III SA/Wa 1536/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia po wznowieniu postępowania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości. Prezydent Miasta P. decyzją z [...] kwietnia 2012 r. uchylił decyzję własną z [...] lutego 2011 r. i ustalił skarżącemu (stronie) – J. W. wysokość podatku od nieruchomości za 2011 rok położonej w P. przy ulicy [...] w kwocie 7 306,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie Prezydent Miasta P. postanowieniem z [...] listopada 2011 r. wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości położonej w P. przy ulicy G. (obecnie przy ulicy [...]) stanowiącej działkę nr [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż decyzją ostateczną nr z [...] lutego 2011 r. została ustalona stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 rok w wysokości 405 zł. Z wypisu z rejestru gruntów i kartoteki budynków z dnia 21 kwietnia 2011 roku wynika, iż należąca do strony działka stanowi inne tereny zabudowane i znajdują się na niej cztery budynki. Ponadto nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, co znalazło potwierdzenie w złożonej w dniu 28 września 2011 r. informacji o nieruchomościach oraz przeprowadzonej 13 października 2011 roku kontroli podatkowej. Decyzją z [...] kwietnia 2012 r. organ uchylił w całości ostateczną decyzję z 9 lutego 2011 r. i ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 7 306,00 zł. Organ w uzasadnieniu wskazał, iż nieruchomość położona w P. przy ulicy [...] stanowiąca działkę o nr ew. [...], składa się z gruntów oznaczonych jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 1192 m² oraz trzech budynków: handlowo - usługowe o powierzchni zabudowy 292 m² oraz trzech budynków opisanych jako zbiorniki, silosy; budynki magazynowe o powierzchni zabudowy 22 m², 18 m², 99 m². Ponadto wyszło na jaw, że nieruchomość w całości związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej. W złożonej 28 września 2011 roku informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych na rok 2008 strona wskazała, iż grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1192 m² oraz budynki pozostałe związane z działalności gospodarczą o powierzchni użytkowej 340 m². Również podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej w dniu 13 października 2011 roku na przedmiotowej nieruchomości stwierdzono, że dane wynikające z powyższej informacji są zgodne ze stanem faktycznym. W świetle powyższego organ pierwszej instancji uznał, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania i opodatkowano grunty związane z działalnością gospodarczą oraz pozostałe budynki o powierzchni 340 m² zgodnie ze złożoną informacją podatkową. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił podnosząc, naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749 ze zm.) - dalej "O.p." poprzez niewskazanie nowych okoliczności i dowodów w sprawie nie znanych wcześniej organowi, na podstawie których można by uznać, iż nieruchomość położona w P. przy ulicy [...] jest związana z działalnością gospodarczą: art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. - o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l." poprzez bezpodstawne uznanie, iż przedmiotowa nieruchomość jest w całości związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponadto strona wniosła o dopuszczenie dowodu z ekspertyzy biegłego na okoliczność, czy budynki i budowle znajdujące się na nieruchomości znajdują się w stanie umożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej. Strona w uzasadnieniu odwołania wskazała, iż tylko niewielka część jednego z budynków jest wykorzystywana na cele magazynowe i nie korzysta z pozostałej części z uwagi na zły stan techniczny budynków. Podnosząc powyższe J. W. wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołało się na art. 128, art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i wskazało, że organ pierwszej instancji w dostatecznym stopniu wskazał nowe okoliczności, które uzasadniałyby wzruszenie prawomocnej decyzji podatkowej. W decyzji z [...] lutego 2011 roku organ podatkowy pierwszej instancji w uzasadnieniu podał, iż wymiar podatku ustalił w oparciu o wykaz nieruchomości oraz danych z ewidencji gruntów i budynków stosując stawki obowiązujące w przepisach podatkowych. Zatem w tym zakresie dysponował dowodem jakim jest wypis z ewidencji gruntów i budynków na dzień wydania decyzji. Ponadto Kolegium ustaliło, iż od 2003 roku nie dokonywano żadnych zmian w zapisach ewidencji gruntów jaki i budynków. Tym samym nie można mówić o nowych dowodach czy leż okolicznościach nie znanych organowi w dniu wydania decyzji podatkowej ponieważ jak się okazuje wypis z ewidencji gruntów był podstawą wymiaru podatku od nieruchomości za 2010 rok. Odnosząc się do powoływanej w postanowieniu okoliczności, iż przeprowadzono w dniu 13 października 2011 roku kontrolę podatkową, to warto zauważyć, iż kontrola ta obejmowała swoim zakresem jedynie rok 2011. Tym samym jej wyniki nie mogą stanowić podstawy do wznowienia i uchylenia ostatecznych decyzji podatkowych za lata ubiegłe. Organ nie jako sam ograniczył sobie zakres kontroli jedynie do roku 2011. Nową okolicznością uzasadniającą zmianę ostatecznej decyzji jest informacja o nieruchomościach złożona przez stronę 28 września 2011 roku obejmująca rok 2008 która może być ona podstawą do zamiany wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2010 rok. Sam podatnik wskazuje w niej, iż grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 1192 m² oraz budynki pozostałe związane z działalności gospodarczą o powierzchni użytkowej 340 m². Wobec