V SA/Wa 1291/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M. Z. (dalej "Strona" lub "Skarżący") złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...] marca 2016 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu dotacji w wys. 6125 zł wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. W skardze Strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, że prawidłowo sporządzony wniosek o wstrzymanie wykonania aktu musi być uzasadniony. To na wnioskodawcy, w tym przypadku pełnomocniku Skarżącego, spoczywa ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W jego bowiem interesie leży takie sformułowanie wniosku, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście przesłanek wstrzymania wykonania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2654/13; z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2653/13; z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt I FZ 65/04; z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II OZ 219/09; z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 2290/13; z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13; z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II OZ 788/13; z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II OSK 1947/13; z dnia 6 września 2013 r., II FZ 683/13; z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 110/10; z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II OZ 621/08; z dnia 11 stycznia 2008, sygn. akt I OZ 1002/07; opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, Strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony. Użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zabrakło w treści wniosku odniesienia się do sytuacji finansowej Skarżącej, wysokości wpływów na fundusze Stowarzyszenia ujęte w § 75 Statutu P. (dalej jako "[...]") m.in. wpływów ze składek członkowskich, a także ze sprzedaży znaczków wartościowych i innych walorów wartościowych, zbiórek ulicznych, loterii, użytkowania majątku trwałego i ruchomego, dochody z imprez artystycznych czy dotacji celowych. A także wyjaśnienia, jaka część działalności P. jest odpłatna, gdyż ze statutu załączonego do akt sprawy wynika, że strona jest co do zasady prowadzi działalność nieodpłatną, jednak część zadań może być odpłatna, a jej zakres określa Rada Naczelna Stowarzyszenia. Ponadto P. może wykonywać inne zadania na podstawie porozumień zawartych z państwowymi lub z samorządowymi jednostkami pomocy społecznej i innymi zleceniodawcami (§ 11 Statutu). Podkreślenia wymaga fakt, iż Sąd nie ma możliwości odnieść się do kondycji finansowej Skarżącego, gdyż nie przedłożono wraz z wnioskiem żadnych dokumentów źródłowych (np. odpis rocznych zeznań podatkowych, wyciągi z rachunków bankowych, rachunek zysków i strat itp.), które mogłyby potwierdzić możliwość zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podczas gdy Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania takich okoliczności (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 lutego 2009, sygn. akt II FZ 39/09; z 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08; (opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). Dodatkowo podnieść należy, że rodzaj obowiązku, tj. zwrot dofinasowania nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu Skarżącemu kwoty orzeczonej w decyzji przy użyciu określonych środków prawnych, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.