II SAB/Wa 439/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 października 2025 r. sprawy ze skargi I. F. na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania pytania pierwszego i drugiego wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Głównego Inspektora Farmaceutycznego do rozpoznania pytania drugiego wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie pierwszym wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz I. F. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. F. wnioskiem z dnia [...] listopada 2024 r. (za pośrednictwem platformy e-PUAP), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), zwrócił się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego o udostępnienie informacji w zakresie "kryteriów, którymi kieruje się Główny Inspektor Farmaceutyczny decydując o tym, czy w związku z wydaną przez ten organ decyzją o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź zakazie wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego lub surowca farmaceutycznego zostanie umieszczony komunikat w zakładce Komunikaty na stronie internetowej tego organu (https://www.gov.pl/web/gif/komunikaty), a jeśli tak, to po jakim czasie od wydania tej decyzji zostaje on umieszczony". Wnioskodawca wskazał, że analiza komunikatów Głównego Inspektora Farmaceutycznego z okresu od listopada 2023 r. wskazuje, że komunikaty takie były umieszczane w zakładce Komunikaty w nielicznych przypadkach o wydania decyzji o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź o zakazie wprowadzenia do obrotu. Podał, że przykładami tego są: "- decyzja nr [...] z [...] grudnia 2023 r. ([...]) dotycząca wycofania z obrotu surowca farmaceutycznego [...] oraz zakazania wprowadzania do obrotu wskazanych serii surowca farmaceutycznego i odpowiadający jej komunikat z [...] grudnia 2023 r. ([...]), dostępny pod adresem [...] - decyzja nr [...] z [...] sierpnia 2024 r. ([...]) dotycząca wstrzymania obrotu produktem leczniczym [...] i odpowiadający jej komunikat z [... sierpnia 2024 r. ([...]), dostępny pod adresem [...]". Wnioskodawca zaznaczył, że w pozostałych przypadkach decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź o zakazie wprowadzenia do obrotu z 2024 r., opublikowanych w Rejestrze Decyzji tego organu (https://rdg.ezdrowie.gov.pl/), takie komunikaty nie były wydawane. Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem pierwszym: kto i na podstawie jakich kryteriów decyduje o tym, czy komunikat jest wydawany czy też nie oraz z pytaniem drugim: czy Główny Inspektor Farmaceutyczny prowadził analizy na temat tego, czy taki sposób postępowania organu może faworyzować niektórych uczestników rynku kosztem ich konkurentów. Jeśli tak, to proszę o udostępnienie mi treści tych analiz. Wnioskodawca wniósł o kierowanie dalszej korespondencji na skrzynkę ePUAP. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi z dnia 12 grudnia 2024 r. poinformował wnioskodawcę, że komunikaty uzupełniające publikację decyzji dotyczących wstrzymania obrotu produktem leczniczym albo wycofania takiego produktu z obrotu organ wydaje w sytuacji, w której uzna to za uzasadnione okolicznościami danej sprawy. W przypadku komunikatu odnoszącego się do [...] było to uzasadnione koniecznością zaapelowania o ostrożność przy stosowaniu wskazanych w komunikacie surowców farmaceutycznych przez wzgląd na okoliczności wskazane w komunikacie. Analogiczna sytuacja miała miejsce w przypadku komunikatu odnoszącego się do produktu leczniczego [...]. Oba omawiane komunikaty stanowiły zatem informację dla osób wykonujących zawód medyczny o zasadności zwrócenia szczególnej uwagi na określone produkty/surowce. Komunikaty takie są publikowane na stronie internetowej GIF bez zbędnej zwłoki. I. F., reprezentowany przez pełnomocnika, pismem z dnia 24 kwietnia 2025 r., skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Głównego Inspektora Farmaceutycznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie w jakim wniosek ten dotyczył tego: 1) kto decyduje o tym, czy w związku z wydaną przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzją o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź zakazie wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego lub surowca farmaceutycznego zostanie umieszczony komunikat w zakładce Komunikaty na stronie internetowej tego organu (https://www.gov.pl/web/gif/komunikaty) czy też nie, 2) czy Główny Inspektor Farmaceutyczny prowadził analizy na temat tego, czy taki sposób postępowania organu może faworyzować niektórych uczestników rynku kosztem ich konkurentów, a jeśli tak, to udostępnienia skarżącemu treści tych analiz. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej ww. zakresie; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, przy czym bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia radcy prawnego, według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że w piśmie organu z dnia 12 grudnia 2024 r. w żaden sposób nie odniesiono się do kwestii jaka osoba lub jakie osoby decydują o tym, czy w związku z wydaną przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzją o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź zakazie wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego lub surowca farmaceutycznego zostanie umieszczony komunikat w zakładce Komunikaty na stronie internetowej tego organu czy też nie, czy Główny Inspektor Farmaceutyczny prowadził analizy na temat tego, czy taki sposób postępowania organu, polegający