II SA/Wa 993/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A.Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę A.Z. (dalej, jako: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] (dalej, jako: organ lub Wojewoda) z dnia [...] kwietnia 2025 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej, jako: organ I instancji lub Prezydent) z dnia [...] marca 2025 r. orzekającą o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2025 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2024 r. zarejestrował się w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna za pośrednictwem portalu praca.gov.pl. Prezydent decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem [...] sierpnia 2024 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2024 r. Skarżącemu na 12 lutego 2025 r. wyznaczono termin obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...]. W wyznaczonym terminie skarżący nie stawił się w urzędzie pracy, zaś w dniu 17 lutego 2025 r. złożył w urzędzie pracy oświadczenie, że nie stawił się w wyznaczonym terminie z powodu złego zanotowania daty 17 zamiast 12 lutego. Wskazana przyczyna nie została uznana za uzasadnioną, w związku z tym Prezydent decyzją z dnia [...] marca 2025 r. orzekł utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] lutego 2025 r. Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie. Wojewoda uznał, iż decyzja organu I instancji jest zasadna. Organ przytoczył treść art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm., dalej, jako: ustawa) i wyjaśnił, że skarżący zapoznał się z wyznaczonym na 12 lutego 2025 r. terminem obowiązkowej wizyty w Urzędzie Pracy [...], co potwierdził własnoręcznie złożonym podpisem na dokumencie "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Wyznaczona data stawienia się w urzędzie pracy została wpisana czytelnie, w sposób niebudzący wątpliwości. W związku z powyższym skarżący zobowiązany był stawić się w wyznaczonym terminie. Rejestracja w urzędzie pracy ma charakter dobrowolny, a gdy zainteresowana osoba uzyska status bezrobotnego, powinna przestrzegać nałożonych na nią obowiązków. Jednym z głównych elementów uzyskania i utrzymania statusu bezrobotnego jest gotowość do podjęcia zatrudnienia, a co za tym idzie dyspozycyjność. Organ wskazał, że przepisy ustawy dopuszczają możliwość niestawiennictwa w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, jednakże na bezrobotnym spoczywa wówczas obowiązek poinformowania o przyczynie niestawiennictwa w okresie 7 dni i wykazania, że była ona uzasadniona. Pojęcie uzasadnionej przyczyny w ustawie jest pojęciem nieokreślonym, jednakże chodzi o takie powody niestawiennictwa bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy, które uniemożliwiały mu stawienie się w wyznaczonym terminie, zatem o takie przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Ustawodawca nie wskazał formy, w jakiej można powiadomić o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy, zatem możliwe jest np. powiadomienie telefoniczne, listowne, drogą mailową czy też za pomocą osób trzecich. Reasumując, w przypadku niestawiennictwa, bezrobotny obowiązany jest dopełnić dwóch czynności: powiadomić urząd pracy w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz wykazać, że przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona. Oba te wymogi muszą być spełnione łącznie. Organ dalej wyjaśnił, że skarżący w dniu 17 lutego 2025 r. poinformował urząd pracy o przyczynie niestawiennictwa na obowiązkowej wizycie 12 lutego 2025 r. Uczynił to więc w terminie 7 dni na poinformowanie urzędu pracy o przyczynie niestawiennictwa. W ocenie organu, wskazana przez skarżącego zarówno w oświadczeniu z dnia 17 lutego 2025 r., jak i w odwołaniu, nie może jednak zostać uznana za uzasadnioną. Pomylenie terminu wizyty czy też błędne zapisanie daty obowiązkowej wizyty nie stanowi uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. Urząd pracy nie ma wpływu na to, jak bezrobotni zapisują daty obowiązkowych wizyt w swoich prywatnych kalendarzach czy notatkach i czy daty te są prawidłowe. To na bezrobotnych spoczywa ciężar takiego zapisania daty wyznaczonej wizyty, by w terminie wyznaczonym się stawić i wypełnić obowiązki nałożone na nich przepisami ustawy. Skarżący podpisał się na Karcie wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej przy prawidłowej dacie wyznaczonej wizyty, tj. 12 lutego 2025 r., i jego obowiązkiem było stawienie się właśnie w tym terminie. Wojewoda wyjaśnił również, iż w przypadku gdy bezrobotny nie może się stawić w wyznaczonym terminie, powinien albo wcześniej zgłosić brak gotowości do pojęcia zatrudnienia korzystając z puli przysługujących 10 dni na rok kalendarzowy braku gotowości, albo wskazać przyczynę niestawiennictwa, przy czym że nie może być to jakakolwiek przyczyna niestawiennictwa, a uzasadniona. Błędne zapisanie terminu wizyty nie stanowi przyczyny nagłej i niespodziewanej, niezależnej od bezrobotnego, a tym samym nie może być uznane za przyczynę uzasadnioną. Organ podał też, że obowiązkowe wizyty mogą się odbywać w różnych celach, nie tylko w celu przedłożenia oferty pracy bezrobotnemu. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 ustawy celem zgłaszania się bezrobotnych w wyznaczonym terminie jest przyjęcie propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub inny cel wynikający z ustawy i określony przez urząd pracy, w tym potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy. Tym samym, Urząd Pracy [...] nie musiał przedstawiać skarżącemu oferty pracy w dniu obowiązkowej wizyty 12 lutego 2025 r., bowiem wizyta mogła się odbyć w innym, wskazanym wyżej, celu. Ponieważ skarżący nie miał wyznaczonej wizyty na 17 lutego 2025 r., to logicznym jest, że wówczas także nie istniał obowiązek przedstawiania mu jakichkolwiek ofert. Końcowo Wojewoda podniósł, że jest to pierwsze niestawienie się skarżącego na wizytę w wyznaczonym terminie, zatem ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe nie wcześniej niż po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy, o ile zostaną spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z tym rozstrzygnięciem skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i natychmiastowe przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy; 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia tego aktu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w tej sprawie organ I instancji arbitralnie i nieprawidłowo uznał, że przyczyny niestawiennictwa była nieuzasadniona, a Wojewoda pogląd ten niesłusznie podzielił. Skarżący wskazał, że przepisy prawa nie precyzują, co można uznać za uzasadnione niestawiennictwo. Przyjęcie takiej restrykcyjnej i zawężającej interpretacji tego pojęcia, jaką zaprezentował w uzasadnieniu decyzji organ jest bezzasadne i bezpodstawne. Skarżący uzasadnił swoje niestawiennictwo pomyłką w zanotowaniu daty i nie ma podstaw by odmówić uznania tej przyczyny za zasadną, zwłaszcza w kontekście całości okoliczności sprawy. W ocenie skarżącego organ nie może kwestionować faktu, że: • bezrobotny żyje w wielkim stresie, • stawił się niezwłocznie po wykryciu pomyłki i wyjaśnił sprawę, • niestawiennictwo nic nie dało, nie było aktem żadnego cwaniactwa, ani uchylania się od działań urzędu, • skarżący mógł bez trudu "przesunąć" termin spotkania, gdyby było to do czegoś potrzebne - organ pastwi się nad użytym niewłaściwym sformułowaniem, ale przepis art. 75 ustawy do tego właśnie się sprowadza - możliwości przesunięcia terminu spotkania, bez potrzeby szczególnego uzasadnienia, jedynie z zachowaniem rocznego limitu. Skoro zatem ze wszystkich okoliczności wynika, że skarżący nie lekceważy ustawowych obowiązków bezrobotnego, a niestawiennictwo (raptem pięciodniowe) było jedynie wynikiem pomyłki, odmowa przyjęcia wyjaśnień skarżącego jest arbitralnym nadużyciem kompetencji organów i niewłaściwym zastosowaniem przepisu art. 33 ustawy. Wbrew twierdzeniom organu należy podnieść, że pokwitowanie przyjęcia informacji złożone z pouczeniem o odpowiedzialności karnej, nie chroni przed popełnieniem pomyłki co do terminu. Pozbawienie osoby bezrobotnej jej uprawnień w okolicznościach niniejszej sprawy jest zwykłym bezprawiem i przejawem arogancji władz. Jest to pozostawienie bezrobotnego bez pomocy. Interpretacja przepisów, która pozwoliła organom na takie działanie jest niewątpliwie niekonstytucyjna - pomoc bezrobotnemu jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych, a wykpienie się od tej pomocy bez istotnej przyczyny jest poważnym naruszeniem Konstytucji. Skarżący wniósł ponadto o pozbawienie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podkreślił, że niezawiniona i bezpodstawna utrata statusu bezrobotnego jest dla niego bardzo dotkliwą sankcją, stawia go w sytuacji zagrożenia egzystencji, chociażby przez brak ubezpieczenia medycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2025 r. i Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. stanowił