IV SA/Wa 801/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony gruntów rolnych i leśnych - oddala skargę - Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art 138 § pkt 1 kpa w związku z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy L. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] o wyrażeniu zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 2,5521 ha z wnioskowanych gruntów rolnych klas III, położonych w obrębach: K. (działka nr [...]) i K. (działki nr [...] i [...]), na terenie gminy L. i odmowie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 10,6030 ha z wnioskowanych gruntów rolnych klas III, położonych w obrębach: K. (działki nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) i K. (działka nr [...]), w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych w skali 1:1000 i 1:2000, stanowiących integralną część wniosku z dnia [...] czerwca 2010 roku, znak: [...] konturem barwy czerwonej. W uzasadnieniu decyzji podano, iż Wójt Gminy L. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r. wystąpił o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 13,1551 ha gruntów rolnych klas III, położonych w granicach w/w działek ewidencyjnych, w obrębach: K., K. i K., na terenie gminy L., przewidzianych w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na cele: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, zabudowy mieszkaniowo: usługowej oraz komunikacji. Marszałek Województwa [...] pozytywnie opiniował przeznaczenie na cele nierolnicze wnioskowanych gruntów rolnych. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi po dokonaniu szczegółowej analizy zgromadzonych w sprawie dokumentów skarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze na część z wnioskowanych gruntów rolnych, tj. 2,5521 ha, zaś odmówił wyrażenia zgody na 10,6030 ha, uzasadniając, iż stanowią one fragment rozległego i zwartego kompleksu rolnego, odznaczającego się wysokim potencjałem produkcyjnym. Przeznaczenie zaś na cele nierolnicze tak usytuowanych gruntów rolnych byłoby działaniem całkowicie nieracjonalnym i sprzecznym z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych, gdyż spowodowałoby to rozczłonkowanie rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Wójt Gminy L. pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. wystąpił o ponowne rozpatrzenie jego wniosku w zakresie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych klas III, położonych w działkach ew. ozn. nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], w obrębie K., na terenie gminy L.. W uzasadnieniu wniosku powołał się przede wszystkim na uwarunkowania ekonomiczne i założenia urbanistyczne gminy, jednocześnie oświadczył nieprawdę, iż w sąsiedztwie wnioskowanych gruntów, w konturze urbanistycznym oznaczonym na rysunku projektu planu symbolem 3.MN, znajduje się teren wyłączony z rolniczego użytkowania. Organ podniósł, iż po pierwsze - nie wynika to z załączonej do wniosku dokumentacji graficznej, a po drugie - grunty położone w tym konturze urbanistycznym (3.MN) są obecnie wnioskowane o zmianę przeznaczenia (oznaczone jako zadanie nr 7). Gdyby teren ten był już wyłączony z produkcji, nie byłby objęty przedmiotowym wystąpieniem. Argumenty Wójta Gminy L. nie mogły być uwzględnione, gdyż nie dotyczą one zasad ochrony gruntów rolnych ani też nie wnoszą żadnych nowych i konkretnych dowodów w przedmiotowej sprawie, które nie byłyby znane organowi na etapie postępowania administracyjnego prowadzonego w pierwszej instancji. Minister nie ocenia wniosku z punktu widzenia zamierzeń urbanistycznych czy też korzyści ekonomicznych wynikających ze zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Zadaniem organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, zgodnie z obowiązującymi przepisami, jest ochrona najlepszych gleb oraz zwartej przestrzeni rolniczej przed zainwestowaniem oraz ograniczanie działań, polegających na nieuzasadnionym przeznaczaniu gruntów rolnych na cele nierolnicze. Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych przede wszystkim w dwóch zapisach odnosi się do przesłanek, jakimi winien kierować się organ przy zmianie przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Otóż art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że na cele nierolnicze i nieleśne powinny być przeznaczane przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - grunty o najniższej przydatności produkcyjnej oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż ochrona gruntów rolnych polega m.in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Organy właściwe z zakresu ochrony rolnych przede wszystkim mają obowiązek ochrony gruntów rolnych. Minister wskazał, iż w sąsiedztwie wnioskowanych gruntów ustytuowany jest teren wyłączony już z rolniczego użytkowania, oznaczony symbolem 8. MN. Wyłączenie tego konturu urbanistycznego z produkcji rolniczej nie jest argumentem przemawiającym za przeznaczeniem na cele nierolnicze obecnie wnioskowanych gruntów rolnych. Wyłączenie z rolniczego