II SA/Rz 815/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Piotr Godlewski WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2020 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego K. R. kwotę 217 zł /słownie: dwieście siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 815/20 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "Komendant", "KWP", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], uchylająca decyzję Komendanta Miejskiego Policji w [...] (dalej: "KMP" lub "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], którą uchylono odmowę udostępnienia informacji publicznej i umarzono postępowanie organu I instancji w całości. Wydanie decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: W dniu 29 maja 2020 r. KR (dalej: "skarżący") zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o udostępnienie informacji publicznej przez podanie sposobu zakończenia interwencji w dniu [...] maja 2020 r. przeprowadzonej około godziny 11:50 pod [...] wobec żebrzącej kobiety, w tym czy wystawiono mandat karny, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej o podanie jego wysokości. W piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w [...] poinformował skarżącego, że po przybyciu na miejsce i przeprowadzeniu stosownych czynności służbowych, funkcjonariusze wylegitymowali kobietę, a następnie nałożyli na nią mandat karny w związku z art. 58 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2019 r. poz. 821 z późn. zm.). Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej o wysokości mandatu karnego nałożonego w dniu 29 maja 2020 r. na żebrzącą kobietę około godziny 11:50 pod kościołem [...]. Zdaniem organu I instancji, treść wniosku skarżącego – precyzyjne wskazanie daty, godziny i miejsca zdarzenia, uprawdopodobnia, że wnioskodawca był jego świadkiem i jest w stanie zidentyfikować osobę względem, której prowadzono interwencja. Objęta wnioskiem informacja dotyczy konkretnej osoby fizycznej, którą chroni prawo do prywatności. Zasadne jest zastosowanie ograniczenia w udostępnieniu informacji publicznej z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429) – dalej: "u.d.i.p.". Skarżący publikuje wizerunki żebrzących osób oraz uzyskane od organów informacje dotyczące tych osób na profilu "Żebractwo w [...]" na platformie Facebook. Przepisy u.d.i.p. nie powinny być narzędziem do pozyskiwania wrażliwych danych osobowych, a winny służyć do społecznego nadzoru i poprawy funkcjonowania administracji publicznej. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] uchylił opisaną wyżej decyzją KMP w [...] i umorzył postępowanie organu I instancji w całości. W ocenie Komendanta, informacje objęte wnioskiem skarżącego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a zatem brak podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej na podstawie ww. ustawy. Wniosek nie dotyczy szerszej grupy obywateli, a jednej osoby fizycznej możliwej do zidentyfikowania. Wprawdzie przepis art. 5 ust 2 u.d.i.p. wprowadza ograniczenia w udostępnianiu informacji publicznej związane z ochroną prywatności osoby fizycznej, jednakże regulacja ta – wbrew stanowisku organu I instancji – nie miała zastosowania w sprawie. Wniosek skarżącego nie spełnia przesłanek przedmiotowych, gdyż nie dotyczył sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący kieruje się jedynie własnym – prywatnym interesem, polegającym na chęci uzyskania za pośrednictwem przepisów u.d.i.p. informacji dotyczącej konkretnych przypadków interwencji funkcjonariuszy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że rozstrzygając sprawę w drodze decyzji organ nie powinien opierać się na przypuszczeniach i domniemaniu znajomości skarżącego z osobą, względem której funkcjonariusze Policji prowadzili czynności służbowe. Wskazana interwencja były jedną z kilkuset innych interwencji związanych z żebractwem, zainicjowana jego zgłoszeniami. Skarżący podniósł, że od wnioskującego o informację publiczną nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, co wynika wprost z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym, wnioskowaną informację publiczną należało udostępnić. W odpowiedzi na skargę KWP w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone stanowisko, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy niebędąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 §1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w granicach wyżej nakreślonych Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Sposobami załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z ww. ustawą to udzielenie informacji publicznej, albo poinformowanie o braku możliwości udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2), albo też wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1). W zaskarżonej decyzji organ II instancji stanął na stanowisku, że wysokość kwoty mandatu karnego nie spełnia przesłanek przedmiotowych do uznania jej za informację publiczną, co było powodem uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego w całości. W ocenie organu II instancji, Komendant Miejskiej Policji w [...] błędnie uznał, że kwota mandatu karnego jest informacją publiczną, jednakże nie może być ujawniona ze względu na art. 5 ust. 2 u.d.i.p, który wprowadził ograniczenia wynikające z ochrony prywatności osoby fizycznej. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek skarżącego z dnia 29 maja 2020 r., w którym podano, że w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej należy wskazać sposób zakończenia interwencji w dniu 29 maja 2020 r. ok. godz. 11.50 pod kościołem [...] wobec żebrzącej kobiety, a w przypadku wystawienia mandatu należy podać, w jakiej wysokości. Komendant Miejskiej Policji w [...] w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. udzielił informacji częściowo, gdyż podał, że na żebrzącą kobietę nałożono mandat karny, ale nie podał w jakiej wysokości. Skarżący w skardze z dnia 29 czerwca 2020 r. zarzucił Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej w zakresie podania kwoty wymierzonej mandatem karnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 45/20 (nieprawomocny) uwzględnił skargę skarżącego i uznał, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej - Komendant Miejski Policji w [...] pozostawał w bezczynności od 13 czerwca 2020 r. do 29 czerwca 2020 r. Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. uznał, że bezczynność nie miała charakteru rażąco naruszającego prawo ze względu na stosunkowo nieduże przekroczenie terminu załatwienia sprawy. Granice rozpoznawania sprawy o bezczynność wyznaczył wniosek skarżącego, a także sposób jego rozpatrzenia przez organy. Powyższa skarga jest również konsekwencją rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 29 maja 2020 r. poprzez kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie umorzenia postępowania, co do udzielenia informacji publicznej o wysokości nałożonego mandatu karnego, natomiast ten sam wniosek skutkował stwierdzeniem przez WSA w Rzeszowie, że Komendant Miejski Policji w [...] pozostawał bezczynny w zakresie udzielenia żądanej informacji. W skardze skarżący wskazuje, że tut. Sąd w wyrokach z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt SAB/Rz 75/19 i z dnia 18 lutego 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 131/19 wypowiedział się, że rodzaj i wysokość zastosowanej sankcji jest informacją publiczną. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ten pogląd i uznaje za własny. Informacja taka stanowi informację o działalności organu publicznego, jakim jest Policja, a nadto znajduje się w jej dyspozycji. Z tego względu stanowisko organu II instancji, że żądana informacja nie jest informacją publiczną oraz stanowisko organu I instancji, że informacji o wysokości nałożonego mandatu nie może być udzielona ze względu na ochronę dóbr osobistych nie znajdują potwierdzenia w obowiązującym stanie prawnym. Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) i lit. b) u.d.i.p wobec przyjęcia, że wnioskowana do udostępnienia informacją nie jest informacją publiczną. Ponadto organ I instancji odmawiając udzielenia w ramach postępowania o udzielenie informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nie wykazał czy i w jakim zakresie nastąpi naruszenie prywatności osoby fizycznej. Zważyć należy, że skarżący domaga się informacji o wysokości mandatu, wydanego w określonym miejscu i o określonej godzinie, a nie podania z imienia i nazwiska osoby ukaranej tym mandatem. Fakt wydania mandatu karnego w niniejszej sprawie jest bezsporny. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania obligowało Sąd do uchylenia decyzji obydwu instancji. Bezsporne jest też, że organy Policji są w posiadaniu żądanej informacji i z mocy art. 4 ust. 3 u.d.i.p. są zobowiązane do udzielenia informacji. Wskazania, co do dalszego postępowania wynikają wprost z wyroku tego sądu z dnia 9 września 2020 r. sygn. akt II SAB/Rz 45/20. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 201 § 1 w zw. z art. 205 § 1 i art. 206 P.p.s.a. Na koszty te złożył się wpis od skargi w wysokości 200 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Sąd odstąpił od zasądzenia w całości wynagrodzenia radcy prawnego, który reprezentował skarżącego, a to przy uwzględnieniu dyspozycji zawartej w art. 206 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Zawarte w tym przepisie określenie "w szczególności" świadczy o tym, że może on mieć także zastosowanie w innych okolicznościach. "Uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w tym przepisie jest też sprawa sądowoadministracyjna, w której wystąpiły następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą a jej pełnomocnikiem, istnienie wątpliwości czy rzeczywistą intencją skargi jest doprowadzenie do usunięcia bezczynności organu, czy też uzyskanie zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Ol 3/20 oraz powołane tam postanowienia NSA: z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18; z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt I GZ 261/19; z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16 oraz wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16). Zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie uzasadnia znana Sądowi z urzędu (na podstawie urządzeń biurowych Sądu) okoliczność, że skarżący w szeregu innych sprawach inicjował postępowania przed sądami administracyjnymi w bardzo zbliżonych stanach faktycznych i na podstawie podobnej treści skarg, będąc reprezentowanym przez tego samego pełnomocnika, wnioskował o zbliżone informacje publiczne (skargi kierowane przeciwko Dyrektorowi Muzeum Okręgowego w [...], Prezesowi Sądu Rejonowego w [...], Prezesowi Sadu Okręgowego w [...], Komendantowi Miejskiemu Policji w [...] i Komendantowi Komisariatu Policji I w [...] – sprawy o sygn. II SAB/Rz 75/19, II SAB/Rz 105/19, II SAB/Rz 123/19, II SAB/Rz 45/20, II SO/Rz 3/19, II SO/Rz 7/20, II SO/Rz 14/20, II SO/Rz 19/20). Szereg skarg obejmował m.in. zapytanie o wysokość mandatów karnych nałożonych na osoby żebrzące w miejscach wskazanych w skargach, czego nie ukrywa sam skarżący (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie SAB 45/20 powołany w uzasadnieniu; ww. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Ol 3/20, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. II SA/Bd 5/20, wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. II SAB/Kr 9/20, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 20 lutego 2020 r., sygn. II SA/Bk 8/20). Dlatego też Sąd uznał, że wynikający z powyżej wskazanej okoliczności niewielki nakład pracy pełnomocnika reprezentującego skarżącego, uzasadnia odstąpienie od zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego w całości.