art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W świetle powołanego przepisu, przesłankami skutkującymi obowiązkiem wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej są zatem: (1) niestawiennictwo w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy oraz (2) niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Uwolnienie się od sankcji określonej w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy uzależnione jest więc od udzielenia organowi wyjaśnień w wiążącym bezrobotnego terminie. Termin ten zakreśla okres, po upływie którego bezrobotny jest pozbawiany przyznanego statusu na okres 120, 180 lub 270 dni (art. 33 ust. 4 pkt 3). Bezrobotny, który nie stawił się w wyznaczonym terminie jest obowiązany, aby w terminie siedmiu dni powiadomił organ, w każdy dostępny sposób, o przyczynie naruszenia ciążącego na nim obowiązku. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jest precyzyjny i nie powoduje wątpliwości interpretacyjnych. Termin podania uzasadnionej przyczyny nieobecności, z samej istoty powiązania go z dniem obowiązkowego stawiennictwa w organie administracji, wymaga, by był liczony od dnia tej nieobecności (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07 i z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt I OSK 1023/13). W orzecznictwie wskazuje się jednak również (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 768/17), że dopuszczalne jest, aby - wyjątkowo - w określonych sytuacjach, bieg terminu 7 dni rozpoczynał się od dnia ustania obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej danej osobie dokonanie takiego powiadomienia. W takim wypadku podkreśla się również, że muszą zaistnieć okoliczności nadzwyczajne i na tyle wyjątkowe, aby można było uznać, że bezrobotny nie miał żadnych obiektywnych możliwości powiadomienia organu o usprawiedliwionej przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Należy również wyjaśnić, że możliwości powiadomienia urzędu o niemożności stawienia się w ustalonym terminie, są szerokie. Ustawa nie wskazuje określonej formy, w jakiej może dojść do wystosowania powiadomienia. Skoro ustawodawca nie wskazał sposobu, w jaki ma to nastąpić, należy przyjąć, że bezrobotny ma w tym zakresie pełną dowolność. Może to zrobić osobiście, pisemnie, elektronicznie, telefonicznie, a także za pośrednictwem innych osób. Dlatego wyłącznie wyjątkowe sytuacje mogą wskazywać na zaistnienie - obiektywnej - przeszkody uniemożliwiającej dokonanie takiego powiadomienia. Powyższa interpretacja art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy pozwala przyjąć, że zasadniczo brak wskazania "uzasadnionej przyczyny", a więc niewyjaśnienie przyczyny niestawiennictwa i to w terminie do 7 dni od daty wyznaczonego zgłoszenia będzie skutkować pozbawieniem statusu bezrobotnego. Niewątpliwie użyte w tym przepisie pojęcie "uzasadnionej przyczyny" nie jest pojęciem jednoznacznym i musi podlegać interpretacji, a tym samym dopuszcza pewien "luz decyzyjny" organu. Podobnie, ocenie organu podlega również sytuacja, gdy do wyjaśnienia uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa doszło z uchybieniem terminu wskazanego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy. Słusznie organ podał, że przepisy ustawy nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1319/09, z 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 6 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 501/11). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego, czyli takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy. Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo w orzecznictwie podaje się m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności, czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10 i z 1 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1821/06; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 29 września 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 469/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 23 września 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 148/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 20 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Ke 214/10). Przyjmując wywiedzione wyżej rozumienie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, należy stwierdzić, że Wojewoda prawidłowo utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z dnia [...] marca 2025 r. Po pierwsze, w świetle akt sprawy nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący został zawiadomiony o wyznaczonym terminie zgłoszenia się w Urzędzie Pracy [...] w dniu 12 lutego 2025 r., został pouczony o skutkach niestawiennictwa oraz niezawiadomienia w terminie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa (zob. Karta wizyty w Centrum Aktywizacji Zawodowej oraz Informacja dla osób zgłaszających się do rejestracji). Po drugie, skarżący nie zgłosił się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i choć zawiadomił w terminie 7 dni organ o przyczynie niestawiennictwa to słusznie organy uznały, iż podanej przez skarżącego przyczyny nie można uznać za uzasadnioną. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała okoliczność, czy podana przez skarżącego przyczyna niestawiennictwa w Urzędzie (omyłka co do wyznaczonego terminu), skutkująca utratą statusu osoby bezrobotnej, może być uznana za uzasadnioną. W ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego argumentacja w istocie nie pozawala stwierdzić, aby istniała obiektywna przeszkoda, która uniemożliwiła zgłoszenie się w Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. Jak już wyjaśniono, uzasadnionymi przyczynami w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy są okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody na które bezrobotny nie miał wpływu. Niewątpliwie niedopełnienie obowiązku zgłoszenia się do Urzędu Pracy na wyznaczona wizytę na skutek "pomylenia daty" nie może być kwalifikowane w kategoriach uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa, gdyż nie stanowi niezawinionego i nagłego zdarzenia. Trudno bowiem uznać aby bezrobotny przy dołożeniu należytej staranności nie mógł przewidzieć takiej okoliczności i zapobiec jej negatywnym skutkom. Wręcz przeciwnie wyjaśnienia skarżącego oparte o analizowany powód świadczą o jego lekkomyślności, a nawet niedbalstwie, gdyż powinien liczyć się z obowiązkami wynikającymi z faktu posiadania statusu osoby bezrobotnej i tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się ze stawiennictwa przewidzianego w art. 33 ust. 3 ustawy. Zdaniem Sądu, zapomnienie lub pomylenie daty stawiennictwa w Urzędzie Pracy nie jest przyczyną niezawinioną przez bezrobotnego, uzasadniającą niezgłoszenie się w urzędzie w wyznaczonym terminie. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają argumenty skargi wskazujące na okoliczności, że w dniu wyznaczonej wizyty nie była dla skarżącego przygotowana oferta pracy gdyż te okoliczności nie mieszczą się w hipotezie przepisu, będącego podstawą rozstrzygnięcia. Prawidłowo przy tym organ wyjaśnił skarżącemu w zaskarżonej decyzji, że obowiązkowe wizyty mogą się odbywać w różnych celach, nie tylko w celu przedłożenia oferty pracy bezrobotnemu. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 3 ustawy celem zgłaszania się bezrobotnych w wyznaczonym terminie jest przyjęcie propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub inny cel wynikający z ustawy i określony przez urząd pracy, w tym potwierdzenie gotowości do podjęcia pracy. Odnosząc się z kolei do kwestii zdrowia skarżącego i braku ubezpieczenia zdrowotnego, wyjaśnić trzeba, że posiadanie prawa do świadczeń publicznych zakładów opieki zdrowotnej nie jest celem rejestracji w urzędzie pracy samym w sobie. Celem jest bowiem aktywizacja zawodowa bezrobotnych i poszukujących pracy, udzielanie pomocy bezrobotnym i poszukującym pracy w znalezieniu zatrudnienia. Wobec powyższego argumentacja dotycząca stanu zdrowia i konieczności posiadania dostępu do bezpłatnej służby zdrowia nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd rozumie trudną sytuację skarżącego jednak sama ta kwestia nie mogła przesądzić o kierunku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Reasumując, kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody [...] nie dała podstaw do stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania lub prawa materialnego. Organ prawidłowo ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a ustalony stan faktyczny był wystarczający do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Spełnione zostały przesłanki skutkujące obowiązkiem wydania decyzji o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej gdyż skarżący: (1) nie stawił w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy oraz (2) nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sprawa został rozpoznana na posiedzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 powołanej ustawy.