I SA/Rz 572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 12 kwietnia 2016 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie - postanawia - utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. T. S. (dalej: skarżąca, strona) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie. W skardze zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego rozstrzygnięcia strona wniosła sprzeciw. Postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek skarżącej o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zażalenie skarżącej zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II GZ 624/15. Po uiszczeniu przez skarżącą wpisu sądowego w kwocie 5413 zł, wyrokiem z dnia 4 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę strony na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2015 r., opisaną na wstępie w przedmiocie określenia i zobowiązania skarżącej do zwrotu kwoty pobranej na podstawie umowy o dofinansowanie. Od powyższego wyroku skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną. W skardze zawarła kolejny wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że ze względu na zaistniałą sytuację nie jest w stanie uiścić kosztów związanych z wpisem sądowym od skargi kasacyjnej. Wyjaśniła, że od czasu rozpatrzenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jej sytuacja życiowa znacznie się pogorszyła. Wskazała, że w chwili obecnej nie otrzymuje pomocy od ojca córki, który do tej pory dobrowolnie spełniał swój obowiązek alimentacyjny. W związku z tym wystąpiła przeciwko ojcu dziecka z pozwem o formalne ustalenie wysokości świadczeń alimentacyjnych. W związku z wnioskiem wezwano skarżącą do złożenia dodatkowego oświadczenia dotyczącego jej stanu majątkowego i wysokości uzyskiwanych dochodów poprzez: - przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącej, a także rachunków kart kredytowych, za okres ostatnich trzech miesięcy, - określenie wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych w jej gospodarstwie domowym, a związanych z utrzymaniem domu, w szczególności podanie wysokości opłat za prąd, gaz, wodę, kanalizację, ogrzewanie, internet, telefon itd., a także przedłożenie kserokopii stosownych rachunków i faktur, dokumentujących te wydatki, - określenie wysokości miesięcznych wydatków na zakup żywności, odzieży, leków oraz środków czystości, - określenie kosztów utrzymania samochodu, w ujęciu miesięcznym (podanie kosztów zakupu paliwa, ubezpieczenia przeglądów, bieżących napraw), - przedłożenie kopii zeznania podatkowego skarżącej za 2015 r., - wyjaśnienie czy skarżąca prowadzi działalność gospodarcza, a w przypadku pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, przedłożenie kopii deklaracji składanych na poczet podatku od towarów i usług za trzy ostatnie okresy rozliczeniowe. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że w chwili obecnej skarżąca zamieszkuje w domu, którego właścicielem jest ojciec jej córki. Z tego tytuły, do tej pory nie ponosiła kosztów związanych z zapłatą czynszu. Wszystkie rachunki za prąd, gaz, wodę, itp. wystawiane są na właściciela domu. Do lutego rachunki te były też dobrowolnie opłacane przez ojca córki skarżącej. Ponadto wskazał, że w ostatnim czasie ojciec córki skarżącej, zrezygnował z udzielania dobrowolnej pomocy na jej rzecz i dlatego konieczne stało się wystąpienie z pozwem o ustalenie świadczeń alimentacyjnych, na rzecz małoletniej córki. Sprawa o alimenty została zarejestrowana pod sygn. akt [...] w Sądzie Rejonowym. Dodatkowo skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko - 500+ (potwierdzenie złożenia wniosku w załączeniu). Ponieważ sytuacja dobrowolnego świadczenia pomocy przez ojca córki skarżącej, uległa zmianie w ostatnim czasie, skarżąca do chwili złożenia wniosku nie opłacała rachunków z własnych środków. Pomimo zmiany sytuacji skarżąca ma nadzieję, że w dalszym ciągu będzie mogła nieodpłatnie zamieszkiwać w domu ojca córki, gdyż nie ma środków na wynajem innego mieszkania. Pełnomocnik wskazał, że miesięcznie na zakup żywności skarżąca przeznacza ok. 600 zł miesięcznie. Nie ponosi wydatków na zakup leków oraz comiesięcznych wydatków na zakup odzieży. Dodatkowo wyjaśnił, że do końca lutego zakup odzieży, wyżywienia, a także inne wydatki skarżącej oraz córki, pokrywał dobrowolnie ojciec dziecka. Ponadto skarżąca, korzystała