II SA/Wa 573/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz wyrównania świadczeń wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2025r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej: "KGP") na podstawie art. 268a, art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 oraz 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, zwanej dalej "Kpa") po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez Pana R. B. z dnia [...] lipca 2024 r. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył decyzję w tym zakresie oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym. Rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2023 r.nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zwolnił R. B. (dalej: "Skarżący", "Odwołujący") ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023r. z uwagi na nabycie prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia 30 lat wysługi emerytalnej. R. B. zostało wypłacone wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2023r. w wysokości 8475,78 zł brutto, zaś za miesiąc luty 9263,01 zł brutto. Ponadto Skarżącemu przyznano również: a) Nagrodę roczną za 2023r. w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w 2022r. b) 6-miesięczną odprawę w wysokości 11 483 zł miesięcznego uposażenia wraz z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego tj. 68 898 zł c) Uposażenie za 129 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w łącznej kwocie 70 538,49 zł. d) Uposażenie przez okres jednego roku wypłacane począwszy od miesiąca marca 2023r. do miesiąca lutego 2024r. W dniu [...] czerwca 2024r. Skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z wnioskiem o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami za miesiąc styczeń 2023r. i luty 2023r. oraz pozostałych świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi odchodzącemu na emeryturę, wyliczanych na podstawie uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku – [...] Wydziału do Walki z przestępczością Narkotykową Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], tj.: 1. Wyrównanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; 2. Wyrównanie odprawy i wypłatę należnych środków pieniężnych wraz z ustawowymi odsetkami; 3. Wyrównanie i wypłatę nagrody rocznej za 2023r. wraz z ustawowymi odsetkami oraz przekazaniem do Zakładu Emerytalno – Rentowego MSWiA informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. Jako podstawę swojego wniosku wskazał art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz.U. z 2022r. poz. 2666) dalej "ustawa o szczególnych rozwiązaniach" oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022r. poz. 1533). Komendant Wojewódzki Policji w [...] po rozpoznaniu wniosku R. B., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2024r. postanowił odmówić wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023r. i za miesiąc luty 2023r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że po zwolnieniu ze służby Skarżący otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023r i miesiąc luty 2023r. oraz świadczenia pieniężne przysługujące mu w momencie jego zwolnienia, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. Tym samym należne uposażenie wykazane w zaświadczeniu przekazanym do zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA zostało wykazane w prawidłowej wysokości. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy wskazał: - art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 poz. 256) i art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 01 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666): : Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw ustala się: 2) kwoty bazowe dla: d) żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł; Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r.Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Kwoty bazowe ustala się dla: żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1614,69 zł; Jak wskazał Komendant Wojewódzki Policji w [...] w związku z powyższym należy jednoznaczne stwierdzić, że problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. 2023 r. poz. 256) oraz ustawa z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666). Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 01 marca 2023r, do 31 grudnia 2023r. Jednocześnie od 01 stycznia 2023 od dnia 28 lutego 2023 r. utrzymują w mocy kwotę bazową w wysokości 1614,69 zł ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz.270). Brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń i luty 2023 roku. Uposażenie strony wypłacone za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Z uwagi na ten fakt również inne należności wypłacone funkcjonariuszowi na dzień zwolnienia ze służby nie podlegają wnioskowanemu wyrównaniu.  Mając powyższe na uwadze, Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. i za miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W konsekwencji poinformował Skarżącego, że nie ma podstaw do przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nowej informacji o wysokości ostatniego uposażenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. R. B. w dniu [...] lipca 2024r. złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024r. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że w dniu [...].02.2023 roku na podstawie art. 41 ust. 1 pkt. 1 i art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwiecień 1990 roku ( Dz. U. z 2024 r 1717 ze zm.) o Policji dalej "uoP" został zwolniony ze służby w Policji. Za ostatni miesiąc służby tj. luty 2023 roku wypłacone zostały mu środki finansowe bez uwzględnienia podwyżki wynikającej z waloryzacji kwoty bazowej uposażeń żołnierzy i funkcjonariuszy za 2023 rok. Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2023 rok wynagrodzenie za miesiąc luty powinno ulec zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem z uwzględnieniem kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. (uposażeniem dotychczasowym) Ponadto art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, iż podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Brak uwzględnienia podwyżki wynagrodzenia skutkowało zaniżeniem świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi przechodzącemu na emeryturę a wyliczanych na podstawie wysokości ostatniego wynagrodzenia. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania R. B., decyzją z dnia [...] lutego 2025r. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył decyzję w tym zakresie oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że analizując przedmiotową sprawę w postępowaniu odwoławczym w pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 99 ust. 3 uoP, przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad, które określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U z 2023 poz. 256), wskazującego "Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł." Niemniej nie należy tracić z pola widzenia ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 r. poz. 2666), która to ma charakter komplementarny wobec samej ustawy budżetowej. W myśl art. 41 przytoczonej ustawy: -ust. 1: "Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. -ust. 2: Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). -ust. 3 Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. -ust. 4 Do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustawy. -ust. 5 Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r." Ww. przepisy wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r, z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z dnia 2022 r. poz. 270) tj. kwotę 1614,69 zł. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. W związku z tym KGP podtrzymuje stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przedstawione w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. Odnosząc się zaś do zarzutów przedstawionych w odwołaniu KGP podniósł, że Skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] lutego 2023 r. a zatem przewidziane ustawą budżetową na 2023 r. wyrównanie uposażenia go nie obowiązywało. Ponadto KGP zaznacza, że Prawo policjanta zwalnianego ze służby do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wynika z art. 114 ust. 1 pkt 2 uoP. Sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a uoP, zgodnie z którym ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego ustala się w wysokości 1/21 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Stosownie do art. 114 ust. 1 pkt 1 uoP, policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. W myśl art. 115 ust. 1 uoP, wysokość odprawy dla policjanta w służbie stałej równa się wysokości trzymiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Pojęcie nagrody rocznej oraz sposób jej obliczenia wskazany jest natomiast w art. 110 ust. 1 uoP, w myśl którego "Policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje." Wskazania wymaga fakt, wymienione świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zgodnie z dokumentacją przedmiotowego postępowania, ww. należności zostały wypłacone w oparciu w kwotę ostatniego uposażenia, liczoną na podstawie kwoty bazowej w wysokości 1614,69 zł ustalonej ustawą budżetową na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). Komendant Główny Policji podtrzymuje także stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Mając na uwadze argumentację Skarżącego zawartą we wniosku, dotyczącą wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r., miesiąc luty 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wskazano, że w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Wskazuje się również, iż przytaczane przez Stronę przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Należy ponadto zauważyć, iż dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Jednakże ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Odnosząc się do żądania Strony dot. przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury, wskazano, iż w myśl art. 5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin "Podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku." W ocenie Komendanta Głównego Policji, mając na uwadze, iż uposażenie stanowiące podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury nie uległo zmianie, organ I instancji słusznie odmówił przekazania do Zakładu Emerytalno-Rentowego żądanych wyliczeń. Przechodząc do kwestii wypłaty żądanych przez Stronę ustawowych odsetek, organ wyjaśnił ,że tzw. sprawa o odsetki, nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Innymi słowy, sprawa zapłatę odsetek od wypłaconych z opóźnieniem świadczeń nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należałoby do właściwości organów administracji publicznej. Tym samym rozpoznanie sprawy o odsetki, nawet w przypadku ich przyznania, nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej, natomiast dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00). Po analizie sprawy Komendant Główny Policji dostrzegł konieczność uchylenia przedmiotowej decyzji w części dotyczącej odmowy wpłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzenie w tym zakresie z uwagi na fakt, iż organ I instancji wydał decyzję w tym zakresie bez podstawy prawnej. Z uwagi na powyższe konieczne jest zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Komendant Główny Policji uznał zatem, iż zachodzą przesłanki do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. R. B. w dniu [...] lutego 2025r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2025r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: - nieusprawiedliwione zastosowanie art. 41 ustawy z dnia 01 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. 