na umieszczaniu komunikatów jedynie w stosunku do niektórych decyzji o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź zakazie wprowadzenia do obrotu, może faworyzować niektórych uczestników rynku kosztem ich konkurentów, a w przypadku istnienia takich analiz - udostępnienia treści tych analiz skarżącemu. Główny Inspektor Farmaceutyczny, reprezentowany przez pełnomocnika, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej, ze względu na fakt, iż w sprawie nie zachodził stan bezczynności. Organ w uzasadnieniu przytoczył przebieg postępowania oraz stwierdził, że odpowiedź udzielona skarżącemu, w ustawowym terminie, pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. była kompletna w zakresie w jakim organ jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Organ powołując się na orzecznictwo i doktrynę podniósł, iż organ nie jest w bezczynności w sytuacji, gdy odpowiada na wniosek nawet, jeśli udzielona odpowiedź nie satysfakcjonuje wnioskodawcy. Dodał, że przesłanka bezczynności organu administracji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p. zostaje spełniona wyłącznie wówczas, gdy organ nie podejmie żadnego działania w zakresie rozpoznania wniosku a więc w ogóle nie udzieli odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, niezależnie od jej treści czy formy. Organ zaznaczył, że konstrukcja instytucji bezczynności wymaga ścisłej interpretacji. Instrument ten ma na celu zwalczanie faktycznej bierności organów, a nie recenzowanie jakości merytorycznej rozstrzygnięć organu. Dlatego też ocena, czy organ pozostawał w bezczynności, musi być oderwana od zarzutów dotyczących trafności lub kompletności odpowiedzi, i ograniczać się wyłącznie do ustalenia, czy jakakolwiek odpowiedź została udzielona co w niniejszym przypadku miało miejsce. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl) i prezentuje go również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej u.d.i.p. Powołana ustawa służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Główny Inspektor Farmaceutyczny jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., albowiem jest centralnym organem administracji rządowej, wykonującym zadania inspekcji farmaceutycznej określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2025 r., poz. 750), zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Stosownie zaś do art. 110 ust. 2 ustawy Prawo farmaceutyczne, nadzór nad Głównym Inspektorem Farmaceutycznym sprawuje minister właściwy do spraw zdrowia. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3). Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy. W sprawie niniejszej skarżący zarzuca bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] listopada 2024 r. w zakresie żądania odpowiedzi na pytanie pierwsze w odniesieniu do tego kto decyduje o tym, czy, w związku z wydanymi przez GIF decyzjami o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź o zakazie wprowadzenia do obrotu, opublikowanymi w Rejestrze Decyzji, wydawany jest bądź nie Komunikat. Jak również zarzuca bezczynność w odniesieniu do punktu drugiego żądania wniosku, które dotyczy udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy Główny Inspektor Farmaceutyczny prowadził analizy na temat tego, czy taki sposób postępowania organu może faworyzować niektórych uczestników rynku kosztem ich konkurentów, a jeśli tak, to udostępnienia treści tych analiz. W świetle art. 6 u.d.i.p. uprawnione jest twierdzenie, że informacje żądane przez skarżącego w obu pytaniach wniosku z dnia 28 listopada 2024 r. wskazanych wyżej mają charakter informacji publicznej, dotyczą bowiem działalności GIF. Odnoszą się wprost do zasad funkcjonowania organu władzy, trybu działania - art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. c (sposoby załatwiania spraw), art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.c (dotyczą treści wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej). Okoliczność, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej nie było kwestionowane przez organ. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi, więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji, Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie. W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, jak wskazane wyżej, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest podmiot będący w jej posiadaniu. W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się od podmiotu zobowiązanego udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu adresata wniosku w dniu jego złożenia, czy udzielania odpowiedzi, realizacja żądania udostępnienia informacji publicznej nie jest możliwa, prawidłowym działaniem podmiotu zobowiązanego jest - w takich okolicznościach - pisemne poinformowanie wnioskodawcy, iż żądanej informacji nie posiada. W sprawie niniejszej organ pismem z dnia pismem z dnia 12 grudnia 2024 r., poinformował wnioskodawcę - w zakresie żądania obejmującego odpowiedź na pytanie kto decyduje o tym, czy, w związku z wydanymi przez GIF decyzjami o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź o zakazie wprowadzenia do obrotu, opublikowanymi w Rejestrze Decyzji, wydawany jest bądź nie Komunikat, że komunikaty uzupełniające publikację decyzji dotyczących wstrzymania obrotu produktem leczniczym albo wycofania takiego produktu z obrotu organ wydaje w sytuacji, w której uzna to za uzasadnione okolicznościami danej sprawy. W ocenie skarżącego odpowiedź organu jest niepełna, bo w żaden sposób nie