również z pomocy siostry. Pełnomocnik podkreślił, że w chwili obecnej, skarżąca nie otrzymuje pomocy od ojca swojej córki, w celu zaspokojenia bieżących kosztów utrzymania, zmuszona była do sprzedaży wskazanego w oświadczeniu, samochodu marki Honda Civic. Sprzedaż samochodu była niezbędna, w szczególności do pozyskania środków na opłacenie zajęć pozalekcyjnych córki oraz pokrycia bieżących kosztów utrzymania dziecka do czasu zasądzenia świadczeń alimentacyjnych. Ponieważ samochód wykorzystywany był głównie do podwożenia córki do szkoły i na zajęcia pozalekcyjne, koszty jego utrzymania pokrywane były również przez ojca córki skarżącej. W załączeniu przekazał również kopię zeznania podatkowego skarżącej za 2015 r. Wyjaśnił, że konieczność złożenia dwóch zeznań podatkowych wynika z faktu, że w 2015 r. skarżąca uzyskiwała dochody zarówno z działalności gospodarczej (do dnia 31 lipca 2015 r.) jak również z umowy o pracę. Dochody z działalności gospodarczej opodatkowane były na zasadach art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tzw. "podatkiem liniowym". Formularz zeznania podatkowego PIT-36L (przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej), uniemożliwia jednak wykazanie dochodu z innych źródeł przychodów. Dlatego też dochód z umowy o pracę, wykonywanej po zakończeniu prowadzenia działalności gospodarczej wykazany został w PIT-37. Pełnomocnik wyjaśnił, że obecnie skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Skarżąca zgodnie z informacją z CEIDG zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w dniu 31 lipca 2015 r. Wpis dotyczący prowadzonej działalności gospodarczej został wykreślony w dniu 17 sierpnia 2015 r. Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Rz 572/15 referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie rozpatrującego wniosek referendarza skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, ze nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z wpisem sądowym od skargi kasacyjnej warunkiem przyznania prawa pomocy jest bowiem złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym, na urzędowym formularzu, a na wezwanie dodatkowego oświadczenia wyjaśniającego wszelkie wątpliwości czy rozbieżności. W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że w niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła zadość tym wymogom, gdyż najpierw złożyła niepełne i niejasne oświadczenie na urzędowym formularzu, zawierające informacje wyraźnie odbiegające od tych, które zamieściła w uprzednio złożonym oświadczeniu, zalegającym w aktach sprawy. I tak, aktualnie określiła swoje wydatki na zakup żywności na ok. 600 zł, tymczasem w oświadczeniu z lipca 2015 r. określiła je na 1.500 zł. Wówczas też nadmieniła, że na zakup odzieży wydaje ok. 300 zł, a na zajęcia pozalekcyjne ponad 500 zł. Teraz natomiast zadeklarowała, że nie kupuje odzieży i leków. Nic też nie wspomniała o wysokości wydatków na zajęcia pozalekcyjne. Ponadto w oświadczeniu z lipca 2015 r. skarżąca podkreśliła, że co miesiąc spłaca kredyt, którego rata miesięczna wynosi 2.000 zł. Obecnie jednak nie wymieniła tego wydatku. W ocenie referendarza nie można było stwierdzić, że skarżąca spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy, gdyż mimo wezwania nie przedłożyła wyciągów z rachunków bankowych. Referendarz podkreślił, że kompleksowa i rzetelna ocena sytuacji majątkowej skarżącej jest niemożliwa, z powodów leżących po jej stronie (nieprzedłożenie wyciągów, jak również kopii rachunków itd.). Referendarz zwrócił uwagę na fakt, że skarżąca, w marcu 2016 r. sprzedała samochód za kwotę 12.500 zł, motywując to koniecznością opłacenia zajęć pozalekcyjnych córki, które to koszty określiła w oświadczeniu z lipca 2015 r. na ok 500 zł. Zdaniem referendarza mając więc na względzie, że kwota uzyskana za sprzedaży nie pochłonie całości wydatków na wskazany cel, w dłuższym okresie czasu, należało stwierdzić, że środki uzyskane ze sprzedaży samochodu pozwolą skarżącej na opłacenie kosztów sądowych w przedmiotowej sprawie, tj. wpisu od skargi kasacyjnej, wynoszącego połowę kwoty wpisu, określonego na 5 413 zł. W złożonym sprzeciwie na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że skarżąca nie dysponuje środkami wystarczającymi na uiszczenie opłaty od skargi kasacyjnej.. Wyjaśnił, że dane zawarte w aktualnym oświadczeniu