II SA/Wa 1427/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2017 r. sprawy ze skargi R. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji W. oddala skargę. W wyniku zmian w organizacji Komendy Głównej Policji i likwidacji m.in. stanowiska służbowego zajmowanego przez [...] R. K., wymieniony funkcjonariusz rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. został przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji z dniem [...] kwietnia 2016 r. Następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. Komendant [...] Policji przeniósł wymienionego do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] z dniem [...] kwietnia 2016 r. Powyższe uzasadnił koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji przez Komendę Rejonową Policji [...] oraz posiadanymi przez wymienionego funkcjonariusza kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym. Korzystając z przysługującego uprawnienia strona złożyła odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia. Uzasadniając powyższe zarzuciła Komendantowi [...] Policji naruszenie: art. 64 § 1 Kpa oraz art. 10 Kpa w zw. z art. 81 Kpa polegające na niepowiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, jego zakończeniu oraz możliwości składania wniosków dowodowych i zaznajomienia się z aktami postępowania, a także prawie do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów; art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak mianowania strony na stanowisko równorzędne w sytuacji, gdy organ był do tego zobligowany; art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji poprzez "(...) ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie i dokonanie przeniesienia [...] R. K. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], a w konsekwencji wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia"; art. 7 Kpa poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej oraz nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonego rozkazu personalnego słusznego interesu strony; art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie okoliczności sprawy oraz nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego; art. 11 Kpa poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji oraz art. 108 Kpa poprzez niewskazanie przesłanek uzasadniających nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z tego też względu wniosła o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji w trybie art. 132 Kpa i materiały przedmiotowego postępowania administracyjnego przekazał Komendantowi Głównemu Policji zgodnie z właściwością z wnioskiem o utrzymanie jej w mocy. Rozpatrując sprawę w II instancji Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Dokonując analizy niniejszej sprawy w pierwszej kolejności organ wskazał na treść art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355 z późn. zm.), zgodnie z którym Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Jednym z podstawowych warunków wykonania tego zadania jest dyspozycyjność i zdyscyplinowanie jej funkcjonariuszy. Granice tej dyspozycyjności określa ustawa o Policji oraz wydane na jej podstawie akty wykonawcze (por. wyrok Sądu Najwyższego Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92). Stosunek służbowy policjanta nie jest więc stosunkiem pracy, którego istotną cechą jest równorzędność stron, albowiem służba w Policji nie jest zwykłą pracą najemną. Powyższe, w ocenie organu, oznacza, że stosunek służbowy policjantów jako funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych charakteryzuje się znaczną dyspozycyjnością i zdyscyplinowaniem, bez których służby te tracą nieodzowną w ich funkcjonowaniu operatywność (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1993 r. sygn. akt III AZP 38/92). Obowiązek policjanta podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej wynika wprost z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji. W ten sposób przełożony zyskuje znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej pełniącego służbę. Stąd organ stwierdził, że osoba decydująca się dobrowolnie na podjęcie służby w Policji rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 1999 r. sygn. akt I SAB 8/99). Przejawem natomiast tej szczególnej podległości służbowej są wynikające z art. 32 ust. 1 i art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji uprawnienia właściwego przełożonego do zwolnienia policjanta ze stanowiska, przeniesienia z urzędu do służby w innej miejscowości oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o Policji do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Przepis ten ma co prawda charakter kompetencyjny, ale w praktyce działania organów Policji, zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjęte zostało, że stanowi on samodzielną podstawę do podjęcia decyzji o przeniesieniu funkcjonariusza Policji na inne równorzędne stanowisko służbowe. Żaden inny bowiem przepis tej ustawy nie normuje przesłanek: "mianowania na stanowisko" i "zwalniania ze stanowiska". Stosownie natomiast do art. 36 ust. 1 ustawy o Policji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia do CBŚP - Komendant CBŚP (art. 36 ust. 2 ustawy o Policji). Mając na względzie powyższe organ uznał, iż Komendant [...] Policji jest organem administracji publicznej właściwym do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta z Komendy [...] Policji do Komendy Rejonowej Policji [...]. Zauważył też, że ustawa nie określa przy tym żadnych warunków owego przeniesienia, nie wskazuje też kryteriów i przesłanek, którymi kierować się powinien organ dokonujący przeniesienia. Tak sformułowany przepis pozwala uznać, że przeniesienie policjanta do innej jednostki pozostawione zostało uznaniu organu, który kierować się powinien kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Wskazał przy tym, że kontrola decyzji wydanej w takim przedmiocie nie obejmuje celowości jej podjęcia, lecz zasadniczo sprowadza się do oceny, czy organ nie przekroczył granic uznania przyznanego mu ustawowo, a zatem czy decyzja nie jest dotknięta wadliwością (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 436/07). Uznaniowość takiej decyzji nie oznacza oczywiście, iż może być ona dowolnie uzasadniona (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 89/07). Powyższe doprowadziło organ do wniosku, że przełożony właściwy w sprawach osobowych jest uprawniony do jednostronnego ustalenia treści stosunku służbowego, w tym przeniesienia funkcjonariusza do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości bez jego zgody (z urzędu) i jest to decyzja uznaniowa, przy czym ramy tego uznania wyznacza proceduralna norma art. 7 Kpa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 919/09). Mając na uwadze powyższe stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. przeniesieniu [...] R. K. z dniem [...] kwietnia 2016 r. do Komendy Rejonowej Policji [...] uwzględnia obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne. Nie ma charakteru dowolności, ponieważ jest konsekwencją potrzeb służby - jednostki organizacyjnej Policji - Komendy Rejonowej Policji [...] i miał na celu właściwe rozdysponowanie sił i środków do faktycznych potrzeb funkcjonowania garnizonu [...]. Wskazał również, że Komendant [...] Policji wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił zarówno interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, jak i słuszny interes strony. Wymieniony policjant posiada bowiem takie kwalifikacje zawodowe oraz doświadczenie, które przyczynią się do poprawy realizacji zadań nałożonych na Komendę Rejonową Policji [...]. Podkreślił też, iż [...] R. K. zaskarżonym rozkazem personalnym został jedynie przeniesiony do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Natomiast dopiero Komendant Rejonowy Policji [...] w ramach posiadanych kompetencji będzie mógł dokonać mianowania wymienionego na nowe stanowisko służbowe (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1353/12, z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 702/13, z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 616/11 i z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1487/10 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 sygn. akt I OSK 641/11 i z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1702/11). W kontekście powyższego organ podkreślił, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji, stosownie do przepisu art. 28 ustawy o Policji, powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Wynika z tego, że konsensusu stron wymaga jedynie zadecydowanie o przyjęciu do służby, a nie ustalenie warunków pełnienia tej służby. Istotą służby jest zaś dyspozycyjność funkcjonariuszy i dlatego temu stosunkowi służbowemu nadano charakter stosunku administracyjnoprawnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż Komendant [...] Policji, jako organ administracji publicznej odpowiedzialny za ład i porządek na podległym mu terenie, a także zobowiązany do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji w kierowanych jednostkach oraz komórkach organizacyjnych i prowadzenia polityki kadrowej zgodnie z zasadami racjonalnego gospodarowania zasobami ludzkimi, mając na uwadze predyspozycje osobiste policjanta i możliwość dalszego jego rozwoju zawodowego, a także interes społeczny, tożsamy z interesem służby, przeniósł [...] R.K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Posiadane natomiast przez wymienionego doświadczenie zawodowe stanowi gwarancję szybkiego wdrożenia się przez policjanta w realizację nowych obowiązków służbowych. W kontekście powyższych wywodów, w ocenie organu, nie ma również uzasadnienia argument pełnomocnika strony dotyczący słusznego interesu policjanta, bo nawet jeśli przeniesienie do innej jednostki organizacyjnej Policji wiązać się będzie z pewnymi niedogodnościami dla skarżącego, to nie może to być równoważne z potrzebami służby. Podkreślenia bowiem wymaga, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W niniejszej natomiast sprawie taka sytuacja właśnie ma miejsce. Odnosząc się do zarzutu niezawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, jego zakończeniu oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów zaznaczył, że specyfika funkcjonowania Policji polega na nieprzerwanej realizacji ustawowych zadań związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i porządku publicznego. To z kolei wymaga, aby wszelkie zmiany organizacyjne i związane z nimi decyzje kadrowe realizowane były bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji udział policjanta w postępowaniu pierwszoinstancyjnym dotyczącym ustalenia jego miejsca pełnienia służby sprowadza się do przedstawienia zainteresowanemu nowych warunków służby oraz motywów danej decyzji. Policjant ma przy tym możliwość obrony swoich racji w odwołaniu od rozstrzygnięcia, które uznaje za niekorzystne. Jednocześnie sam fakt, że policjant nie zgadza się z danym rozstrzygnięciem, podnosząc przy tym zarzut naruszenia art. 10 § 1 Kpa, nie oznacza, że wydana w stosunku do niego decyzja jest wadliwa. Wskazał również, iż naruszenie art. 10 § 1 Kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania (zob. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 747/09 oraz z dnia 14października 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 855/08, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2010 r., sygn. akt IISA/Wa 1581/10 oraz z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1814/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 535/12). Zarzut naruszenia art. 10 Kpa może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., II OSK 831/05; z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1320/08; z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1279/09 oraz z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1098/10). Tymczasem w przedmiotowej pełnomocnik strony w odwołaniu nie wskazał żadnych nowych dowodów mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał też, iż żaden przepis zarówno ustawy o Policji, jak również wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych, nie obligował Komendanta [...] Policji do mianowania [...] R. K. w strukturze Komendy [...] Policji. Jako nadzorujący pracę jednostek i komórek organizacyjnych garnizonu [...] jest on zobowiązany do kreowania polityki kadrowej w taki sposób, aby zapewnić prawidłową realizację nałożonych na Policję ustawowych zadań. Od powyższego rozkazu personalnego funkcjonariusz wywiódł skargę do tutejszego Sądu zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: I. art. 138 Kpa polegające na niewłaściwej kontroli decyzji organu I instancji w sytuacji, w której organ dopuścił się naruszenia następujących przepisów: 1. art. 64 § 1 Kpa oraz art. 10 Kpa w zw. z art. 81 Kpa, polegające na: - niepowiadomieniu skarżącego o wszczęciu postępowania, - niepowiadomieniu skarżącego o zakończeniu postępowania, możliwości składania wniosków dowodowych, możliwości końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania oraz prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; co łącznie skutkowało niezapewnieniem możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu; 2. art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez brak mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w sytuacji gdy organ był do tego zobligowany, mając na uwadze treść wcześniejszego rozstrzygnięcia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r.; 3. art. 36 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie i dokonanie przeniesienia [...] R. K. z urzędu do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], a w konsekwencji wykorzystanie instytucji przeniesienia policjanta do pełnienia służby wbrew istocie tej instytucji i celowi jej ustanowienia; 4. art. 7 Kpa poprzez odstąpienie od zasady prawdy obiektywnej i nieuwzględnienie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji oraz słusznego interesu skarżącego jako strony niniejszego postępowania; 5. art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 80 Kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego; 6. art. 11 Kpa poprzez nie wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu niniejszej sprawy; II. art. 136 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a w szczególności w zakresie możliwości (lub braku możliwości) mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe w Komendzie [...] Policji, czy też potrzeb kadrowych w innych jednostkach organizacyjnych, w których skarżący będzie mógł być mianowany na równorzędne stanowisko służbowe zgodnie z predyspozycjami i umiejętności, uwzględniając dotychczasowy przebieg służby; III. art. 7, 8, 77, 80 Kpa, polegające na: - dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego; - zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego; - nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego oraz interesu służbowego Policji; IV. art. 11 i 107 § 3 Kpa polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy oraz brak określenia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, co łącznie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. (rozkaz personalny nr [...]), oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, o ile nie zostanie złożony spis kosztów. Na wstępie uzasadnienia skarżący wskazał, że organ II instancji nie dokonał weryfikacji decyzji organu I instancji zarówno pod względem zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego, jak również pod względem stosowania przepisów procedury administracyjnej. W wyniku wniesienia odwołania organ odwoławczy zobligowany jest zaś do ponownego rozpoznania całej sprawy, zaś stosownie do art. 136 Kpa organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 27 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/G1 462/11, LEX nr 1109092: "Organ odwoławczy ma obowiązek realizacji zasady prawdy obiektywnej, przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i wydania orzeczenia według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania swej decyzji. Nie jest przy tym związany uzasadnieniem wniesionego środka zaskarżenia; powinien skontrolować postępowanie i decyzję pierwszoinstancyjną z punktu widzenia legalności, a także celowości i słuszności rozstrzygnięcia, niezależnie od tego, czy zarzuty w tym zakresie zostały podniesione, czy też nie przez odwołującego". Organ II instancji ma także obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak też obowiązek dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 77 i 75 Kpa). Komendant Główny Policji winien zatem dokonać kontroli procedowania przez organ I instancji, tymczasem w sposób milczący zaaprobował stanowisko Komendanta [...] Policji, nie odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Skarżący wyjaśnił, iż zdaje sobie sprawę, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza i przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność policji. Prawdą jest, jak wskazuje Komendant Główny Policji w uzasadnieniu rozkazu personalnego, że Komendant [...] Policji, jako przełożony, miał prawo do kształtowania polityki kadrowej oraz w jej ramach - uwzględniając potrzeby służby do decydowania o obsadzie stanowisk służbowych w Komendzie [...] Policji. Przyznanie w ustawie uprawnienia do swobodnego kształtowania struktury Komendy [...] Policji oraz doboru odpowiednich funkcjonariuszy nie oznacza prawa do dowolności i arbitralności przy podejmowanych rozstrzygnięciach. Przeniesienie do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, jako dokonywane na drodze postępowania administracyjnego, w formie decyzji, winno respektować zarówno słuszny interes funkcjonariusza, jak i interes służbowy Policji, być należycie i przekonująco uzasadnione (art. 107 Kpa), a przeprowadzone postępowanie uwzględniać wszystkie argumenty, jakie strona uznaje za istotne. Z uzasadnienia decyzji o przeniesieniu powinna jednoznacznie wynikać celowość takiego przeniesienia. Przepis art. 77 § 1 Kpa nakłada z kolei obowiązek zgromadzenia całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżony rozkaz personalny, poza powołaniem się na zmiany organizacyjne w Komendzie Głównej Policji i rozkaz Komendanta Głównego Policji nie zawiera zaś, w ocenie strony, uzasadnienia faktycznego i prawnego. W decyzji Komendant powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, dla których odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom (jednak jak się należy domyślać postępowanie dowodowe nie zostało w ogóle przeprowadzone). Orzeczenie nie zawiera zaś pełnej oceny stanu faktycznego w świetle konkretnych dowodów i przepisów prawa, co jest sprzeczne z art. 107 § 1 Kpa. Skarżący wskazał należy, że zmiany w organizacji Komendy Głównej Policji nie miały charakteru