II SA/Rz 760/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Zbigniew Czarnik Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby -skargę oddala- II SA/Rz 760/12 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi J. S. jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej jako KWP) z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji (dalej jako KPP) z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia J. S. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2012 r. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687 ze zm., zwana dalej ustawą). Z akt sprawy oraz decyzji wynika, że Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej jako MSWiA) orzeczeniem z dnia 9 lutego 2011 r., nr [...] uznała J. S. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. W związku z powyższym KPP rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] zwolnił w/w funkcjonariusza z zajęć służbowych z dniem 21 lutego 2011 r. Od dnia następnego tj. od 22 lutego 2011 r. J. S. zaprzestał całkowicie pełnienia służby. Na skutek odwołania J. S. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem z dnia 10 maja 2011 r., nr [...] uznała w/w za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczyła go do trzeciej grupy inwalidów. KPP rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] zwolnił J. S. ze służby w Policji z dniem 31 maja 2012 r., a decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że J. S. zaprzestał faktycznego pełnienia służby z dniem 22 lutego 2011 r. W dniu 21 lutego 2011 r. ostatni dzień zgłosił się do służby podpisując listę obecności i wtedy też otrzymał informację o zwolnieniu z obowiązków służbowych. Organ podał, że powodem zaprzestania służby i zwolnienia z obowiązków służbowych była jego choroba stwierdzona orzeczeniem lekarskim. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ stwierdził, że okres 12 miesięczny faktycznego nieświadczenia służby przez funkcjonariusza z powodu choroby minął dnia 22 lutego 2012 r. W związku z tym ustalona na dzień 31 maja 2012 r. data zwolnienia ze służby nie narusza 12 miesięcznego okresu określonego w art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że ze względu na ważny interes społeczny, który jest tożsamy z interesem służby (tj. konieczność zapewnienia ciągłości służby oraz prawidłowej realizacji zadań ustawowych Policji przez Wydział Kryminalny Komendy Powiatowej Policji [...]), decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwoływaniu od tej decyzji J. S. wniósł o jej uchylenie w całości, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Podniósł, że decyzja została wydana w oparciu o orzeczenie lekarskie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej, które jest niezgodne z prawem. Wyraził swoje wątpliwości w zakresie orzekania tej komisji. W jego ocenie błędne orzeczenie wydała także Okręgowa Komisja Lekarska MSW. KWP decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniało zdarzenie uzasadniające zwolnienie ze służby w Policji J. S., określone w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy, gdyż na mocy ostatecznego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA uznano go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, stwierdzając równocześnie, że inwalidztwo wywołane schorzeniem uniemożliwiającym pełnienie służby istnieje od 9 lutego 2011 r. Naprowadził, że ochrona zapewniona przez art. 43 ust. 1 ustawy gwarantuje policjantowi okres 12 miesięcy pozostawania w stosunku służby, liczonych od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organ wskazał, że nie można tracić z pola widzenia, iż choroba uzasadniająca brak zdolności do służby powstała u odwołującego się według orzeczenia Komisji Lekarskiej od dnia 9 lutego 2011 r., co w pełni koresponduje z datą odsunięcia go od zajęć służbowych. W tej sytuacji spełniony został warunek ochrony czasowej określonej w art. 43 ust. 1 ustawy, gdyż 12 miesięczny okres niewykonywania służby z powodu choroby rozpoczął bieg od dnia 22 lutego 2011 r. i zakończył bieg 22 lutego 2012 r., zaś J. S. zwolniono ze służby z dniem 31 maja 2012 r., a więc po upływie wymaganego terminu. W skardze na tę decyzję J. S. wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji. Skarżący zarzucił decyzjom naruszenie art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy w zw. z § 18, § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwościi i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, które miało wpływ na wynik sprawy. Nadto zarzucił decyzji naruszenie art. 7, 8, 10 § 1, 11, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 107 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i podniósł, że organ odwoławczy miał możliwość wystąpienia do Centralnej Komisji Lekarskiej MSWiA o wyjaśnienie wątpliwości w orzeczeniach komisji lekarskich i spowodować ich uchylenie w trybie nadzoru. Wskazał też, że organ miał możliwość zwrócenia się do prokuratury o zbadanie czy nie doszło do popełnienia przestępstwa przy wydawaniu orzeczeń lekarskich przez komisje. W toku postępowania skarżący złożył dodatkowo pismo procesowe z dnia 7 października 2012 r., pt. "uzupełnienie skargi". Zarzucił w nim naruszenie przez