III SA/Wa 87/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania T. S.A. z siedzibą w W. – obecnie O. S.A. - (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z [...] sierpnia 2009r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. w kwocie 671.098 zł. Z akt sprawy wynikało, iż Skarżąca w deklaracji z 15 stycznia 2007r., na podatek od nieruchomości na 2007r., zadeklarowała do zapłaty podatek od nieruchomości w łącznej kwocie 671.460 zł wykazując jako podstawę opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 17.018,23 m², grunty pozostałe o pow. 576,80 m², budynki mieszkalne o pow. 287,10 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 6163,74 m² oraz budowle o wartości 27.440.875 zł. Spółka w dniu 21 marca 2007r. złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r., sporządzoną 14 marca 2007r., w której zmieniła wartość budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z 27.440.875 zł (w podstawie opodatkowania) do kwoty 21.041.476 zł (w podstawie opodatkowania). W jej wyniku od miesiąca marca został pomniejszony podatek od nieruchomości w poz. budowle o kwotę 106.656,65 zł (odpis od m-ca marca 2007r.) w stosunku do uprzednio złożonej rocznej deklaracji na 2007r. Skarżąca uzasadniając korektę stwierdziła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ponieważ nie są budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 9 przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) tzn. nie stanowią całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową, gdyż nie są wyodrębnione w przestrzeni i nie są połączone z gruntem w sposób trwały i nie można ich przyporządkować konkretnym obiektom budowlanym. W dniu 15 maja 2007r. wpłynęła do organu kolejna korekta deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r., w której jako datę jej wypełnienia wskazano 15 marca 2007r. Z opisu w poz. 5 tej deklaracji wynika, że dotyczy ona deklaracji z 15 stycznia 2007r. W korekcie tej poprawiono błędy rachunkowe w poz. 40 (zamiast kwoty podatku 177,72 zł, wpisano 69,21 zł) oraz w poz. 43 (zamiast kwoty podatku 408,36 zł wpisano 155,03 zł). W poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazano: 27.440.875 zł. Przy piśmie z 20 lipca 2007r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r., opatrzoną datą 20 lipca 2007r., w której wskazano dane w zakresie gruntów, budynków i budowli jak w korekcie deklaracji z 14 marca 2007r. W poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazano: I-II 27.440.875 zł; III-XII 21.041.476 zł. W korekcie tej poz. 40 i 43 wypełniono tak samo jak w deklaracji pierwotnej i w korekcie tej deklaracji z 14 marca 2007r. Do korekty z 20 lipca 2007r. załączono pismo z 12 marca 2007r. uzasadniające dokonanie korekty z 14 marca 2007r. W piśmie, przy którym nadesłano tę korektę z 20 lipca 2007r. wskazano, że Spółka ponownie przesyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości od miesiąca marca 2007r. Wyjaśniono również, że złożona korekta deklaracji do pierwszej deklaracji z 2007r. miała korygować tylko tę deklarację. Prezydent Miasta S. po dokonaniu czynności sprawdzających i dokładnym przeanalizowaniu złożonych deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości poddał w wątpliwość rzetelność złożonych przez Spółkę korekt deklaracji za 2007r. i pismem z 5 sierpnia 2008r. wezwał Spółkę do korekty deklaracji na podatek od nieruchomości. W jego ocenie Skarżąca nie miała podstaw do zmiany wartości budowli do celów podatku od nieruchomości (podając między innymi błędną interpretację dla linii biegnących w kanalizacjach), a tym samym do zmiany (korekty od miesiąca marca 2007r.), skoro wartość dla budowli związanych z działalnością gospodarczą ustaliła w pierwszej deklaracji rocznej od kwoty 27.440.875 zł na dzień 1 stycznia 2007r. Zdaniem organu potwierdzeniem powyższego jest zapis w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej "u.p.o.l."), z którego jasno wynika między innymi, iż podstawą opodatkowania dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6- ww. artykułu jest wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczenia amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne. Skarżąca w odpowiedzi na wezwanie, pismem z 14 sierpnia 2008r., podtrzymała swoje stanowisko w sprawie złożonej korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2007r. W uzasadnieniu stwierdziła, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a ich wartość nie podwyższa podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka nie ustosunkowała się natomiast do argumentu zawartego w wezwaniu na temat zmiany wartości budowli w trakcie roku podatkowego. Ponadto w uzasadnieniu do korekty przywołała pismo Ministerstwa Finansów z 31 stycznia 2007r. wskazując, że nie w każdym przypadku sieci telekomunikacyjne stanowią sieci techniczne podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości a przedmiotowe linie umieszczone w kanalizacji nie są samodzielną budowlą. Organ w piśmie z 2 grudnia 2008r. ponownie wzywając Spółkę do złożenia korekty deklaracji za 2007r. przytoczył art. 3 pkt 3 i pkt 9 Prawa budowlanego, który stanowi między innymi, że przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury w tym m.in. sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, sieci uzbrojenia terenu, a także urządzenia budowlane między innymi urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne. W związku z tym zdaniem organu podatkowego Spółka powinna klasyfikować linie kablowe, kable telekomunikacyjne jako budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W jego ocenie takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku NSA z 27 stycznia 2006r. sygn. FSK 2316/04. Zdaniem organu będące w posiadaniu Spółki budowle są także środkiem trwałym, którego wartość Skarżąca winna określać zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację, gdzie wartość ta stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Spółka w odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem z 11 grudnia 2008r. potrzymała stanowisko wyrażone w piśmie z 14 sierpnia 2008r. i nie złożyła stosownych korekt w podatku od nieruchomości. Prezydent Miasta S. nie uznając złożonej korekty deklaracji za 2007r. postanowieniem z [...] kwietnia 2009r. postanowił wszcząć postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007r. Spółka pismem z 8 czerwca 2009r. zarzuciła organowi podatkowemu brak dowodów w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości oraz naruszenie art. 122 O.p. W jej ocenie wydana w tej sprawie decyzja w każdym przypadku będzie naruszała prawo i będzie podlegała uchyleniu. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. określił Skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie 671.098 zł. W jego ocenie Spółka sama dokonała własnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, nie korzystała z możliwości zawartych w dziale II rozdziału 1a O.p. dotyczących interpretacji przepisów prawa podatkowego. Ponadto organ wskazał, że w sprawie nie chodziło o przyporządkowanie linii kablowych do konkretnych obiektów budowlanych i ich powiązanie lub nie powiązanie z kanalizacją kablową konstruktywnie (fizycznie) czy funkcjonalne lecz o stwierdzenie, że linie telekomunikacyjne (w tym linie kablowe) winny być klasyfikowane jako sieci techniczne stanowiące całość techniczno użytkową i winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Skarżąca w odwołaniu od powyższej decyzji wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania w podatku od nieruchomości za 2007r. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżona decyzja narusza szereg przepisów postępowania podatkowego m.in. art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 O.p., jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W jej przekonaniu organ podatkowy powinien ustalić, czy linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l., a także ustalić wartość tych linii. Zdaniem Spółki postępowanie podatkowe - choć wszczęte i formalnie prowadzone - nie było "materialnie" prowadzone. Skarżąca wskazując na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008r., sygn. akt II FSK 1471/06 podkreśliła, iż to na organach podatkowych ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, co jest niezbędnym elementem stosowania prawa, poprzedzającym kolejny etap, jakim jest zastosowanie przepisów ustawy podatkowej. Jednocześnie zaznaczyła, iż na konieczność dokonywania ustaleń faktycznych w zakresie podatku od nieruchomości - w odniesieniu do linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej - wskazywał również WSA w Białymstoku w wyroku z 15 października 2008r. sygn. akt I SA/Bk 291/08. Zdaniem Skarżącej, skoro organ podatkowy nie podzielił jej stanowiska powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, czy należące do niej linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu u.p.o.l., a zatem, czy zaistniał przedmiot opodatkowania oraz ustalić wartość tych linii czyli ustalić podstawę opodatkowania. Jej zdaniem pierwotna deklaracja podatkowa złożona za 2007r., wskutek złożenia korekty nie ma już mocy wiążącej. Tym samym brak ustaleń faktycznych w sprawie i oparcie wymiaru na nieobowiązującej deklaracji narusza