II SA/Rz 1579/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. jawna na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na skutek skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1579/14 I. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1579/14; II. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...]; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. jawna kwotę 440 zł /słownie: czterysta czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; IV. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania związanego ze skargą kasacyjną na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Przedmiotem skargi "A" Spółka jawna z siedzibą w [...], zwana dalej "Spółką" jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "Kolegium" z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze - na wniosek G.J. oraz J.J. - zawiesiło postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. dot. ustalenia warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn. "Osiedle mieszkaniowe wielorodzinne "[...]" z usługami, budynek biurowo - usługowy, budynek handlowy z restauracją wraz z infrastrukturą techniczną oraz wjazd z ul. S. na działkach nr 2743/1,2743/2,2743/3,2743/4,2743/5, 2743/6, 2743/7, 2743/8, 2742/1, 2742/2, 2742/3, 2742/4, 2741/16, 2741/15, 2741/18, 2741/19, 2741/23, 2741/20, 2741/21, 2741/8, 2741/9, 2741/7, 2741/10, 2741/11, 2741/12, 2741/14, 2740 w obr. [....] położonych w R.", wydanej na wniosek J.J. Postępowanie zostało zawieszone do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o sygn. II SA/Rz 446/13 z dnia 26 czerwca 2013r., którym uchylono decyzję Kolegium z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kolegium z dnia [...] września 2008 r., nr [...]. Wynik tego postępowania przesądzi kwestię interesu prawnego Spółki w toczącym się postępowaniu. Postanowienie Kolegium z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] nie zostało skierowane do Spółki. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2013r. Spółka zwróciła się do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. postanowieniem, wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu wniosku wskazano m. in., że Spółka jest stroną toczącego się przed Kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007r. dot. ustalenia warunków zabudowy oraz wyrażono pogląd, że nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki umożliwiające organowi zawieszenie prowadzonego postępowania nieważnościowego, a zatem zapadłe rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. Kolegium, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zmianami), zwanej dalej "K.p.a." stwierdziło niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że podstawą prawną postanowienia Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. był art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Postanowienia wydawane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. należą do postanowień zaskarżalnych. Jednakże w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na fakt, że w stosunku do samorządowego kolegium odwoławczego nie istnieje organ administracji wyższego stopnia, zażalenie, które co do zasady przysługuje na postanowienie wydane w trybie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zastępuje środek prawny, o którym stanowi art. 127 § 3 K.p.a., tj. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - w myśl art. 127 § 3 K.p.a. - stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 134 K.p.a. "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania." W literaturze przedmiotu wskazuje się na to, że niedopuszczalność odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) może wynikać tak z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Do tych pierwszych zalicza się: złożenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, lub też wniesienie odwołania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych. Przyczyny przedmiotowe obejmują z kolei przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz sytuację wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji (postanowienia) w toku instancji. Odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest zatem niedopuszczalne jeżeli decyzja (postanowienie) nie weszła do obrotu prawnego, a zatem w przypadku gdy została wydana, ale nie została jednakże doręczona stronie lub ogłoszona (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 596-597). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej organ zauważył, że wstępną czynnością jaką podejmuje Kolegium po otrzymaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest kontrola dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu takiej kontroli w niniejszej sprawie skład orzekający uznał, iż wniosek jest niedopuszczalny, bowiem nie posiada ona atrybutu strony postępowania - w rozumieniu art. 28 K.p.a. - w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] stycznia 2007r. dot. ustalenia warunków zabudowy, tak więc nie jest także stroną postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, w rozumieniu art. 28 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek." Stroną w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest osoba składająca wniosek. Ponadto stroną jest właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej wnioskiem, który został złożony przez osobę nie mająca tytułu prawnego do nieruchomości. W orzecznictwie sądowym zaś wyraźnie dopuszczono możliwość uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym właścicieli lub użytkowników wieczystych sąsiednich nieruchomości. Przedstawiony wyżej pogląd prawny znajduje pełne poparcie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995r., sygn. akt VI SA 13/95 opubl. w "ONSA" Nr 4, poz.154, której treść jest następująca: "Stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek.'' Oczywiście może się również zdarzyć, że za stronę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostanie uznany także właściciel nieruchomości położonej dalej, a nie tylko sąsiedniej nieruchomości, jeżeli wykaże, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja narusza jego interes prawny. Ponieważ Spółka nie zalicza się do żadnej z kategorii stron wskazanych powyżej (tj. nie jest w szczególności właścicielem ani użytkownikiem wieczystym żadnej z nieruchomości sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem inwestora, jak również w rozpoznawanej sprawie nie wykazało, że objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy inwestycja narusza jego interes prawny), dlatego wniesienie przez nią wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. musi skutkować stwierdzeniem jego niedopuszczalności. Organ ponadto naprowadził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 912/09 oddalił wniosek Spółki o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w sprawie ze skargi J.J. i G.