II SA/Sz 795/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. W. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy skorygowania wpisu w ewidencji kierowców oddala skargę. Pismem z dnia 23 czerwca 2023 r., działając przez adwokata, A. W. dalej również jako: "skarżący", "strona", wezwał Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykreślenie z ewidencji wpisów punktów karnych w liczbie 20, przypisanych za wykroczenia z dnia 11 czerwca 2020 r. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że do dnia 4 czerwca 2018 r., zgodnie z treścią art. 130 ust. 1 ustawy Prawa o ruchu drogowym, Policja prowadziła ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisywano odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisywano do tej ewidencji. Przywołując treść § 2 ust. 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r. poz. 488), strona wskazała, że ww. akt wykonawczy w momencie popełnienia przez niego wykroczeń w czerwcu 2020 r. był uchylony podobnie jak i art. 130 - wspomnianej ustawy. Dlatego brak było podstawy prawnej do przypisania skarżącemu liczby 20 punktów karnych za dokonane wykroczenia. Wzywający zakwestionował możliwość przypisania także ewentualnych punktów tymczasowych. Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, dalej również jako: "organ", pismem z dnia 4 lipca 2023 r, nr [...], w odpowiedzi na powyższe pismo z dnia 23 czerwca 2023 r. poinformował, że brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do przychylenia się do wniosku. Odnosząc się do stwierdzenia strony jakoby art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, dalej również jako: "p.r.d.", został uchylony w dniu 4 czerwca 2018 r. organ poinformował, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 957 ze zm.), dalej zwana również jako: "ustawa zmieniająca", przepis art. 130 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym do dnia 4 czerwca 2018 r., (stanowiący podstawę do wydania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego - Dz. U. 2012 r. poz. 488, dalej zwane również "rozporządzeniem"), stosowany był do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 p.r.d. Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej przewidziano, że komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1 ogłasza w swoim dzienniku urzędowym Minister właściwy do spraw informatyzacji, tj. Minister Cyfryzacji, w terminie co najmniej trzech miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonych w tym komunikacie. Do chwili popełnienia wykroczenia, tj. 11 czerwca 2020 r. komunikat Ministra Cyfryzacji, o którym mowa w art. 16 ust. 2 ustawy zmieniającej, nie został ogłoszony. Wobec powyższego, stosowany był przepis art. 130 p.r.d., stanowiący podstawę do wydania rozporządzenia. Oznacza to także, że do czasu dokonania takiego wdrożenia znajdowało zastosowanie rozporządzenie, regulujące sposób naliczania liczby punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Organ nadmienił, iż w dniu 17 września 2022 r. wszedł w życie art. 17 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2328 ze zm.), dalej zwana również jako: "ustawa o zmianie ustawy p.r.d.", stanowiący podstawę do wydania rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1951). Według organu zgodnie z art. 17 ust. 5 ustawy o zmianie ustawy p.r.d. ewidencja, o której mowa w ust. 1, obejmuje także naruszenia przepisów ruchu drogowego, o których mowa w art. 130 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, popełnione przed dniem wejścia w życie art. 14 pkt 2 niniejszej ustawy (tj. 17 września 2022 r.). Do tych naruszeń w zakresie liczby przypisanych punktów oraz ich usuwania stosuje się przepisy dotychczasowe. Oprócz wyżej opisanych stanowisk stron do akt administracyjnych sprawy dołączono m.in.: wniosek Komendanta adresowany do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta w S. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy – skarżącego, za naruszenia przepisów p.r.d. w okresie 11 grudnia 2019 r. – 11 czerwca 2020 r., za które przypisano mu punkty karne w liczbie 28, wyrok Sądu Rejonowego S. w S. Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2022 r., sygn. akt [...], w którym uznano skarżącego za winnego popełnienia dwóch czynów w dniu 11 czerwca 2020 r. i na podstawie art. 92 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń wymierzono karę grzywny oraz wyrok Sądu Okręgowego w S. Wydział Karny Odwoławczy, z dnia [...] grudnia 2022 r., sygn. akt [...], utrzymujący w mocy opisany wyżej wyrok. A. W., działając przez adwokata, złożył skargę na ww. czynność Komendanta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie odmawiającą skorygowania wpisu ilości punktów karnych w ewidencji kierowców, wnosząc o orzeczenie, że ilość 20 punktów została naliczona nieprawidłowo. Zaskarżonej czynności zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 98 ustawy o kierujących pojazdami poprzez nieuwzględnienie stanowiska skarżącego co do tego, że dokonane wpisy w ilości 20 punktów naliczone zostały nieprawidłowo wobec niepoprawnego ustalenia, że skarżący przekroczył dwukrotnie prędkość kierując pojazdem, w sytuacji gdy okoliczności zdarzenia z dnia 11 czerwca 2020 r., w tym załączona do skargi opinia, wskazują, że uczestnik nie przekroczył prędkości w terenie zabudowanym. Nadto strona skarżąca podkreśliła, że w sprawie nie przyznano stronie punktów tymczasowych co uniemożliwiło - zgodnie z prawem - przekształcenie ich w punkty ostateczne. Jak również wbrew twierdzeniom organu w momencie popełnienia wykroczenia nie obowiązywało rozporządzenie określające precyzyjną ilość punktów przyznanych tymczasowo skarżącemu toteż do momentu poinformowania skarżącego o wszczęciu postępowania w przedmiocie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji nie znał on ilości punktów jakie zostaną mu przypisane, co jest sprzeczne z zasadą konstytucyjną demokratycznego państwa prawnego i zasadą zaufania obywatela do organów państwa, a nadto w sytuacji równoczesnego popełnienia obu wykroczeń przypisano zamiast maksymalnie 15 punktów, 20 punktów, co wskazywało na błędne stanowisko organu ewidencyjnego w zakresie odmowy wykreślenia punktów karnych w ilości 20, skoro wykroczenie popełnione zostało na jednym odcinku pomiarowym. W tym względzie strona skarżąca odwołała się do brzmienia art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dołączonych do skargi, a także będących w gestii KWP w Szczecinie. Po powołaniu orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczącego charakteru ewidencji kierowców i dokonywanych w niej wpisów, zaskarżalności do sądu administracyjnego czynności wpisu oraz odnoszącego się do wykładni przepisu art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona skarżąca wskazała, że sąd administracyjny nie jest związany orzeczeniami sądów karnych w sprawach o wykroczenia. W tym zakresie "może prowadzać swobodnie dowody na okoliczności przeciwne, a stwierdzone w sentencjach tych wyroków i dokonywać odrębnych ustaleń". W sprawie zgodnie z powyższymi wyrokami tylko sąd administracyjny może kontrolować poprawność wpisów i ich podstawy. Następnie strona skarżąca wskazała na pogląd zaczerpnięty z literatury przedmiotu, wskazujący, że: "W myśl zasad obowiązujących od 1 stycznia 2022 r. kierującym nalicza się - w zależności od wagi naruszenia przepisów ruchu drogowego - liczbę punktów w skali od 1 do 15. W przypadku równoczesnego dopuszczenia się kilku naruszeń prawa drogowego punkty im odpowiadające sumuje się. I tu nieoczekiwana premia dla kierującego. Mianowicie, jeżeli suma punktów przekroczy liczbę 15, to i tak sprawca naruszenia nie może otrzymać więcej niż 15 punktów". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazując na bezzasadność zarzutów skargi Komendant powołał brzmienie art. 7 k.p.a., art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie uwzględnił wobec skarżącego, odnosząc się do stanu faktycznego, odpowiedni stan prawny. Ponadto organ wskazał, że Policja nie może kwestionować prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego S. - Prawobrzeże i Zachód w S. z dnia [...] kwietnia 2022 r. ([...]) i utrzymującego to rozstrzygnięcie w mocy wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2022 r. (sygn. akt [...]), którym sąd uznał winę skarżącego w zakresie czynów związanych z przekroczeniem prędkości. Organ zaznaczył, że kwestie te może strona zaskarżyć na drodze karnej i tam też przedstawiać opinie biegłych. Z kolei wskazując na treść art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.) Komendant wyjaśnił, że kierowca lub osoba posiadająca zezwolenie na kierowanie tramwajem, która kierując pojazdem popełniła naruszenie przepisów ruchu drogowego stwierdzone mandatem karnym, prawomocnym wyrokiem sądu lub orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym, otrzymuje punkty odpowiadające temu naruszeniu, z dniem uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. W związku z powyższym organ Policji ma wręcz nakaz przyznania punktów za przekroczenie prędkości stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, co też zostało uczynione. W ocenie organu, kwestionowany przez skarżącego brak wpisu punktów tymczasowych nie ma w przedmiotowej sprawie znaczenia dla rozstrzygnięcia. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego są przypisywane konkretnemu wykroczeniu lub przestępstwu i wywierają one skutek z dniem dokonania naruszenia przepisów prawa przez kierującego pojazdem. W chwili popełnienia wykroczenia przez skarżącego obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, ze zm.) w szczególności § 4 ust. 1, ust. 2, ust. 4 cyt. rozporządzenia. Natomiast data dokonania wpisu ostatecznego punktów karnych do ewidencji prowadzonej przez organy Policji na podstawie art. 130 ust. 2 p.r.d. (przepis obowiązujący na czas popełnienia wykroczenia przez skarżącego), czy też data dokonania przekształcenia wpisów tymczasowych we wpisy ostateczne nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Okoliczność uzasadniająca przekształcenie wpisu tymczasowego we wpis ostateczny, polegająca w szczególności na uprawomocnieniu się wyroku sądu czy też mandatu karnego w stosunku do sprawcy wykroczenia drogowego ma charakter drugorzędny. Punkty wpisane jako tymczasowe, w sytuacji wystąpienia okoliczności wymienionych w § 4 ust. 1 rozporządzenia, ocenia się w odniesieniu do daty popełnionego naruszenia, a nie późniejszego wydania aktu stwierdzającego prawidłowość ich naliczenia. Rozstrzygnięcia takie mają charakter deklaratywny, a nie konstytutywny. Potwierdzają tylko wystąpienie określonego faktu w rzeczywistości. Jedynie w sytuacji wydania wyroku uniewinniającego zaszłyby podstawy do usunięcia wpisu tymczasowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Przeprowadzona w ww. sposób kontrola legalności zaskarżonej czynności wykazała, że nie narusza ona prawa. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) – na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w związku z wystąpieniem przesłanek wymienionych w tym przepisie. Na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pismo właściwego komendanta wojewódzkiego Policji, będące odpowiedzią na wniosek o skorygowanie wpisu punktów karnych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1413/11, z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 329/10 oraz wyrok z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13). Wobec powyższego, kierowca zainteresowany wykreśleniem punktów karnych z ewidencji może zwrócić się z wnioskiem do organu prowadzącego ewidencję kierowców o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie w zależności od tego, czy i jakie stanowisko zajmie ten organ, skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego. Dodatkowo oceniając dopuszczalność wniesienia skargi na akty lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wskazać trzeba, że zgodnie z art. 53 § 2 tej ustawy, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. W niniejszej sprawie strona otrzymała pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w dniu 15 lipca 2023 r., zaś skargę do Sądu wniosła w dniu 11 sierpnia 2023 r., za zatem w przewidzianym wspomnianym przepisem terminie. Wobec spełnienia