II SA/Wa 2135/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę – Komendant Główny Straży Granicznej (dalej – SG), decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], orzekającej o zwrocie przez P. Z. nienależnie pobranej kwoty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 1.310,40 zł za okres od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] marca 2008 r. Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika następujący stan sprawy: Komendant [...] Oddziału SG decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] orzekł o utracie przez [...] P. Z. uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z dniem [...] stycznia 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż żona funkcjonariusza J. Z. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2007 r. sygn. akt [...] odziedziczyła w spadku udział 1/3 części lokalu mieszkalnego położonego w [...]. Powierzchnia mieszkaniowa tego lokalu wynosi 35 m2, a zatem przysługująca funkcjonariuszowi norma zaludnienia co najmniej 28 m2 została zachowana. Funkcjonariusz stał się współposiadaczem przedmiotowego lokalu, co w świetle § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.) powoduje, iż od dnia [...] stycznia 2008 r. nie spełniał on przesłanek do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. Z., utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta [...] Oddziału SG. W następstwie wydania powyższych rozstrzygnięć, Komendant [...] Oddziału SG decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną na podstawie art. 96 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz § 1 ust. 2, § 6 i § 8 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, orzekł o zwrocie przez P. Z. nienależnie pobranej kwoty równoważnika pienionego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 1.310,40 zł za okres od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] marca 2008 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia przedmiotowe świadczenie przysługuje funkcjonariuszowi SG w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek rodziny, nie posiada m. in. spółdzielczego lokalu mieszkalnego. Skoro żona funkcjonariusza stała się posiadaczem takiego lokalu, to świadczenie pieniężne funkcjonariuszowi nie przysługuje. Ponieważ P. Z. otrzymał równoważnik za brak lokalu mieszkalnego do dnia [...] marca 2008 r., to w oparciu o przepis § 8 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, zachodzi konieczność zwrotu nadpłaconej kwoty jako nienależnie pobranej. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2009 r. P. Z. wystąpił do Komendanta Głównego SG o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] stycznia 2008 r. orzekającej o utracie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1775/09 WSA w Warszawie oddalił skargę P. Z. na decyzję Komendanta Głównego SG z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o utracie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego) oraz decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2009 r. orzekającej o zwrocie przez funkcjonariusza nienależnie pobranej kwoty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskodawca wskazał, iż decyzja o zwrocie nienależnie pobranej kwoty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, została wydana z naruszeniem art. 96 ust. 1 i art. 99 ustawy o Straży Granicznej w zw. z art. 336 k.c., poprzez błędne przyjęcie, że posiadanie lokalu mieszkalnego bez względu na jego powierzchnię mieszkalną wyklucza uprawnienie funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak takiego lokalu. Funkcjonariusz stwierdził ponadto, że zgodnie z § 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. tylko posiadanie lokalu mieszkalnego spełniającego przysługujące funkcjonariuszowi normy zaludnienia wyklucza jego uprawnienie do przedmiotowego świadczenia. Komendant Główny SG decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2009 r. W motywach rozstrzygnięcia organ nadzorczy wskazał, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce w sytuacji, gdy treść wydanej decyzji pozostaje w sprzeczności ze wskazanym przepisem, a charakter takiego naruszenia powoduje, że decyzja nie jest możliwa do zaakceptowania jako akt, który został wydany przez organ praworządnego państwa. W myśl art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi SG przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Funkcjonariusz traci przedmiotowe świadczenie z chwilą, gdy na skutek zmiany okoliczności faktycznych on sam lub członek jego rodziny stanie się posiadaczem lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. P. Z. utracił prawo do świadczenia z dniem [...] stycznia 2008 r. w związku z nabyciem przez jego żonę prawa współwłasności lokalu mieszkalnego w miejscowości [...]., co zostało stwierdzone ostateczną decyzją administracyjną. Stosownie zaś do postanowień § 8 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia, kwoty równoważnika pieniężnego wypłacone za brak lokalu mieszkalnego podlegają zwrotowi w razie ich nienależnego pobrania na skutek zaistnienia innych okoliczności uzasadniających zwrot nienależnie otrzymanego świadczenia. W rozpoznawanej sprawie okolicznością uzasadniającą zwrot nienależnie pobranego świadczenia było pobieranie go przez funkcjonariusza pomimo posiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby. Z tego względu, zgodnie ze wskazanym wyżej przepisem, została wydana decyzja organu I instancji nakazująca zwrot nienależnie pobranego przez P. Z. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w okresie od dnia [...] stycznia 2008r. do dnia [...] marca 2008 r. Podniesione we wniosku argumenty nie mogły zostać uwzględnione, odnoszą się one bowiem do oceny przepisu § 1 powołanego rozporządzenia i znaczenia zwrotu "posiadanie" jako przesłanki prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, a nie do kwestii zwrotu nienależnie wypłaconego równoważnika. W przedmiotowej sprawie nie można zatem mówić o rażącym naruszeniu przepisów prawa. P. Z. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją podnosząc, iż błędna interpretacja przepisów w decyzji dotyczącej utraty przez niego uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego winna stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawego decyzji ostatecznej o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, albowiem orzeczenia te zostały oparte na innej, niż dokonana przez NSA interpretacji przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Komendant Główny SG utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji nadzorczej organ podkreślił, iż treść wydanej przez Komendanta [...] Oddziału SG decyzji nie pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Ponieważ możliwe są różne wykładnie przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka rażącego naruszenia prawa. Na powyższą decyzję P. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w zakresie wydania decyzji Komendanta [...] Oddziały SG z dnia [...] lipca 2008 r. nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy jej wydaniu, poprzez błąd w ustaleniach faktycznych polegający na całkowitym pominięciu analizy poprawności prawnej wydania decyzji, pominięcie analizy faktycznej sytuacji mieszkaniowej skarżącego w kontekście podstawy prawnej wydania decyzji oraz zupełne pominięcie analizy przesłanki rażącego naruszenia norm prawnych stojących u podstaw wydania decyzji; 2) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, polegającą na pominięciu wykładni celowościowej norm tzw. "mieszkaniowych" zawartych w rozdziale 12 ustawy "Mieszkania funkcjonariuszy Straży Granicznej - art. 92 i następnych: 3) błąd w ustaleniach faktycznych w wyniku czego wydano decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. poprzez całkowite pominięcie analizy sytuacji mieszkaniowej skarżącego w kontekście przysługujący mu norm mieszkaniowych. Z podanych powodów wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] października 2009 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m. in., iż równoważnik pieniężny stanowi ekwiwalent prawa funkcjonariusza Straży Granicznej do lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Tym samym w zakresie utraty prawa do takiego ekwiwalentu powinny obowiązywać analogiczne zasady jak przy utracie prawa do przydziału lokalu. Wykładnia celowościowa całości przepisów dotyczących przydziału lokalu mieszkalnego, czy też równoważnika pieniężnego, nie pozostawia wątpliwości, iż podstawowym kryterium oceny jest posiadanie przez funkcjonariusza lokalu o odpowiedniej normie zaludnienia, bez względu na to, czy jest to mieszkanie, czy też dom jednorodzinny. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej orzekając o zwrocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego posiłkował się ostatecznością decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Organ wydający tę decyzję poprzestał na zastosowaniu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej w zupełnej izolacji od pozostałych uregulowań rozdziału 12 wskazanej ustawy i błędnie założył, iż nie jest zobowiązany do zbadania, czy posiadanie przez żonę funkcjonariusza części lokalu mieszkalnego spełnia przysługujące normy zaludnienia. Organ nie bacząc na wysokość udziałów skarżącego, jego faktyczne posiadanie, przyjął iż korzysta on z rzeczy wspólnej, czyli całej powierzchni mieszkaniowej wynoszącej 35 m2, zaś normy zaludnienia odniósł nie do odziedziczonej przez jego żonę części lokalu lecz do całości lokalu. Decyzja taka została wydana z naruszeniem prawa, co znajduje swoje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki sygn. akt: I OSK 1149/07, I OSK 1604/07, I OSK 1616/07), a związku z tym wydanie na podstawie tej decyzji aktu administracyjnego orzekającego o zwrocie nienależnie pobranego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego obarczone jest tą samą wadą powodującą stwierdzenie nieważności. Skarżący wskazał także, iż w dniu 18 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie podjął uchwałę o sygn. akt I OPS 7/09 w której stwierdził, iż funkcjonariusz nie traci prawa do równoważnika za brak lokalu, gdy udział we współwłasności jego lub małżonka jest mniejszy od powierzchni mieszkalnej jaka mu się należy z tytułu pełnienia służby. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniach wydanych decyzji nadzorczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i oceniając podniesione w skardze zarzuty, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie nadzorcze jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ, orzeka więc wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, zaś nie jest władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy decyzja administracyjna poddana kontroli w trybie nadzorczym jest dotknięta jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 k.p.a. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Podkreślenia też wymaga, że rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może zostać zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W wyroku z dnia 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1092/06 (publik. LEX nr 355449) NSA wyraził pogląd, iż: "(...) do rażącego naruszenia dochodzi, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów". Zauważono również, iż o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie prawa. W niniejszej sprawie skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komendant [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2008 r. orzekającej o obowiązku zwrotu przez P. Z. nienależnie pobranej kwoty równoważnika pienionego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości 1.310,40 zł za okres od dnia [...] stycznia 2008 r. do dnia [...] marca 2008 r. Materialną podstawę prawną wydania przedmiotowej decyzji stanowił przepis art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej oraz § 1 ust. 2, § 6 i § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom SG równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania, wydanego na podstawie art. 96 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z art. 96 ust. 1 powołanej ustawy, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast w świetle § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi Straży Granicznej w służbie stałej, zwanemu dalej "funkcjonariuszem", jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada spółdzielczego lokalu mieszkalnego. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, kwoty równoważnika pieniężnego wypłacone za brak lokalu mieszkalnego podlegają zwrotowi w razie ich nienależnego pobrania na skutek zaistnienia innych okoliczności (niż wymienione w pkt 1-2) uzasadniających zwrot nienależnie otrzymanego świadczenia. W niniejszej sprawie nie ma podstaw do twierdzenia, że przepis § 8 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, stanowiący umocowanie do podjęcia kwestionowanej decyzji, został zastosowany z rażącym naruszeniem prawa. Organ zasadnie bowiem przyjął, iż okoliczności uzasadniające zwrot przez skarżącego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...] stycznia 2008 r. do [...] marca 2008 r. powstały wobec wejścia do obrotu pranego decyzji Komendanta [...] Odział SG z dnia [...] stycznia 2008 r. orzekającej o utracie przez wymienionego uprawnień do przedmiotowego równoważnika. W dacie wydania podlegającej kontroli nadzorczej decyzji orzekającej o zwrocie nienależnie wypłaconego świadczenia istniała rozbieżność interpretacyjna przepisu art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Wówczas w orzecznictwie sądowym prezentowano pogląd, iż pojęcie "posiadania" wskazane w powołanym przepisie, należy odnosić do przepisu art. 336 k.c. i prawa współwłaścicieli do współposiadania rzeczy wspólnej (art. 206 k.c.). Stosując wykładnię gramatyczną uznawano, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego nie przysługuje, jeżeli funkcjonariusz posiada lokal bądź dom jednorodzinny, bez względu na normy mieszkaniowe, przykładowo wyroki WSA w Warszawie: z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt I SA 665/03 publik. LEX nr 160829, z dnia 29 maja 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 132/07 publik. LEX 470135, z dnia 14 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 588/07 publik. LEX nr 491285. Natomiast w wyroku z dnia 13 sierpnia 2008 r. sygn. akt I OSK 1078/07 (publik. LEX nr 493156) NSA wyraził pogląd, iż przy rozważaniu kwestii uprawnień funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego niewystarczające jest odwołanie się do przepisów Kodeksu cywilnego. Ocena, czy uzyskany przez funkcjonariusza w drodze dziedziczenia udział w spółdzielczym, własnościowym prawie do lokalu, z którym wiąże się prawo do współposiadania tego lokalu, pozbawia go prawa do równoważnika za brak lokalu, powinna być dokonana przy uwzględnieniu wykładni art. 96 ust. 1 ustawy z o Straży Granicznej uwzględniającej specyfikę i cel stosowanej ustawy (wykładni celowościowej). Należy w tym miejscu podkreślić, iż podstawową zasadą ogólną postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej wyrażona w art. 16 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też, zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, iż sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie ma zastosowania, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze – patrz przykładowo wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 32/08 (publik. LEX nr 483424). W przypadku gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa – wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt I OSK 996/06 (publik. LEX nr 354687). Skoro zatem decyzja Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] lipca 2008 r. o zwrocie wypłaconego równoważnika skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego została wydana na podstawie prawidłowo zastosowanego przepisu prawa materialnego i stanowi następstwo decyzji orzekającej o utracie uprawnień do przedmiotowego świadczenia, która nie została wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie zwykłym, czy też nadzorczym (patrz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1775/09), to nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż podlegająca kontroli nadzorczej decyzja rażąco narusza prawo. Odnosząc się do argumentów skargi należy wskazać, iż uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt I OPS 7/09 (publik. LEX ONSAiWSA 2010/1/6), na którą powołuje się skarżący, ustaliła wiążącą sądy administracyjne wykładnię art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej. Nie może ona mieć jednak zastosowania do postępowań nadzorczych, które dotyczą stanów faktycznych sprzed podjęcia tej uchwały. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.