I SA/Wa 3537/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. w W. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] wydają na podstawie art. 18 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzającej ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. nr 32, poz. 191 ze zm., dalej "ustawa") i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania P. SA (Skarżąca) od decyzji Wojewody [...] (Wojewoda) z dnia [...] stwierdzającej nabycie z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa przez Gminę [...] własności nieruchomości położonej w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą Nr [...] (Nieruchomość) Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej "Komisja"), utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja ta wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] Wojewoda stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności Nieruchomości przez Gminę [...]. Na skutek odwołania Skarżącej, Komisja uchyliła opisaną wyżej decyzję Wojewody i przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wskazując w uzasadnieniu, że wobec podania w decyzji komunalizacyjnej wyłącznie aktualnego oznaczenia nieruchomości nie jest możliwa ocena zasadności decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda decyzją z dnia [...] stwierdził nabycie z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności Nieruchomości przez Gminę [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 maja 1990 r. w rejestrze ewidencji gruntów miasta [...] figurowała m.in. działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] ha, a jako władający wpisana była [...] Dyrekcja Okręgowa[...] –[...]. Działka ta podzielona została następnie na działki ewidencyjne [...] o powierzchni [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha. Następnie działka nr [...] podzielona została na działki [...] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow.[...] ha. Zgodnie z wykazem zmian gruntowych sporządzonym w ramach operatu z dnia [...] działka nr [...] podzielona została na działki nr [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha. Przedmiotem postępowania jest działka nr [...]. Wojewoda wyjaśnił, że działka [...] objęta jest księgą wieczystą KW nr [...]. W dziale II powołanej księgi jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa, przy czym podstawę wpisu stanowiły : a. zaświadczenie Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] w którym stwierdzono, że prawo własności m.in. pgr [...] gm. [...] nabył z mocy prawa Skarb Państwa na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. nr 14, poz. 130), b. ustawa z dnia 14 grudnia 1920 r. w sprawie przejęciu kolei zbudowanych przez byłe władze okupacyjne pod zarząd Ministerstwa Koeli Żelaznych, c. dekret tymczasowy z dnia 16 grudnia 1918 r. nr 67 w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego, d. dekret z dnia 7 lutego 1949 r. nr 155 o przejęciu kolei zabudowanych przez byłe władze okupacyjnej pod zarząd Ministerstwa Komunikacji. Ustalono również, że w dniu [...] w dziale II księgi wieczystej figurował wpis własność państwowa – w zarządzie i użytkowaniu przedsiębiorstwa [...] Dyrekcji Okręgowej [...] w [...]. Wpisu tego dokonano w dniu [...] na podstawie orzeczenia o wywłaszczeniu, wdanego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...], Urząd Spraw Wewnętrznych z dnia [...]. Wpis ten wykreślony został w dniu [...], jako właściciela wpisano Skarb Państwa. Odnosząc się do treści powyższego wpisu, Wojewoda wyjaśnił, że orzeczenie o wywłaszczeniu nie ustanawiało prawa zarządu i użytkowania na rzecz przedsiębiorstwa państwowego w stosunku do nieruchomości nim objętych. Po II wojnie światowej przekazywanie gruntów w zarząd następowało na podstawie decyzji władz państwowych wydawanych na podstawie art. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. nr 47, poz. 354 ze zm.) a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 października 1958 r. w sprawie przekazywania w ramach administracji państwowej przedsiębiorstw, instytucji oraz zakładów, nieruchomości i innych obiektów majątkowych (Dz. U. nr 67., poz. 332 ze zm.). Z kolej na gruncie przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1961 r o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r., Nr 32, poz. 159) prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstw państwowych mogło zostać ustanowione w drodze decyzji organu administracji państwowej stopnia podstawowego, o oddaniu nieruchomości w użytkowanie. W późniejszym okresie oddanie nieruchomości w zarząd następowało w drodze decyzji wydanych w trybie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r- o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r., nr 14, poz. 74 ze zm., dalej "u.g.g.") lub na podstawie zawartej za zezwoleniem terenowego organu administracji państwowej, umowy o przekazaniu nieruchomości pomiędzy państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Z uwagi na powyższe uznać należało w ocenie Wojewody, że Skarżąca w dacie 27 maja 1990 r. nie legitymowała się prawem zarządu w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem. Wojewoda wskazał następnie, że zgodnie z oświadczeniem Burmistrza [...] z dnia [...] złożonym w trybie art. 75 k.p.a. pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, część działki ewidencyjnej nr [...] odpowiadająca działce nr [...] o pow. [...] ha w dacie 27 maja 1990 r. położna była w części w pasie drogowym ul, [...] zaliczonej do kategorii dróg lokalnych miejskich miasta [...]. Skarżąca, powołując się na wyrok NSA z dnia 6 września 2010 r. I OSK 1401/09 wywodziła przysługiwanie jej prawa zarządu do Nieruchomości z rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa [...] (Dz. U. z 1930 r., nr 89, poz. 705, dalej "Rozporządzenie z 1926 r."). Wojewoda ustosunkowując się do powyższego argumentu wskazał, że zgodnie z Rozporządzeniem z 1926 r. prawo użytkowania i zarządu [...] do gruntów powstawało dopiero po wyodrębnieniu tych gruntów z ogólnego majątku Skarbu Państwa a nie z mocy prawa. Wobec powyższego, organ zwrócił się do Urzędu Miejskiego w [...] Starostwa Powiatowego w [...] i Archiwum Akt Nowych o przedstawienie dokumentów potwierdzających prawo zarządu przedsiębiorstwa państwowego [...] do przedmiotowego gruntu w dacie 27 maja 1990 r. Poszukiwania te nie odniosły rezultatu. W ocenie organu, opisany wyżej stan faktyczny i prawny pozwala na przyjęcie, że w dniu 27 maja 1990 r. prawo własności do Nieruchomości przysługiwało Skarbowi Państwa nieruchomość należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego, do którego należały uprawnienia władcze wynikające z przepisów obowiązującej w tym dniu u.g.g. Nieruchomość spełniała zatem przesłanki określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i z mocy prawa stała się własnością gminy [...]. Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o jej zmianę poprzez odmowę komunalizacji nieruchomości ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu Skarżąca podtrzymała stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 6 września 2010 r. I OSK 1401/09, że grunty kolejowe mogły być z mocy prawa w zarządzie [...], a w konsekwencji, nie mogły być jednocześnie zarządzane przez terenowe organy administracji państwowej. Wskazała, że przedmiotowa Nieruchomość położona jest przy linii [...], istniejącej już w okresie przedwojennym, a część działki stanowi plac konieczny do funkcjonowania linii kolejowej, [...] było w posiadaniu przedmiotowej Nieruchomości w dacie [...], co dodatkowo stanowi negatywną przesłankę jej komunalizacji. Skarżąca wskazał również, że prawo zarządu do powołanej Nieruchomości powstało z mocy prawa w trybie Rozporządzenia z 1926 r. Opisaną na wstępie decyzją Komisja utrzymała w mocy decyzję Wojewody. W uzasadnieniu wskazała, że Skarżącej nie przysługiwał tytuł prawny do Nieruchomości, który eliminowałby komunalizację przedmiotowego mienia z mocy prawa. Komisja podkreśliła, że Wojewoda w ramach postępowania dowodowego podjął odpowiednie poszukiwania, jak się okazało nieskuteczne, właściwej decyzji o ustaleniu prawa zarządu. Niesłuszne są zatem zarzuty Skarżącej dotyczące nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji. Komisja wskazała następnie, że powojenne przepisy prawa, jak również Rozporządzenie z 1926 r. formułowały z natury rzeczy ogólne zasady dotyczące dysponowania mieniem, nie mogły tworzyć po stronie [...] konkretnie sformułowanego, w stosunku do geodezyjnie wyodrębnionej nieruchomości, ograniczonego prawa rzeczowego w postaci prawa użytkowania lub zarządu a tylko tak sformułowane prawo może wyłączać komunalizację. Końcowo Komisja podkreśliła, że fakt, iż na nieruchomości funkcjonuje infrastruktura kolejowa sam z siebie nie tworzy innej jakości w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Nie istnieje przepis prawa, który wyłączałby z komunalizacji nieruchomości, na których znajduje się infrastruktura kolejowa. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do tutejszego sądu, w której podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało decydujący wpływ na wynik sprawy a w szczególności : 1. art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy poprzez błędne zastosowanie w związku z błędnym uznaniem, że nieruchomość w dacie 27 maja 1990 r. należała do terenowych organów administracji stopnia podstawowego, 2. art. 4 i art. 6 Rozporządzenia z 1926 r. poprzez brak zastosowania prowadzący do błędnego uznania, że nieruchomości przeznaczone do użytku [...] nabyte z mocy prawa przez [...] podlegają komunalizacji z dniem 27 maja 1990 r., 3. art. 34 i art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji [...] (Dz. U. nr 84, poz. 948 ze zm., dalej ustawa o komercjalizacji [...]), poprzez brak zastosowania, w związku z pominięciem przesłanki posiadania nieruchomości przez [...] z dniem 27 maja 1990 r. Zaskarżona decyzja narusza również w ocenie Skarżącej przepisy postępowania to jest : 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz 138 § 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenia postępowania w sposób naruszający słuszny interes Skarżącej, a nadto dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że spełnione zostały przesłanki komunalizacji wyrażone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, 2. art. 7, 75 § 1, art. 77 § 1k.p.a. poprzez bezzasadne pominięcie w postępowaniu dowodowym posiadania przez Skarżącą nieruchomości według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., pomimo że jest to przesłanka wyłączająca komunalizację mienia w sytuacji ustalenia w postępowaniu dowodowym braku dokumentów o ustanowionym zarządzie. 3. art. 15 i 107 § 2 k.p.a., wskazując, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się do odpowiedzi na zarzuty Skarżącej, przy czym nawet w tym zakresie decyzja odbiega od zarzutów wyrażonych w odwołaniu. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarżąca wniosła również o zawieszenie postępowania sądowego wobec wniesienia przez nią do Trybunału Konstytucyjnego skargi w której domaga się stwierdzenia niezgodności aktualnie stosowanej w judykaturze sądów administracyjnych wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy w związku z art. 6 ust. 1 oraz 38 ust. 2 u.g.g. w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r. z ar. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz 2 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2015 r. sąd odmówił zawieszenia postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga rozpoznawana według powyższych kryteriów okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że w ocenie sądu w niniejszej sprawie brak było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego z uwagi na wystąpienie przez Skarżącą ze skargą konstytucyjną. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wydane na skutek rozpatrzenia skargi konstytucyjnej będzie mogło ewentualnie stanowić przesłankę wznowienia postępowania. Na obecnym etapie sprawy brak jest jednak podstaw do uznania, że wynik niniejszego postępowania uzależniony jest od wyniku postępowania wywołanego wniesieniem skargi konstytucyjnej przez Skarżącą. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, staje się w dniu jej wejścia w życie z mocy prawa mieniem właściwych gmin, jeżeli dalsze przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi, że mienie ogólnonarodowe, o którym mowa w art. 5 ust. 1-3, nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli należy do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnonarodowym, a zatem, jeżeli przedsiębiorstwo państwowe posiadało tytuł prawny, komunalizacja nie następuje. Skarżąca z zarzutem naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy wiązała zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczących zasad prowadzenia postępowania dowodowego a w konsekwencji również ustalenia faktyczne, z których wynika, że Nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Odnosząc się do