II SA/Rz 125/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Marcin Kamiński Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne -skargę oddala- II SA/Rz 125/16 UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji w [.] zwrócił się do Prezydenta Miasta [.] z wnioskiem o skierowanie AJ na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z powodu przekroczenia przez kierowcę dopuszczalnej liczby punktów zarejestrowanych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Decyzją z dnia [.] września 2015 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] skierował AJ, posiadającego prawo jazdy kat. A i B, na badania psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem z uwagi na przekroczenie przez kierującego 24 punktów przypisanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 155). W odwołaniu AJ zarzucił niezastosowanie art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez nieuwzględnienie faktu odbycia szkoleń w wojewódzkim ośrodku ruchu drogowego w dniu 3 lipca 2014 r. i 27 marca 2015 r. uprawniających go do zmniejszenia liczby przypisanych w ewidencji punktów. Wprawdzie przekroczył liczbę 24 punktów, jednak odmowy uwzględnienia odbytego szkolenia nie mógł stanowić § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, gdyż został on wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej. Odbywając zaś szkolenie nie wiedział o przekroczeniu ww. limitu i o ww. wniosku Komendanta skierowanym do Prezydenta. Decyzją z dnia [.] grudnia 2015 r. nr [.], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji była zgodna z prawem i odpowiadała dyspozycji art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Kierowca przekroczył dopuszczalną liczbę punktów w ewidencji kierowców, co obligowało Prezydenta do wydania zaskarżonej decyzji. W dniu 1 kwietnia 2014 r. kierowca popełnił wykroczenie, na które przypisano mu 6 pkt, w dniu 3 lipca 2014 r. wykroczenie, za które przypisano mu 10 pkt i w dniu 24 marca 2015 r. wykroczenia, za które przypisano mu 15 pkt. Szkolenie, uprawniające do zmniejszenia liczby punktów, powinno odbyć się przed przekroczeniem ustawowo określonego limitu. Jego przekroczenie powoduje, że nie można już skorzystać z dobrodziejstwa takiego szkolenia w postaci zmniejszenia liczby zaewidencjonowanych punktów. W skardze, w której zażądano uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania, AJ zarzucił naruszenie przez organy: art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne pozbawienie go uprawnienia do zmniejszenia posiadanych punktów w związku z odbytym szkoleniem, a w konsekwencji niesłuszne zastosowanie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podkreślił, że dwukrotnie, tj. 3 lipca 2014 r. i 27 marca 2015 r. odbywał szkolenia, które powinny uprawniać go do zmniejszenia liczby punktów w ewidencji. Nie zgodził się z organami, że po przekroczeniu liczby 24 punktów nie może skorzystać ze szkolenia, gdyż ograniczenie takie nie wynika z art. 130 Prawa o ruchu drogowym, lecz tylko z § 8 ust. 6 rozporządzenia, który to przepis wydano z przekroczeniem ustawowego upoważnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga jest bezzasadna. Stan faktyczny jest w sprawie w zasadzie bezsporny. Spór sprowadza się do kwestii związanych ze skutkami, które wywołało bądź nie, odbycie przez skarżącego w dniu 26 marca 2015r. szkolenia potwierdzonego zaświadczeniem z Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego z dnia [.] marca 2015r. Jak wynika z analizy danych z wniosku z dnia 31 marca 2015r., pisma Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP z dnia [.] czerwca 2015r. ale także z "wykazu wykroczeń" sporządzonego w dniu 2 czerwca 2015r. przez samego skarżącego, popełnił on wykroczenia w następujących datach: - 21 marca 2014r. (6 pkt karnych), - 1 kwietnia 2014 r. (6 pkt karnych), przekroczenie prędkości od 31 - 40 km/h - [.],[.] – oznaczone symbolem E03 według załącznika nr 1 do Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. 2012 poz. 488 – zwanego dalej Rozporządzeniem), - 3 lipca 2014 r. (10 punktów karnych) - przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h w [.], ul. [.] - symbol E01, - 24 marca 2015 r. (w sumie 15 punktów karnych) - naruszenie zakazu wyprzedzania na skrzyżowaniach – (symbol F06 -5 pkt) oraz wyprzedzanie na przejściach dla pieszych i bezpośrednio przed nimi – symbol B02 - 10 pkt - [.] ul. [.]. Jak wynika z przedstawionych zaświadczeń Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [.] z dnia [.] lipca 2014r. i z dnia [.] marca 2015r. skarżący odbył w dniach 3 lipca 2014r. i 26 marca 2015r. szkolenia przewidziane w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2012r. poz. 1137 z późn. zm.). Zdaniem skarżącego wobec ich odbycia nie przekroczył 24 punktów karnych, co dawałoby podstawy złożenia do Starosty wniosku o skierowanie na badania psychologiczne. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest właśnie decyzja dotycząca skierowania na badania psychologiczne w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych otrzymanych za wielokrotne naruszenie przepisów ruchu drogowego. Materialnoprawną podstawą tej decyzji były przepisu ustawy o kierujących pojazdami – zwanej dalej też ustawą i wcześniej wymienionego Rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. Zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, kierujący pojazdem silnikowym podlega badaniom psychologicznym w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Stosownie zaś do art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli kierowca przekroczy liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzję taką starosta wydaje m.in. na wniosek organu kontroli ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2). Powyższa regulacja wprowadza obowiązek skierowania kierowcy na badania psychologiczne w razie stwierdzenia, że na skutek dokonanych naruszeń przepisów ruchu drogowego, suma przypisanych za te naruszenia punktów karnych przekroczyła 24. Decyzja wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami jest decyzją o charakterze związanym i nie przyznaje staroście uprawnienia do podjęcia innego rozstrzygnięcia. W świetle przytoczonych przepisów starosta miał obowiązek skierowania skarżącego na badania psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego. Kwestie dotyczące ewidencjonowania punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (zwana dalej P.r.d.). Stosownie do art. 130 ust. 1 P.r.d., ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty (ust. 2). Zgodnie zaś z ust. 3 powyższego przepisu, kierowca wpisany do ewidencji może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, przy czym nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Szczegółowe zasady dotyczące sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego, warunki i sposób prowadzenia ewidencji oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji a także liczba punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia określone zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 P.r.d. W § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia wskazano, że organ prowadzący ewidencję usuwa z niej punkty przypisane na podstawie wpisu ostatecznego, jeżeli od dnia popełnienia naruszenia upłynął rok, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyłaby 24 punkty. Natomiast w § 8 ust. 6 Rozporządzenia określono, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby otrzymanych punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. Zgodnie z art. 130 ust. 4 ww. P.r.d., Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw transportu i Ministrem Sprawiedliwości, ze względu na konieczność dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego, został upoważniony do określenia w drodze rozporządzenia: 1. sposobu punktowania i liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego; 2. warunków i sposobu prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz trybu występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji; 3. programu szkolenia i jednostek upoważnionych do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3; 4. liczby punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia; 5. podmiotów uprawnionych do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1. W wykonaniu tak zakreślonej delegacji ustawowej, w rozporządzeniu z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wskazano, że ewidencję takich kierowców prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych (§ 3 ust. 1 Rozporządzenia). Osoba zainteresowana ma przy tym prawo uzyskać od Policji ustną informację lub zaświadczenie o wpisach ostatecznych lub tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez nią naruszeniom. Informacji udziela się lub wydaje się zaświadczenie w siedzibie organu prowadzącego ewidencję, albo – w miarę możliwości technicznych – w innej jednostce Policji (§ 9 Rozporządzenia). Poza tym, informacji o wpisach udziela się podmiotom wymienionym w (§ 10 Rozporządzenia). Z kolei, zgodnie z § 7 ww. Rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Analiza treści powyższych regulacji prawnych prowadzi do wniosku, że ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 P.r.d. jest swego rodzaju rejestrem (wykazem), w którym wpisów dokonuje wyłącznie uprawniony do tego organ Policji. On tylko również ma kompetencję do usuwania punktów karnych, przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 omawianej ustawy. W sytuacji bowiem, w której danemu podmiotowi zostało przyznane prawo do prowadzenia określonej ewidencji, rejestru czy innego wykazu, w braku odmiennych postanowień, tylko ten podmiot jest odpowiedzialny za prawidłowe jego prowadzenie i zgodność z prawem dokonanych wpisów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że – zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (vide m.in.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13, z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/11 i I OSK 1306/11, z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11, z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt 1721/10, z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1456/09, z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1451/09 i z dnia 7 października 2016r. sygn. I OSK 3206/14 i postanowienie z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11) – wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych więc, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Ani starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowania w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, czy w sprawie skierowania na badania psychologiczne bo nie mają więc kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenia przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te - po myśli art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b P.r.d. obowiązującego w czasie którego dotyczyły wyżej wymienione orzeczenia NSA, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem silnikowym, a który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Zgodnie bowiem z ww. przepisem, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami podlegał kierujący pojazdem silnikowym skierowany w drodze decyzji przez organ, jeżeli przekroczył liczbę punktów 24 otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy. Przyjęcie poglądu odmiennego, mogłoby skutkować tym, że po pierwsze, nie było by żadnej pewności, ile punktów karnych zostało danemu kierowcy przyznane. Inna ich ilość wynikałaby z wpisów zawartych w ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, a inna - byłaby przyjmowana jako fakt w prowadzonym przez dany organ postępowaniu administracyjnym. Po drugie, taki stan rzeczy prowadziłby praktycznie do obejścia przepisów prawa, gdyż organ niebędący komendantem wojewódzkim Policji, prowadząc własne postępowanie dowodowe na okoliczność ilości naliczonych kierowcy punktów karnych, w ten sposób w rzeczywistości decydowałby o ich ilości. W rezultacie ewidencja policyjna stawałaby się całkowicie zbędną. Po trzecie, w ten sposób inny organ administracyjny, uznając, że stan faktyczny jest odmienny, niż wynika to z zapisów istniejących w ewidencji, niejako "poprawiałby" zawarte w niej dane. Taka zaś sytuacja powodowałaby, że to nie sąd administracyjny sprawowałby kontrolę administracji publicznej, a kontrolę tę sprawowałby de facto inny organ administracyjny, choć takich uprawnień nie posiada. Analogicznym do dawnego art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b P.r.d. unormowaniem jest aktualnie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, będący podstawą rozstrzygnięcia przez organy w niniejszej sprawie. Pogląd wyżej przedstawiony Sąd w pełni podziela i przyjmuje za własny. Zaznaczyć jednak należy, iż niezależnie od tego, że z akt nie wynika, aby skarżący w stosownym trybie zakwestionował wpisy w w/w ewidencji, niezasadny jest zarzut o przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej z art. 130 ust. 4 P.r.d. unormowaniem § 8 ust. 6 Rozporządzenia. W kwestii tej także wielokrotnie wypowiadał się już NSA i to ugruntowane stanowisko podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Nie ma bowiem podstaw do zakwestionowania zastosowania przepisu § 8 ust. 6 Rozporządzenia. Pozostaje on w zgodzie z delegacją ustawową zawartą w art. 130 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Jak bowiem wynika z powyższych uwag, regulacja § 8 ust. 6 Rozporządzenia, wyłączająca możliwość zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec kierowcy, który przed rozpoczęciem szkolenia dopuścił się naruszeń na liczbę punktów przekraczającą 24, realizuje cel unormowań ustawowych oraz mieści się w ramach upoważnienia zawartego w art. 130 ust. 4 tej ustawy. Wykładnia, według której istniałaby możliwość zmniejszenia liczby punktów po przekroczeniu liczby 24 punktów, jest nie tylko sprzeczna z brzmieniem powołanych przepisów ustawy, ale niweczyłaby osiągnięcie celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy (por. w/w wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10; wyrok NSA z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10; wyrok NSA z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10; wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 413/11; wyrok NSA z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1808/13, wyrok NSA z 4 października 2016r. I OSK 277/15. Przedstawione w toku postępowania administracyjnego przez skarżącego w "wykazie wykroczeń wraz ze stanem punktowym i umorzeniami za okres marzec 2014 – czerwiec 2015" nie jest prawidłowe, bo jest niezgodne z zapisami Rozporządzenia. Jak trafnie wskazano w piśmie Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP z [.] czerwca 2015r. odbycie przez skarżącego w lipcu 2014r. szkolenia spowodowało zmniejszenie o 6 liczby posiadanych wówczas punktów, z tym że 6 punktów odjęto wykreślając te za wykroczenie popełnione w dniu 21 marca 2014r. – zgodnie z § 8 ust. 4 Rozporządzenia. To wykroczenie miało bowiem datę najwcześniejszą i widniało wówczas w ewidencji. Tak więc punkty za powyższe wykroczenie nie mogły być po upływie roku od jego popełnienia usunięte stosownie do § 6 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, skoro usunięto je wcześniej wobec odbycia szkolenia w dniu 3 lipca 2014r. Wbrew stanowisku skarżącego (co zresztą sam przyznał w treści odwołania) liczba punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i po popełnieniu w dniu 24 marca 2015r. przekroczyła 24 (miał ich 31) a wobec zapisów § 8 ust. 6 Rozporządzenia Komendant Wojewódzki Policji zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami, art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o kierujących pojazdami był umocowany do wystąpienia do Starosty z wnioskiem o skierowanie na badanie psychologiczne, Starosta zaś był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy. Jeszcze raz podkreślić przy tym należy, że w tym postępowaniu Starosta nie był uprawniony do badania czy zapisy w ewidencji są prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.