argumentował, że w dniu 22 kwietnia 2025 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu w przedmiotowej sprawie. Organ wskazał, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy terminy ustawowe oraz wskazane przez organ administracji na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, zaś przewlekłość występuje wtedy, gdy terminy ustawowe oraz wskazane na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. jeszcze nie upłynęły, a sprawa nie została załatwiona, mimo że z uwagi na swój charakter mogła być już załatwiona. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu nie zaszedł ani jeden ani drugi przypadek, ponieważ organ udzielił odpowiedzi na wniosek w sprawie udostępnienia informacji publicznej, a następnie na kolejne pismo udzielił odpowiedzi, informując o wydłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy. Nie można więc zarzucić ani bezczynności, ani przewlekłego prowadzenia sprawy. Organ podał, że z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności Organ zwrócił również uwagę, że w świetle orzecznictwa sądowego skarga na bezczynność organu, wobec podjęcia przez organ określonych czynności, czyli wystosowania do Skarżącego pisma z odpowiedzią oraz pisma informującego o wydłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi nie mogła skutecznie zarzucać bezczynności, a powoduje to konieczność umorzenia postępowania. Tak uznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2025 r., II SAB/Kr 115/24, wyjaśniając, że z treści art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji jest w istocie czasowo ograniczona, a mianowicie skarga może zostać złożona jedynie w czasie trwania niepożądanego stanu bezczynności. Innymi słowy, można ją złożyć do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia sprawy w inny prawem przewidziany sposób. Jeżeli w toku postępowania ze skargi na bezczynność organ skarżoną czynność dokona, to wówczas zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 ww. ustawy) stanie się bezprzedmiotowe, co implikować będzie konieczność umorzenia postępowania. Ocena, czy wystąpiła przewlekłość postępowania jest dokonywana na podstawie obiektywnych i ustawowych kryteriów w odniesieniu do realiów faktycznych i prawnych danej sprawy. Natomiast o naruszeniu jednej z podstawowych zasad postępowania (rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie), określonej w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP decyduje nie sam upływ czasu, ale nieuzasadnione przewlekanie procesu, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się częściowo zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu administracyjnego, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z § 1b powyższego przepisu, Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jak wskazuje art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA"). Ponadto do skargi na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I FSK 249/10; a także wyrok WSA z 27 października 2011 r., II SAB/Po 60/11 – CBOSA). Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną. W oparciu o zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 18 marca 2025 r. do Urzędu Gminy i Miasta w [...] G. P. złożył wniosek datowany na dzień 11 marca 2025 r., na podstawie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902) o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Wysokości wszelkich poniesionych kosztów brutto przez gminę [...] na opracowanie koncepcji "Budowy ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w miejscowości T., w tym także kserokopii umowy z wykonawcą wraz z załącznikami, 2. Wysokości wszelkich poniesionych kosztów brutto przez gminę [...] na opracowanie dokumentacji w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego "Budowy ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w miejscowości T., w tym także kserokopii umowy z wykonawcą wraz z załącznikami, 3. Wysokości wszelkich poniesionych kosztów brutto przez gminę [...] na opracowanie dokumentacji w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego budowy kanalizacji deszczowej w ul. [...] w miejscowości T., w tym także kserokopii umowy z wykonawcą wraz z załącznikami, 4. Uzasadnienia wnioskowania o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - "Budowa ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą,, w miejscowości T., poprzez wyjaśnienie jaki to interes społeczny i ważny interes strony występuje w niniejszej sprawie i jaki będzie miała pozytywny wpływ realizacja tej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, skoro obecnie ul. [...] jest ulicą gruntową o szerokości ok 3 m. nie