odbiegają od oświadczenia z 2015 r, jak również z marca 2016 r. z uwagi na to, że uległa zmianie jej sytuacja majątkowa, ponieważ ojciec córki zaprzestał udzielania im dobrowolnie wsparcia. Pełnomocnik zarzucił, że w jego ocenie podanie innych kwot w oświadczeniach składanych w odstępie kilku miesięcy nie może stanowić uzasadnienia dla odmowy przyznania prawa pomocy, tym bardziej, że skarżąca wytłumaczyła powód zmiany swojej sytuacji majątkowej. Odnośnie spłaty kredytu powoływanego w poprzednich oświadczeniach a którego nie ujęto w obecnym oświadczeniu pełnomocnik wyjaśnił, że kredyt ten jest spłacany przez siostrę skarżącej. Pełnomocnik wyjaśnił ponadto, że w chwili obecnej skarżąca nie ma dostępu do konta ojca jej córki z uwagi na to, że upoważnienie dostępu do tego konta zostało skarżącej cofnięte w miesiącu lutym a więc w okresie, kiedy ojciec jej córki zaprzestał świadczenia im dobrowolnie pomocy. Pełnomocnik nie zgodził się z twierdzeniami referendarza, że kwota uzyskana ze sprzedaży samochodu nie zostanie w całości wydatkowana na opłacanie zajęć pozalekcyjnych córki oraz bieżące wydatki. Pełnomocnik podkreślił, że biorąc pod uwagę obecną sytuację majątkową skarżącej środki ze sprzedaży samochodu w okresie kilku miesięcy zostaną w całości pochłonięte na wydatki związane z utrzymaniem skarżącej i jej córki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", m.in. od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. W takiej sytuacji, tj. rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia, sąd – jak stanowi art. 260 § 1 p.p.s.a. – wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Wobec powyższego, art. 260 § 2 p.p.s.a. stanowi wyjątek od zasady określonej w art. 167a § 2-3 p.p.s.a., że sąd rozpoznający sprzeciw działa jako sąd pierwszej instancji. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów utrzymania. Intencją wprowadzenia przepisów dotyczących prawa pomocy było stworzenie możliwości dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które znajdując się w trudnej sytuacji finansowej nie mogą uiścić kosztów sądowych. Instytucja prawa pomocy stanowi wyjątek od ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania i zapewnia osobie znajdującej się w ciężkich warunkach materialnych możność obrony swoich praw przed sądem, mimo braku środków finansowych potrzebnych do poniesienia należnych kosztów sądowych. Jej wyjątkowy charakter powoduje, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom, których środki są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko potrzeby egzystencjalnie niezbędne (por. postanowienie NSA z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt I GZ 107/05 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a zatem np. osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Udzielenie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny, a przez to powinno sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych, zwolnienie od ich ponoszenia stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP (postanowienie NSA z dnia 19 października 2007r., II FZ 498/07 – dostępne j.w.). Ubiegający się o taką pomoc wnioskodawca powinien w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1984 r. o sygn. akt II CZ 104/84, Lex nr 8623). Należy również zauważyć, że wykładnia określenia "gdy wykaże" użytego w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oznacza, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 713/09} W związku z powyższym, rozstrzygnięcie Sądu w kwestii przyznania bądź odmowy przyznania prawa pomocy zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane w trakcie postępowania. Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy na którą to składa się także zwolnienie strony od kosztów sądowych jest wyjątkiem od zasady wynikającej z postanowień art. 199 p.p.s.a., gdzie mowa o tym, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Prawo pomocy jest wyjątkiem od zasady zgodnie z którą każda ze stron postępowania sądowoadministracyjnego ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie. Wyjątkowy charakter przepisów regulujących przesłanki przyznawania prawa pomocy oznacza, że nie można ich interpretować według zasad wykładni rozszerzającej. Zwolnienie strony od kosztów sądowych jest bowiem przerzuceniem ciężaru ich ponoszenia na Skarb Państwa. W orzecznictwie