II SO/Wa 2/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kania po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy C. w przedmiocie wymierzenia grzywny Polskiemu Związkowi Kolarskiemu z siedzibą w P. za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 26 sierpnia 2013 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia 1) wymierzyć Polskiemu Związkowi Kolarskiemu z siedzibą w P. grzywnę w wysokości 1000 zł (słownie: tysiąc złotych); 2) zasądzić od Polskiego Związku Kolarskiego na rzecz wnioskodawcy –Gminy C., kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 02 stycznia 2014 r. Gmina C. (reprezentowana przez Burmistrza) zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wymierzenie Polskiemu Związkowi Kolarskiemu z siedzibą w P. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 26 sierpnia 2013 r. na bezczynność Polskiego Związku Kolarskiego z siedzibą w P. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 105/14) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. W treści wniosku wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotowa skarga wpłynęła do organu w dniu 28 sierpnia 2013 r. i do dnia złożenia wniosku o wymierzenie grzywny ww. skarga nie została przekazana do Sądu. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o niewymierzanie Związkowi grzywny. W uzasadnieniu odpowiedzi z 20 stycznia 2014 r. na wniosek o wymierzenie grzywny, organ podniósł, że działalność Polskiego Związku Kolarskiego nie podlega rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej, co wynika przede wszystkim z faktu, że w roku 2012 i 2013 nie realizował on i obecnie też nie realizuje żadnych zadań publicznych, ani nie dysponuje żadnym majątkiem publicznym. Po przedmiotowej odpowiedzi (nadesłanej do Sądu 21 stycznia 2014 r.) organ dołączył skargę Gminy C. z 26 sierpnia 2013 r. na bezczynność Polskiego Związku Kolarskiego z siedzibą w P. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz akta administracyjne. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 24 stycznia 2014 r. (24 stycznia 2014 r. - data wpływu pisma na Biuro Podawczego WSA w Warszawie) i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 105/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 54 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2). Stosownie do treści art. 55 § 1 ppsa, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 w zw. z art. 3 § 3 ww. ustawy, sądy administracyjne są zobowiązane do stosowania środków określonych również w przepisach szczególnych. Taką właśnie szczególną regulację postępowania przed sądami administracyjnymi wprowadza ustawa z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Stosownie do treści art. 21 pkt 1 ww. ustawy, do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Jak wynika z akt sprawy II SAB/Wa 105/14, pismem z dnia 26 sierpnia 2013 r. Gmina C. (reprezentowana przez Burmistrza) wniosła skargę na bezczynność Polskiego Związku Kolarskiego z siedzibą w P. w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Polskiego Związku Kolarskiego z siedzibą w P. w dniu 28 sierpnia 2013 r. W dniu 21 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny) Polski Związek Kolarski z siedzibą w P., pismem z dnia 20 stycznia 2014 r., udzielił odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny oraz odpowiedzi na ww. skargę, którą wraz z aktami administracyjnymi przesłał do WSA w Warszawie. Przedmiotowa skarga wpłynęła do Sądu w dniu 24 stycznia 2014 r. (24 stycznia 2014 r. - data wpływu pisma na Biuro Podawczego WSA w Warszawie) i została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wa 105/14. "W orzecznictwie przyjmuje się, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy sprawy należącej do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 953/10). Oznacza to, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego ze względu na jej przedmiot jest niedopuszczalna, to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem jej w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2012r. sygn. akt I OZ 739/12). (...) W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Przepis art. 1 ppsa stanowi, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). W art. 3 § 2 ppsa określono enumeratywnie prawne formy działania administracji publicznej podlegające kognicji sądu administracyjnego, jak i bezczynności organu jako podstawy do wniesienia skargi. Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera definicji pojęcia organu administracji publicznej. W związku z powyższym uznać należy, iż w przypadku powierzenia jakiemukolwiek podmiotowi na mocy ustawy realizacji zadań publicznych w jednej z form określonych w art. 3 ppsa, podmiot ten staje się organem administracji publicznej w rozumieniu omawianej ustawy i dopuszczalne jest postępowanie sądowoadministracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2012 r. I OZ 344/12 wyraził pogląd, że obowiązek, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa spoczywa nie tylko na organie administracji publicznej w sensie ustrojowym, lecz również na innych podmiotach, które z uwagi na nałożone na nie przepisami prawa zadania i kompetencje, należy uznać za organy administracji w sensie funkcjonalnym (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012 r. I OZ 344/12)." – v.: postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt I OZ 309/12. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny Polskiemu Związkowi Kolarskiemu z siedzibą w P. został złożony w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w tej sprawie dokonanie wykładani pojęcia organu, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa, wymaga odniesienia do przepisów ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (ust. 3). "W postępowaniu z wniosku o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem do sądu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest zatem ustalenie, czy podmiot, którego ukarania domaga się skarżący jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia w rozumieniu art. 4 cyt. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pozwala ono bowiem na dokonanie oceny dopuszczalności wniosku (por. postanowienia NSA: z dnia 26 października 2011 r. I OZ 796/11, z dnia 19 kwietnia 2010 r. I OZ 125/10). A zatem w przypadku ustalenia, że wskazany przez stronę skarżącą podmiot nie mieści się w kręgu zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, uznać należy, iż nie jest on organem, o którym mowa w art. 54 § 2 ppsa, zobowiązanym do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie może być w stosunku do niego kierowany wniosek o ukaranie grzywną za niewykonanie wyżej wymienionych obowiązków (art. 55 § 1 ppsa). Jako niedopuszczalny podlega on zatem odrzuceniu. (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt II SO /Ke 2/20, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 września 2011 r. sygn. akt. II SO/Wa 55/11)." – v.: postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt I OZ 309/12. W niniejszej sprawie Gmina C. we wniosku o wymierzenie grzywny wskazała Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. Obowiązkiem Sądu jest zatem ustalenie, czy Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. jest organem administracji w sensie funkcjonalnym, tj. czy na podstawie przepisów ustawy wykonuje zadania publiczne (pojęcie "zadania publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to zadania, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie; wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych praw podmiotowych obywateli) lub dysponuje majątkiem publicznym. W uchwale z 11 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 NSA wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom. Nie można jednak z góry wykluczyć wykonywanie zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa. W ocenie Sądu, Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. jest jednym z podmiotów, o których mowa w powołanym powyżej przepisie. Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. jest polskim związkiem sportowym w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857 ze zm.), który posiada osobowość prawną. Jako stowarzyszenie zarejestrowany jest w Krajowym Rejestrze Stowarzyszeń, Innych Organizacji Społecznych i Zawodowych, Fundacji i Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej pod numerem [...]. Jak wynika z art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie, polski związek sportowy ma wyłączne prawo: 1) organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2) ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; 3) powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4) reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych. Treść statutu Polskiego Związku Kolarskiego pokazuje, że celem jego działalności jest organizacja i prowadzenie współzawodnictwa sportowego oraz popularyzacja i rozwój kolarstwa w Polsce, reprezentowanie spraw kolarstwa polskiego w organizacjach krajowych i międzynarodowych oraz koordynacja działalności członków zrzeszonych w Związku. Związek realizuje swoje cele w szczególności poprzez: - opracowywanie kierunków i programów rozwoju kolarstwa w Polsce; - prowadzenie szkolenia i doszkalania zawodników, kadry trenersko-instruktorskiej, organizatorów oraz sędziów, - współpracę z Regionalnymi – Okręgowymi Związkami Kolarskimi oraz organami administracji rządowej i samorządowej w zakresie tworzenia warunków do rozwoju kolarstwa w Polsce, - prowadzenie działalności edukacyjnej, wychowawczej i popularyzatorskiej w zakresie kolarstwa, - organizowanie i prowadzenie współzawodnictwa sportowego w Polsce, - prowadzenie spraw związanych z przyznawaniem i pozbawieniem licencji klubom sportowym, zawodnikom, trenerom, sędziom i organizatorom imprez oraz innym osobom biorącym udział we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez Związek, - reprezentowanie kolarstwa polskiego w międzynarodowych organizacjach sportowych oraz organizowanie udziału w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, - powoływanie i przygotowywanie kadry narodowej do uczestniczenia w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym, - określanie praw i obowiązków zawodników, - ustalanie zasad zmian barw klubowych przez zawodników, - określanie reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych dotyczących współzawodnictwa sportowego w kolarstwie oraz innych przepisów obowiązujących w tym sporcie, - prowadzenie spraw w zakresie kolarstwa zawodowego, - określanie zasad postępowania dyscyplinarnego w regulaminie dyscyplinarnym oraz organów prowadzących to postępowanie, - prowadzenie postępowań dyscyplinarnych na zasadach ustalonych w regulaminie dyscyplinarnym, - prowadzenie Szkół Mistrzostwa Sportowego oraz ośrodków szkolenia w kolarstwie, - wspomaganie działalności uczniowskich klubów sportowych oraz programów rozwoju sportu wśród dzieci i młodzieży, - wspieranie działań zmierzających do upowszechnienia kolarstwa wśród osób niepełnosprawnych, - wspieranie i ochrona interesów członków, zawodników, sędziów i kadry instruktorsko-trenerskiej Związku, - kontrola nad przestrzeganiem przez członków