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2009r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] znak: [...] z dnia [...] stycznia 2007r., wskazując, że Spółka nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2011r., sygn. akt II OZ 172/11 oddalił zażalenie na ww. postanowienie. Kolegium po myśli art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." jest związane ww. orzeczeniem NSA. W skardze na postanowienie Kolegium z dnia Spółka reprezentowana przez radcę prawnego K. B. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa prawego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1. naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 134 K.p.a. przez wydanie w oparciu o ten przepis postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z racji braku przysługiwania skarżącemu statusu strony (brak interesu prawnego) - co jest niedopuszczalne, gdyż odmowa uznania wnoszącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy może nastąpić w postępowaniu drugoinstancyjnym, dopiero po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, co do istnienia po stronie składającego taki wniosek interesu prawnego, zgodnie z regułami z art. 7 i 77 k.p.a.; 2. naruszenie przepisu art. 153 P.p.s.a. przez dowolne przyjęcie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w niniejszej sprawie, związane jest postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OZ 172/11), którym oddalono zażalenie Spółki na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r. (sygn. akt II SA/Rz 912/09), z których - w błędnej ocenie Kolegium miałby rzekomo wynikać brak interesu prawnego Spółki, legitymującego do udziału w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla osiedla "[...]" z dnia [...] stycznia 2007 r.; podczas gdy z przywołanego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikał jedynie brak interesu prawnego Spółki w sprawie sadowoadministracyjnej, w charakterze uczestnika postępowania, ze skargi J.i G.J. na decyzję Kolegium Odwoławczego, stwierdzającą nieważność decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2007 r., a orzeczenie to (podobnie jak poprzedzające je orzeczenie WSA w Rzeszowie) nie odnosi się i nie wiąże, co do kwestii legitymacji Spółki w postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy dla osiedla z dnia [...] stycznia 2007 r.; 3. naruszenie przepisów art. 28 k.p.a. w zw. z art. 73 ust. 6 i 5 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez odmowę uznania Spółki za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] stycznia 2007 r., toczącego się z urzędu, pomimo tego, że PPL "[...]" w świetle powołanych wyżej przepisów, wobec posiadania w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego osiedla zakładu, o jakim mowa w art. 73 ust. 6 i 5 Prawa ochrony środowiska - interes taki niewątpliwie posiada. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 14 maja 2015 r., II SA/Rz 1579/14 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie skarżący brali udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Prowadzono z nimi korespondencję, a więc nie tylko mieli indywidualne poczucie, że są stroną tego postępowania lecz zachowanie organu utwierdzało ich w takim stanowisku. Wobec tego nie ma podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 134 K.p.a. Równocześnie Sąd wyjaśnił, że dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia o niedopuszczalności odwołania przekroczył swoje uprawnienia z art. 134 P.p.s.a. Wyrzeczenie w wyroku z dnia 14 maja 2015 r. o uchyleniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] było naruszeniem zasady, iż kontrola Sądu zamyka się w granicach sprawy. Kolegium reprezentowane przez radcę prawnego K.H. w skardze kasacyjnej od wskazanego wyżej wyroku zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. przepisu: - art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia naruszającego zasadę orzekania przez sąd administracyjny w granicach sprawy na skutek uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak: [...] z dnia [...] marca 2014r. o zawieszeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, - art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sformułowanie niepełnego uzasadnienia nie obejmującego w ogóle kwestii zawieszenia postępowania administracyjnego oraz nie odnoszącego się w sposób wyczerpujący do kwestii niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, - art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 170 P.p.s.a. poprzez uchylenie postanowienia o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie pomimo wydania przez sądy administracyjne prawomocnych postanowień w rozstrzyganej sprawie, wiążących organ administracji publicznej oraz sąd, odmawiających podmiotowi interesu prawnego w sprawie, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. poprzez zastosowanie normy tego przepisu, w sytuacji kiedy skarga jako niezasadna powinna być oddalona stosownie do normy art. 151 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wyrok sądu pierwszej instancji z dnia 15 maja 2015 r., w którym uchylono postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy został zaskarżony skargą kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego Wśród zarzutów skargi kasacyjnej wskazano na naruszenia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Z cytowanego przepisu wynika, że sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę orzeka w graniach sprawy. Przedmiotem skargi było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane na podstawie art. 134 K.p.a. o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, natomiast rozstrzyganie przez sąd w przedmiocie postanowienia o zawieszeniu postępowania jest naruszeniem zasady orzekania w granicach sprawy – art. 134 § 1 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, może na podstawie art. 179a dokonać autokontroli własnego orzeczenia. Przepis ten dodano ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – art. 1 i art. 2 (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) i od dnia 15 sierpnia 2015 r. w związku z przepisami przejściowymi sąd pierwszej instancji ma możliwość orzekania w trybie autokontroli. Autokontrola jest możliwa w razie stwierdzenia przez wojewódzki sąd administracyjny orzekający w sprawie, że zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione "w szczególności jeżeli sąd od razu, na pierwszy