VI SA/Wa 2406/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant p. o. ref. staż. Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2018 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę VI SA/Wa 2406/17 Uzasadnienie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2017 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.) oraz Ip. 1.1 i Ip. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] nakładającą na W. B. zwanego dalej także "skarżącym" karę pieniężną w wysokości 10000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organu I instancji stanowiły następujące naruszenia: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, 2) wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b. W dniu 10 maja 2017 r. w W. na ul. P. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził pasażera Pana R. L. z ul. C. [...] na ul. P. [...] na terenie W. Pasażer zamówił usługę przewozu dzwoniąc pod numer [...] do firmy "S". Na wskazane w zamówieniu miejsce podjechał ww. pojazd i kierowca rozpoczął realizację zamówionej usługi przewozu. Po zakończeniu przewozu pasażera, kierujący otrzymał opłatę za przejazd w gotówce w wysokości 14,00 zł. Kierowca okazał do kontroli dowód osobisty, prawdo jazdy i dowód rejestracyjny z polisą OC. Natomiast nie okazał licencji na wykonywanie transportu drogowrego osób ani zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 16000 złotych, tj. 2 x 8000 złotych, ograniczoną do wysokości 10000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych), zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym. Następnie skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W opinii skarżącego to nie on powinien być adresatem powyższej decyzji. Strona wskazała, że kary nałożone decyzją odnoszą się do przedsiębiorcy, a skarżący nie prowadzi działalności gospodarczej. Wymóg posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego, jak wskazano w uzasadnieniu decyzji dotyczy przedsiębiorcy, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na przewozie okazjonalnym osób. Skarżący wskazał, że był jedynie zatrudniony w korporacji, w której został zamówiony, a więc to nie na nim ciąży obowiązek uzyskiwania niniejszej licencji. Zgodnie z art. 5c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, licencji na wykonywanie transportu drogowego samochodem osobowym udziela się przedsiębiorcy. Możliwe jest udzielanie takiej licencji zbiorczej firmie przewozowej, która organizuje przewozy. Skarżący podniósł, że organ nie ustalił czy firma w ramach, której współpracuje posiadała stosowne licencje, a mogło to wpłynąć na ocenę legalności przewozów wykonywanych przez współpracujące z nią podmioty. Strona wskazała również na wątpliwości dotyczące legalności przeprowadzonej prowokacji, w wyniku której dokonano kontroli polegającej na tym, że pracownik Inspekcji Transportu Drogowego zamówił kurs. Zrobił to za pomocą telefonu, dzwoniąc na numer firmy przewozowej. Ponadto strona zwróciła uwagę, że organ nie rozważył możliwości odstąpienia od wymierzenia kary na mocy znowelizowanych przepisów Kpa, to jest art. 189f Kpa, pomimo tego, że w sprawie mogłyby znaleźć zastosowanie z uwagi na znikomość wagi naruszenia prawa. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołaną na wstępie decyzją z [...] września 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ przedstawił zasady wykonywania przewozu okazjonalnego. Organ II instancji wyjaśnił, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Organ zaznaczył przy tym, że przeprowadzone postępowanie dowodowego jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał także, że przewóz wykonywany przez skarżącego nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, gdyż pojazd, którym wykonywano przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, podczas gdy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., gdyż warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, a opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Organ stwierdził, że podniesiony w odwołaniu zarzut wykonywania przewozu osób w imieniu przedsiębiorstwa S. nie potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego Organ I instancji w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne i przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Zaskarżone rozstrzygnięcie WITD oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym wtoku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto w ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawierał przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. GITD wskazał przy tym, że wbrew twierdzeniom Strony do naruszenia przepisów doszło w wyniku jego działań, gdyż wykonywał on usługę przewozu osób, nie posiadając stosownych uprawnień. Na powyższe orzeczenie strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 7 kpa poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności współpracy skarżącego z korporacją taksówkową S., mimo iż fakt ten był znany organowi z urzędu, jako ujawniony w toku przeprowadzania kontroli, 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 7 kpa i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie zbadania okoliczności wskazanej przez skarżącego, wbrew zasadzie oficjalności, 3) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 80 kpa poprzez pominięcie części materiału dowodowego istotnej dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] nakładająca na W. B. karę pieniężną w wysokości 10000 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według art. 18 ust. 4a ww. ustawy przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Stosownie do art. 18 ust. 5 ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Według art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31-ustawy o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z licencji. W myśl art. 3 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie przewozu okazjonalnego mogą ją wykonywać, na dotychczasowych zasadach przez okres określony w licencji, nie dłużej jednak niż w okresie roku od dnia wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych sankcjonuje się wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Według lp. 2.10 ww. załącznika wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniających kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 złotych. W dniu [...] maja 2017 r. w W. na ul. P. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował skarżący. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca przewoził pasażera Pana R. L. z ul. C. [...] na ul. P. [...] na terenie W. Sąd analizując niniejszą sprawę wskazuje, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazdem marki [...] kierował skarżący. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca zakończył przewóz pasażera z ul. C. [...] na ul. P. [...] w W. Kierowca wykonywał przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli kierowca nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Pasażer pojazdu zamówił usługę przewozu dzwoniąc pod numer telefonu [...] należący do przedsiębiorstwa S. Z tej usługi korzystał także jego kolega. Za wykonaną usługę pasażer uiścił opłatę w wysokości 14,00 zł. Okoliczności wykonania tego przewozu potwierdził pasażer przesłuchany w charakterze świadka. Świadek zeznał, że nie otrzymał paragonu z kasy fiskalnej potwierdzającego uiszczenie opłaty za wykonaną usługę przewozu. Z kolei skarżący odmówił odpowiedzi na zadawane w czasie kontroli pytania. Skarżący dopuścił się naruszenia wyżej wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 10000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Usługę kierujący wykonał pojazdem przeznaczonym do przewozu 7 osób łącznie z kierowcą. Do kontroli kierujący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] maja 2017 r. Zgodnie z art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym - przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art 18 ust. 4b pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed wykonaniem przewozu. Dlatego organy orzekające w sprawie nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym oraz Lp. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Nie ulega wątpliwości, że ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było wyeliminowanie przypadków omijania w ten sposób przepisów rejestracyjnych dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (por. uzasadnienie do projektu ustawy, druk sejmowy nr 3930). Wprowadzenie ścisłego rozróżniania transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego (art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 18 u.t.d.) polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczonych pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzeniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Powołany przepis, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych a organ prawidłowo go zastosował, uznając, że przesłanki nim określone zostały w sprawie spełnione. Jak wskazano wyżej przewidziana art. 18 ust. 4b u.t.d. możliwość odstąpienia od obowiązku wykonywania przewozów okazjonalnych samochodem przeznaczonym dla 7 osób wraz z kierowcą adresowana jest wyłącznie do przedsiębiorców świadczących usługi przewozowe, a określone wskazanym przepisem przesłanki należy czytać łącznie. Określone art. 18 ust. 4b u.t.d. zwolnienie dopuszcza wykonywanie przewozu okazjonalnego przez samego przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe lub zatrudnionego przez niego kierowcę, przy czym sam przewóz poprzedzać musi zawarta w lokalu przedsiębiorstwa pisemna umowa oraz określenie opłaty ryczałtowej za przewóz, która uiszczana jest na rzecz przedsiębiorstwa. Nie jest sporne, że kontrolowany przewóz dokonywał się samochodem osobowym, a więc samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Nie można też podważyć faktu, że skarżący realizował przewóz na podstawie umowy z pasażerem, a opłata została uiszczona na jego rzecz. Faktem jest, że skarżący w chwili przeprowadzonej kontroli nie był przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Sąd podziela stanowisko organów, że rozstrzygnięcie zostało oparte o dowody z przesłuchania kierowcy i pasażera przeprowadzone w czasie kontroli drogowej, które w sposób jednoznaczny wykazały, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli był skarżący, który dopuścił się popełnienia naruszeń z lp. 1.1 i 2.10 załącznika nr 3 do utd. Wprawdzie zgodnie z przepisami k.p.a. obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego spoczywa na organach, jednakże nie zwalnia to strony z możliwości podjęcia inicjatywy dowodowej, szczególnie w zakresie wyłączającym jej odpowiedzialność za naruszenia. Zarzuty, które pojawiły się na etapie skargi stanowią przyjętą przez stronę linie obrony i słusznie nie zostały uwzględnione przez organy. Sąd zgadza się ze stanowiskiem reprezentowanym w orzecznictwie sądów, że co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności, jednakże strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Powyższe stanowisko dobrze ilustruje wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792, w którym sąd stwierdził, że "organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. W sprawach, w których strona nie przedstawiła, jak też organ nie znalazł z urzędu dowodów potwierdzających fakty i zdarzenia, z których strona wywodzi dla siebie określone (z reguły korzystne) skutki prawne, przed wydaniem decyzji negatywnej organ administracji powinien zawsze wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie przez nią brakujących dowodów, czy też sprecyzowania dotychczasowych niejasnych, czy też ogólnikowych wyjaśnień" (por. też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 czerwca 2013 r., IV SA/Po 481/13, LEX nr 1333707; wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2012 r., VI SA/Wa 232/12, LEX nr 1352665; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011 r., III SA/Gl 207/11, LEX nr 989756; wyroki NSA z dnia 27 lipca 2011 r., II OSK 1560/10, LEX nr 1083620, oraz z dnia 28 czerwca 2011 r., II GSK 631/10, LEX nr 1083327). Z kolei w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., II OSK 2598/11, LEX nr 1291977, NSA orzekł, że w sytuacji "gdy strona powołuje się na okoliczności, z których wynikają dla niej określone, pozytywne skutki prawne, dopuszczalne jest zobowiązanie jej do udowodnienia tych okoliczności, ale wyłącznie w sytuacji, gdy organ nie ma możliwości przeprowadzić niezbędnych czynności wyjaśniających we własnym zakresie"; por. też wyrok NSA z dnia 9 września 2011 r., II OSK 1700/10, LEX nr 1132113). Należy zatem uznać, że "obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK 273/10, LEX nr 992347; por. też wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK 1677/10, LEX nr 746724). W szczególności wówczas, gdy organ administracji publicznej dokonał pewnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy, organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., II OSK 1933/08, LEX nr 582865). Zdaniem Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo zrealizowały wyżej opisane obowiązki w zakresie postępowania wyjaśniającego, zapewniając stronie prawo czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był informowany o podejmowanych przez organy czynnościach w ramach postępowania wyjaśniającego, a przed wydaniem decyzji był informowany o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do niego. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przez organy przeprowadzone w sposób prawidłowy, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy, uzasadnienie decyzji jest przekonywujące i nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, a organy rozstrzygnęły sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, wskazując, że okoliczności sprawy zostały udowodnione. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.