nagłego. Był to proces świadomy, planowany i kontrolowany przez Komendanta Głównego Policji. Celem zmiany było dostosowanie struktury organizacyjnej do aktualnych potrzeb i zadań Policji. Zmniejszenie liczby etatów w Komendzie Głównej Policji wiązało się m.in. z koniecznością zasilenia konkretnych jednostek terenowych, a zatem funkcjonariusze powinni mieć zapewnione równorzędne etaty w jednostkach terenowych. Tymczasem w konsekwencji skarżący pozostał bez etatu i był odsyłany "od Komendy do Komendy". Komendant [...] Policji wbrew dyspozycji art. 11 Kpa, nie wyjaśnił zasadności przesłanek, jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w sposób wystarczający dla dokonania oceny, czy nie przekroczono granic luzu decyzyjnego w formie uznania administracyjnego. Organ winien wykazać w sposób niebudzący wątpliwości strony, że istnieje rzeczywista potrzeba przeniesienia tego funkcjonariusza z urzędu do konkretnej jednostki organizacyjnej. Co istotne, w ocenie strony, to właśnie Komendant Główny Policji (działający wówczas jako organ I instancji) rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2016 r. przeniósł R. K. do dalszego pełnienia służby w Komendzie [...] Policji - a zatem uznawał jego przydatność właśnie w tej jednostce organizacyjnej. Paradoksalne wydaje się zatem twierdzenie Komendanta Głównego Policji o przydatności skarżącego do służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], podczas gdy sam wywodził (w przeddzień wydania rozkazu personalnego przez Komendanta [...] Policji), że potrzeby kadrowe przemawiają za przeniesieniem skarżącego do pełnienia służby w Komendzie [...] Policji. Wbrew ocenie Komendanta Głównego Policji, decyzja Komendanta [...] Policji ma też charakter dowolności, albowiem w rzeczywistości nie jest konsekwencją potrzeb służby - jednostki organizacyjnej Policji - Komendy Rejonowej Policji [...]. Skarżący podkreślił również, iż procedowanie organów obu instancji doprowadziło do faktycznej degradacji funkcjonariusza przy zastosowaniu pozornie dopuszczalnego trybu określonego w art. 32. 37 i 37 a ustawy o Policji poprzez czasowe powierzenie pełnienia obowiązków służbowych w Referacie [...] Wydziału [...] Komendy Rejonowej Policji [...]. Powyższe nie uwzględnia kwalifikacji skarżącego, jego słusznego interesu oraz interesu Policji jako formacji.  Przeniesienie skarżącego do pełnienia służby w Komedzie Rejonowej Policji [...] powoduje negatywne dla niego skutki finansowe. Należy bowiem mieć na uwadze wszystkie składniki uposażenia, w tym również wysokość dodatku funkcyjnego, umieszczenie stanowiska w "siatce płac" czy możliwość awansu (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r., II SA/Wa 2192/12). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację podniesioną w skarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowy rozkaz personalny według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza on prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ wydając skarżony rozkaz personalny, poruszał się w granicach zakreślonych przez przepisy prawa. Ramy prawne zagadnienia przenoszenia policjantów, zostały uregulowane w przepisie art. 36 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 ze zm.) Zgodnie z treścią powołanej regulacji policjant może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji lub w innej miejscowości z urzędu lub na własną prośbę. Do przenoszenia lub delegowania policjanta właściwi są: Komendant Główny Policji na obszarze całego państwa, Komendant CBŚP w odniesieniu do policjanta CBŚP w ramach tej jednostki organizacyjnej, komendant wojewódzki Policji na obszarze właściwego województwa, komendant powiatowy (miejski) Policji na obszarze właściwego powiatu (miasta). Jeżeli przeniesienie między województwami, a także między CBŚP a innymi jednostkami organizacyjnymi Policji, następuje w związku z porozumieniem zainteresowanych przełożonych i policjanta, przeniesienia dokonuje komendant wojewódzki Policji właściwy dla województwa, w którym policjant ma pełnić służbę, a w przypadku przeniesienia do CBŚP – Komendant CBŚP. Z przywołanego przepisu wynika więc w sposób niebudzący wątpliwości, iż do przeniesienia funkcjonariusza może dojść z m.in. urzędu. Ustawodawca nie uzależnił zaś skuteczności tego przeniesienia od zgody policjanta. Taki sposób uregulowania omawianej problematyki pozostaje w zgodzie z ogólnie pojętym charakterem służby w formacji mundurowej jaką jest Policja. Stosunek służbowy policjantów jest czymś innym od stosunku pracy. Nie ma w nim mowy o równorzędności stron. Już przepis art. 25 ust. 1 omawianej ustawy pragmatycznej formułuje obowiązek policjanta podporządkowania się dyscyplinie służbowej. Z