art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Ponadto uzasadnienie skarżonej decyzji narusza zasadę zaufania podatnika do organów podatkowych (art. 121 O.p.) oraz zasadę przekonywania (art. 124 O.p.). W dalszej części Skarżąca zauważyła, iż w uzasadnieniu decyzji pominięto przepisy prawa budowlanego, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy oraz nie wzięto pod uwagę wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r. Jej zdaniem organ podatkowy nie wziął pod uwagę wszystkich przepisów prawa budowlanego, do których odwołuje się u.p.o.l. przy definiowaniu budowli dla celów podatku od nieruchomości, do których zaliczyć należy rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, poz. 1864). Spółka opierając się na ww. rozporządzeniu wywodziła, iż z jego treści jednoznacznie wynika, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnymi obiektami budowlanymi i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Według stanowiska Skarżącej prawo budowlane nie definiuje linii kablowych jako budowli natomiast uznanie ich za obiekt budowlany wymagałoby stwierdzenia, że są one wyodrębnione w przestrzeni i połączone z gruntem w sposób trwały, natomiast obiektem budowlanym nie będą te obiekty, które usytuowane są w obrębie (przestrzeni oddziaływania) innych obiektów. Linie kablowe nie stanowią całości użytkowo-technicznej z kanalizacją kablową. Jednocześnie nie mają powiązania ani konstrukcyjnie ani też funkcjonalnie i nie mogą być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jako budowla, a tym samym na gruncie przepisów u.p.o.l. Ponadto w ocenie Spółki ułożone w kanalizacji kablowej linie kablowe nie są również urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym w sposób zapewniający korzystanie z tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, nie jest też możliwe przyporządkowanie linii kablowych konkretnym obiektom budowlanym. Jej zdaniem linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią samodzielnej budowli w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca zaznaczyła, iż linie kablowe nie są też obiektem wyodrębnionym w przestrzeni nie stanowią również całości funkcjonalno-użytkowej z takim obiektem, gdyż nie mogą być uznawane za elementy budowlane kanalizacji kablowej. Spółka powołując się na artykuł prof. Bogumiła Brzezińskiego oraz dr Wojciecha Morawskiego "Kable telekomunikacyjne w kanalizacji kablowej, a podatek od nieruchomości" podkreśliła, iż zdaniem autorów linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie stanowią wraz z tą kanalizacją całości techniczno - użytkowej, a tylko kable ułożone bezpośrednio w ziemi mogą być uznane za budowle w rozumieniu u.p.o.l. Tym samym w jej ocenie telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Reasumując za niezgodne z art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. uznała powyższe rozstrzygnięcie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. we wskazanej na wstępie decyzji za niezasadny uznało zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia przepisów O.p. W jego ocenie stan faktyczny sprawy był w istocie niesporny i polegał na tym, że Spółka pierwotnie deklarowała do opodatkowania stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej budowle sieci telekomunikacyjnych składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość o wartości 27.440.875 zł, a następnie w korekcie tej deklaracji na podatek od nieruchomości za miesiące III-XII wprowadziła zmianę wykazując do opodatkowania jedynie wartość kanalizacji kablowej z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Organ podkreślił, że definicję budowli zawiera art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, natomiast definicję urządzenia budowlanego art. 3 pkt 9 tej ustawy. Przypomniał, że zgodnie z Prawem budowlanym za budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury jak m. in. sieci techniczne. Ponadto wskazał, że w art. 3 pkt 1 lit. b) ustawodawca wyjaśnił, iż obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Jednocześnie w świetle art. 3 pkt 9 pod pojęciem urządzenia budowlanego należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (m. in. urządzenie instalacyjne). Kable i kanały połączone w całość techniczno-użytkową stanowią sieć i budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W ocenie organu z ww. przepisów i z zawartych w nich definicji wynika, że linie telekomunikacyjne jako sieci techniczne są budowlą i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego powoływane przez Spółkę pismo Ministerstwa Finansów z 31 stycznia 2007 r. oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., jak również interpretacja zawarta w powołanym artykule prof. B. Brzezińskiego oraz dr W. Morawskiego nie są wiążące w zakresie interpretacji przepisów u.p.o.l. Zaznaczyło też, iż definicja budowli na cele prawa podatkowego zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ma bezwzględne pierwszeństwo w stosowaniu przez organy podatkowe. Prawo budowlane zaś znajduje zastosowanie tylko w takim zakresie, w jakim wyznacza mu treść ww. przepisu. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji wyliczając wartość zobowiązania podatkowego za 2007r. oparł się na danych wynikających z pierwotnej deklaracji za 2007r., ponieważ dane zawarte w tej deklaracji nie budziły żadnych wątpliwości. W jego ocenie Spółka uzasadniając przyczynę korekty wyraźnie zaznaczyła czego ta korekta dotyczy, nie przedstawiła natomiast żadnych innych dowodów ani argumentów uzasadniających zmniejszenie wartości budowli np. że z dniem 1 marca 2007r. zmniejszyła się podstawa amortyzacji budowli do niej należących. Organ zaznaczył, iż z materiału dowodowego nie wynikało, że dane wykazywane w pierwotnej deklaracji podatkowej na 2007r. były niezgodne ze stanem rzeczywistym, jednocześnie Skarżąca w swoich pismach do organu nie sygnalizowała żadnych zmian w zakresie wartości przedmiotu opodatkowania, zatem organ miał prawo uznać, że podstawa wymiaru podatku nie uległa zmianie. W ocenie organu moc dowodową posiadają również złożone w trakcie postępowania, jak również w odwołaniu wyjaśnienia wskazujące i uzasadniające różnicę między wartością budowli stanowiącą podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości wykazaną przez Spółkę w pierwotnej deklaracji na rok 2007 w stosunku do deklaracji po korekcie na ten rok, które dotyczą tylko wyłączenia z opodatkowania wartości linii kablowych. Skarżąca w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] października 2009r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. z [...] sierpnia 2009 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż pomimo ciążącego na organach podatkowych obowiązku wykazania nieprawidłowości deklaracji podatkowej złożonej przez podatnika, organy te nie przedstawiły nawet jednego dowodu, z którego wynikałoby, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu u.p.o.l.; - art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., gdyż zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie; - art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które polegało przede wszystkim na pominięciu przepisów Prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.; - art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l. W uzasadnieniu Spółka podkreśliła, że zaskarżona decyzja narusza art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., ponieważ zarówno Prezydent Miasta S. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ustaliły inną niż zadeklarowana przez nią wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2007r. nie przedstawiając dowodów, że wysokość zadeklarowana przez Spółkę nie odzwierciedla stanu faktycznego. W ocenie Skarżącej organy kwestionując prawidłowość rozliczenia winny wykazać, iż jest ono niezasadne, a ciężar dowodu w takiej sytuacji jest po stronie organu. Spółka powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2008r. sygn. akt II FSK 1471/06 wskazała, iż dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych jest niezbędnym elementem stosowania prawa, poprzedzającym kolejny etap, jakim jest zastosowanie przepisów ustawy podatkowej. W jej ocenie powyższe potwierdza powołany w decyzji wyrok NSA z 27 stycznia 2006r., sygn. akt FSK 2316/04 oraz wyrok WSA w Białymstoku z 15 października 2008r. sygn. akt I SA/Bk 291/08. Skarżąca jednocześnie zarzuciła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. z uwagi na brak ustalenia, czy należące do Spółki linie kablowe położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu u.p.o.l. oraz jaka jest wartość tych linii. Zdaniem Spółki w postępowaniu podatkowym nie zebrano żadnych dowodów, nie ustalono również jaka jest wartość tych "budowli", jednocześnie punktem odniesienia dla organu podatkowego powinna być korekta deklaracji podatkowej, nie zaś deklaracja pierwotna. Według Spółki przyjęcie przez organ podatkowy, że deklaracja "pierwotna" przesądza o ustaleniach faktycznych przedmiotowej sprawy wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów i narusza art. 191 O.p. W dalszej części uzasadnienia zarzuciła wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji z uwagi na brak wyjaśnienia czym jest sieć techniczna jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a także brak wyjaśnienia istnienia związku użytkowego jak i technicznego linii kablowych z kanalizacją kablową oraz nieuwzględnienie treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., które zalicza się do przepisów Prawa budowlanego. Spółka powołując się na wyrok WSA w Szczecinie z 24 czerwca 2009r., sygn. akt I SA/Sz 159/09 oraz wyrok WSA w Łodzi z 22 lutego 2005r. sygn. akt I SA/Łd 1062/04 podkreśliła, iż Sąd uchylił decyzję organu podatkowego, który uznał, że kanalizacja kablowa i położone w niej linie kablowe składają się na całość techniczno-użytkową i tworzą budowlę stanowiącą sieć techniczną. Skarżąca zarzuciła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło przesłanek na podstawie których orzekło, że linie kablowe pozostają zarówno w związku użytkowym jak i technicznym z kanalizacją kablową, naruszając art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zdaniem Skarżącej, linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie mogą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż nie mogą być zakwalifikowane jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, nie stanowią części składowej kanalizacji ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej nie są instalacjami lub urządzeniami stanowiącymi całość techniczno-użytkową z kanalizacją. W jej ocenie nie są powiązane z kanalizacją ani konstrukcyjnie ani funkcjonalnie, nie mogą zatem być traktowane na gruncie Prawa budowlanego jak budowla, a tym samym nie mogą być uznane za budowlę na gruncie przepisów u.p.o.l. Zdaniem Skarżącej linie kablowe nie są też obiektem budowlanym nie mogą też być uznane za urządzenie budowlane i w rozumieniu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a tym samym nie są budowlą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Ponadto Skarżąca zaznaczyła, iż na brak podstaw prawnych do opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej zwrócili również uwagę prof. dr hab. W. Nykiel oraz mgr Michał Wilk w opinii załączonej do skargi "w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Wa 2289/09 zawiesił postępowanie sądowe ze względu na wniesioną do Trybunału Konstytucyjnego skargę konstytucyjną Polskich Sieci Energetycznych w sprawie o sygn. SK 21/07 oraz ze względu na pytanie prawne jakie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skierował do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 33/09. Postępowanie w sprawie SK 21/07 Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 6 kwietnia 2011r. (OTK-A 2011/3/28) umorzył ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. Natomiast w wyroku z 13 września 2011r., sygn. P 33/09 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., rozumiany w taki sposób, że nie odnosi się do podziemnych wyrobisk górniczych oraz może odnosić się do obiektów i urządzeń zlokalizowanych w tych wyrobiskach, jest zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (OTK-A 2011/7/71, Dz.U.2011/206/1228). Postanowieniem z 28 sierpnia 2012r. Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe. Postanowieniem z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 2600/12 Sąd ponownie zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego ze skargą konstytucyjną w sprawie SK 25/12. Postępowanie z tej skargi konstytucyjnej zostało umorzone przez Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 5 czerwca 2013r. (OTK-A 2013/5/68). Następnie Sąd postanowieniem z 14 stycznia 2014 r. podjął zawieszone postępowanie sądowe. Na rozprawie w dniu 19 marca 2014r., przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, Skarżąca uzupełniła skargę o zarzuty naruszenia: - art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ustalenie wartości podstawy opodatkowania budowli, w sposób sprzeczny z dyspozycją tego przepisu, tj. niezgodne z wartością stanowiącą podstawę obliczenia amortyzacji środków trwałych dla celów podatku dochodowego, - art. 207 § 2 O.p. poprzez wydanie decyzji nierozstrzygającej sprawy co do istoty, gdyż decyzja nie uwzględnia wszystkich zdarzeń gospodarczych, mających wpływ na ustalenie wartości podstawy opodatkowania oraz wszystkich składników majątkowych Spółki, zgłoszonych przez nią do opodatkowania, - art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez określenie w decyzji podstawy opodatkowania dla gruntów i budynków w wartościach niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków w sytuacji, gdy zgodnie z art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podstawą wymiaru podatków są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków; - art. 200 § 1 oraz art. 123 § 1 O.p. poprzez niewezwanie Spółki do zapoznania się z materiałem dowodowym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Spółka planowała złożyć wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych oraz dowodu z ewidencji gruntów i budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie zasadniczy spór w postępowaniu podatkowym pomiędzy stronami sprowadzał się do tego, czy linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanalizacji kablowej stanowią budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a tym samym podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Powyższa kwestia była już niejednokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Z utrwalonego stanowiska tych sądów, które Sąd w niniejszym składzie podziela, wynika, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą z nią całość techniczno - użytkową podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2168/08; z dnia 20 września 2011r., sygn. akt II FSK 552/10). Należy przy tym podkreślić, że w poszczególnych wyrokach częściowo zróżnicowana jest jedynie argumentacja prawna uzasadniająca powyższe stanowisko. Sąd w niniejszym składzie podziela w tym zakresie ocenę prawną wyrażoną m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2017/10 oraz w wyroku z 20 września 2011r., sygn. akt II FSK 553/10. Uzasadniając ten pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniach tych wskazał, że w świetle art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W związku z tym, że pojęcia "obiekt budowlany" oraz "budowla" nie zostały zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, należy odwołać się w tym zakresie do przepisów prawa budowlanego. Powyższe odesłanie oznacza, iż ustawodawca nie ograniczył go tylko do przepisów ustawy Prawo budowlane, ale także do innych przepisów tej dziedziny prawa. Świadczy o tym chociażby fakt, iż odsyłając do konkretnej ustawy (np. w art. 1b ust. 2 u.p.o.l.) ustawodawca wskazuje zarówno datę uchwalenia aktu, jak i jego pełen tytuł i miejsce ogłoszenia. Podkreślić jednak należy, że odesłanie to dotyczy określenia przedmiotu opodatkowania. Zgodnie zaś z art. 217 Konstytucji RP przedmiot opodatkowania powinien być uregulowany w ustawie. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08, publ. w OTK-A z 2009 r., nr 11, poz. 166), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy Prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w zgodzie z Konstytucją RP uznać zatem należy, iż odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej. Zwrócić przy tym należy uwagę, iż kwestie związane z projektowaniem, budową i użytkowaniem oraz rozbiórką obiektów budowlanych uregulowane są również w innych - niż Prawo budowlane - ustawach (przykładowo wskazać można ustawę z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.). Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym, należy rozumieć przez to budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Na podstawie art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolnostojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym przedmioty składające się na całość użytkową. Definicja budowli zawarta w art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego ma charakter otwarty, a wyliczenie w nim zawarte charakter przykładowy. Choć sposób redakcji powyższej definicji może budzić wątpliwości, intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w niej wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter, są oczywiste. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury. Przepis ten jest więc na tyle precyzyjny, że pozwala na określenie przedmiotu opodatkowania, a tym samym nie narusza art. 2 i art. 217 Konstytucji RP. Wśród desygnatów budowli w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymieniono między innymi sieci techniczne i sieci uzbrojenia terenu. Ustawodawca nie zdefiniował tych pojęć, a z uwagi na ich techniczny charakter brak podstaw, aby odwołać się do ich znaczenia w języku potocznym (np. w Słowniku współczesnego języka polskiego – Wyd. Wilga 1996, s. 1014-1015 - sieć zdefiniowano jako ogół połączeń, dróg, linii przesyłowych itp. umożliwiających komunikację, przekazywanie czegoś, transport określonego typu na danym obszarze, np. sieć telefoniczna, drogowa, por. też B. Brzeziński, W .Morawski, Kable telekomunikacyjne znajdujące się w kanalizacji kablowej a podatek od nieruchomości, Przegląd Podatkowy z 2008r., nr 10, s. 24). Nie należy również wykorzystywać definicji tych pojęć zawartych w aktach prawnych regulujących inny zakres przedmiotowy (jak np. w art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm. czy w art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Definiują one bowiem pojęcia sieci uzbrojenia terenu oraz uzbrojenia terenu dla potrzeb tych ustaw. Definicje te obowiązują zatem w zakresie uregulowanym ustawami, w których je zawarto i w zakresie aktów wykonawczych do nich. Nie wiążą natomiast w odniesieniu do pojęć uregulowanych w innych ustawach, regulujących inną dziedzinę (tak M. Zieliński, op.cit., s. 202, por. też § 3 ust. 2 i § 9 Zasad techniki prawodawczej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"- Dz. U. Nr 100, poz. 908). Pomocne dla zrozumienia znaczenia pojęć użytych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego może być natomiast odwołanie się do dalszych postanowień tej ustawy. Z jej przepisów wynika, że do obiektów budowlanych zalicza się m.in. sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne i telekomunikacyjne (art. 29 ust. 2 pkt 11, załącznik do ustawy - kategoria XXVI). W wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) uzbrojenie działki odnosi do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 kwietnia 2001r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055), wydanym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§ 2 pkt 1 tego rozporządzenia). Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, że pod pojęciem sieci gazowej dla celów budowlanych ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą w sposób wskazany w rozporządzeniu (warunki techniczne) elementów (przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego - por. § 13 i § 17), służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu. Cechy takie przypisać zatem można innym obiektom sieciowym. Wprawdzie przepisy przywołanych rozporządzeń nie zawierają definicji legalnej obiektów budowlanych, brak jednak przeszkód, aby regulacje te przy interpretacji relewantnych w tej sprawie pojęć wziąć pod uwagę. Ustawodawca nie definiuje użytego w ustawie Prawo budowlane pojęcia sieci telekomunikacyjnej. Również w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury wskazuje się jedynie, co należy rozumieć przez telekomunikacyjne obiekty budowlane. Nie oznacza to jednak, że brak tej definicji wyklucza, iż obiekty te, po ich połączeniu, nie mogą stanowić sieci telekomunikacyjnej, rozumianej jako całość techniczno-użytkowa. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można bowiem utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Ani prawo budowlane, ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odwołują się bowiem do art. 45 i 47 K.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową. Przykładem takiego obiektu jest kanalizacja kablowa. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej. Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury) kable i pozostałe elementy, stanowią całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004r., nr 12, s. 26; L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009r., nr 4, s. 34). Stanowią one zatem razem budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że eksponowany przez skarżącą spółkę fakt braku fizycznego powiązania kabli z kanalizacją nie jest dla rozstrzygnięcia tej sprawy istotny. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skoro kanalizacja kablowa i ułożone w niej kable stanowią budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to tym samym stanowią (łącznie) przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jako budowla w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w powyższych orzeczeniach. Z podanych wyżej powodów zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w powiązaniu z naruszeniem art. 1, art. 3 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego uznać zatem należy za nieusprawiedliwione. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe nie naruszyły również przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że doręczenie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2009r. o wszczęciu postępowania ustanowionemu wcześniej pełnomocnikowi, po złożeniu przez niego pełnomocnictwa, nie może być równoznaczne z pominięciem strony, a tym samym z brakiem skutku doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania. Jak wynika z akt sprawy postanowienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu A. C. . Osoba ta złożyła wcześniej organowi pełnomocnictwo do działania w imieniu Skarżącej, w jej imieniu bowiem wyjaśniała kwestię różnic w wartości budowli podlegających opodatkowaniu w roku 2007, odpowiadając m.in. na wezwanie organu podatkowego z 5 sierpnia 2008r. Pełnomocnictwo zostało udzielone A. C. do reprezentowania T. S.A. przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości. Ponadto w treści pisma z 14 sierpnia 2008r., do którego pełnomocnictwo to zostało załączone doradca podatkowy A. C. zawarł wniosek o kierowanie kolejnych pism w sprawie podatku od nieruchomości za 2007r. należnego od T. S.A. na jego nazwisko i na wskazany przez niego adres kancelarii właśnie z uwagi na złożenie pełnomocnictwa. Postanowienie w sprawie wszczęcia postępowania zostało zatem doręczone osobie, o której umocowaniu do działania w imieniu Spółki organ wiedział jeszcze przed wszczęciem postępowania. Organ nie miał wprawdzie obowiązku doręczać jej pism (zgodnie z art. 145 § 2 w zw. z art. 137 § 3 O.p.), ale doręczając je osobie, która według jego wiedzy, podatnika reprezentowała i udzielała w jego imieniu wyjaśnień, osiągnął skutek, jaki wynika z art. 165 § 4 O.p. Podkreślić ponadto należy, że faktu umocowania A. C. do działania w jej imieniu w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2007 Skarżąca nie podważała w postępowaniu podatkowym, przeciwnie pełnomocnik ten czynnie działał w całym postępowaniu. Doręczenie postanowienia o wszczęciu postępowania pełnomocnikowi nie miało zatem wpływu na wynik sprawy, decyzji w nim wydanych nie można też uznać za wydane "poza postępowaniem podatkowym" (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2017/10). Podkreślenia wymaga, że wedle art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zaistniałe natomiast uchybienie polegające na doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania pełnomocnikowi, który złożył stosowne pełnomocnictwo przed wszczęciem tego postępowania, nie dawało podstaw do uwzględnienia skargi. Okoliczność, że doręczenie było o tyle wadliwe, że organ podatkowy był w posiadaniu pełnomocnictwa (dokumentu) złożonego przez pełnomocnika przed wydaniem postanowienia, nie może być utożsamiana z brakiem doręczenia. Z okoliczności sprawy wynika, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało faktycznie doręczone pełnomocnikowi, który później aktywnie działał w imieniu strony. Okoliczność ta sama w sobie nie jest przesłanką do wznowienia postępowania, ani też naruszeniem przepisów postępowania skutkującym zawsze uchyleniem decyzji (por. uchwałę NSA z 25 kwietnia 2005r., sygn. akt I FPS 6/04, publ. ONSAiWSA nr 4, poz. 66 z 2005 r.). W tym miejscu należy przypomnieć także, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że w sytuacji, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa procesowego, ale jednocześnie naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie uszczerbek w uprawnieniach strony nie wystąpił. W tym stanie rzeczy Sąd nie miał podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) lub c) P.p.s.a. Zdaniem Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie także zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 122 w związku z art. 180, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego co do istnienia przedmiotu opodatkowania oraz co do wartości podstawy opodatkowania. Przede wszystkim należy wskazać, że w postępowaniu przed organami podatkowymi spór nie dotyczył faktów, ale stosowania prawa poprzez stwierdzenie, czy w przypadku ułożenia linii kablowej w kanalizacji kablowej budowlę stanowi łącznie kanalizacja wraz z kablami czy tylko kanalizacja. Zauważyć przy tym należy, że nie ma kontrowersji co do usytuowania kanalizacji kablowej, braku trwałego fizycznego połączenia między kanalizacją kablową a kablami w niej umieszczonymi, możliwości wymiany, wyjęcia bądź włożenia kabla bez ingerencji w istniejącą kanalizację kablową. Zakwalifikowanie tego typu obiektu do przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości należy do sfery zastosowania prawa materialnego, a nie sfery ustaleń faktycznych. Cechy i właściwości kanalizacji kablowej i kabli (istotne ze względu na treść rozstrzygnięcia) są zatem znane i nie ma co do nich sporu. W związku z tym nie było potrzeby przeprowadzania dowodu z oględzin linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, ani też innego rodzaju weryfikacji położenia tych obiektów. Przypomnieć również należy, iż naruszenie przepisów postępowania skutkuje koniecznością uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy miało charakter istotny i mogłoby wpłynąć na wynik sprawy. Jak wskazano wyżej, kwestia uznania kanalizacji kablowej wraz z kablami za budowlę w rozumieniu u.p.o.l. dotyczyła subsumcji i wykładni przepisów prawa, a nie ustaleń faktycznych. Skarżąca nie kwestionowała, że jest właścicielem kabli ułożonych w kanalizacji lecz jedynie, iż obiekt ten nie stanowi budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W