organ § 20 ust. 1, § 23 pkt 1 i § 25 ust. 1 rozporządzenia MSW z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (zwanego dalej rozporządzeniem), które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 81 k.p.a. i art. 110 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 10 maja 2011 r. nr [...], które zostało jemu doręczone, nie jest tym samym orzeczeniem, które znajduje się w jego aktach personalnych i które było podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wbrew przepisom rozporządzenia doręczone mu orzeczenie nie zostało podpisane przez wszystkich członków Komisji, którzy je wydali, a tylko przez Przewodniczącego. Także nie zostało ono szczegółowo uzasadnione wobec tego nie jest ono dla skarżącego wiążące. W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt - w dniu 8 grudnia 2010 r. została wystawiona karta skierowania Nr [...] J. S. do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w związku z nieracjonalnymi, nieadekwatnymi zachowaniami, które zaburzają funkcjonowanie funkcjonariusza w służbie. Tego samego dnia skarżący odebrał tę kartę. Orzeczeniem Nr [...] z dnia 9 lutego 2011 r. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA rozpoznała u J. S. nerwicę neurasteniczną z wysokim poziomem napięcia, niepokoju i obniżeniem nastroju, orzekając, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby w Policji, a rozpoznanie pozostaje w związku ze służbą. Stwierdzono też, że J. S. jest zdolny do pracy, inwalidztwo istnieje od 9 lutego 2011 r. i wyznaczono termin badania kontrolnego na luty 2013 r. Z akt sprawy wynika, iż od dnia 22 lutego 2011 r. skarżący nie wykonywał czynności służbowych, co było także związane z wydaną przez KPP decyzją – rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r., którą zwolniono skarżącego z zajęć służbowych od dnia wydania tej decyzji do dnia zwolnienia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] października 2011 r. stwierdził wydanie w/w decyzji z naruszeniem prawa, wobec braku podstawy prawnej do jej wydania, przy jednoczesnym stwierdzeniu, że wywołała ona nieodwracalne skutki, skoro J. S. nie może już w minionym okresie wykonywać swych obowiązków służbowych. Po rozpatrzeniu odwołania J. S. Okręgowa Komisja Lekarska MSW orzeczeniem z dnia 10 maja 2011 r. nr [...] zamieszczonym na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 rozpoznała u skarżącego nerwicę neurasteniczną z wysokim poziomem napięcia i obniżeniem nastroju, uznając go za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Orzeczenie do podpisało 3 członków orzekających. O treści tego orzeczenia skarżącego poinformował Przewodniczący w/w Komicji na druku wzoru będącego załącznikiem nr 10 do rozporządzenia. Z orzeczenia tego wynika, że J. S. jest całkowicie niezdolny do pełnienia służby w Policji od dnia 9 lutego 2011 r. – czasowo. Wskazano termin – maj 2014 r. jako termin badania kontrolnego. W aktach sprawy (załączone do odwołania) znajdują się także zaświadczenia lekarza psychiatry M. G. i psychologa psychoterapeuty – mgr L. T., którzy stwierdzili, iż oceniali stan policjanta w dniu badań w styczniu 2011 r. i wówczas nie było podstaw do zwolnienia J. S. ze służby. Zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 roku w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podlegających Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz.U., Nr 79, poz. 349 z późn. zm.) komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań lekarskich zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby w stosunku do policjantów. Komisje te orzekają w dwóch instancjach: 1) wojewódzkie komisje lekarskie, działające jako pierwsza instancja, 2) okręgowe komisje lekarskie, działające jako druga instancja (§ 2 ust. 1 rozporządzenia). Nadzór nad działalnością w/w komisji sprawuje Centralna Komisja Lekarska (§ 2 ust. 2). Do komisji lekarskich kieruje się z urzędu lub na prośbę osoby ubiegającej się o wydanie orzeczenia lekarskiego (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). Jak wynika z akt skarżący został skierowany do Wojewódzkiej Komisji z urzędu wobec stwierdzenia nieracjonalnych i nieadekwatnych zachowań, zaburzających jego funkcjonowanie w służbie. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 6 skierowanie policjanta do Komisji z urzędu następuje m.in. w sytuacji, gdy jego stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie lub że dalsze pełnienie przez tę osobę służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe. Niezwłocznie po zebraniu wszystkich niezbędnych dokumentów, o których mowa w § 18 (wywiad chorobowy, wyniki badań lekarskich, zaświadczeń i zapisów szpitalnych, historia choroby, wyniki przeprowadzonego dochodzenia lub śledztwa, wyroki sądowe, protokoły powypadkowe, protokół warunków służby, oświadczenia przełożonych, inne dokumenty, jeżeli mają one znaczenie w sprawie) komisja lekarska wydaje orzeczenie w sprawie (§ 19 ust. 1 rozporządzenia). Zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia komisje lekarskie orzekają w składzie trzech osób. Orzeczenie podpisują wszyscy członkowie komisji. Stosownie do § 22 ust. 1 rozporządzenia orzeczenie komisji lekarskiej ustalające