tego więc już choćby przepisu wprost wynika obowiązek policjanta do pełnej dyspozycyjności i zdyscyplinowania. Nadto stosunek służbowy policjanta powstaje w drodze dobrowolnego zgłoszenia się do służby. Decydując się na wykonywanie, specyficznej co do zasady służby w Policji, kandydat do niej godzi się w sposób dorozumiany na ograniczenie swoich praw pracowniczych. W świetle powyższych argumentów, przeniesienie policjanta przez Komendanta [...] Policji do dalszego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...], jawiło się jako dopuszczalne. Nadto przeniesienie to zostało dokonane przez właściwy organ. Nie wymaga bowiem dowodu okoliczność, że Komenda Rejonowa Policji [...] jest jednostką podległą Komendantowi [...] Policji, działającemu jak komendant wojewódzki. Co się tyczy kryteriów formalnych uzasadnienia skarżonego rozstrzygnięcia, to w ocenie tutejszego Sądu, nie sposób zarzucić skutecznie organowi naruszenia prawa. Przede wszystkim organ wyjaśnił, iż dokonując przeniesienia kierował się interesem służby i koniecznością zapewnienia sprawnego i optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. Wbrew twierdzeniom skargi Komendant [...] Policji nie musiał w uzasadnieniu swego rozkazu w sposób szczegółowy charakteryzować potrzeb garnizonu warszawskiego, odnosząc się do szczegółowej analizy kalifikacji zawodowych danego policjanta. Skarżone rozstrzygnięcie mieści się bowiem w zakresie dyskrecjonalnej władzy przełożonego służbowego. Dodać też należało, iż organ wyjaśnił w motywach swego rozkazu, iż zbadał słuszny interes przenoszonego policjanta. Odnosząc się do tej kwestii wyjaśnił, iż niedogodności wynikające dla policjanta z omawianego przeniesienia, nie są równoważne dobru służby i jej potrzebom. Oceniając powyższą argumentację organu uznać należało, iż organ nie przekroczył zasad uznania administracyjnego. Biorąc pod uwagę charakter służby w Policji, o której to kwestii tutejszy Sąd wypowiedział się już na wstępie niniejszego uzasadnienia, konieczność zapewnienia sprawnego funkcjonowania garnizonu warszawskiego i zapewnienia pełnej możliwości realizacji zadań postawionych przez ustawodawcę przed policją usprawiedliwia przedkładanie przez Komendanta [...] Policji dobra służby nad nawet zrozumiały interes funkcjonariusza. Analizując zarzuty skargi dodać również należało, iż w świetle treści skarżonego rozstrzygnięcia jako nieuprawniony jawił się argument o naruszeniu przepisów ustawy o Policji poprzez brak mianowania policjanta na równorzędne stanowisko służbowe. Badanym rozkazem personalnym Komendant [...] Policji nie wyznaczył bowiem funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe. Przeniósł go jedynie do podległej sobie jednostki organizacyjnej. Dopiero skutkiem tego przeniesienia będzie mogło być działanie właściwego komendanta, polegające na wyznaczeniu funkcjonariusza na konkretne stanowisko służbowe. Skoro więc skarżonym rozkazem nie mianowano policjanta na konkretne stanowisko, to omawiany zarzut uznać należało za przedwczesny i nieodzwierciedlający realiów niniejszej sprawy. W ocenie tutejszego Sądu, bez wpływu na poprawność badanego rozstrzygnięcia pozostaje fakt niepowiadomienia policjanta o wszczęciu postępowania i o jego zakończeniu. Co prawda rację ma strona skarżąca, iż tego typu zaniechanie Komendanta [...] Policji stanowi uchybienie, mogąc wpływać nawet negatywnie na wizerunek organu, nie mniej jednak uchybienie to, musiało zostać przeanalizowane przez Sąd administracyjny przez pryzmat treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. Analiza ta doprowadziła zaś tutejszy Sąd do konkluzji, iż omawiane uchybienie, w realiach faktycznych sprawy nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Istnienia takiego wpływu nie dopatrywał się z resztą sam skarżący, skoro w skardze nie podnosił, aby wskutek omawianego zaniechania organu nie mógł zgłosić konkretnych wniosków dowodowych, które pozostawałyby w ścisłym związku z rozstrzygnięciem. Na marginesie rozważań w niniejszej sprawie dodania zasadnym jest, iż może budzić u obiektywnego odbiorcy wątpliwość, czy przenoszenie funkcjonariusza z wieloletnim doświadczeniem i sprawdzającego się na stanowisku w Komendzie Głównej Policji, na stanowisko w Komendzie Rejonowej Policji, nie jest równoznaczne z trwonieniem aktywów kadrowych, a w konsekwencji czy tego typu działanie jest rzeczywiście zgodne z dobrem służby. Tego typu obawy, nie mogły jednak rzutować na wynik niniejszej sprawy. Sąd administracyjny nie posiada bowiem uprawień do badania racjonalności rozstrzygnięć kadrowych i nie może ingerować w politykę personalną organów Policji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).