Związku, zawodników, trenerów, instruktorów i sędziów sportowych statutu oraz aktów wewnętrznych Związku, a także przepisów prawa dotyczących działalności statutowej Związku, - pozyskiwanie środków finansowych, m.in. przez prowadzenie działalności gospodarczej w granicach dopuszczonych przez prawo, na działalność statutową Związku, - propagowanie zasad "fair play" we współzawodnictwie sportowym, - podejmowanie innych działań, zmierzających do realizacji celów statutowych Związku. W ocenie Sądu, powyższe zadania określić można jako "zadania publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, cechuje je bowiem powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych ustawie o sporcie. Jak wynika ze sprawozdania finansowego Polskiego Związku Kolarskiego za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2012 r., Polski Związek Kolarski w 2011 r. otrzymał dotację z Ministerstwa Sportu na działalność statutową – sport wyczynowy w kwocie [...] zł. Natomiast z pisma Ministerstwa Sportu i Turystyki z [...] marca 2012 r., skierowanego do Polskiego Związku Kolarskiego, wynika, że Minister Sportu i Turystyki nie wyraził zgody na podpisanie umów na realizację zadań publicznych w 2012 r. z Polskim Związkiem Kolarskim, powierzając ich realizację Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu. Jak wynika z pisma Ministerstwa Sportu i Turystyki z [...] stycznia 2013 r., skierowanego do Polskiego Związku Kolarskiego, w 2013 r. dotację ze środków budżetowych państwa przyznano również Polskiemu Komitetowi Olimpijskiemu. W ocenie Sądu, stowarzyszenia, które realizują cele i zadania o charakterze publicznym, mają obowiązek udzielania informacji publicznych. Zgodnie z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiotami zobowiązanymi do udzielania informacji publicznej są m.in. jednostki organizacyjne wykonujące zadania publiczne lub dysponujące majątkiem publicznym. Jeżeli więc ze statutu stowarzyszenia wynika, iż realizuje ono takie cele i zadania, to ma obowiązek udzielania informacji o swojej działalności (patrz: wyrok NSA w Warszawie z 12 września 2003 r. sygn. akt II SAB 91/03). Powyższe prowadzi do wniosku, że Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. może zostać uznany za podmiot wymieniony w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro Polski Związek Kolarski z siedzibą w P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, to wniosek o wymierzenie ww. grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z dnia 26 sierpnia 2013 r. na bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej (zarejestrowanej pod sygn. akt II SAB/Wa 105/14) wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, jako dopuszczalny. Wykonanie obowiązków określonych w art. 54 § 2 ppsa w związku z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wymaga przekazania sądowi skargi wraz z aktami i z odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni. Biorąc pod uwagę datę otrzymania przez organ skargi – 28 sierpnia 2013 r. oraz termin 15-dniowy, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzić należy, organ winien przekazać skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do dnia 12 września 2013 r. włącznie. Tymczasem organ przekazał ww. skargę wraz z aktami sprawy do WSA w Warszawie w dniu 21 stycznia 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie zawierającej odpowiedź na wniosek o wymierzenie grzywny) przy piśmie z dnia 20 stycznia 2014 r. stanowiącym odpowiedź organu na wniosek o wymierzenie grzywny oraz odpowiedź na ww. skargę. W ocenie Sądu, opóźnienie w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny w przedmiotowej sprawie. Wymierzenie organowi grzywny uzależnione jest od spełnienia dwóch warunków: stwierdzenia uchybienia przez organ ustawowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na przyczyny oraz złożenie stosownego wniosku przez stronę. Bezspornym jest, że organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, przekazał skargę, odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy z uchybieniem terminu. Powyższe oznacza, że wystąpiły przesłanki do orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. Wyjaśnić należy, iż okoliczności, które spowodowały nieprzekazanie skargi Sądowi oraz okres tego uchybienia pozostają bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny. Mogą one mieć jedynie wpływ na wysokość grzywny, gdyż sądowi orzekającemu w przedmiocie wymierzenia grzywny ustawodawca pozostawił swobodny zakres ustalenia jej wysokości, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa). Powyższy przepis pozwala bowiem na wymierzenie grzywny w wysokości adekwatnej do stopnia niewypełnienia przez organ obowiązku przesłania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie, z uwzględnieniem okresu, w jakim organ pozostawał w zwłoce oraz okoliczności faktycznych, które legły u podstaw uchybienia przez organ temu obowiązkowi (patrz: postanowienie NSA z dnia 09 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 314/12, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek Gminy C. jest uzasadniony i wymierzył grzywnę w wysokości 1000 złotych. Sąd wymierzając grzywnę wziął pod uwagę zarówno okoliczności sprawy - okres zwłoki organu w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy oraz to, że organ ostatecznie wykonał przewidziany w ustawie obowiązku przekazania skargi do Sądu. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 w zw. z art. 64 § 3 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasądzona od organu na rzecz Gminy C. kwota 100 zł stanowi wartość uiszczonego wpisu sądowego.