odniesiono się do kwestii: jaka osoba lub jakie osoby decydują o tym, czy w związku z wydaną przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego decyzją o wstrzymaniu obrotu, wycofaniu z obrotu bądź zakazie wprowadzenia do obrotu produktu leczniczego lub surowca farmaceutycznego zostanie umieszczony komunikat w zakładce Komunikaty na stronie internetowej tego organu czy też nie. Sąd nie podziela tego zarzutu skargi. W ocenie Sądu odpowiedź organu udzielona wnioskodawcy jest jednoznacza i nie pozostawiała wątpliwości, że to organ, tj. Główny Inspektor Farmaceutyczny (osoba piastująca to stanowisko) o tym decyduje. Odpowiedź na wniosek w tym zakresie nie jest zatem niepełna. Organ w ustawowym terminie 14 dni udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej wskazując, że to on decyduje w kwestiach wskazanych przez wnioskodawcę. Skarga w tym zakresie na dzień jej wniesienia była zatem niezasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Odnosząc się natomiast do drugiego pytania zawartego we wniosku Sąd zauważa, że pismo organu z dnia 12 grudnia 2024 r. nie zawiera na nie odpowiedzi. Organ nie odniósł się do tej części skargi na bezczynność także w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu należy przyjąć, jak to już wcześniej zostało wskazane, że żądanie dotyczy informacji publicznej. Pytanie o analizę trybu działania organu, jeśli taka została przeprowadzona w organie, stanowi informację o sprawie publicznej. Informacja o dokonanej ewentualnie przez organ analizie sposobu załatwiania spraw, sposobach i zasadach udostępniania danych zawartych w prowadzonych rejestrach stanowi informację dotyczącą działalności organu (trybu działania). Wniosek w zakresie tego żądania nie został przez organ rozpatrzony. Organ w ogóle nie odniósł się do tego żądania wnioskodawcy. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu tego wniosku na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej z powołaniem się na przesłankę wyłączającą dostęp do informacji publicznej (art. 16 u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p.). Organ nie poinformował też wnioskodawcy w tym terminie, że nie posiada żądanej w tym punkcie wniosku informacji publicznej. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia tego żądania wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy m.in. organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (v. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07 - LEX nr 470867, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 grudnia 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17 – LEX nr 2596266 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 45/13 - LEX nr 1343365, wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2022 r. sygn. akt III OSK 4955/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). WSA w Warszawie w wyroku z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. akt II SAB/wa 441/23 wskazał, że "(...) w orzecznictwie przyjmuje się aktualnie, że terminy określone w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. dotyczą każdej formy załatwienia wniosku - a zatem nie tylko czynności udostępnienia informacji publicznej lub wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia, ale również m.in. powiadomienia, że organ nie posiada informacji publicznej (z należytym uprawdopodobnieniem tej sytuacji) lub że w danej sprawie obowiązuje inny tryb jej udostępnienia, aniżeli tryb przewidziany w u.d.i.p. W takim przypadku pismo informujące stanowi odpowiedź na wniosek, co uwalnia adresata wniosku (organ lub inny podmiot zobowiązany) od zarzutu bezczynności (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 45/22, LEX nr 3362395; podobnie: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 maja 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 57/22, LEX nr 3342993, czy też wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Go 204/21, LEX nr 3303746)." Sposób rozpatrzenia wniosku we wskazanym wyżej zakresie na gruncie u.d.i.p. organ winien uzależnić w pierwszej kolejności od dokonania ustalenia, czy posiada żądane analizy. W przypadku, gdy organ nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej należy o tym poinformować wnioskodawcę pismem z uprawdopodobnieniem powyższego (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Jeśli organ żądane analizy posiada, należy dokonać oceny możliwości udostępnienia informacji publicznej. W przypadku, gdy w ocenie organu zachodzą przesłanki odmowy udostępnienia informacji publicznej określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., podmiot zobowiązany wydaje decyzję administracyjną (art. 16 u.d.i.p.). Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu w rozpatrzeniu pytania drugiego wniosku nie miała w tej sprawie miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ podjął działanie co do wniosku w ustawowym terminie, ale jednocześnie pominął pytanie drugie wniosku. Powyższe nie daje podstaw, w całokształcie okoliczności sprawy, do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Jest to stan, w którym naruszenie to jest istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności nie można pominąć więc charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. I OSK 585/15). W sprawie niniejszej nie zaszły przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, jak w punkcie 4 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego (480 zł) i opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).