wymogów formalnych skargi zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia pozostało ustalenie, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu usunięcia 20 punktów z ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi oraz motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego za dwa wykroczenia drogowe popełnione przez niego w dniu 11 czerwca 2020 r. Wykroczenia te polegały na niezastosowaniu się przez skarżącego jadącego z prędkością 124 km/h do znaku drogowego pionowego B-33 "ograniczenie prędkości do 70 km/h" (na ul. [...] w S.) oraz na przekroczeniu przez skarżącego jadącego z prędkością 104 km/h, administracyjnej prędkości do 50 km/h na ul. [...] w S.. Za powyższe wykroczenia, Sąd Rejonowy S. w S. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2022 r. (sygn. akt [...]) wymierzył skarżącemu na podstawie art. 92a k.w. karę grzywny w wysokości 1000 zł. Sąd Okręgowy w S., wyrokiem z dnia [...] grudnia 2022 r. (sygn. akt [...] utrzymał powyższy wyrok w mocy. Zdaniem strony, uczestnik nie przekroczył dwukrotnie prędkości w terenie zabudowanym, a nadto nie przyznano mu punktów tymczasowych, co uniemożliwiło ich – zgodnie z prawem - przekształcenie w punkty ostateczne. W ocenie skarżącego, w momencie popełnienia wykroczenia nie obowiązywało rozporządzenie określające precyzyjnie ilość punktów przyznanych tymczasowo skarżącemu. Z powyższym stanowiskiem skarżącego nie sposób się zgodzić. W świetle art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 957 z późn. zm.), przepis art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 wspomnianej ustawy. Z kolei w myśl art. 16 ust. 2 wspomnianej ustawy zmieniającej (z dnia 9 maja 2018 r.), minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Wobec powyższego, chociaż art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym został uchylony przez art. 125 pkt 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r., nr 30, poz. 151) z dniem 4 czerwca 2018 r. to jednak z uwagi na brzmienie cytowanego wyże art. 16 ust. 1 ustawy zmieniającej, znajdował zastosowanie w niniejszej sprawie, w której wykroczenie, za które przypisane zostały sporne punkty karne popełnione zostało w dniu 11 czerwca 2020 r. Do tego czasu brak było bowiem komunikatu określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o którym była mowa powyżej. Rozwiązania te zostały wprowadzone na mocy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 września 2022 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1951), które weszło w życie w dniu 17 września 2022 r. Zgodnie ze wspomnianym art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z kolei w myśl art. 130 ust. 2 tej ustawy, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Jednocześnie w oparciu o art. 130 ust. 4 wspomnianej ustawy, wydane zostało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488), które określało warunki prowadzenia ewidencji w dacie popełnienia przez skarżącego wspomnianych wcześniej wykroczeń. W myśl § 4 ust. 1 tego rozporządzenia, wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym. Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia, wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4). Ponadto, w myśl art. 136 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm., dalej jako "u.k.p."), w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328 oraz z 2022 r. poz. 1002 i 1715). Rację ma skarżący, że w dacie popełnienia przez niego wykroczeń z dnia 11 czerwca 2020 r., do ewidencji powinny były zostać wpisane punkty tymczasowe, zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. Jednakże, brak takiego wpisu spowodowany błędem organu, nie uniemożliwia wprowadzenia do ewidencji wpisu ostatecznego zgodnie z ust. 1 tego przepisu. Zasadnie zatem wprowadzono w stosunku do skarżącego do ewidencji wpisu ostatecznego punktów karnych w łącznej ilości 20, po uprawomocnieniu się wskazanego wyżej wyroku z dnia [...] kwietnia 2022 r. Jak wskazuje się w orzecznictwie, dla prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego istotne znaczenie ma