przyznania przez podatnika tych okoliczności uzasadnionym było wznowienie postępowania. Strona nie składała poza tym informacji o nieruchomościach za lata ubiegłe jak i za 2010 rok zatem można uznać, iż sama nieruchomość jak i sposób jej użytkowania nie uległy zmianie od 2008 roku. powierzchni użytkowej 340 m². Organ odwoławczy podniósł, że bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest, iż skarżący był i jest przedsiębiorcą oraz jest właścicielem zabudowanej nieruchomości gruntowej o łącznej powierzchni 1.192,00 m² położonej w P., przy ulicy [...] oraz usytuowanych na tej nieruchomości budynków łącznej o powierzchni użytkowej 340 m². Kwestią sporną jest opodatkowanie części ww. nieruchomości przy zastosowaniu stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla nieruchomości związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą. Skarżący twierdzi, że wykorzystuje tylko niewielką część jednego z budynków na cele magazynowe, a poza tym nie korzysta z nieruchomości na cele działalności gospodarczej, gdyż jest to niemożliwe z powodu złego stanu technicznego budynków i budowli znajdujących się na działce. Ponieważ stwierdzenie czy stan techniczny budynków i budowli umożliwia prowadzenie działalności gospodarczej wymaga wiadomości specjalnych, uzasadniony jest wniosek o powołanie biegłego z zakresu budownictwa. Odnosząc się do kwestii spornej w niniejszej sprawie organ przypomniał, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, a kwalifikacja nieruchomości (np. przeznaczona na cele gospodarcze, mieszkaniowe, inne), co ma wpływ na wymiar tego podatku, jest niezależna od statusu podatnika, a wynika wprost z przeznaczenia nieruchomości, określonego w ewidencji gruntów. Wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że podmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał również, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Przeprowadzenie remontu czy adaptacji w budynku nie oznacza pozbawienia tego budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Organ podkreślił, że z materiału dowodowego, a przede wszystkim z informacji złożonej przez podatnika na rok 2008 wynika, iż cała nieruchomość jest przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro strona nie złożyła informacji na 2009 rok to uzasadnione jest twierdzenie, iż stan nieruchomości jak i jej przeznaczenie nie uległy zmianie w roku 2009. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie: - art. 240 par. 1 pkt. 5) O.p. poprzez niewskazanie nowych okoliczności i dowodów nie znanych wcześniej organowi, na podstawie których można by uznać, iż nieruchomość położona w P. przy ulicy [...]. jest związana z prowadzeniem przez J. W. działalności gospodarczej i możliwe byłoby wznowienie postępowania, - art. 2 ust. 1 pkt. 1) i 3) u.p.o.l. poprzez bezpodstawne uznanie, iż nieruchomość położona w P. przy ulicy [...] jest w całości związana z prowadzeniem przez J. W. działalności gospodarczej, - art. 197 O.p. poprzez niedopuszczenie dowodu z ekspertyzy biegłego na okoliczność, czy budynki i budowle znajdujące się na nieruchomości położonej w P. przy ulicy [...] znajdują się w stanie umożliwiającym prowadzenie na niej działalności gospodarczej, a nawet nie wydanie postanowienia oddalającego wniosek dowodowy, - art. 283 par 2 pkt 5) O.p. poprzez oparcie decyzji wydanej po wznowieniu postępowania o wyniki kontroli podatkowej dotyczącej podatku za rok 2011. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej powoływana jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady, stwierdził, że narusza ona przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania jej z porządku prawnego. Na wstępie wskazania wymaga, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10). Wyłączenie ze względów technicznych może być dowodzone wszelkimi środkami dowodowymi, do których należą zarówno orzeczenia organów nadzoru budowlanego jak i opinie specjalistów (biegłych) zakresu budownictwa z tym, że nie są to środki dowodowe wyłącznie właściwe. W postępowaniu ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne prawem (wyrok NSA z 7 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1228/08). Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, powołany przez organy podatkowe rozpoznające niniejszą sprawę, - a który to pogląd skład orzekający podziela, - iż wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i niezależnie od woli podatnika. Chodzi zatem o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07). Względy techniczne nie mogą być utożsamiane z przeszkodami o charakterze przejściowym, wynikającymi z woli podatnika i podejmowanymi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej decyzjami o remontach, modernizacjach, adaptacjach. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności (por. wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 301/05). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela również stanowisko, że brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania (gruntu) do prowadzenia działalności gospodarczej, powinien mieć charakter trwały. "Względy techniczne" przy tym powinny dotyczyć przedmiotu opodatkowania, czyli gruntu, a nie innych przyczyn, leżących po stronie podatnika. Wyłącznie gruntów z prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych nie nastąpi, gdy prowadzenie tej działalności jest niemożliwe ze względów technologicznych, czy też ekonomicznych leżących po stronie przedsiębiorcy (por. wyrok z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bk 516/10). W wyroku z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 64/09, Sąd stwierdził: " (...)"względy techniczne" to obiektywne przeszkody, które mają związek ze stanem technicznym budynku, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika, wywołane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej (...) nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą." Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organy obu instancji nie rozważyły okoliczności faktycznych niezbędnych do wykazania, czy zachodzi tak rozumiana przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków i nieruchomości według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.), a to było spowodowane brakiem postępowania dowodowego w tym zakresie. Oznacza to konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego jako, że oparta została na niepełnym materiale dowodowym i przedwczesnych ustaleniach faktycznych. Zauważyć najpierw trzeba, że to na organie podatkowym prowadzącym postępowanie podatkowe ciąży obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi (art. 180 i art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej), że nie zachodzi w sprawie przesłanka wyjątkowa względów technicznych, iż "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej" (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FSK 609/09; wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 43/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 831/11; wyrok NSA z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt I FSK 2080/08; wyrok NSA z dnia 24 września 2010 r., sygn. akt I FSK 1025/09; wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1228/08). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe przyjęły z góry, bez żadnego dowodu pozytywnego, że skoro strona nie przedstawiła dowodów, to przesłanki przepisu nie zostały wykazane. Dowodem tym nie jest wskazywany przez organy protokół kontroli z 13 października 2011 r. Z przedmiotowego dokumentu wynika jedynie, że kontrolujący dokonali pomiaru powierzchni budynku, będącego przedmiotem opodatkowania. Taki sposób prowadzenia postępowania można określić jako niedopuszczalny. Istnienia względów technicznych czyli niemożności faktycznej lub potencjalnej wykorzystywania budynków do działalności gospodarczej należy dowieść dowodem pozytywnym, że możliwe jest tam i dlaczego wykonywanie działalności gospodarczej. Dlatego też ponownie rozpoznając sprawę podatkową, organ II instancji winien z respektowaniem wszystkich zasad procesowych poczynić dokładne ustalenia w sprawie zaistnienia względów technicznych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w tym wpływu ww. okoliczności na możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Po wypełnieniu wszystkich obowiązków procesowych organ rozważy, czy zaistniała przesłanka określona w cytowanym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., warunkująca opodatkowanie spornych nieruchomości niższą stawką i stosując właściwe przepisy prawa materialnego, określi podatek w prawidłowej wysokości. Z uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji z opisanych wyżej względów procesowych, przedwczesnym jest zajmowanie przez Sąd stanowiska w kwestiach spornych pomiędzy stronami, dotyczących stosowania przepisów prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Sąd stwierdza, że jest on niezasadny. Zgodnie w/w przepisem wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" istnieją w dniu wydania ostatecznej decyzji, - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję, przy czym "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Jednocześnie z treści tego przepisu wynika, że wymagane jest kumulatywne spełnienie następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, muszą one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Jeżeli zatem w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu. (por. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 17 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 730/11, w Łodzi z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 322/10). A zatem, gdy organ odwołuje się do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jako podstawy wznowienia postępowania, w wyniku którego dąży de facto do zmiany zapadłego uprzednio ostatecznego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że nie miał wiedzy o okoliczności faktycznej lub dowodzie, któr miała wpływ na zapadłe rozstrzygnięcie. Z tego też powodu w ramach kontroli zaskarżonej decyzji istotną jest ocena, czy wskazywana przez organ nowa okoliczność, informacja o nieruchomościach i budynkach złożona 28 września 2011 r., wskazująca, że od 2008 r. nieruchomości związane są z działalnością gospodarczą, stanowi nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód istniejące już w dniu wydania ostatecznej decyzji, ale nie znany wówczas organowi. Jak wynika z akt sprawy decyzja organu podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2010 r. wydana została w dniu [...] lutego 2010 r. i doręczona skarżącemu w dniu 25 lutego 2010 r., a zatem przed złożeniem przez niego przedmiotowej informacji o nieruchomościach i budynkach. Skoro zatem okoliczność przedmiotowa zaistniała już po wydaniu decyzji ostatecznej, to rację mają organy, że w tym przypadku zostały spełnione wymogi z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż te dowody formalnie nie istniały jeszcze w dacie wydania decyzji ostatecznej, mającej podlegać wznowieniu. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Wobec uchylenia decyzji organu II instancji, na podstawie art. 152 tej ustawy orzeczono, że decyzja ta nie może być wykonywana do czasu uprawomocnienia się wyroku.