powyższego zarzutu w pierwszej kolejności przypomnieć należy, że jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 listopada 2013 r., sygn. akt 1091/12 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wobec treści art. 6 u.g.g., w brzmieniu obowiązującym w dacie 27 maja 1990 r., organy administracji nie mają obowiązku badania, czy gminie przysługiwał tytuł prawny do gruntu w sytuacji, gdy inny podmiot nie legitymował się takim tytułem. Uprawnienia gminy do mienia, do którego nie wykazały tytułu prawnego inne podmioty potwierdził Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 1992 r., sygn. W 13/91 (publ. OTK 1992, nr 2, poz. 37). Zgodnie z wymienioną uchwałą - termin normatywny "należące do" użyty w art. 5 ust. 1 ustawy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących mienie ogólnonarodowe (państwowe) będących w dyspozycji przedsiębiorstw państwowych oznacza w tym przepisie, iż przedsiębiorstwa te wykonywały w stosunku do tych nieruchomości różnego rodzaju uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym, co nie wyłącza, że grunty będące w zarządzie przedsiębiorstw państwowych (nie stanowiące ich własności) z punktu widzenia uprawnień administracyjnych o charakterze władczym "należały do" terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego, które wykonywały uprawnienia władcze w stosunku do wymienionych wyżej gruntów. Sąd rozpoznający sprawę powyższy pogląd w pełni podziela i przyjmuje za własny. Jednocześnie, z przyczyn, które wyjaśnione zostaną w dalszej części uzasadnienia, sąd rozpoznający sprawę uznaje, że organy obu instancji zasadnie przyjęły, że Skarżącej nie przysługuje tytuł prawny do spornej nieruchomości. Sąd wskazuje dodatkowo, że organ pierwszej instancji szczegółowo opisał i wyjaśnił, na podstawie jakich dowodów przyjął, że nieruchomość spełniała przesłanki pozwalającej na stwierdzenie nabycia jej z mocy prawa przez gminę w trybie art. 5 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego, w ocenie sądu uwzględniając treść art. 6 ust.1 u.g.g. w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 maja 1990 r., poczynione przez organy ustalenia faktyczne pozwalały w pełni na przyjęcie, że przedmiotowa nieruchomość podlegała komunalizacji na rzecz Gminy [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 i art. 6 Rozporządzenia z 1926 r. wskazać wyjaśnić należy, że od samego początku swego istnienia [...] miało obowiązek ewidencjonowania wydzielonych temu przedsiębiorstwu ściśle oznaczonych nieruchomości, w trybie określonym w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 września 1932 r. o wpisywaniu do ksiąg hipotecznych na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości będących w zarządzie [...] (Dz. U. Nr 81, poz. 714). Analogiczną także regulację przewidywał art. 6 ust. 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. Udokumentowanie dopełnienia tych obowiązków należało do Skarżącej, która w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dokumentów inwentaryzacyjnych sporządzonych w trybie przywołanych przepisów. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje dodatkowo w tym miejscu, że w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 9 czerwca 2010 r. I OSK 1080/09 (dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl) zgodnie z którym przepis art. 7 ust. 1 Rozporządzenia z 1926 r. " stanowi w sposób ogólny, że "wszelkie nieruchomości, przeznaczone do użytku kolei, stają się z chwilą nabycia ich przez przedsiębiorstwo "[...]" własnością Skarbu Państwa, przedsiębiorstwo zatrzymuje je w swoim użytkowaniu i zarządzie". Nie można skutecznie twierdzić, by powstanie tego prawnorzeczowego tytułu po stronie [...] następowało z mocy prawa bez potrzeby konkretyzacji tej normy w akcie administracyjnym indywidualnym. Strona skarżąca wywodziła również prawnorzeczowy tytuł do spornej nieruchomości z innych powszechnie obowiązujących aktów normatywnych, to jest art. 34 i 34a ustawy o [...], powołując się w tym zakresie na poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnych z 6 września 2010 r. I OSK 1401/09 i z 8 listopada 2010 r I OSK 1956//10. Odnosząc się do powyższego argumentu sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że poglądy wyrażone w powyższych wyrokach mają charakter jednostkowy, zaś linia orzecznicza dotycząca