data naruszenia (naruszeń) przepisów ruchu drogowego. Nie ma natomiast znaczenia data dokonania przez organ rejestracyjny wpisu tego naruszenia, czy też data przekwalifikowania punktów tymczasowych na ostateczne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1749/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 1931/17 i powołane w tych wyrokach orzecznictwo). Podsumowując, brak wpisania punktów tymczasowych pozostaje bez wpływu na ocenę prawidłowości wpisania punktów karnych do ewidencji w formie wpisu ostatecznego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego dotyczącej braku związania sądu administracyjnego orzeczeniami sądów karnych w sprawach o wykroczenia, należy wskazać, że chociaż w myśl art. 11 p.p.s.a. sąd wspomnianymi wyrokami faktycznie nie jest związany, to jednak nie oznacza, że tego rodzaju orzeczenie może zostać w sposób całkowity przez ten Sąd pominięte. Podzielając w pełni stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2022 r. (sygn. akt III OSK 1285/21), należy wskazać, że prawomocny wyrok Sądu stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W wyroku z dnia 21 września 2017 r., sygn. II GSK 3708/15 (LEX nr 2432966) NSA stwierdził, że: "wyrok zawierający ukaranie za wykroczenie nie jest wyrokiem skazującym za popełnienie przestępstwa (art. 11 p.p.s.a.), ale jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wprawdzie wyrok w sprawie wykroczeniowej: "nie wiąże sądu administracyjnego, ale nie oznacza to wcale, że sąd administracyjny nie powinien uwzględniać tej okoliczności w całokształcie ustaleń faktycznych, gdy bada legalność zaskarżonej decyzji administracyjnej" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 września 2013 r. sygn. III SA/Kr 1673/12, LEX nr 1371521). Analizując uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego S. Prawobrzeże i Zachód w S. z dnia [...] kwietnia 2022 r. wskazać należy, że Sąd ten szczegółowo wyjaśnił, z jakich względów nie dał wiary twierdzeniom skarżącego, jak również szczegółowo omówił dowody, które przyjął za podstawę swoich ustaleń. Podkreślenia wymaga przy tym, że Sąd oparł się nie tylko na zeznaniach świadków, ale także na materiałach zabezpieczonych na nagraniu z wideo rejestratora. Wspomniany dowód pozwolił na stwierdzenie, że policjanci dokonujący pomiaru utrzymywali stały dystans do poprzedzającego pojazdu przez ok. 4 sekundy, przy czym pomiar został rozpoczęty i zakończony na prostym odcinku drogi. Utrzymując opisane wyżej rozstrzygnięcie w mocy, Sąd Okręgowy w S. ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji uznał za prawidłową. Sąd II instancji dostrzegł przy tym pewne nieścisłości w zeznaniach świadków – dotyczące maksymalnej odległości z jaką można dokonywać pomiaru pojazdu namierzanego, jednak uznał, że nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, tym bardziej, że Sąd miał możliwość sprawdzenia tej okoliczności w instrukcji obsługi prędkościomierza. Sąd Okręgowy wyjaśnił także, z jakich względów nie miałby znaczenia dla rozstrzygnięcia dowód z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistej prędkości z jaką poruszał się obwiniony. Należy przy tym podkreślić, że ani Sąd Rejonowy ani też Sąd Okręgowy nie miał możliwości odniesienia się do argumentacji zawartej w opinii prywatnej wydanej przez rzeczoznawcę w dziedzinie technicznej rekonstrukcji wypadków i kolizji drogowych, techniki samochodowej, z dnia 7 kwietnia 2023 r. bowiem obydwa wyroki zapadły przed tą datą. Za nietrafny, zdaniem Sądu należy też uznać zarzut naruszenia art. 98 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń przez osobę, o której mowa w ust. 1, punkty im odpowiadające sumuje się. Jeżeli suma punktów odpowiadających naruszeniom przekracza 15, osoba ta otrzymuje 15 punktów (przed zmianą przepisu w 2022 r. było to 10 punktów). Powyższy przepis dotyczy niewątpliwie jednoczesnego popełnienia kilku naruszeń, nie zaś kilku różnych naruszeń następujących kolejno po sobie – tak jak miało to miejsce w przypadku skarżącego. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.