po raz pierwszy związek schorzeń i ułomności ze służbą oraz zaliczenie do jednej z grup inwalidzkich sporządza się na formularzu według wzoru stanowiącego załącznik nr 4 do rozporządzenia. Według § 23 pkt 1 orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają trwałą niezdolność do służby powinny być szczegółowo uzasadnione. Przepis § 25 ust. 1 rozporządzenia stanowi, iż niezwłocznie po wydaniu orzeczenia przewodniczący komisji lekarskiej doręcza osobiście lub przesyła zainteresowanemu treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. Na kanwie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zgodnie z wyżej powołanymi przepisami skarżącemu doręczono zapewne zawiadomienie Przewodniczącego Komisji o treści orzeczenia (zał. nr 10 do rozporządzenia) Okręgowej Komisji Lekarskiej. Stąd zarzuty związane z różnicami w wyglądzie orzeczeń, w tym osób pod nimi podpisanych nie mają znaczenia skoro postąpiono zgodnie z przepisami prawa, tj. rozporządzenia szczegółowo normującego te kwestie w oparciu o delegację zawartą w art. 26 ustawy o Policji. W ocenie Sądu postępowanie związane z oceną stanu zdrowia policjanta nie jest postępowaniem stricte administracyjnym, a orzeczenia tych komisji nie są decyzjami administracyjnymi sensu stricte, stąd wprost do tamtego postępowania przepisy k.p.a. nie mogą mieć zastosowania mimo użycia w przepisach rozporządzenia podobnej terminologii (np. odwołanie). Zresztą szczegółowe unormowanie trybu orzekania i postępowania komisji lekarskich przepisami rozporządzenia wydanego w oparciu o wyraźną delegację ustawową traktować nakazuje tryb postępowania w tych sprawach jako lex specialis. Podkreślić jednak należy, że nie jest przedmiotem kontroli Sądu postępowanie, które toczyło się przed komisjami lekarskimi. Istotne jest, że Okręgowa Komisja Lekarska orzeczeniem nr [...] z dnia 10 maja 2011 r. stwierdziła, że rozpoznano u skarżącego nerwicę neurasteniczną z wysokim poziomem napięcia i obniżeniem nastroju, co czyni go całkowicie niezdolnym do służby w Policji. Użyte w orzeczeniu sformułowanie "całkowicie niezdolny do służby" wynika z terminologii określonej w § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, zgodnie z którą określenie "całkowicie niezdolny do służby" stosuje się w sytuacji, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, którą Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, policjant, wobec którego orzeczono całkowitą niezdolność do służby, jest również trwale niezdolny do jej pełnienia (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1608/07, WSA w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt III SA/Lu 300/08, NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 605/07, WSA w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 759/11 – centralna baza orzeczeń sądów administracyjnych – www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) Zestawienie § 13 ust. 1 pkt 5 z brzmieniem pkt 2 i 3 tego przepisu rozporządzenia nie budzi wątpliwości, iż orzekając o całkowitej niezdolności do służby komisja lekarska mimo wskazania daty badania kontrolnego stwierdziła u skarżącego schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. Orzeczenia komisji lekarskich nie ograniczają się tylko do oceny stanu zdrowia osoby stającej przed komisją, lecz w sposób autorytatywny rozstrzygają również kwestie zdolności do służby poprzez zaliczenie badanej osoby do jednej z kategorii zdolności do służby (tak NSA w uzasadnieniu wyroku z 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 166/11). Orzeczenie komisji lekarskiej, które przeszło tok instancyjny przewidziany przepisami rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych MSWiA i podlegało ocenie merytorycznej, jest wiążące dla organu wydającego decyzje w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Tak stwierdził NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 691/06. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, iż ocena zdolności, o której mowa w § 13 ust. 1 pkt 5 w związku z § 23 rozporządzenia, tzn. całkowicie niezdolny do służby, oznacza, że badana osoba ze względu na schorzenia nie może w ogóle pełnić służby. Sytuacja taka odpowiada użytemu przez ustawodawcę w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji pojęciu trwałej niezdolności do służby (uzasadnienie wyroków z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1300/10 oraz z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 563/09). Stanowisko to w pełni podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważając przy tym, że z orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że rozpoznane u skarżącego schorzenia nie pozwalają na pełnienie przez niego służby, co dodatkowo warunkuje dokonanie takiej kwalifikacji (zob. uzasadnienie wyroku NSA z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1608/07). W ocenie Sądu ostateczne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA zostało wystarczająco uzasadnione i dla każdego przeciętnie zorientowanego człowieka jest jasne, że przy tego rodzaju schorzeniach, które rozpoznano u skarżącego, biorąc pod uwagę choćby wyposażenie policjanta i możliwości zastosowania środków przymusu bezpośredniego wobec obywateli, nie jest możliwe pełnienie służby przez policjanta w takim stanie zdrowia. Orzeczenie komisji, które jest ostateczne (nie można się od niego odwołać) jeżeli nie zostało podważone w trybie przewidzianym w rozporządzeniu, jest dla organów Policji wiążące i nie można skutecznie czynić zarzutu przełożonym skarżącego, że nie podjęli kroków w celu jego podważenia, jeśli nie widziały ku temu podstaw faktycznych lub prawnych. Jeśli skarżący uważa, że popełniono przestępstwo przy wydaniu tych orzeczeń, to sam powinien złożyć o tym zawiadomienie stosownym organom nie oczekując na podjęcie działań w tej kwestii przez przełożonych, którzy nie muszą podzielać jego oceny i wątpliwości. W świetle treści orzeczeń trudno czynić zarzuty przełożonym, którzy nie mają wątpliwości, iż schorzenia rozpoznane u skarżącego uniemożliwiają służbę w Policji, chociaż nie uniemożliwiają pracy w ogóle. Według Sądu jasne jest, że lekarz psychiatra czy psycholog badający funkcjonariusza na użytek badań okresowych ocenia jego stan na chwilę badania i taki wynik nie przesądza, iż nawet w dość krótkim okresie czasu taki stan może się pogorszyć lub poprawić. Podstawą wydania kwestionowanych decyzji był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Sformułowanie tej normy prawnej nie daje przełożonym możliwości uznaniowego potraktowania takiej sytuacji. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 882/11, w tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności do służby. Biorąc pod uwagę wcześniejsze rozważania w ocenie Sądu tak właśnie jest w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu treść prawomocnego orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nie tylko upoważniała ale wręcz obligowała przełożonego do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek innych naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zachowany został także – na co zwracają uwagę 12 miesięczny okres od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, co także wynika z treści orzeczeń komisji lekarskich obydwu stopni. Istotne jest, że prawomocne orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA – wbrew zarzutom skarżącego – zostało wydane i podpisane przez 3 członków składu orzekającego, takie orzeczenie otrzymał przełożony skarżącego i wobec treści tego orzeczenia był zobligowany do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Z przedstawionych Sądowi akt personalnych wynika, iż KPP przesłał Okręgowej Komisji Lekarskiej notatki służbowe z opisem sytuacji, które stanowiły podstawę skierowania skarżącego na badania. Sąd nie podziela zasadności zarzutu skarżącego, że w sytuacji kiedy doręczonoby mu tylko zawiadomienie Przewodniczącego o treści orzeczenia wydanego przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA, a decyzję w niniejszej sprawie organ wydał w oparciu o orzeczenie podpisane przez trzech członków w/w komisji, nie miał on możliwości wypowiedzenia się co do orzeczenia, które legło u podstaw decyzji o zwolnieniu ze służby. Skoro treść tego orzeczenia co do zasady jest tożsama z treścią orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia, które Przewodniczący Komisji – stosując się do przepisu § 25 ust. 1 rozporządzenia – przesłał mu jako zainteresowanemu. Zauważyć trzeba, iż komisje lekarskie wydają orzeczenia oceniając stan zdrowia policjanta na użytek organów Policji, a nie na prywatne potrzeby policjanta – to przełożony wystawił skierowanie na badania z urzędu i może to uczynić, zgodnie z art. 40 ustawy o Policji także na prośbę policjanta, co nie zmienia faktu, iż przeprowadzenie badań i wydane opinie przez komisję z racji merytorycznych (wiedza medyczna) mają służyć ocenie przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną czy funkcjonariusz jest zdolny do pełnienia służby w Policji. Prawomocne orzeczenie komisji jest dla przełożonych policjanta wiążące. Postępowanie przed właściwą komisją lekarską nie wchodzi zdaniem Sądu w zakres badania legalności zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze służby policjanta, jeśli przełożony dysponował ostatecznym orzeczeniem, którym był związany i w oparciu o to orzeczenie, które dawało podstawy do uznania skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Policji – a taki wniosek musi wynikać z powiązania przepisów § 13 ust. 1 i § 23 rozporządzenia na kanwie niniejszej sprawy - wydania decyzji w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Należycie i wystarczająco uzasadniono także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu analiza przedstawionych akt postępowania nie daje podstaw do stwierdzenia, iż organy naruszyły przepisy postępowania, w tym także art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sprawa została dostatecznie wyjaśniona, skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważałyby ustalony przez organy stan faktyczny oraz legalność zaskarżonych decyzji. Powoływane przez skarżącego orzeczenia sądów administracyjnych zostały wydane w innym stanie prawnym lub faktycznym, bądź też Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu w nich zaprezentowanego. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.