mająca praktycznie żadnego znaczenia dla sieci drogowej gminy, przy której znajduje się jeden budynek mieszkalny, wokół są lasy, tereny zielone i sady, ruch drogowy jest znikomy, a droga gruntowa służy mieszkańcom przede wszystkim do spacerów, a nikt z mieszkańców zamieszkujących ulicę [...] nie wnioskował o budowę nawierzchni asfaltowej ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą a dodatkowo obsługa komunikacji cmentarza odbywa się poprzez ul. [...] i tam też znajduje się parking samochodowy, 5. Uzasadnienia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - "Budowa ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w miejscowości T. rozumiane jako warunek który ma uniemożliwić skuteczne złożenie roszczeń w tym także środków odwoławczych stronom przedmiotowego postępowania, gdyż mogło to utrudnić lub uniemożliwić realizację inwestycji, 6. Wysokości środków finansowych przewidzianych w budżecie gminy [...] na rok 2025 przeznaczonych na sfinansowanie inwestycji "Budowy ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w miejscowości T. w tym także budowy kanalizacji deszczowej, 7. Czy w latach 2023-2025 ktokolwiek występował o wydanie decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczących nieruchomości położonych bezpośrednio przy projektowanej ul. [...] w T. i czy otrzymał takową decyzje, ile to było przypadków i jakie zmiany sposobu zagospodarowania terenu poprzez budowę obiektu budowlanego lub wykonanie innych robót budowlanych zostały w tych decyzjach określone? 8. Uzasadnienie czy przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki "inwestycji celu publicznego" określone w art. 2 pkt 5 upzp ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści tego przepisu, pod wskazanym pojęciem należy rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344)" , także jej skala i zakres, zwłaszcza z wieloma miejscami parkingowymi wzdłuż ulicy w dwóch szeregach (gdzie nikt nie mieszka), ciągiem pieszo rowerowym i kanalizacją deszczową w związku z proponowanym zakresem "wywłaszczenia". Z wyżej przywołanej definicji wynika, że inwestycja celu publicznego musi łącznie spełniać dwie cechy. Przede wszystkim dane przedsięwzięcie powinno odgrywać określoną rolę dla ogółu społeczności. Chodzi o określenie czy można ją zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym. W orzecznictwie akcentuje się, że inwestycja celu publicznego musi być ukierunkowana na "urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym" (Wyrok NSA z 12.12.2017 r., II OSK 751/17, LEX nr 2412338.) W tym przypadku, to na inwestorze spoczywa ciężar udowodnienia, że realizacja inwestycji nie stanowi tylko zaspokojenia interesu prywatnego (indywidualnego bądź grupowego ( Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 13, Warszawa 2023, art. 50.), 9. Ilości podań, wniosków, petycji, skarg mieszkańców całej gminy i miasta T. w okresie od roku 2022, dotyczących konieczności budowy przez gminę trwałej nawierzchni innych ulic niż ul. [...] Wnoszę o udostępnienie informacji objętych niniejszym wnioskiem w formie plików i przesłanie jej na adres email podany na wstępie z zachowaniem ustawowego 14- dniowego terminu. W odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 marca 2025 r. (data wpływu 18.03.2025 r.), organ pismem z dnia 1 kwietnia 2025 r. udzielił informacji jak poniżej: Ad. 1 Ad. 2 Ad. 3 Gmina i Miasto [...] zleciła wykonanie kompletnej dokumentacji projektowej dla zadania pn. "Budowa ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą". Etap I obejmował sporządzenie mapy do celów projektowych, projektu podziału gruntów oraz zatwierdzoną koncepcję budowy drogi. Wynagrodzenie brutto za etap I wynosi [...] zł. Przedmiotowy etap prac został odebrany i rozliczony. Etap II obejmuje pozostałe elementy zamówienia. Wynagrodzenie brutto za etap II wynosi [...] zł. Zaprojektowanie odwodnienia drogi jest częścią prac projektowych zleconych umową nr [...] z dn. 30 września 2022 r. Ad. 4 Wniosek o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności został złożony ze względu na interes społeczny oraz na ważny interes strony. Realizacja inwestycji wpłynie pozytywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Ad. 5 Nawet w przypadku gdy rygor natychmiastowej wykonalności byłby nadany, stronom służy odwołanie do Wojewody za pośrednictwem Starosty [...] w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji przez wnioskodawcę lub zawiadomienia pozostałych stron o jej wydaniu. Ad. 6 W budżecie Gminy i Miasta [...] na 2025 r. dla zadania pn. Budowa ul. [...] w T. wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zostały