I SA/Sz 382/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lipca 2011 r. sprawy ze skargi J.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2005 r. 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. Decyzjami z dnia [...] r. znak:[...] , [...] , [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. określił J. K. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług odpowiednio za I kwartał 2005r. w kwocie [...] zł, II kwartał 2005r. w kwocie [...] zł, III kwartał 2005r. w kwocie [...] zł. Postanowieniami z dnia[...] . znak:[...] , [...] , [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. P. nadał ww. decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że z uwagi na występujące w sprawie okoliczności, tj.: - krótszy niż 3 miesiące okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązań, - brak dobrowolnych wpłat na poczet zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji z dnia[...] ., znak:[...] , [...] , [...] oraz[...] , od których Podatnik nie wniósł odwołań i które z dniem 26 maja 2009r. stały się ostateczne, - nieuregulowanie dobrowolnie, lecz w trybie egzekucji zaległości w podatku od towarów i usług za I kwartał 2004r. wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia[...] ., znak:[...] , od której Podatnik złożył odwołanie, a którą Dyrektor Izby Skarbowej w S. jako organ podatkowy drugiej instancji utrzymał w mocy, - wniesienie zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia[...] ., znak: [...] dotyczące przerachowania zwrotu wynikającego z deklaracji VAT-7 za wrzesień 2009r. na poczet zaległości podatkowej za III kwartał 2004r. wynikającej z decyzji ww. organu podatkowego z dnia 14 grudnia 2009r., znak:[...] , - złożenie skargi kasacyjnej na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Sz 326/10oraz I SA/Sz 327/10 oddalające skargi Podatnika na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie orzekające w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2004r., - przedłużanie przez pełnomocnika J. K. terminu załatwienia sprawy poprzez wielokrotne składanie wniosków o przeprowadzenie przez organ podatkowy pierwszej instancji dodatkowych czynności dowodowych uwzględniając obowiązujące przepisy, a w szczególności art. 239b § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.), należało nadać ww nieostatecznym decyzjom z dnia 2 grudnia 2010 r. znak:[...] , [...] , [...] rygor natychmiastowej wykonalności. Na powyższe postanowienie J. K. złożyła zażalenia, uzupełnione pismem z dnia [...] r. wskazując, że powołanie się organu podatkowego pierwszej instancji na art. 239b § 1 pkt 4 ww. ustawy jest bezpodstawne w sytuacji, gdy zabezpieczeniem wykonania decyzji jest hipoteka przymusowa lub zastaw skarbowy (art. 70 § 8 Ordynacja podatkowa). Dalej podnosi że złożyła dobrowolnie wniosek o zabezpieczenie wykonania zobowiązania w wysokości [...] zł, [...] zł i [...] zł na rzeczach ruchomych (stacja do gazu CNG, transformator) o wartości ponad [...] zł – organ zaś ustanowił zastaw skarbowy na samochodzie o wartości [...] zł będącym w połowie własnością firmy. Zarzuty nieuregulowania dobrowolnie zobowiązań podatkowych uznaje za nieprawdziwe gdyż w dniu 2 grudnia 2009r. złożony został wniosek o przerachowanie zwrotu wynikającego z deklaracji VAT-7K za III kwartał 2009r. na poczet ww. zobowiązań. Za niezrozumiałe zaś uznaje zarzuty wniesienia zażalenia na postanowienia i decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P., czy złożenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy ten prawomocnym wyrokiem z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt I FSK 13/10 oddalił skargę kasacyjną organu podatkowego. Ponadto stwierdziła, że wysokość zobowiązań wynikających z zaskarżonych decyzji oraz prawidłowość naliczenia odsetek za zwłokę nie została zweryfikowana przez organ odwoławczy w sytuacji, gdy ustawa Ordynacja podatkowa gwarantuje dwuinstancyjność postępowania. Organ podatkowy pierwszej instancji wydając postanowienie o nadaniu decyzji klauzuli natychmiastowej wykonalności bez podstawy prawnej naruszył tą zasadę. Dalej J. K. wskazała, że nie znajduje uzasadnienia w materiale dowodowym stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że Podatnik dąży do przedawnienia zobowiązania składając kolejne wnioski dowodowe. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięta organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, przywołał mające zastosowanie regulacje i uznał zasadność oceny okoliczności występujących w niniejszej sprawie dokonanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego dające wystarczającą podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Odnosząc się do stanowiska strony co do zabezpieczenia tj. ustanowionej hipoteki przymusowej kaucyjnej na nieruchomości podatnika organ wskazał, że hipoteka została ustanowiona w celu zabezpieczenia kwot zobowiązań podatkowych określonych decyzjami z dnia 30 kwietnia 2009 r. m.in. za I, II,III kwartał 2005 r. Ponadto w dniu [...] r. organ dokonał aktualizacji wpisu w księdze wieczystej nieruchomości poprzez podwyższenie kwoty wpisanej oraz ujęcie we wpisie decyzji z dnia 2 grudnia 2010 r. zamiast decyzji z dnia 30 kwietnia 2009 r. Dalej organ podaje, że ujęcie we wpisie w księdze wieczystej przedmiotowych decyzji (podobnie jak zastaw skarbowy) nie skutkowało utratą przez organ podatkowy możliwości zastosowania art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacja podatkowa w stosunku do tych decyzji. Organ argumentując powołuje się w tym zakresie na art. 239 i Ordynacji podatkowej. Dalej organ przywołując art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej podkreślił, że przepis ten pozostaje bez wpływu na stosowanie art. 239 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ wskazał, że postanowienie o nadaniu rygoru wykonalności zostało wydane [...] r., doręczone [...] r. a aktualizacji wpisu hipoteki dokonano [...] . Co do zarzutów tyczących się zobowiązania w podatku od towarów i usług tj. niezgodności art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadka organ uznał, że nie dotyczą one niniejszego postępowania ale postępowania dot. określenia zobowiązania podatkowego. Dalej organ przedstawił okoliczności które zdaniem organu przemawiają za oceną organu pierwszej instancji co do braku dobrowolnej zapłaty podatku, podejmowania działań mających doprowadzić do przedawnienia zobowiązań podatkowych oraz dokonanych zajęciach na majątku podatnika. Powoływany przez podatnika wyrok o sygn. akt I SA/Łd 390/10 uznał organ za wydany w odmiennych stanie faktycznym tj. zapłaty podatku przez podatnika. W skardze z dnia [...] r. J. K. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i wskazała, że dniu [...] r. ww. organ dokonał aktualizacji wpisu w hipotece przymusowej poprzez wykreślenie decyzji z dnia[...] . i wpisanie decyzji z dnia[...] . dlatego organ podatkowy pierwszej instancji nadając rygor natychmiastowej wykonalności nie mógł skutecznie powołać się na przepis art. 239 b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, gdyż z uwagi na ustanowienie hipoteki nie zachodziły przesłanki powodujące zagrożenie przedawnieniem zobowiązań. Skarżąca stwierdza, że art. 239b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa umożliwia nadanie decyzjom nieostatecznym rygoru natychmiastowej wykonalności tylko w czterech ściśle określonych przypadkach, z których żaden w niniejszej sprawie nie wystąpił z uwagi na zastosowanie przez ww. organ art. 70 § 8 ww. ustawy. Skarżąca podnosi również, że kilkukrotnie wyrażała gotowość wykonania zobowiązania poprzez przekazanie organowi podatkowemu praw majątkowych do będących jego własnością rzeczy a organ nie wyraził zainteresowania. Takie działania, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa powodują, że zobowiązanie podatkowe wygasa. Nadto J. K. wskazuje, że w związku z tym, iż decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia[...] . były już wcześniej uchylone przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. (ze względu na błędy merytoryczne i rachunkowe), a organ podatkowy pierwszej instancji nadał im rygor natychmiastowej wykonalności, powstaje spór co do okresu naliczonych odsetek za zwłokę, z którym Strona nie zgadza się. Skarżąca nie zgadza się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w dniu[...] . odmówiła przyjęcia przesyłki z urzędu skarbowego. W aktach organu podatkowego pierwszej instancji znajduje się pełnomocnictwo udzielone I. K. do reprezentowania J. K. we wszelkich czynnościach urzędowych. W dniu 29 grudnia 2010r. Skarżąca odmówiła przyjęcia przesyłki jednocześnie żądając aby przesyłka została dostarczona za pośrednictwem poczty na adres domowy, gdyż za sprawy firmy odpowiedzialny jest I. K. jako pełnomocnik. Jednocześnie Podatnik wskazuje, że w związku z podstępnym działaniem organu 'egzekucyjnego polegającym na antydatowaniu dokumentu potwierdzającego odbiór przesyłki złożony został pozew sądowy. Zdaniem Skarżącej w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie te czynności pozbawione są faktycznej podstawy prawnej. Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i ustosunkowując się do zarzutów przedstawionych w skardze wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) dalej p.p.s.a. , Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzjami nieostatecznymi zostało określone zobowiązanie w podatku od towarów i usług za I,II,III kwartał 2005 r. Organ wskazał, że dokonał wpisu hipoteki przymusowej kaucyjnej i aktualizacji wpisu [...] r. co nie niweczy prawa do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym, w sytuacji gdy okres do upływu terminu przedawnienia jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacja podatkowa), co zdaniem organu będzie miało miejsce w niniejszej sprawie 31 grudnia 2010 r. Skarżąca kwestionuje stanowisko organu uznając, że w przypadku ustanowienia przez organ hipoteki przymusowej kaucyjnej, nie upływa termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazać należy, że z dniem 1 stycznia 2009r. wskutek zmiany Ordynacji podatkowej przez ustawę z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 209, poz. 1318) uległy zmianie zasady dotyczące wykonania decyzji podatkowych. Nieostateczna decyzja organu podatkowego nie podlega wykonaniu, chyba, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności (art. 239a Ordynacji podatkowej). Z konstrukcji tego przepisu wynika, że zasadą jest niewykonywanie decyzji nieostatecznej. Zauważyć należy, że przytoczona norma dotycząca niewykonywania decyzji nieostatecznych ma charakter bezwzględnie obowiązujący jedynie w stosunku do organu podatkowego (organu egzekucyjnego), zaś strona ma możliwość dobrowolnego wykonania decyzji nieostatecznej, co ustawodawca wprost sformułował w art. 239g Ordynacji podatkowej. Celem nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest zapewnienie efektywności wykonania decyzji. Przesłanki uzasadniające nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zawarte zostały w art. 239b Ordynacji podatkowej. Analiza przesłanek normowanych w art. 239b § 1 (pkt 1-4) uprawnia do stwierdzenia, że przesłanki nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności są związane przede wszystkim z sytuacją majątkową strony postępowania, jej podejściem do wykonywania zobowiązań pieniężnych oraz perspektywami wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Wymaga jednoznacznego podkreślenia, że przesłanki te są rozłączne, a co oznacza że każda z nich może stanowić uzasadnienie postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Niemniej jednak spełnieniu jednej z wymienionych przesłanek musi towarzyszyć uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2). Zgodnie z powołaną przez organy podstawą prawną (art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej), rygor natychmiastowej wykonalności został nadany z uwagi na okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego który jest krótszy niż 3 miesiące. Stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej co do zasady, zobowiązanie podatkowe przedawnia się a zgodnie z § 8 art. 70 zobowiązanie podatkowe nie ulega przedawnieniu. Przedawnienie jest jednym ze sposobów wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 9 Ordynacji podatkowej zobowiązanie wygasa na skutek przedawnienia. Brak jest jakichkolwiek przesłanek natury prawnej do odniesienia skutku przedawnienia do poszczególnych składników majątkowych. Z przepisu art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej wynika, że w przypadku, gdy zobowiązanie zostanie zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, zobowiązania te nie ulegają przedawnieniu. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie zobowiązania skarżącej z tytułu podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2005 r. – jak wskazuje organ - zostały zabezpieczone hipoteką kaucyjną przymusową to ograniczenie określone w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej wyłącza jedynie możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego z innych składników majątkowych, niż przedmiot hipoteki, nie wyklucza odpowiedzialności podatnika która z odpowiedzialności osobistej przeradza się w odpowiedzialność rzeczową, nie zamyka drogi do orzekania w sprawie zobowiązania podatkowego (vide wyrok z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt II FSK 114/07, 23 luty 2010 r. sygn. akt I FSK 1667/08, z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 13/10, 9 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 1984/08). W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki. Zaliczenie nadpłaty podatkowej na poczet zaległości podatkowej nie stanowi egzekucji zobowiązania podatkowego, wobec czego może zostać skutecznie dokonane czy dobrowolna zapłata. Reasumując niezależnie od upływu czasu w ogóle nie przedawniają się zobowiązania zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym (por. A. Huchla [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2004, s. 260). Skutkiem braku upływu terminu przedawnienia zobowiązania jest to że nadal istnieje zaległość podatkowa. Powyżej przedstawione wnioski interpretacyjne znajdują wsparcie w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (projekt dostępny na stronach internetowych Sejmu - http://www.sejm.gov.pl i Senatu - http://www.senat.gov.pl, gdzie między innymi podkreślono, że jeżeli zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu I instancji może ulec przedawnieniu (a więc nie istnieją żadne okoliczności przerywające lub zawieszające bieg terminu przedawnienia wymienione w art. 70 § 2 – 8 Ordynacji podatkowej) zasadnym jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 