zakresie zaś podstawy opodatkowania Spółka nie wykazała, iż niewyjaśnienie, na podstawie dowodów źródłowych, jaką wartość miały kable umieszczone w kanalizacji, mogło wpłynąć na wynik sprawy. Istotnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania organy podatkowe oparły się o dane wskazane w pierwotnej (opatrzonej datą 15 stycznia 2007r.) deklaracji za 2007r., które były tożsame z danymi wskazanymi w deklaracji za rok 2006 poprzedzający rok badany. W deklaracjach tych Spółka wykazała w poz. 71, że podstawa opodatkowania budowli wynosi 27.440.875 zł. Zauważyć również należy, że w korektach deklaracji za 2007r., zarówno w tej opatrzonej datą 14 marca 2007r., jak i tej z datą 20 lipca 2007r., które w zakresie danych dot. podstawy opodatkowania, stawek podatku oraz kwot podatku są tożsame, Spółka w poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazała "I-II 27.440.875 zł; III-XII 21.041.476 zł". Spółka, uczestnicząc w postępowaniu i będąc zastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zakwestionowała jednakże rzetelności swoich deklaracji podatkowych (oraz korekty deklaracji), które wskazywały określone wartości przedmiotu opodatkowania. Skarżąca kwestionując ustalenia organów w zakresie wartości spornych kabli, nie wykazała, że wartości te były inne niż wynikało to z treści złożonych przez nią i zbadanych deklaracji za 2006r. i pierwotnej deklaracji za 2007r. Podkreślić przy tym należy, że Spółka kwestionując na kolejnych etapach przyjęte w sprawie ustalenia, nawet nie próbowała wskazać, jaka była - według niej - wartość spornych linii kablowych ułożonych w kanalizacji. Ponadto uwadze Skarżącej uszedł fakt, iż organy uzyskały oświadczenie i wyjaśnienie Spółki o przyczynach różnic w wartościach budowli zgłoszonych do opodatkowania w pierwotnej deklaracji za 2007r. i w korekcie tej deklaracji. W wyjaśnieniu tym (z dnia 12 marca 2007r.) Skarżąca wskazała, że korekcie poddana została wartość podstawy opodatkowania. W pierwotnej deklaracji błędnie w podstawie opodatkowania ujęta została wartość linii kablowych położonych w kanalizacjach kablowych. Stąd też koniecznym było zmniejszenie deklarowanej do opodatkowania wartości budowli. Dalej wskazała, że linie kablowe ułożone w kanalizacji nie mogą być kwalifikowane ani jako samodzielne budowle w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, ani jako instalacje lub urządzenia stanowiące wraz z budowlą całość użytkowo-techniczną ani jako urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem Spółki wykładnia przepisów u.p.o.l. w związku z przepisami Prawa budowlanego każe przyjąć, iż telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z tym uiszczanie podatku od nieruchomości od telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jest bezzasadne. Stanowisko to Spółka podtrzymała w piśmie z 14 sierpnia 2008r. wniesionym przez jej pełnomocnika, wskazując m.in., że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zaś ich wartość nie podwyższa podstawy opodatkowania w tym podatku. Z pism tych nie wynikało w żadnej mierze, że w marcu 2007r. (lub w innym miesiącu tego roku) nastąpiła – w porównaniu ze styczniem 2007r. i z 2006r. – zmiana ilości lub wartości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej. W świetle wyjaśnień Spółki, nie budzi wątpliwości, że różnica w wartości budowli zgłoszonych do opodatkowania w pierwotnej deklaracji za 2007r. i w korekcie tej deklaracji – wynika z pominięcia w wartości budowli wartości linii kablowych. Wartości budowli wskazanej w deklaracji za 2006r. oraz w pierwotnej deklaracji za rok 2007 organy podatkowe nie kwestionowały. Wyjaśnienie udzielone przez podatniczkę wraz z danymi wynikającymi z pierwotnej deklaracji za 2007r. oraz z deklaracji za rok 2006 stanowiły wskazanie wartości budowli. Nie można zatem uznać, że organy podatkowe były zobowiązane do prowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego i poszukiwania dowodów źródłowych będących w posiadaniu Skarżącej. Podkreślenia wymaga, że podatek od nieruchomości należny od osób prawnych podlega samoobliczeniu, co wiąże się z koniecznością samodzielnego ustalenia przez podatnika wszystkich elementów składających się na zobowiązanie podatkowe, tj. przedmiotu, podstawy opodatkowania oraz – przy uwzględnieniu wynikającej z uchwały właściwej rady gminy stawki – obliczenia wysokości podatku. Reguła ta ma wpływ na ocenę zakresu obowiązków podatnika, w kontekście ustalania poszczególnych elementów konstrukcyjnych podatku. Co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 O.p., spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności jeżeli podatnik usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na obowiązek podatnika współdziałania z organem w ramach prowadzonego postępowania podatkowego, wskazuje się również, że ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego (por. m.in. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 2166/09, dostępne: www.nsa.orzecznictwo.gov.pl). Zdaniem Sądu obowiązki podatnika w tym zakresie w szczególności nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika. Tak jest właśnie przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem opodatkowania jest budowla. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Sposób ustalania podstawy opodatkowania w przypadku budowli wymaga zatem szczególnej aktywności ze strony podatnika, która nie zawsze może zostać zastąpiona przez organ podatkowy. W tym miejscu należy podkreślić, iż treść pism kierowanych przez Skarżącą do organu (w tym również pisma zawierającego wyjaśnienia różnic w deklaracjach) wskazywała na to, że Spółka nie zamierza współdziałać z organem przy wyjaśnianiu sprawy. Ponadto nie można pominąć (fakt ten jest znany Sądowi z urzędu), że w sytuacjach, gdy organy podatkowe podejmowały czynności w celu ustalenia wartości budowli na podstawie ewidencji środków trwałych Spółki, ta ostatnia odmawiała przedstawienia żądanych przez organy dowodów, prezentując pogląd, że w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości nie ma obowiązku przedstawiania ewidencji środków trwałych (tak m.in. w sprawach III SA/Wa 2601/12; II FSK 128/09; II FSK 553/10; II FSK 182/11, II FSK 1165/11, II FSK 1470/11). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2017/10 zarzut ten stawiany przez Spółkę na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, aczkolwiek zgodnie z przepisami O.p. i p.p.s.a. dopuszczalny, może być zatem oceniany jako postawiony w innym celu niż przewidziana przez prawo proceduralne ochrona interesu prawnego strony (por. H. Dolecki, Nadużycie prawa do sądu w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Warszawa 2005 r., s. 130 -135). W takich okolicznościach, organ podatkowy oparł się na danych, jakie posiadał i jakie mógł uzyskać. Były nimi dane wynikające z deklaracji podatkowej sporządzonej 15 stycznia 2007r. złożonej przez Spółkę w podatku od nieruchomości za 2007r. Deklaracja ta była złożona na podstawie art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. W deklaracji tej Spółka powinna była podać wartość budowli w tym roku podatkowym, którego deklaracja ta dotyczyła, wyliczoną w taki sposób, jaki wynikał z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Wprawdzie w dniu 14 marca 2007r. Spółka złożyła korektę tej deklaracji, ale jak wynikało z towarzyszących tej korekcie wyjaśnień Spółki, jej złożenie nie było spowodowane podaniem błędnych wartości w poprzedniej deklaracji, czy też ich niezgodność ze stanem rzeczywistym, lecz tylko i wyłącznie tym, że Spółka stanęła na stanowisku, że linie kablowe (telekomunikacyjne) umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią budowli w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Korekta złożona 20 lipca 2007r. zawierała takie same dane jak korekta z 14 marca 2007r. Do korekty z 20 lipca 2007r. załączono wyjaśnienia z 12 marca 2007r., jak do korekty z dnia 14 marca 2007r. Ponadto, co słusznie podkreślił organ, deklaracja podatkowa, wbrew wywodom Skarżącej może być dowodem w postępowaniu podatkowym, co wprost wynika z art. 181 O.p. Zgodnie z tym przepisem dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Natomiast art. 180 § 1 O.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowód z deklaracji podatkowej podobnie jak inne dowody w postępowaniu podatkowym podlega ocenie w prowadzonym postępowaniu podatkowym. W niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób wystarczający wyjaśniły, z jakich powodów, przy ustalaniu podstawy opodatkowania za wiarygodne uznały oświadczenie wiedzy Spółki zawarte w składanych przez nią uprzednio deklaracjach. Skądinąd również sama Spółka nie kwestionowała prawdziwości podanych przez nią w tych deklaracjach informacji co do wartości budowli, według zasad określonych w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Złożenie przez nią późniejszych deklaracji z 14 marca i 20 lipca 2007r. wynikało nie z kwestionowania wartości poszczególnych budowli, lecz ze zmienionej oceny prawnej co do podlegania opodatkowaniu określonych rzeczy (linii kablowych) jako budowli, podatkiem od nieruchomości. Organy podatkowe mogły zatem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r., oprzeć się na danych wskazanych w pierwotnej deklaracji za ten rok (jak i w deklaracji za 2006r.) i korektach deklaracji sporządzonych w dniu 14 marca 2007r. i 20 lipca 2007r. oraz wyjaśnieniach do tych korekt. Organy mogły porównać dane z pierwotnej deklaracji z kwotą wskazaną w jej korektach sporządzonych w dniu 14 marca 2007r. i 20 lipca 2007r. Nadto wskazać należy, że nie występują w rozpatrywanej sprawie okoliczności, o których mowa w art. 4 ust. 7 u.p.o.l., uprawniające organ do powołania biegłego dla określenia wartości budowli, ponieważ przepis ten dotyczy wyłącznie budowli, od których nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych i to w sytuacji, w której wątpliwości dotyczą tylko wielkości podstawy opodatkowania, wskutek podania przez podatnika wartości nieodpowioadającej wartości rynkowej lub nie podania przez podatnika takich wartości. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 7 u.p.o.l., jeżeli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powoła biegłego, z zastrzeżeniem ust. 8, który ustali tę wartość. W przypadku gdy podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub wartość ustalona przez biegłego jest wyższa co najmniej o 33 % od wartości określonej przez podatnika, koszty ustalenia wartości przez biegłego ponosi podatnik (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 182/11). W toku całego postępowania podatkowego, a również sądowoadministracyjnego strona w istocie nie zakwestionowała poprawności ustalenia podstawy opodatkowania przez organ podatkowy, poprzez wskazanie jej prawidłowej – w ocenie Spółki – wysokości, poza ogólnikowymi twierdzeniami o nieprawidłowościach, jakich dopuścił się w tym zakresie organ. W tych okolicznościach organ uprawniony był przyjąć wartość budowli, uwzględniając ich wartość zadeklarowaną przez Spółkę w pierwotnej deklaracji za 2007r. oraz w deklaracji za poprzedni rok podatkowy (2006r.), bowiem przyjętej pierwotnie wartości tych budowli (stanowiącej całość funkcjonalno – techniczną) Skarżąca skutecznie nie podważyła. Kwestionuje bowiem podstawę opodatkowania budowli, jednak nie uzasadnia w żaden sposób drastycznej zmiany, w stosunku do stycznia 2007r. (oraz roku poprzedniego) wartości budowli, a powstała różnica wynika jedynie ze zmiany interpretacji przepisów. W ocenie Sądu, tak wyliczona wartość budowli odpowiada dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Przypomnieć przy tym wypada, że spór nie dotyczył ilości obiektów czy ich wartości, a uznania części z nich za obiekty niepodlegające opodatkowaniu. Zasadnie więc organy podatkowe oparły się na tych dowodach, które były dostępne i jak wynika z art. 180 § 1 i art. 181 O.p. – były prawnie dopuszczalne, a przy tym wystarczające do prawidłowego określenia podstawy opodatkowania. Natomiast wartość dowodowa tych dowodów nie została skutecznie zakwestionowana przez Spółkę. W konsekwencji uznać należy, że pominięcie przez organy podatkowe zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości obiektu w 2007 r., nie miało wpływu na wynik sprawy, zważywszy w szczególności na postawę Skarżącej, która w analogicznych sprawach nie współpracowała z organami podatkowymi w wyjaśnianiu tychże okoliczności sprawy i również na gruncie niniejszej sprawy nie wykazała, iż wartość przyjęta przez organy podatkowe nie odpowiadała rzeczywistej wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji w roku 2007. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów, a w szczególności nie przedstawiła wyciągu z ewidencji środków trwałych, z którego wynikałaby owa wartość. Nie wykazała również, aby w tejże ewidencji dokonywane były jakiekolwiek zmiany w zakresie ilości i wartości tychże linii kablowych w stosunku do danych zawartych w deklaracji za 2007r. z 15 stycznia 2007r. Spółka wskazywała jedynie na okoliczności, które mogłyby wpłynąć na tę wartość, jednak nie wykazała, że faktycznie miały one miejsce w tej sprawie. Odnieść to należy również do twierdzeń Skarżącej zawartych w załączniku do protokołu rozprawy, że dowodem potwierdzającym, iż brak przeprowadzenia postępowania dowodowego miał wpływ na określenie wysokości podstawy opodatkowania, są wewnętrzne dowody księgowe, potwierdzające przyjęcie środka trwałego na majątek Spółki. Skarżąca wskazała, że dokumenty te potwierdzają fakt wystąpienia zdarzeń gospodarczych przed wszczęciem postępowania oraz w trakcie jego trwania, które miały wpływ na określenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2007, a których organy podatkowe nie uwzględniły na skutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Zauważyć jednakże należy, że Skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów potwierdzających zaistnienie okoliczności, na które się powołała. Nie przedłożyła też żadnych dowodów, z których wynikałoby, że wartość podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie była inna niż ustaliły to organy podatkowe, ani też nie wskazała, jaka według niej ta wartość była. Za nie znajdujące oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie uznać należy zawarte w załączniku do protokołu rozprawy, twierdzenia o powodach złożenia przez Spółkę korekty deklaracji podatkowej z 20 lipca 2007r. Zdaniem Spółki powodem złożenia tej korekty było poinformowanie organu o zaistniałych zmianach w podstawie opodatkowania. Wskazała jednocześnie, że w związku ze skalą prowadzonej działalności gospodarczej, wartość podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości ulega ciągłej zmianie na skutek dokonywanych inwestycji oraz likwidacji środków trwałych. W ocenie Skarżącej organy podatkowe nie uwzględniły zmian w zakresie budowli dokonanych korektą z 20 lipca 2007r. Organy przyjęły wartość budowli z deklaracji pierwotnej co oznacza, iż nie uwzględniły zmian w wartości budowli, dla których obowiązek podatkowy powstał w roku 2007, a które Spółka zgłosiła do opodatkowania w okresie pomiędzy marcem a lipcem 2009r. Odnosząc się do tej argumentacji Spółki należy przede wszystkim wskazać na sekwencję zdarzeń mających miejsce w niniejszej sprawie. Otóż w dniu 26 stycznia 2007r. do organu podatkowego wpłynęła sporządzona przez Skarżącą 15 stycznia 2007r. deklaracja na podatek od nieruchomości. W deklaracji tej Spółka wykazała: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą (17.018,23 m2, stawka 0,66 zł; podatek 11.232,03 zł); pozostałe grunty (576,80 m2; stawka 0,12 zł; podatek 177,72 zł/ poz.40); budynki mieszkalne (287,10 m2; stawka 0,54 zł; podatek 408,36 zł/ poz.43); budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (6.163,74 m2; stawka 17,98 zł; podatek 110.824,05 zł) oraz budowle (podstawa opodatkowania 27.440.875,00 zł; stawka 2%; podatek 548.817,50 zł). Z adnotacji organu podatkowego poczynionych na tej deklaracji wynika, że dostrzeżone zostały błędy rachunkowe w wyliczeniu podatku w zakresie gruntów pozostałych (poz. 40) oraz budynków mieszkalnych (poz. 43). W związku z tym uzgodniono telefonicznie z osobą sporządzającą deklarację (B. K.), że złożona zostanie korekta tej deklaracji w zakresie tych błędów rachunkowych. Następnie w dniu 21 marca 2007r. wpłynęło do organu podatkowego pismo Spółki z 12 marca 2007r. stanowiące pisemne uzasadnienie korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za 2007r. opatrzonej datą 14 marca 2007r. W uzasadnieniu tym wskazano m.in., że zdaniem Spółki wykładnia przepisów u.p.o.l. w związku z przepisami Prawa budowlanego każe przyjąć, iż telekomunikacyjne linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W związku z tym uiszczanie podatku od nieruchomości od telekomunikacyjnych linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej jest bezzasadne. W korekcie deklaracji sporządzonej 14 marca 2007r. zmiany dotyczyły budowli (w poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazano: I-II 27.440.875 zł; III-XII 21.041.476 zł; w poz. 73 dot. kwoty podatku podano 91.470 zł i 350.691 zł). W korekcie tej wystąpiły te same błędy rachunkowe, co w deklaracji pierwotnej (poz. 40 i 43). W związku z tym ponownie telefonicznie uzgodniono z Bogdanem Karwowskim, że złożona zostanie korekta tej deklaracji w tym zakresie. W dniu 15 maja 2007r. wpłynęła do organu kolejna korekta deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r., w której jako datę jej wypełnienia wskazano 15 marca 2007r. Z opisu w poz. 5 tej deklaracji wynika, że dotyczy ona deklaracji z 15 stycznia 2007r. W korekcie tej poprawiono błędy rachunkowe w poz. 40 (zamiast kwoty podatku 177,72 zł, wpisano 69,21 zł) oraz w poz. 43 (zamiast kwoty podatku 408,36 zł wpisano 155,03 zł). W poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazano: 27.440.875 zł. Przy piśmie z 20 lipca 2007r. (wpływ do organu 1 sierpnia 2007r., a więc przed wszczęciem postępowania podatkowego w rozpoznawanej sprawie postanowieniem z 30 kwietnia 2009r.) Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na 2007r., opatrzoną datą 20 lipca 2007r., w której wskazano dane w zakresie gruntów, budynków i budowli jak w korekcie deklaracji z 14 marca 2007r. W poz. 71 dot. podstawy opodatkowania budowli wskazano: I-II 27.440.875 zł; III-XII 21.041.476 zł; w poz. 73 dot. kwoty podatku podano 91.470 zł i 350.691 zł). W korekcie tej wystąpiły te same błędy rachunkowe, co w deklaracji pierwotnej i w korekcie tej deklaracji z 14 marca 2007r. (poz. 40 i 43). Do korekty tej załączono pismo z 12 marca 2007r. uzasadniające dokonanie korekty z 14 marca 2007r. W piśmie, przy którym nadesłano tę korektę z 20 lipca 2007r. wskazano, że Spółka ponownie przesyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości od miesiąca marca 2007r. Wyjaśniono również, że złożona korekta deklaracji do pierwszej deklaracji z 2007r. miała korygować tylko tę deklarację. Z sekwencji zdarzeń oraz z wyjaśnienia zawartego w piśmie z 20 lipca 2007r. wynika, że ze względu na złożenie po uprzednim wpłynięciu korekty z 14 marca 2007r. kolejnej korekty deklaracji z 15 marca 2007r., w której wartość budowli podano jak w deklaracji z 15 stycznia 2007r. (z uwzględnieniem wartości linii kablowych umieszczonych w kanalizacji kablowej), koniecznym było w ocenie Spółki złożenie następnej korekty, w której wartość budowli została pomniejszona o wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Skarżąca nie przedstawiła natomiast żadnych dowodów, że w 2007r. nastąpiły zmiany w jej majątku mające wpływ na podstawę opodatkowania w zakresie objętym deklaracją na podatek od nieruchomości za 2007r. sporządzonej 15 stycznia 2007r. Skarżąca nie podała też innej aniżeli ustalona przez organy podatkowe wartości przedmiotów podatku, w odniesieniu do której można by ewentualnie oceniać wpływ materiałów i zakresu postępowania dowodowego na udowodnioną w nim wartość – w relacji do wartości, którą Skarżąca uważa i ocenia jako prawidłową. Zauważyć ponadto należy, że jeżeli nawet nastąpiłaby zmiana w wartości budowli o wartość budowli, dla których obowiązek podatkowy powstał w roku 2007, to oznaczałoby to, iż wartość ta była większa niż przyjęły organy w wydanych decyzjach. Podkreślenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 P.p.s.a.). Skutkiem uwzględnienia tego zarzutu byłaby zaś konieczność uwzględnienia w podstawie opodatkowania wartości budowli, dla których obowiązek podatkowy powstał w 2007r., co powodowałoby podwyższenie wartości podstawy opodatkowania i konieczność określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej niż wynikająca z decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść Spółki, a więc z naruszeniem zakazu reformationis in peius, wynikającego z art. 134 § 2 P.p.s.a. Nie można przy tym przyjąć, że zaskarżona decyzja w tym zakresie – poprzez pominięcie w podstawie opodatkowania opisanych wyżej budowli – w sposób kwalifikowany (rażący) naruszała prawo. Wobec niepodważenia ustaleń faktycznych dotyczących podstawy opodatkowania niezasadny jest również zarzut niewłaściwego zastosowania art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W związku z powyższym chybiony okazał się też zarzut naruszenia art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w zw. z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 O. p., oparty na założeniu, iż organy podatkowe zakwestionowały wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji danymi wynikającymi z deklaracji złożonej pierwotnie. Organ podatkowy mógł bowiem, w ramach postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r., oprzeć się na danych wskazanych w deklaracji pierwotnej za ten rok. Podkreślenia wymaga, że w deklaracji pierwotnej Spółka zaliczała linie kablowe do budowli podlegających opodatkowaniu, natomiast w korekcie tej deklaracji dokonanej 14 marca 2007 r i 20 lipca 2007r. pominęła je (od miesiąca marca 2007r.). To zaś oznacza, iż przyjęta przez Spółkę na dzień 1 stycznia 2007r. wartość wskazana w deklaracji stanowi sui generis oświadczenie strony co do wartości stanowiącej przedmiot opodatkowania, zaś na rzetelność tego oświadczenia nie ma wpływu późniejsze złożenie korekty tej deklaracji, bowiem przyczyną złożenia korekty nie była wadliwość samego oświadczenia, ale zmiana oceny prawnej zasad opodatkowania wykazanego w deklaracji przedmiotu opodatkowania (por. wyrok NSA z 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 2049/09; wyrok WSA w Łodzi z 19 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Łd 216/13). Ponadto wskazać należy, że na mocy art. 81 O.p. podatnicy, płatnicy i inkasenci mają prawo do złożenia skorygowanej deklaracji. Korekta deklaracji w podatkach powstających z mocy prawa w istocie prowadzi do zmiany wysokości kwoty powstałego już zobowiązania podatkowego. Nie oznacza to jednak, że organ nie może zakwestionować złożonej korekty deklaracji i po spełnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 21 § 3 O.p. wydać decyzję określająca podatek w innej wysokości niż zadeklarowana. Tak więc nieuznanie dokonanej przez Skarżącą korekty deklaracji za prawidłową i brak przyjęcia jej do rozliczenia nie oznacza jeszcze, iż doszło do naruszenia art. 81 O.p. Do naruszenia wskazanego przepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji odmowy przyjęcia przez organ korekty deklaracji, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W stanie sprawy brak jest również przesłanek do uznania, iż doszło do naruszenia art. 21 § 2 i § 3 O.p., bowiem z akt sprawy wynika, iż organ określił podatek od nieruchomości za 2007r. w kwocie wyższej od zadeklarowanej przez Skarżącą w deklaracji korygującej z 20 lipca 2007r. i z 14 marca 2007r. Skoro Skarżąca nie wykazała zajścia okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, a tym samym nie podważyła w żaden sposób ustaleń faktycznych dotyczących podstawy opodatkowania, to organy podatkowe miały prawo na podstawie art. 21 § 2 i § 3 oraz art. 81 w związku z art. 180 O.p. zakwestionować wysokość zobowiązania podatkowego zadeklarowaną w korekcie deklaracji i przyjąć przedmiot i podstawę opodatkowania z deklaracji złożonej pierwotnej. Brak także podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. ze względu na wadliwość uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, które w ocenie Spółki polega przede wszystkim na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do stanowiska Spółki, że kable umieszczone w kanalizacji kablowej nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a dokonana przez organ ocena prawna – jak wynika z powyższych rozważań Sądu, odpowiada prawu. Uzasadnienie jest dokładne i szczegółowe oraz zawiera opis zarówno ustalonego stanu faktycznego, ocenę przeprowadzonych dowodów, jak i wyjaśnia podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia. Nie zasługiwał także na uwzględnienie dodatkowo podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania polegający na tym, że nie objęto zaskarżoną decyzją wszystkich budowli będących w posiadaniu skarżącej spółki, tj. budek telefonicznych zgłoszonych do opodatkowania osobną deklaracją. Przede wszystkim żaden z przepisów prawa, nie daje podstaw dla stwierdzenia, iż decyzja określająca zobowiązanie w podatku od nieruchomości powinna obejmować wszystkie stanowiące własność Spółki nieruchomości i obiekty budowlane znajdujące się na terenie jednej gminy. Podkreślenia wymaga, że będące przedmiotem kontroli Sądu postępowanie podatkowe dotyczyło nieruchomości nie obejmujących budek telefonicznych, które jako przedmiot odrębnej deklaracji mogły samodzielnie podlegać kontroli, w wyniku której organ podatkowy mógł wydać odrębną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego. Skarżąca złożyła dwie odrębne deklaracje podatkowe, a zaskarżona decyzja dotyczyła zobowiązania podatkowego nie wynikającego z deklaracji obejmującej budki telefoniczne. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy stwierdził, że wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości jest inna niż wykazana w korekcie deklaracji sporządzonej 14 marca 2007r. (i w tożsamej z nią korekcie z 20 lipca 2007r.) w zakresie objętym tą korektą. Organ nie kwestionował w tym postępowaniu deklaracji obejmującej budki telefoniczne. Zaznaczyć przy tym należy, że organ podatkowy mógłby wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 O.p. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości w zakresie budek telefonicznych, jedynie w przypadku wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 21 § 3 O.p., a więc w sytuacji gdyby stwierdził, że wysokość tego zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji obejmującej budki telefoniczne. Wbrew twierdzeniom Skarżącej, postępowanie w rozpoznawanej sprawie zakończone zostało decyzją merytoryczną, a więc rozstrzygającą tę sprawę co do jej istoty. Stąd za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 207 § 2 O.p. Zarzut ten nie zasługiwał również na uwzględnienie z tego powodu, że skutkiem uwzględnienia tego zarzutu byłaby konieczność zawarcia w podstawie opodatkowania wartości budek telefonicznych, co powodowałoby podwyższenie wartości podstawy opodatkowania i konieczność określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej niż wynikająca z decyzji organu pierwszej instancji. Tym samym byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść skarżącej spółk, a więc z naruszeniem zakazu reformationis in peius, wynikającego z art. 134 § 2 P.p.s.a. Nie można przy tym przyjąć, że zaskarżona decyzja w tym zakresie – poprzez pominięcie w podstawie opodatkowania opisanych wyżej budowli – w sposób kwalifikowany (rażący) naruszała prawo. Powyższe odnieść należy również do argumentacji Skarżącej, zawartej w załączniku do protokołu rozprawy, że wewnętrzne dowody księgowe potwierdzają przyjęcie środka trwałego na majątek Spółki, które to zdarzenie gospodarcze wystąpiło przed wszczęciem postępowania oraz w trakcie jego trwania i miało wpływ na określenie podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości za rok 2007, a którego organy podatkowe nie uwzględniły na skutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego. Uwzględnienie tego zarzutu również skutkowałoby podwyższeniem wartości podstawy opodatkowania i koniecznością określenia Skarżącej zobowiązania podatkowego w wysokości wyższej niż wynikająca z decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że takowe zdarzenie miało miejsce w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wskazać należy, że niewątpliwie podstawą wymiaru podatków, są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W rozpoznawanej sprawie, w aktach sprawy brak dokumentów zawierających dane z tej ewidencji. Brak tych dokumentów nie oznacza jednak, że organ określił podstawy opodatkowania dla gruntów i budynków w wartościach niezgodnych z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca podnosząc ten zarzut nie przedłożyła żadnych dowodów, ani nawet konkretnych informacji, z których wynikałoby, że przyjęte przez organ dane w zakresie podstawy opodatkowania gruntów i budynków rzeczywiście były inne niż wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca nie wykazała więc, że uchybienie polegające na niedołączeniu danych z ewidencji gruntów i budynków oraz nieodniesienie się do tych danych w uzasadnieniu decyzji miało wpływ na wynik sprawy. Zważyć również należy, że organy podatkowe w niniejszej sprawie nie kwestionowały wskazanych przez Skarżącą w przedmiotowej korekcie deklaracji danych w zakresie podstaw opodatkowania gruntów i budynków. Natomiast Skarżąca nie wykazała nierzetelności swoich deklaracji podatkowych, które wskazywały określone wartości (z zakresu) przedmiotu opodatkowania i nie wykazała, że wartości te były inne, aniżeli wynikało to z treści i zbadania tych deklaracji. Skarżąca kwestionując podstawy opodatkowania gruntów i budynków (a więc ich powierzchnie), bez jakiegokolwiek wskazania konkretnych, prawidłowych – według Spółki, innych niż określone przez organy podatkowe podstaw opodatkowania, nie uzasadniła wpływu zarzucanych naruszeń prawa na wynik sprawy w kontekście ewentualnego przyjęcia różnej od rzeczywistej powierzchni przedmiotów podatku. Nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi i do uchylenia zaskarżonej decyzji podniesione w złożonym na rozprawie dodatkowym piśmie procesowym zarzuty, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 200 § 1 i art. 123 § 1 O.p. Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, że w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie został zastosowany art. 200 § 1 O.p. Przepis ten realizując wyrażoną w art. 123 § 1 tej ustawy zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu podatkowym, nakłada na organy podatkowe obowiązek wyznaczenia stronie przed wydaniem decyzji 7-dniowego terminu na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie ulega wątpliwości, że obowiązek ten obciąża także organ odwoławczy. Naganne było odstąpienie od realizacji tego obowiązku. Jednakże nie zmienia to faktu, że art. 200 O.p. należy do przepisów postępowania, których naruszenie skutkować może uchyleniem decyzji tylko wtedy, gdy miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2005r. sygn. akt FPS 6/04 (publ. ONSAiWSA 2005/4 poz. 66), niezastosowanie w danej sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 O.p. nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że wystąpiła podstawa wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Naruszenie natomiast art. 200 § 1 O.p. jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie miało również istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie wskazała takich dowodów i okoliczności, które wytworzone zostały w postępowaniu odwoławczym, a z którymi nie miała możliwości zapoznać się przed wydaniem decyzji odwoławczej. Z akt sprawy nie wynika też, aby organ pierwszej instancji przekazując odwołanie do organu odwoławczego wyraził swoje stanowisko, w trybie art. 227 § 2 O.p. Z treści pism procesowych Skarżącej jednoznacznie natomiast wynika, że znany był jej materiał dowodowy jakim dysponowały organy podatkowe. Miała ona też świadomość, że to w jej posiadaniu i dyspozycji są dowody i pełne informacje o stanie jej majątku. Oceniając wpływ omawianego naruszenia na wynik sprawy Sąd miał również na względzie, że Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przez cały czas postępowania podatkowego brała w nim udział i miała możność składania dowodów i wniosków dowodowych na potwierdzenie swej argumentacji. Sąd miał także na względzie okoliczność, że Skarżącej został wyznaczony 7-dniowy termin na wypowiedzenie się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Miała ona też możliwość złożenia stosownych wyjaśnień i dowodów w trakcie czynności sprawdzających. Skarżąca jednak na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła dowodów, które podważyłyby ustalenia organów podatkowych. Ponadto, w świetle powyżej poczynionych przez Sąd wywodów w zakresie braku ze strony Skarżącej współpracy z organami podatkowymi w innych sprawach z zakresu podatku od nieruchomości, za niewiarygodne należy uznać twierdzenia Skarżącej zawarte w załączniku do protokołu rozprawy w dniu 19 marca 2014r., że planowała przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 16 października 2009r. złożyć wniosek o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych oraz z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto Skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że w świetle wskazanych przez nią dowodów, ustalenia organów są nieprawidłowe, a charakter tych nieprawidłowości uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Nadmienić należy, iż w każdej sprawie Sąd indywidualnie bada czy naruszenie art. 200 § 1 O.p. mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Może to czynić na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Skoro Skarżąca twierdzi, że uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w ciągu 7 dni przewidzianych w art. 200 § 1 O.p. doprowadziło do wydania wadliwej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, to tym bardziej znacznie dłuższy okres jaki upłynął między datą doręczenia jej decyzji (23 października 2009r.), a datą rozpoznania sprawy przez Sąd (19 marca 2014r.), umożliwił jej okazanie dowodów i wykazanie wadliwości postępowania organu odwoławczego i wadliwości decyzji. Jeżeli przed Sądem Skarżąca nie przedstawiła tych dowodów, to znaczy, że naruszenie art. 200 § 1 O.p. nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy także podkreślić, że w zakresie dotyczącym ustalenia wartości linii kablowych w kanalizacji kablowej podobną ocenę jak Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznych sprawach dotyczących Skarżącej (zob. m.in. wyroki NSA: z 20 września 2011r., sygn. akt II FSK 552/10, II FSK 553/10, II FSK 554/10; z 21 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 2011/10, II FSK 2017/10; z 5 października 2010r., sygn. akt II FSK 1240/10, II FSK 1982/09, II FSK 866/09). Sąd w niniejszym składzie nie podziela natomiast w powyższym zakresie stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyrokach m.in. z 13 maja 2010 r., sygn. akt 1581/09, 1582/09, 1584/09 - ze względów szczegółowo omówionych powyżej, uznając ostatecznie, że zaniechanie przez organy podatkowe prowadzenia dalszego postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości linii kablowych w świetle przywołanych okoliczności sprawy nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro Spółka nie wykazała, że wartość przyjęta przez organy podatkowe w związku z wyjaśnieniami podatnika z pierwotnej deklaracji podatkowej za rok podatkowy 2007 nie odpowiadała rzeczywistej wartości stanowiącej podstawę obliczenia amortyzacji w roku podatkowym 2007. Warto również zauważyć, że powyższa ocena przyjęta przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest powszechnie prezentowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wielu analogicznych sprawach podatnika, w których w zakresie wartości linii kablowych NSA akcentował, że Spółka w toku postępowania podatkowego nie kwestionowała wartości linii kablowych przyjętej do podstawy opodatkowania, wobec czego nie zachodziła potrzeba dodatkowego ustalania tej wartości z uwzględnieniem regulacji art. 4 ust. 7 u.p.o.l. Jednocześnie w toku postępowania sądowego strona nie wykazała, że wartość ta rzeczywiście była inna aniżeli przyjęły organy podatkowe, a tym samym nie wykazała wpływu zarzucanych naruszeń na wynik sprawy (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 stycznia 2011r., sygn. akt II FSK 1575/09; z 13 kwietnia 2011r., sygn. akt II FSK 144/10 i II FSK 1310/10; z 30 listopada 2010r., sygn. akt II FSK 1207/09, II FSK 1422/09, II FSK 616/10, II FSK 2119/09, II FSK 2120/09). Reasumując stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, zaś zarzuty skargi są niezasadne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.