przyjmuje się, że instytucja prawa pomocy ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z postępowaniem sądowym (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt I OZ 468/11 oraz postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II OZ 504/11 - publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy Sąd musi rozważyć z jednej strony – interes państwa w pobieraniu opłat za rozstrzygnięcie sprawy, a z drugiej – interes strony w dochodzeniu swych praw przed sądem i zachować odpowiednią proporcję między nimi. Zaznaczyć jednak należy, że z przepisów regulujących instytucję prawa pomocy wynika jednoznacznie, iż ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów sądowych spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Należy również zaznaczyć, że strona wszczynając spór na drodze sądowej powinna liczyć się z koniecznością przeznaczenia na ten cel środków finansowych, a wydatki z tym związane traktować na równi z innymi zobowiązaniami. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w sprzeciwie strona nie wykazała, aby spełniła przesłanki upoważniające do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zdaniem Sądu sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie bowiem skarżąca nie wykazała w sposób dostateczny, aby znajdowała się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienie z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, niepubl.), stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje, z wysokością kosztów, do których zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Jak wskazano powyżej, ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy zaś do sądu (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, niepubl.). Przy czym, jeżeli oświadczenia strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okażą się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, sąd może wezwać stronę do złożenia, w zakreślonym terminie, dodatkowych oświadczeń lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Z kolei, niedopełnienie obowiązku przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń może w konsekwencji skutkować niewykazaniem, że strona nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w rozumieniu art. 246 p.p.s.a. Jest to bowiem rodzaj dodatkowego postępowania dowodowego, w którym sąd ma możliwość uzupełnienia wniosku oraz ustalenia w sposób pełny i klarowny stanu majątkowego wnioskodawcy (vide np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I GZ 1/10; 18 października 2011 r., sygn. akt II GZ 460/11; 15 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 175/12 – orzeczenia dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd nie jest natomiast zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek innych dochodzeń w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę dane uniemożliwiają pełną ocenę jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne. Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postepowania. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała w sposób niebudzący wątpliwości jakimi środkami finansowymi aktualnie dysponuje, ani jakie wydatki ponosi na konieczne utrzymanie swojej osoby. Podkreślić należy, że skarżąca wezwana przez referendarza sądowego do przedstawienia dodatkowych dokumentów w postaci wyciągów bankowych, nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku. W związku z powyższym analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o zwolnienie z kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że w sposób przekonujący, że kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych. Ponadto, dokonując oceny sytuacji majątkowej skarżącej przede wszystkim należy podkreślić, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, że skarżąca aktem notarialnym z dnia [...] lutego 2015 r., Rep. A [...] dokonała sprzedaży nieruchomości objętej projektem o dofinansowanie tj. działki nr [...] o obszarze 2615 m2 wraz z budynkiem w budowie znajdującym się na tej działce, położonej w R. M. za cenę w kwocie 3.936.000 brutto, co stanowi 3.200.000,00 zł netto. W świetle tych danych brak jest w ocenie Sądu podstaw do uznania za wiarygodne deklaracji skarżącej co do braku środków pieniężnych na opłacenie wpisu od skargi kasacyjnej. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 postanowiono jak w sentencji.