239b § 1 pkt 4). Biorąc pod uwagę skomplikowany charakter spraw podatkowych i czas trwania postępowania odwoławczego koniecznym jest zapewnienie minimalnego okresu umożliwiającego wykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji przed upływem terminu przedawnienia. Jak wynika z przytoczonych uwag i pozostałej argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu projektu ustawy przesłanka normowana art. 239b § 1 pkt 4 (okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące) jest uprawdopodobniona, jeśli istnieją okoliczności wskazujące, że w okresie krótszym niż 3 miesiące, po upływie którego nastąpi przedawnienie zobowiązania podatkowego, nie zostanie zakończone postępowanie odwoławcze co w niniejszej sprawie wobec dokonania wpisu przez organ podatkowy hipoteki kaucyjnej przymusowej nie będzie miało miejsca. Za błędne zatem uznać należy stanowisko organu podatkowego, że bez wpływu na możliwość nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności z uwagi na okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostaje okoliczność ustanowienia hipoteki na nieruchomości. Nie jest uzasadnionym także powoływanie się na art. 239i Ordynacji podatkowej, który dotyczy wstrzymania wykonania decyzji. Jednocześnie wskazać należy, że tylko skutecznie ustanowiona hipoteka rodzi skutki o których mowa w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu postanowienia organu brak jest ustaleń faktycznych w szczególności w zakresie zabezpieczenia spornych zobowiązań podatkowych hipoteką kaucyjną przymusową – takich jak podstawy legitymizujące pozostawanie w obrocie prawnym hipoteki kaucyjnej przymusowej. Okoliczność ta ma zaś ważkie znaczenie, bowiem w jej kontekście ocenić należałoby kwestie wiążące się z ewentualnym zabezpieczeniem rzeczonych zobowiązań hipoteką kaucyjną przymusową w tym z podstawą prawną tego zabezpieczenia, jeśli zważyć, że decyzja z dnia [...] r. została uchylona. Braki w powyższym zakresie nie pozwalają zatem jednoznacznie stwierdzić takich ważkich okoliczności jak: data przedawnienia. Bez ich wyjaśnienia nie można odnieść się do problemu ewentualnego wpływu wygaśnięcia przed podjęciem decyzji z dnia [...] r. podstaw prawnych ustanowienia hipoteki kaucyjnej przymusowej na możliwość powoływania się na skutek prawny określony w art. 70 § 8 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym postępowaniu organ ustalając fakty istotne z punktu widzenia powoływanego zabezpieczenia, przeprowadzi postępowanie we wskazanym zakresie co do daty przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2005 roku. W aspekcie podniesionych zaś w skardze zarzutów należy zauważyć, że organ argumentując wydanie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności przytoczył również okoliczności, które mają wskazywać na sytuację finansową skarżącej, postawę skarżącej wobec innych zaległości podatkowych, toczących się postępowań a w ocenie Sądu rozważania w tym zakresie nie były konieczne, gdyż organ opierając rygor na przesłance z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej uprawdopodobniał już, że zobowiązania wynikające z decyzji nie zostaną wykonane z uwagi na upływ terminu przedawnienia i poprzez wskazanie na podejmowane przez stronę czynności procesowe, które zdaniem organu uniemożliwią zakończenie ostateczne postępowania podatkowego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tej sytuacji wszystkie zarzuty odnoszące się do wadliwości ustaleń, również w zakresie wykazania dowodowego, co do stanu majątkowego skarżącej nie mogą odnieść zamierzonego skutku procesowego, gdyż wykazanie tych okoliczności - w realiach spraw - nie było niezbędne. Stan majątkowy skarżącej w aspekcie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, przy uwzględnieniu okoliczności przedmiotowych spraw, jest obojętny, skoro samo posiadanie majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w żadnej mierze nie przesądza, że decyzje zostaną wykonane. Ponadto należy zauważyć, że ze względu na specyficzny charakter instytucji nadania rygoru natychmiastowej wykonalności organ podatkowy właściwy do nadania takiego rygoru nie wydaje postanowienia o wszczęciu postępowania (art. 165 § 5 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Postępowanie w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności jest postępowaniem odrębnym, jednak organ podatkowy w ramach tego postępowania ogranicza się tylko do okoliczności istotnych dla konkretnych, samodzielnych przesłanek z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej i w żadnej mierze nie odnosi się do decyzji podatkowej w zakresie prawidłowości rozstrzygnięcia, stąd zarzuty skarżącej w tym zakresie nie mogą być uwzględnione. Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wobec braku wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, orzeczenie nie zawiera przedmiotowego rozstrzygnięcia.