zabezpieczone środki w wysokości [...] zł. Jest to zabezpieczenie na pokrycie etapu II prac zgodnie z umową z biurem projektowym. Ad. 7 Ad. 8 Z uwagi na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji celu publicznego nie wydaje się. Ad. 9 Od 2022 r. do tut. Urzędu wpłynęła jedna petycja w sprawie budowy drogi, innej niż ul. [...] w T.. Do niniejszej informacji organ dołączył kopię umowy z biurem projektowym wraz z załącznikami. Odpowiedź była datowana na dzień 1 kwietnia 2025 r., ale przesłana wnioskodawcy na adres mailowy w dniu 2 kwietnia 2025 r. W dniu 3 kwietnia 2025 r. G. P. złożył kolejny wniosek o udostępnienie informacji publicznej zawierający 9 punktów, jednak o innej treści. Jednocześnie wskazał, że w związku z brakiem odpowiedzi bądź udzieleniem niepełnej odpowiedzi na wniosek z 11 marca 2025 r. wezwał do udzielenia informacji publicznej na pytanie nr 5, 8 i 9 z wniosku z 11 marca 2025 r. w terminie 3 dni pod rygorem wystąpienia ze skargą do WSA w Poznaniu na bezczynność. W dniu 22 kwietnia 2025 r. na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, w odpowiedzi na wniosek z 3 kwietnia 2025 r. G. P. został zawiadomiony w wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 6 czerwca 2025 r. wraz z podaniem powodów opóźnienia rozpoznania wniosku. W dniu 22 kwietnia 2025 r. G. P. wniósł za pośrednictwem organu skargę do WSA w Poznaniu na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w zakresie nieudzielenia odpowiedzi na pytania nr 1, 3, 5 i 8 oraz udzielenie niepełnej odpowiedzi na pytanie nr 9. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem badania przez Sąd jest udzielenie informacji publicznej na wniosek z dnia 11 marca 2025 r., bowiem tego wniosku dotyczy skarga na bezczynność organu. Nadto, w treści skargi Skarżący wyraźnie sprecyzował i zakreślił, że domaga się stwierdzenia bezczynności organu w związku z jego wnioskiem z dnia 11 marca 2025 r. i to w zakresie punktów 1, 3, 5, 8 i 9. Sąd przyjął zatem, że informacje, o których udzielenie Skarżący wnosił w piśmie z dnia 3 kwietnia 2025 r. to informacje nowe, na które odpowiedź winna zostać udzielona odrębnym trybem. Wobec tego bez znaczenia dla oceny zasadności skargi w niniejszej sprawie są twierdzenia organu podnoszone w treści odpowiedzi na skargę a dotyczące wystosowania do Skarżącego pisma z 22 kwietnia 2025 r. o wydłużeniu terminu na udzielenie odpowiedzi na wniosek z dnia 3 kwietnia 2025 r. Dodatkowo, w analizowanej sprawie Skarżący swoim pismem z dnia 11 marca 2025 r. domagał się udzielenia informacji w zakresie pkt 1-9. Natomiast w skardze wskazał, że nie udzielono odpowiedzi na pytanie nr 1, 3, 5 i 8 oraz udzielono niepełnej odpowiedzi na pytanie nr 9. Skarżący nie kwestionował, więc udzielonej odpowiedzi w zakresie pozostałych punktów jego wniosku i przedmiotem skargi uczynił jedynie pkt 1, 3, 5, 8 i 9. Mając na uwadze przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. zakres kontroli Sądu został wyznaczony tym żądaniem, zatem kontrola Sądu dotyczy postępowania organu w tym tylko zakresie. Skarżący domagał się udzielenia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej, przewidując różne sposoby udostępniania informacji publicznych. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, zgodnie z art. 10 u.d.i.p. Wniosek niewątpliwie wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zakreślając krąg podmiotów tego postępowania oraz jego przedmiot. Złożenie wniosku do organu administracji (podmiotu zobowiązanego) przesądza o tym, że w odniesieniu do tego właśnie konkretnego organu należy ustalić, czy jest on zobowiązany, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej oraz czy podjął stosowne czynności, których brak jest jednoznaczny z bezczynnością. Jak wynika z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych tym aktem prawnym. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 14 i 13 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuję się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, a także nie znajduje się w dyspozycji podmiotu zobowiązanego, skutkuje zobowiązaniem podmiotu do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy niewątpliwie Burmistrz Miasta i Gminy [...], do którego został skierowany wniosek Skarżącego z dnia 11 marca 2025 r. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dalej Sąd podkreśla, że prawo dostępu do informacji publicznej wywodzi się wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.; dalej jako: "Konstytucja"), która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz uszczegółowił w art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Niewątpliwie informację publiczną stanowią dokumenty jakimi dysponuje organ oraz jakie wytwarza w związku z wykonywaniem zadań publicznych. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a u.d.i.p.). Po pierwsze wskazać należy, że organ nie załatwił wniosku w ustawowym terminie 14-dni. Termin do udzielenia informacji na przedmiotowy wniosek upłynął w dniu 1 kwietnia 2025 r. Organ przez jeden dzień pozostawał zatem w bezczynności, bo odpowiedzi udzielił w istocie dopiero w dniu 2 kwietnia 2025 r. przesyłając odpowiedź na adres mailowy wnioskodawcy, zatem ten dzień można uznać za dzień udzielenia odpowiedzi na wniosek. Powyższa okoliczność już z tego względu skutkuje przyjęciem, że organ opóźnił się z odpowiedzią, choć nieznacznie, zatem stał się bezczynny, co obligowało Sąd do stwierdzenia bezczynności organu w niniejszej sprawie. Dodatkowo, dalsze zarzuty skargi okazały się zasadne częściowo. Należy podzielić pogląd przywołany w skardze i wyrażony również w orzecznictwie sądów administracyjnych, że udostępnienie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku, a o załatwieniu wniosku nie może przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. wyroki NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14 oraz wyroki WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SA/Bk 18/21; WSA we Wrocławiu z 29 maja 2020 r., IV SAB/Wr 207/19 oraz WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 17 listopada 2022 r., II SAB/Go 61/22, CBOSA). Odnosząc się do pkt 5 wniosku stwierdzić należy, że pismo organu datowane na 01 kwietnia 2025 r. w istocie nie udziela odpowiedzi na zadane pytanie. Skarżący domagał się wskazania uzasadnienia nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, natomiast organ w odpowiedzi wskazał tylko, że "Nawet w przypadku gdy rygor natychmiastowej wykonalności byłby nadany, stronom służy odwołanie do Wojewody za pośrednictwem Starosty [...] w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji przez wnioskodawcę lub zawiadomienia pozostałych stron o jej wydaniu." Organ nie wskazał, czy tak zadane pytanie dotyczy informacji publicznej i nie odpowiedział na zadane pytanie, ograniczając się w istocie do polemiki ze Skarżącym. Tak samo stwierdzić należy odnośnie pkt 8 wniosku Skarżącego. Domagał się on informacji na temat uzasadnienia czy przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki "inwestycji celu publicznego" określone w art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast organ w odpowiedzi podał, że "Z uwagi na obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o lokalizacji celu publicznego nie wydaje się." Taka sformułowana odpowiedź organu również nie może być uznana za prawidłowo udzielenie odpowiedzi na gruncie u.d.i.p. na tak postawione pytanie nr 8, jak we wniosku z 11 marca 2025 r. Jak wskazano powyżej, odpowiedź organu nie może być dowolna, a musi dotyczyć treści żądania i w tym zakresie organ nie wywiązał się ze swoich obowiązków. Sąd sygnalizuje jedynie, że bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.i.d.p.), albo nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.i.d.p.), albo nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.i.d.p.). W sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje, czy też nie jest w posiadaniu organu, organ jest zobowiązany jedynie do poinformowania o tym fakcie wnioskodawcy pismem informującym, mającym postać czynności materialno-technicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądnej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 roku, I OSK 807/07; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 maja 2021, II SAB/Wa 877/19 i z 11 grudnia 2017 roku, II SAB/Wa 355/17; CBOSA). Kwestie te powinny podlegać ocenie organu przy ponownej analizie wniosku Skarżącego w tym zakresie. Odnośnie pkt 9 wniosku Skarżącego wskazać należy, że w istocie udzielono w jego zakresie informacji niepełnej, skoro Skarżący żądał informacji o podaniach, wnioskach, petycjach i skargach, a udzielono informacji tylko w zakresie petycji. Jeśli do organu nie wpłynęły pozostałe z nich, to winien on to wskazać w odpowiedzi, aby ta odpowiedź była pełna, precyzyjna i nie budziła wątpliwości. Zobowiązać należało, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Burmistrza Miasta i Gminy do załatwienia sprawy z wniosku G. P. o udostępnienie informacji publicznej z 11 marca 2025 r. w zakresie punktów 5, 8 i 9 w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku i akt administracyjnych, jak Sąd orzekł w pkt 1 wyroku. Wobec powyższego Sąd stwierdził na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 21 in principio u.d.i.p., że Burmistrz dopuścił się bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, jak orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku. Natomiast odnośnie pkt 1 i 3 wniosku z 11 marca 2025 r. Sąd uznał, że informacja jakkolwiek udzielona po terminie, została udzielona w pełni. Skarżący wskazywał, że organ nie udzielił informacji na temat kosztów opracowania koncepcji ul. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą - pytanie nr 1 i kosztów opracowania dokumentacji w postaci projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego budowy kanalizacji deszczowej w ul. [...] - pytanie nr 3. Organ natomiast w swojej odpowiedzi wskazał Skarżącemu, że etap I obejmował sporządzenie mapy do celów projektowych, podziału gruntów oraz zatwierdzoną koncepcję budowy drogi, a wynagrodzenie brutto [...] zł. Ponadto organ wskazał, że odwodnienie drogi jest częścią prac projektowych zleconych umową nr [...] i załączył do swojej odpowiedzi kopię tej umowy. Zdaniem Sądu informacja została w tym zakresie udzielona w pełni, zgodnie z żądaniem Skarżącego. Zawiera bowiem w sobie informację odnoszącą się do kosztów na opracowanie koncepcji "Budowy ul. [...]" oraz kosztów dokumentacji w postaci projektu kanalizacji deszczowej ul. [...]. Brak było podstaw do zobowiązania organu do udzielenie odpowiedzi na pytania nr 1 i 3 wniosku z 11 marca 2025 r. Określenie "Rażącego naruszenia prawa" o jakim mowa w treści art. 149 § 1a p.p.s.a. jest pojęciem nieostrym, wymagającym interpretacji z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W orzecznictwie rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. odnosi się do wadliwości o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającym miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez organ administracyjny, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, bądź też ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Kwalifikacja naruszenia jako "rażącego" musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie "zwykłe" (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; CBOSA). Trzeba zaznaczyć, że orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności (i przewlekłości) powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rażące naruszenie prawa występuje w przypadkach, gdy przekroczenie przez organ ustawowych terminów wyznaczonych na załatwienie sprawy jest znaczne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA z 6 sierpnia 2019 r. II OSK 1802/19; 18 lipca 2019 r. II OSK 533/19). Co więcej, w orzecznictwie akcentuje się ciążący na sądach administracyjnych obowiązek roztropnego kwalifikowania bezczynności czy przewlekłości jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wynikający z konsekwencji (w tym prawnokarnych) takiej kwalifikacji (por. wyroki NSA z 17 września 2015 r., II OSK 652/15 i z 8 marca 2017 r., I OSK 1925/16, dostępne CBOSA). Okoliczności niniejszej sprawy nie dawały podstawy do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu trwała 1 dzień, zatem ocenić ją należy jako nieznaczną. Dodatkowo, abstrahując od prawidłowości odpowiedzi, organ udzielił jej na wniosek w zakresie wszystkich punktów. Z uwagi na to Sąd orzekł, jak w punkcie 3 wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może zasądzić od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jest to rozwiązanie analogiczne do instytucji przewidzianej w art. 154 § 7 p.p.s.a. i stanowi pewnego rodzaju zadośćuczynienie dla Skarżącego za bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ. Należy także zauważyć, że przyznanie takiej sumy jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. Ponadto, jej głównym celem – oprócz funkcji represyjno-prewencyjnej, tj. dyscyplinujące organ w procedowaniu, jest przede wszystkim cel odszkodowawczy, jak również uczynienie zadość krzywdzie, jaką strona poniosła na skutek (mówiąc ogólnie) wadliwie działającej administracji publicznej (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r., II OSK 1322/19). Zdaniem Sądu brak w niniejszej sprawie przesłanek przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej. W żadnym zakresie nie wykazał on poniesionej szkody czy krzywdy w związku z nieudzieleniem mu informacji publicznej. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w tej części, jak orzekł w pkt 4 wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę uiszczonego w sprawie wpisu od skargi w wysokości 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 535). Sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. przez trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).