2022 poz. 2666) w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. O kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Z 2022 r. poz. 1533) do obliczania wysokości mojego: - uposażenia miesięcznego otrzymane za styczeń 2023 r., i za miesiąc luty 2023 r. -nagrody rocznej za 2023 r., -odprawy w wysokości 6 - miesięcznego uposażenia z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, -uposażenia za 129 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, -uposażenia przez okres jednego roku wypłaconego od lutego 2023 r. do grudnia 2023 r. pomimo iż przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem mi opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. Wniósł o: 1. dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci orzeczenia [...] Komisji Lekarskiej Podległej Ministrowi właściwemu do Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] sierpnia 2023r. dla stwierdzenia, iż decyzja Skarżącego o złożeniu wniosku o zwolnienie ze służby w związku z osiągnięciem uprawnień emerytalnych powodowana była przede wszystkim stanem zdrowia, 2. dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art 41 ustawy z dnia 01 grudnia 2022 o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i następnie wnoszę o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy, 3.uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, 4.zasądzenie na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a.od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Skarżący podnosi, że przysługujące mu uposażenie i świadczenia zostały bezprawnie zróżnicowane wobec osób, które odeszły ze służby w Policji od dnia 1.03.2023 r. i przez to są zaniżone. Wobec funkcjonariuszy zwolnionych ze służby od dnia 1.03.2023 r. zastosowano bowiem stawkę bazową wyższą (o 7,8%) w oparciu o ustawę budżetową na rok 2023. Uposażenie i świadczenie skarżącej zostało zaś art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. "zamrożone" według stawki bazowej obowiązującej w 2022 roku. Skarżący przywołał w treści uzasadnienia art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023. Jak wskazał ww. przepis jest sprzeczny z Konstytucją dokładnie z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, pozwala on na wypłatę osobom w takiej sytuacji jak Skarżący zaniżonej emerytury ale i świadczeń w postaci odprawy, nagrody rocznej, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy oraz osoby te nie otrzymają swoistej waloryzacji przewidzianej w ust. 3 art. 41. Ponadto Skarżący uzasadnieniu skargi przywołuje liczne orzecznictwo Sądów Administracyjnych, Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądów Powszechnych. Powołuje się także na poglądy wyrażone w literaturze czy wypowiedzi Rzecznika Praw Obywatelskich, Biura Legislacji Senatu, jak również wyjaśnia na czym polega rozproszona kontrola konstytucyjna. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pełnomocnik Skarżącego w piśmie z dnia [...] listopada 2025r. podniósł dodatkowe zarzuty w postaci naruszenia: 1. Art.138 § 1 pkt.2 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. 104 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2024 r. o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby w 2023r. w sytuacji kiedy Skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie, 2. art. 138 par. 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 par. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze Skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem, 3. art. 64 par. 2 k.p.a. w. zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ. Pełnomocnik Skarżącego wskazuje, że co do naruszenia przez organ art. 61 § 1 i 3 k.p.a. należy wskazać, iż organ wadliwie zakwalifikował, żądanie Skarżącego zawarte w wezwaniu do zapłaty jako wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego albowiem jak wynika z jego wykładni językowej opierającej się na potocznym rozumieniu słów i zwrotów pismo to nie było żądaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Jak podniesiono już w odwołaniu organ administracji publicznej ma obowiązek wezwać stronę do sprecyzowania wniosku - art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli ma wątpliwości co do jego treści lub zakresu, czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił, kontynuując postępowanie i w jego konsekwencji wydając decyzję administracyjną - merytoryczną, mimo, iż strona o to nie wnosiła (vide: WSA Gdańsk sygn. akt II SA/Gd 560/07, WSA Warszawa sygn. akt VI SA/Wa 1040/05, sygn. akt I SA/Wa 1624/13 wyrok NSA sygn. akt I NSA 1014/15 ). Z powyższego bezspornie wynika, iż rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją nie mogło została wszczęte na wniosek strony wobec braku takiego wniosku. Naruszenie zatem przez organ art. 61 ust. 1 i 3 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy doszło bowiem do wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania decyzji w sprawie wbrew woli strony wobec której została wydana decyzja. Kolejną kwestią istotna do rozważenia w kontekście art. 61a §1 k.p.a. jest to, czy dopuszczalne było w ogóle załatwienie