interpretacji art. 34 i art. 34a ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji [...] jest jednoznaczna (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1711/12; z dnia 19 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/12, sygn. akt I OSK 1211/12, sygn. akt I OSK 1255/12, I OSK 1370/12; z dnia 22 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1091/12; z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I OSK 822/12 i I OSK 823/12; z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I OSK 748/12, I OSK 727/12; z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1716/12; z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt I OSK 1697/11, I OSK 1687/11, I OSK 1696/11, I OSK 1698/11; z dnia 3 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1476/11, I OSK 1503/11, I OSK 1475/11, z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 45/12; z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt. I OSK 1941/11 i sygn. akt I OSK 1830/11; z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt. I OSK 282/11). Następnie wskazać należy, że przywoływane przez Skarżącą przepisy, jako normy powszechnie obowiązującego prawa, mają charakter abstrakcyjny i nie odnoszą się do konkretnie oznaczonej nieruchomości. Z tych ogólnych norm ustawowych nie można wyprowadzić prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości, tym bardziej, że z akt sprawy nie wynika, że nieruchomość ta stanowiła składnik wydzielonej części mienia ogólnonarodowego nabyty przez przedsiębiorstwo [...] w toku jego działalności. Określone prawo do nieruchomości państwowej takie jak zarząd, użytkowanie, czy użytkowanie wieczyste w myśl przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. kreowane było w drodze indywidualnego aktu administracyjnego (decyzji), bądź cywilnoprawnego (umowy). Art. 34 a ustawy o komercjalizacji [...] dotyczy gruntów, o których mowa w art. 34 tej ustawy, tj. gruntów będących własnością Skarbu Państwa (gruntów, które na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy), a znajdujących się w dniu 5 grudnia 1990 r. w posiadaniu [...], co do których przedsiębiorstwo to nie legitymowało się dokumentami o ich przekazaniu w formie prawem przewidzianym i nie legitymuje się nimi do dnia wykreślenia z rejestru przedsiębiorstw państwowych. Jak już zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1441/07 i z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1348/08 – http: orzeczenia.nsa.gov.pl) chodzi w tym wypadku o grunty państwowe, co do których gminy nie uzyskały prawa własności i innych praw majątkowych na mocy decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 5 ust. 3 i 4 ustawy. Nie sposób wreszcie nie zauważyć, że dla sposobu wykładni art. 34 a ustawy o komercjalizacji [...] istotne znaczenie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt K 30/03 (OTK-A 2005, z. 4, poz. 35), w świetle którego przepis art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. nowelizującej ustawę o komercjalizacji (Dz. U. Nr 80, poz. 720) odnosi się do postępowań o przekazaniu mienia gminom wyłącznie na podstawie regulacji wynikającej z art. 5 ust. 3 i 4 ustawy – Przepisy wprowadzające. Ustawa o komercjalizacji w tym zakresie nie wprowadza wyłączenia komunalizacji mienia analogicznego jak wyłączenie przewidziane regulacją art. 11 ust. 1 ustawy. Ubocznie jedynie należy zauważyć, że w wydanym w wykonaniu delegacji zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy – rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz. U. Nr 51, poz.301) przedsiębiorstwo państwowe [...] nie zostało wymienione. Wobec powyższego również podniesione skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o komercjalizacji [...] i powiązane z nimi zarzuty naruszenia przepisów postępowania sąd uznaje za nieuzasadnione. Końcowo wskazać należy, że istotnie, Komisja w uzasadnieniu decyzji odnosiła się wyłącznie do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Jednak z uzasadnienia decyzji Komisji wynika, że organ ten w pełni podzielił stanowisko tak co do ustaleń faktycznych jak i co do ich oceny przedstawione w decyzji organu pierwszej instancji, wobec powyższego, ograniczenia uzasadnienia decyzji do ustosunkowania się do zarzutów odwołania nie można uznać za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.