rzut oka" oceni jako uzasadnione zarzuty i żądania zawarte w skardze kasacyjnej (patrz: uzasadnienie projektu zmiany ustawy). Proponowana regulacja wprowadza wyjątek od zasady dewolutywności skargi kasacyjnej a podyktowane to jest względami ekonomii postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przy tak mało precyzyjnym sformułowaniu zawartym w cytowanym przepisie, powstaje problem wyjaśnienia co należy rozumieć pod pojęciem "granic danej sprawy". Ustawodawca mówiąc o rozstrzyganiu przez sąd w granicach sprawy, używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność (patrz: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., I FSK 68/05). Granice orzekania wyznaczane są granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. W rozważaniach zmierzających do ustalenia sensu zwrotu "w granicach danej sprawy" należy odnieść się do stanowiska przedstawionego w literaturze, że mowa tutaj o sprawie administracyjnej w ujęciu materialnym (patrz: J.P. Tarno, "Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego", str. 83). Stanowisko to podziela również doktryna (patrz: B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96). Na sprawę administracyjną składają się elementy przedmiotowe i podmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości każdej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych – to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (patrz: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99). Wobec tego o "postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy będzie można mówić tylko wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową". Sytuacja taka wystąpi wówczas gdy akty lub czynności objęte rozstrzyganiem dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej każdego z rozstrzygnięć (uzasadnienie uchwały NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99). Z tych względów nie budzi wątpliwości, że sąd pierwszej instancji obejmując swą kontrolą postanowienie wydane na podstawie art. 134 K.p.a. o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy oraz postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, naruszył przepis nakładający obowiązek orzekania w granicach danej sprawy. Zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu wymogów dobrego uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu obiektywnie jest zasadny, lecz w sytuacji gdy sąd dostrzega swój błąd o przekroczeniu "granic sprawy" naruszenie art. 141 P.p.s.a. nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Wobec tego w przedmiotowej sprawie zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej, iż został naruszony przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. To uzasadnia stanowisko sądu pierwszej instancji, iż dopuszczalne jest rozpoznanie skargi kasacyjnej w trybie autokontroli, na podstawie art. 179a P.p.s.a. Zgodnie z cytowanym przepisem sąd uchyla błędny wyrok i ponownie rozpoznaje sprawę. Orzeczenie wydane w następstwie rozpoznania sprawy w ramach autokontroli podlegać będzie zaskarżeniu na zasadach ogólnych. Sąd nie podziela stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego braku przymiotu strony skarżącego. Kwestia posiadania interesu prawnego skarżącego w sprawach o warunki zabudowy dla osiedla mieszkaniowego przy ulicy S. i T. w R. i wywodzenia tegoż interesu z przepisu dotyczącego warunków zabudowy była już wielokrotnie rozpatrywana. W orzecznictwie Naczelnego Sądu administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele i użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (patrz: uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, wyroki NSA z dnia 7 marca 2000, IV 364/99, z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, z dnia 29 stycznia 2008 r., II OSK 1959/06, z dnia 3 lutego 2011 r., II OSK 206/10). Naczelny Sąd Administracyjny uznawał również, iż stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądzał bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (patrz: wyroki NSA z dnia 29 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 594/99 i z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt OSK 394/04). Rozróżnienie usytuowania nieruchomości dla konieczności określenia sąsiedztwa, każdorazowo należy określić oddzielnie (patrz: Z. Niewiadomski, Komentarz, Warszawa 2009, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne). Organ w swym postępowaniu nie może rozumienia negatywnego oddziaływania ograniczyć wyłącznie do badania ograniczając się do nieruchomości sąsiednich (patrz: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1744/11). Powoływane wyroki nie zostały wydane w tej samej sprawie, lecz wyrażona w nich ocena prawna musi być uwzględniona. We wszystkich tych sprawach zawsze chodzi o skarżącego oraz o budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Zasadnym jest zatem, że w sprawie zakończonej wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., II OSK 596/13, NSA powołał się na stanowisko Państwowej Straży Pożarnej i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, z których wynika, że skarżący nie figuruje w rejestrze zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, o których mowa w art. 248 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, ale może stanowić źródło poważnych awarii ze względu na używanie w procesie produkcji około 40 ton amoniaku. Prawidłowo przyjęto wobec tego, że przepis art. 73 ust. 5 i 6 Prawa ochrony środowiska, iż realizacja osiedla mieszkaniowego w pobliżu zakładu skarżącego będzie miała wpływ na jego sytuację prawną, co uzasadnia przyjęcie, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy dla takiej inwestycji dotyczy interesu prawnego skarżącego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2015 r., II OSK 2678/13). Z tych względów sąd pierwszej instancji po wyeliminowaniu w trybie autokontroli błędnego wyroku z dnia 15 maja 2015 r., orzekając ponownie w zakresie skargi uznał, że stanowisko SKO wyrażone w postanowieniu o niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie uwzględnia oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie przyznania Spółce "A" spółka jawna z siedzibą w [...] przymiotu strony w sprawach dotyczących budowy tego osiedla. Organ prowadząc ponownie postępowanie, rozpozna wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wniosku o warunki zabudowy. Skargę uwzględniono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 28 i 134 K.p.a. Na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzeczono o zwrocie kosztów na rzecz skarżącej Spółki. Sąd odstąpił od uwzględnienia wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 206 P.p.s.a.