II SA/Sz 77/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. K. i P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...], I.K. i P.K., reprezentowani przez pełnomocnika r.pr. M.C., wystąpili ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...], Nr [...] ograniczająca sposób korzystania z części nieruchomości skarżących, nr działki [...], obręb [...], gmina [...], polegający na założeniu i przeprowadzeniu przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...]. W skardze, oprócz zarzutów formułowanych przeciw ww. decyzji ostatecznej Wojewody, skarżący zwrócili z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie – organ, który je wydał, stosownie do art. 61 § 2 pkt 1 P.p.s.a., może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z brzmienia art. 61 § 3 zdanie pierwsze P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna stanowi inaczej. Objęty skargą jej przedmiot, dotyczy ostatecznej decyzji organu wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej: "u.g.n.", w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości, będącej własnością skarżących. Zgodnie z art. 9 u.g.n., organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną w sprawach, o których mowa w przepisach działu III ustawy, obejmującego m.in. art. 124 ust. 1 u.g.n., po wniesieniu skargi na tę decyzję jest zobowiązany wydać z urzędu postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania w całości, z wyłączeniem art. 97 ust. 3 pkt 1, art. 122, art. 124 ust. 1a, art. 124b ust. 1, art. 126 i art. 132 ust. 1a u.g.n. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ odwoławczy nie wydał jakiegokolwiek orzeczenia w powołanym wyżej przedmiocie, a skarżący w skardze domagali się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak reakcji organu, nie jest obarczony żadnymi sankcjami, wobec czego wniosek nierozpoznany przez organ przekazywany jest wraz ze skargą i aktami sprawy do sądu, który ten wniosek rozpozna (B. Dauter. Metodyka pracy sędziego. Wydanie 5, Warszawa 2014, s. 214). Niezależnie od wskazanych wyżej kwestii, należało także uwzględnić, okoliczności jakie wynikają z całokształtu akt sprawy, a mianowicie, że na wniosek inwestora planującego założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość skarżących napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV, wydane zostały dwie decyzje Starosty z dnia [...]. Pierwsza z tych decyzji – wydana w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących, objęta jest przedmiotem niniejszej skargi. Druga z decyzji organu pierwszej instancji, została wydana w trybie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami o niezwłocznym zajęciu części nieruchomości skarżących z rygorem natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia [...], która objęta przedmiotem skargi w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 78/15. W takiej sytuacji, należy przyjąć, że brak jest w niniejszej sprawie spełnienia przesłanek do zastosowania art. 9 u.g.n., skoro w obrocie funkcjonuje decyzja zezwalająca na niezwłocznie zajęcie nieruchomości, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1141/14, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). W takiej sytuacji, wniosek skarżących podlega rozpoznaniu według reguł ogólnych, wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a., co wymaga przede wszystkim rozważenia przez sąd, czy skarżący wykazali, że wykonanie decyzji przez rozpatrzeniem skargi, może wywołać konsekwencje w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania okoliczności, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 2036/10, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wniosek skarżących, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony, co uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Stanowisko takie znajduje oparcie w licznych orzeczeniach sądowoadministracyjnych (por. postanowienia NSA z dnia: 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, opubl. w Lex nr 489786; z dnia 19 października 2010 r., II OZ 905/12 opubl. w Lex nr 1252300; z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II GZ 323/13, opubl. w Lex nr 1346945; z dnia 2 października 2014 r., sygn. II OZ 1013/14, opubl. w Lex nr 1530779). Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd (por. postanowienia NSA z dnia 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 605/13, opubl. w Lex nr 1346376; z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 425/14, opubl. w Lex nr 1467727; z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, opubl. w Lex nr 1479276). Reasumując, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, niezawierający uzasadnienia, nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł, jak na wstępie.