przez organ sprawy objętej żądaniem Skarżącej w ramach postępowania administracyjnego mając na względzie, że Skarżący dochodził zapłaty wyrównania z tytułu uposażenia za 2023 r., w sytuacji kiedy nie był już od ponad 2 lat funkcjonariuszem Policji, a zatem nie łączył go już z organem stosunek administracyjnoprawny, a prawo do uposażenia wygasło z chwilą odejścia ze służby. Jak wskazał pełnomocnik Skarżącego w uzasadnieniu pisma, według art. 99 ust. 2 ustawy o Policji policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie z tytułu pełnienia służby. Zgodnie z art. 100 ustawy uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Przepis ten zawiera definicję pojęcia uposażenia policjanta. W rozumieniu art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Ustęp 2 wskazanego przepisu stanowi zaś, że z tytułu pełnienia służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Norma ta dotyczy policjanta pełniącego służbę w Policji. Natomiast z art. 106 ust. 3 ustawy wynika, że prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Zatem możliwość kształtowania przez organy Policji wynagrodzenia funkcjonariusza zakreślają ramy czasowe wskazane w art. 99 ust. 1 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 850/16). Powyższa reguła ma także zastosowanie do dodatków do uposażenia. Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1121/14 prawo do dodatków do uposażenia istnieje jedynie w okresie, w jakim stronie przysługuje prawo do samego uposażenia. Stąd w sytuacji, gdy skarżący na dzień złożenia wezwania do zapłaty nie był już funkcjonariuszem Policji w służbie czynnej, to nie przysługiwało mu uprawnienie zarówno do uposażenia, jak i do dodatków do niego. Powyższa zasada działa w dwie strony, to znaczy wtedy, gdy o uposażenie lub o dodatki do uposażenia występuje policjant (były policjant), jak i wtedy, gdy w tym przedmiocie orzeka organ. Kolejno, pełnomocnik Skarżącego na poparcie swoich tez przywołuje liczne orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczących uposażenia policjantów jak również w analogicznych sprawach dotyczących funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Jak podnosi, przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż niewątpliwie roszczenia ze stosunku służby w tym w zakresie uposażenia czynnych policjantów, a zatem takich których z organem łączy stosunek administracyjnoprawny podlegają rozpoznaniu w trybie administracyjnym. Niemniej jednak zmiana tego statusu prowadzi, jak wynika z powołanego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, do wyłączenia stosowania trybu administracyjnego wobec żądań dotyczących uposażenia w przypadku byłych już funkcjonariuszy, czego zdaje się nie dostrzegać organ w niniejszej sprawie. Należy w tym miejscy wskazać, iż jedynie należności związane z odejściem ze służby w tym odprawa czy ekwiwalent za urlop, a zatem świadczenia do których prawo nabywał funkcjonariusz w związku z odejściem ze służby, są wypłacana bez konieczności wydania decyzji (czynności materialno-techniczne), jedynie w przypadku sporu, co do ich wysokości czy prawa są załatwiane przez organ w drodze decyzji administracyjnej. Z kolei wysokość uposażenia i jego zmiana w przypadku funkcjonariuszy w czynnej służbie zawsze jest kształtowana na podstawie decyzji do czasu odejścia ze służby, kiedy to prawo do uposażenia wygasa.  W ocenie strony skarżącej, w niniejszej sprawie brak było nie tylko wniosku strony o wszczęcie postępowania administracyjnego, ale również wszczęcie takiego postępowania przez organ, nawet w przypadku właściwego wniosku, było niedopuszczalne z uwagi na status Skarżącego, która w dacie wystąpienia z wezwaniem nie był już od 2 lat funkcjonariuszem Policji, co w przypadku dochodzenia należności związanych z podwyższeniem uposażenia wykluczało załatwienie sprawy w drodze decyzji administracyjnej albowiem ustawa o Policji - rozdział 9 dotyczy funkcjonariuszy Policji, a nie byłych funkcjonariuszy. Tym samym, wszczęcie przez organ I instancji postępowania i wydanie, w jego wyniku, merytorycznej decyzji winno skutkować, przy kontroli instancyjnej, uchyleniem decyzji I instancji i umorzeniem postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., co jednak w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Powyższe uchybienie miało istotne znaczenie dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Wobec przedstawionych argumentów, w ocenie strony skarżącej organ dopuścił się naruszenia przepisów wskazanych na wstępie w stopniu mający wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik organu w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2025r. podtrzymała argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja KGP nr [...] z [...] lutego 2025 r. uchylająca decyzję KWP w [...] nr [...] z [...] lipca 2024 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek za opóźnienie i w tej części umarzająca postępowanie w sprawie oraz utrzymująca w mocy powyższą decyzję KWP w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy podwyższenia skarżącemu uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Analiza treści przywołanej regulacji nie budzi najmniejszych wątpliwości, iż uposażenia za miesiąc styczeń i luty 2023r. ustala się przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2022r. tj. rok wcześniejszy. Dopiero uposażenia za kolejne miesiące muszą być ustalane przy zastosowaniu kwoty bazowej uwidocznionej w ustawie budżetowej na aktualny tj. 2023r. Skoro więc skarżący R. B. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lutego 2023 r., to oczywistym jest, że przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia go nie obowiązywało. Uposażenie jakie otrzymał za miesiąc styczeń i luty 2023r. w wysokości powiązanej z wysokością kwoty bazowej ustalonej ustawą budżetową na rok 2022r. było więc ustalone w sposób poprawny. Nie zachodziła tym samym ani konieczność ani możliwość jego wyrównywania. Organ wydając skarżoną decyzję postąpił więc poprawnie, gdyż związany był treścią art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023.. Słusznie też wywiódł organ, iż sprawa o odsetki, (którą strona również zainicjowała swoim wnioskiem) nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej, a dochodzenie tego typu roszczeń możliwe jest wyłącznie na drodze cywilnoprawnej (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt OPS 17/00). W realiach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy tut. Sąd nie znalazł też podstaw ku temu, aby dokonywać kontroli konstytucyjności art. 41 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 i w efekcie tego by nakazać organowi pominięcie jego stosowania. Nie sposób abstrahować bowiem od tego, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęło się, że niedopuszczalne jest domaganie się od sądu administracyjnego, aby ten pominął korzystające z domniemania konstytucyjności regulacje prawne o randze ustawowej i przyjął za podstawę rozstrzygnięcia przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, kierując się wyrażoną w jej art. 8 zasadą nadrzędności ustawy zasadniczej i jej bezpośredniego stosowania (por. także wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r. sygn. II FSK 1013/06 i z dnia 12 lipca 2006 r. sygn. II OSK 548/06). Organy, jak również i Sądy administracyjne nie są także uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ponieważ jest to prerogatywa zastrzeżona do właściwości Trybunału Konstytucyjnego. Dopóki zatem określony przepis nie zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, to podlega on stosowaniu. Skoro skarżony Organ, będąc związanym zasadami praworządności, legalizmu oraz dyscypliną finansów publicznych orzekł w granicach i na podstawie obowiązującego prawa, (które to prawo korzysta z zasady domniemania konstytucyjności) to nie sposób z tego faktu czynić organowi zarzutu. W polskim modelu kontroli konstytucyjności prawa, domniemanie zgodności przepisu ustawy z Konstytucją RP może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowo w ort. 178 ust. 1 Konstytucji RP, obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Sąd zwraca również uwagę na fakt, że prawodawca, a w tym przypadku ustawodawca, ma prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Skarżący w tej dacie posiadał już prawo do emerytury, która od 1 marca 2023r. została zwaloryzowana. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wypłata uposażenia, czy innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby (także ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy) następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast odmowa wypłaty uposażenia, czy innych świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby następuje w drodze decyzji administracyjnej (v. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 575/11 oraz z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13). Stanowisko to odwołuje się do treści uzasadnienia uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 4/13, w której podniesiono, "iż w przypadku, gdy przepisy prawa upoważniają organ administracji publicznej do załatwienia sprawy administracyjnej, lecz nie określają wyraźnie formy jej rozstrzygnięcia, bądź w tym zakresie istnieje wątpliwość, należy przyjąć, że powinna być ona załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt P 18/03 uznał, że "jeżeli (...) istnieje wątpliwość co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. Nie może zaistnieć sytuacja, że w przepisach ustawy określono właściwość organu administracji publicznej do załatwiania określonej kategorii spraw administracyjnych, a sprawy te nie mogłyby być rozstrzygane tylko dlatego, że ustawodawca nie określił wprost formy rozstrzygnięcia" (v. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3037/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Raz jeszcze podkreślenia wymaga, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że w określonych sprawach administracyjnych pozytywne załatwienie sprawy następuje poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, jednak odmowa takiej czynności winna być dokonana w formie decyzji (v. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 542/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem, wbrew twierdzeniom zawartym w piśmie procesowym skarżącego organ miał podstawy i był obowiązany do prowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygania w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej, skoro nie znalazł podstaw do wypłaty żądanych świadczeń w żądanej przez wnioskodawczynię wysokości. Sąd zobowiązany jest jednocześnie wyjaśnić, że nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez Skarżącego w skardze kierując się dyspozycją art. 106 § 3 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zaznaczenia wymaga, że postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami tego postępowania i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Sąd stwierdził, że w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzania dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do skargi dotyczących stanu zdrowia skarżącego, dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.