użytkowania w/w fragmentu obszaru, wyraźnie położonego w otoczeniu terenów rolniczych, nie może pociągać za sobą dalszego, nieracjonalnego rozwoju zabudowy, z naruszeniem zasad ochrony zwartej przestrzeni rolniczej. Organ naczelny stwierdził, iż argument Wójta wskazujący na położenie wnioskowanych gruntów w bliskiej odległości od granic miasta nie jest trafny. Celem nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2009 r., polegającej na niestosowaniu przepisów tej ustawy w odniesieniu do użytków rolnych położonych w granicach administracyjnych miast, było właśnie dążenie do lokalizacji nowych inwestycji na gruntach położonych w miastach. Skoro w tak bliskiej odległości od wnioskowanych gruntów rolnych, znajdują się tereny nie wymagające żadnych zgód na zmianę przeznaczenia, to istnieje możliwość przesunięcia i realizacji planowanych inwestycji na grunty położone w granicach administracyjnych miasta L., gdzie znajdują się rozległe tereny niezabudowane. Minister podkreślił, iż sposób rozwoju nowej zabudowy jest działaniem całkowicie nieracjonalnym i sprzecznym z zasadami ochrony gruntów rolnych, bowiem przepis art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyraźnie stanowi, iż "przy budowie, rozbudowie lub modernizacji obiektów związanych z działalnością przemysłową a także innych obiektów budowlanych należy stosować takie rozwiązania, które ograniczają skutki ujemnego oddziaływania na grunty". Ten obowiązek ustawowy nie został jednak spełniony w przedmiotowej sprawie, gdyż, jak wynika z dokumentacji załączonej do wniosku, istnieje możliwość lokalizacji nowych inwestycji pozarolniczych w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej, zwartej zabudowy wsi K., na terenie gminy L., bądź też w granicach miasta L.. Skargę na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik J. S., zaskarżając ją w całości, podnosząc zarzut naruszenia art.6, 7, 9 ,10 ,107 § 3 kpa, art.6 ust.1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej jako wydanej z istotnym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W motywach skargi podano, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] położonej w K. w gminie L.. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie zadbał o należyte i sumienne przeprowadzenie postępowania, nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 61 § 4 kpa, nie ustalił wszystkich stron postępowania i nie zawiadomił ich o jego wszczęciu. Z naruszeniem określonej w art. 10 §1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, nie zapewnił tym stronom udziału w każdym stadium postępowania. Decyzja w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze związana jest wykonywaniem własności nieruchomości. Jej brak ogranicza dysponowanie własnością, gdyż utrudnia obrót nieruchomościami, czy też uniemożliwia ich zabudowę. Stronami w rozpoznawanej sprawie byli wszyscy właściciele działek wchodzących w skład spornego obszaru. Pełnomocnik podniósł, iż z zaskarżonej decyzji wynika, że kompleks gruntów rolnych stanowiących przedmiot decyzji jest fragmentem rozległego i zwartego kompleksu rolnego, odznaczającego się wysokim potencjałem produkcyjnym i z tego powodu powinien on pozostać w użytkowaniu rolniczym. Konstatacja dotycząca aktu lanego sposoby użytkowania tych gruntów jest nieprawdziwa, albowiem od jakiegoś czasu grunt ten nie jest użytkowany rolniczo w oczekiwaniu na jego przeznaczenie na potrzeby budownictwa mieszkaniowego. Grunt ten znajduje się pomiędzy terenami gminy L. i gruntami mieszkaniowymi gminy K.. Stan faktyczny jest taki, że tereny rolnicze, których dotyczy wniosek skarżącego znajdują się w otoczeniu gruntów przeznaczonych pod budownictwo, a nie jak wskazał organ w otoczeniu terenów rolniczych. Minister oceniając możliwość prowadzenia zabudowy na terenach wsi K. czy miasta L., w sposób nieuprawniony zawłaszcza sobie kompetencje samorządów lokalnych, próbując bezpodstawnie wpływać na kwestie zastrzeżone dla samorządów lokalnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W jej szerokim uzasadnieniu podniesiono, iż w świetle art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych stroną postępowania jest wyłącznie gmina, gdyż to ona posiada interes prawy w zakresie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne w ramach uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast właściciele gruntów mają jedynie interes faktyczny, a nie prawny w wynikach tego postępowania, a przez to nie posiadają przymiotu strony. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w szerokim orzecznictwie, m.in w wyroku NSA z dnia 21 lutego 2003, II SA 3491/01, wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2004 r., II SA 1899/03, wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 lutego 2008, IV SA/Wa 2/08, wyroku WSA z dnia 5 maja 2008 r., IV SA/Wa 372/08, jak również w komentarzu prof. W. Radeckiego do ustawy o och ornie gruntów rolnych i leśnych. Minister podniósł, iż stroną postępowania w tym postępowaniu jest wyłącznie gmina, reprezentująca właścicieli gruntów objętych wnioskiem, czyli w tym przypadku Wójt Gminy L.. Decyzja dotycząca zmiany gruntów rolnych na cele nierolnicze jest jednym z etapów uzgodnieniowych w procesie planowania przestrzennego, której ustalenia są wiążące przy sporządzaniu miejscowego planu. Decyzja ta nie wywiera żadnych skutków prawnych dla nieruchomości nią objętych, jak również ich właścicieli do czasu uchwalenia planu. Oznacza to, że w razie nie uchwalenia planu, wszystkie nieruchomości zachowują swój dotychczasowy charakter i muszą być zgodnie z nim wykorzystywane. Zaskarżona decyzja wydana w postępowaniu uzgodnieniowym w związku ze sporządzeniem planu nie jest decyzją, ponieważ dopiero po uchwaleniu planu następuje zmiana przeznaczenia gruntów na cele określone w planie. To uchwalony plan określa jak objęte nim grunty będą mogły być wykorzystane, a sama decyzja bez uchwalonego planu nie daje prawa do innego wykorzystania gruntów na cele inne niż rolnicze. Organ stwierdził, iż potwierdzeniem braku wiążącej mocy decyzji bez uchwalonego planu, przy jednoczesnym braku interesu prawnego właściciela nieruchomości jest uchwała NSA z dnia 29 listopada 2010 r.,ll OSP 1/10. Uchwała ta wskazuje, że nie można wywodzić interesu prawnego z decyzji, która nie została skutecznie skonsumowana, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ta jest wyłącznie wydana na potrzeby uchwalenia planu i nie wywołuje skutków prawnych przed jego uchwaleniem. Minister wskazał, iż stanowisko jego podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 lutego 2010 r. II OSK 329/09, z dnia 17 marca 2011 r., II OSK 478/10, II OSK 479/10, II OSK 517/10, stwierdzając, iż w procesie dochodzenia do ustalenia treści planu miejscowego, to jest faktycznie w procesie legislacyjnym, a niewątpliwie w takich warunkach wydawana jest przedmiotowa decyzja, nie ma miejsca na uznanie, że podmioty będące właścicielami gruntów lub ich użytkownikami wieczystymi na danym terenie mają bezpośredni interes prawny w sprawie w rozumieniu art 28 kpa. Właściciele gruntów rolnych objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze nie mają interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym o zmianę przeznaczenia gruntów, lecz interes faktyczny, a więc nie są stroną w tym postępowaniu zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 10 i 28 kpa jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] grudnia 2010r., wydaną na podstawie art. 7 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm., dalej zwaną ustawą), w sprawie wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze gruntów rolnych objętych wnioskiem Wójta Gminy L. z dnia [...] czerwca 2010 r. Organ powyższy wniosek uwzględnił w części, wyrażając zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych klas III o pow, 2,5521 ha, położonych w obrębach: K.- działka nr [...] oraz k. - działki nr [...] i [...]. Natomiast odmówił takiej zgody dla gruntów rolnych klas III o pow. 10,6030 ha, położonych w obrębach: K. - działki nr [...], [...], [...], [...],[...],[...] i [...] oraz K. - działka nr [...]. Skarżący w skardze wskazał, że jest właścicielem działki nr [...], położonej w K., dla której Minister nie wyraził zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolicze i w związku z tym w planie miejscowym zagospodarowania gminy nie będzie mogła być ona przeznaczona na cele budowlane. Zdaniem skarżącego, jako właściciel gruntów rolnych, jest stroną w rozumieniu art. 28 kpa w tym postępowaniu prowadzonym przez Ministra, bowiem decyzja w przedmiocie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze związana jest z wykonywaniem własności nieruchomości. Natomiast Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę przedstawił stanowisko, poparte szeroką argumentacją, iż stroną w tym postępowaniu jest tylko i wyłącznie gmina, reprezentująca właścicieli gruntów rolnych objętych wnioskiem o zmianę ich przeznaczenia na cele nierolnicze, w tej konkretnej sprawie, Wójt Gminy L.. Skarżący nie jest stroną tego postępowania, nie ma bowiem interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. W rozpatrywanej sprawie w związku z zaistniałym sporem należało w pierwszym rzędzie rozważyć, czy stroną postępowania prowadzonego w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. są również właściciele gruntów rolnych położonych na terenie objętym wnioskiem o wyrażenie zgody na ich przeznaczenie na cele nierolnicze. Na tle tego zagadnienia orzecznictwo sądowe nie jest jednolite. Otóż w niektórych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że przymiot strony w postępowaniu o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia określonych gruntów rolnych ( leśnych) na cele nierolnicze ( nieleśne) mają także właściciele nieruchomości, objętych wnioskiem wójta, ( burmistrza, prezydenta miasta), gdyż dotyczyło ich interesu prawnego związanego z wykonywaniem prawa własności (tak - np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1982 r., SA/Kr 517/81, ONSA 1982/1/11; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r., IV SA/Wa 1817/00, LEX nr 75553; wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010 r" II OSK 378/09; wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011r., II OSK 148/10 - ostatnie dwa publ. w internecie w cbois.nsa.gov.pl). Natomiast w innych orzeczeniach przyjęto odmienne stanowisko, że stroną postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntu rolnego ( leśnego) na cele nierolnicze ( nieleśne) nie są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym wnioskiem wójta ( burmistrza, prezydenta miasta ). Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w wyrokach: z dnia 21 lutego 2003 r., II SA 3491/01, LEX 80872; z dnia 17 lutego 2010 r., II OSK/09, LEX nr 992552; z dnia 17 marca 2011 r., II OSK 479/10 i II OSK 517/10; z dnia 6 marca 2012r., II OSK 2481/10, ostatnie trzy publ. w cbois.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując ten pogląd wyszedł z założenia, że decyzja administracyjna ministra w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych ( leśnych ) na cele nierolnicze ( nieleśne) nie jest typową decyzją administracyjną wydawaną w postępowaniu jursdykcyjnym. Decyzja ta nie jest rozstrzygnięciem organu administracji w sprawie indywidualnej, lecz stanowi załatwienie sprawy w postępowaniu wszczętym na wniosek organu gminy sporządzającego projekt planu, a więc w trakcie trwania procesu legislacyjnego zmierzającego do uchwalenia planu miejscowego ( aktu prawa miejscowego ). Ma to tego rodzaju konsekwencje, iż postępowanie w takiej sprawie nie może zostać wszczęte na wniosek innych osób, w szczególności właścicieli nieruchomości położonych na obszarze objętym projektowanym przeznaczeniem na cele nierolnicze. Osoby te niewątpliwie są zainteresowane wynikiem postępowania prowadzonego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy, bowiem wyrażenie lub odmowa wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze może w przyszłości mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności. Jednakże sam ten fakt nie dostarcza jeszcze wystarczających argumentów do przyjęcia, że na tym etapie procesu legislacyjnego właściciele nieruchomości mają własny, indywidualny i bezpośredni interes prawny, którego źródłem jest norma prawa cywilnego (rzeczowego). Postępowanie w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze i decyzja będąca finalnym wynikiem tego postępowania mają zdecydowanie specyficzny charakter, zbliżony do trybu postępowania planistycznego, w którym dochodzi do opiniowania i uzgadniania projektu planu miejscowego z właściwymi organami i instytucjami (art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wydana na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy decyzja nie rozstrzyga więc w sposób bezpośredni o prawach i obowiązkach właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów, nie konkretyzuje zatem wprost ich sytuacji prawnej. Dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będą kształtować, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności ( art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ). Ustawodawca na etapie sporządzania planu miejscowego przewidział możliwość wnoszenia wniosków do projektu planu, udziału w dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami oraz wnoszenia uwag w sytuacji, gdy kwestionowane są ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu. Nie sposób również skutecznie przyjmować, że skoro ustawodawca nie wprowadził do tekstu ustawy swoistej definicji strony w postępowaniu w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, stąd stosować należy kodeksową definicję strony ( art. 28 kpa). Przeciwnie, specyfika tego postępowania wyłącza stosowanie w jego toku wszystkich kodeksowych instytucji procesowych, w tym definicji strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko i argumentację zaprezentowaną w powołanych powyżej wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których przyjęto, że stroną postępowania w sprawie wyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze nie są właściciele nieruchomości na obszarze objętym wnioskiem organu sporządzającego projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Właściciele tych nieruchomości w tym postępowaniu mają jedynie interes faktyczny, natomiast po uchwaleniu planu miejscowego mogą oni na podstawie art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r. NR 142, poz. 1591 ze zm.) kwestionować, że rozstrzygnięcie w sprawie dotyczącej przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze narusza ich interes prawny, wypływający z prawa własności. Mając powyższe na względzie należało uznać, że skoro skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu toczącym się z wniosku Wójta Gminy L. to tym samym nie miał legitymacji prawnej do wniesienia skargi na ostateczną decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], w rozumieniu art. 50 § 1 p.ps.a. W tym stanie rzeczy skargę należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalić.