VI SA/Wa 460/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości oddala skargę Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r. Prezes Urzędu komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", w zw. z art. 67Aa § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 200Tr. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", oraz art. 188 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., Nr 171, poz. 1800, z późn. zm.), zwanej dalej "Prawem telekomunikacyjnym", po rozpatrzeniu wniosku D. L. z dnia [...] października 2010 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, zwanego dalej "Prezesem UKE" z dnia [...] września 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2010 r. nr [...], którą odmówił D. L. (dalej też skarżąca, wnioskodawczyni, zobowiązana) umorzenia zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości za 2007 r. w kwocie 76 562,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę oraz zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości za I kwartał 2008 r. w kwocie 21 000 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Wskazane decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: D. L., prowadząca działalność pod nazwą "I." uzyskała prawo do dysponowania częstotliwością na mocy decyzji Prezesa UKE wydanych dnia [...] lutego 2007r., w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości. Z dniem doręczenia powyższych decyzji po stronie Zobowiązanej powstał obowiązek uiszczania opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Uprawnienia przyznane powyższymi decyzjami, zostały cofnięte na mocy decyzji Prezesa UKE z dnia [...] grudnia 2007 r. decyzje te zostały odpowiednio utrzymane w mocy decyzjami Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2008 r. W związku z wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie dokonania rezerwacji częstotliwości, Strona była zobowiązana na podstawie art. 185 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego do uiszczenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami. Pismem z dnia [...] maja 2010 r. D. L. wystąpiła o umorzenie w całości opłat za rezerwację częstotliwości za okres 2007 r. i I kwartał 2008 r. W uzasadnieniu wniosku Strona podniosła, iż powstanie zaległości z tytułu opłat za częstotliwości za okres 2007 r. i I kwartał 2008 r. nie są wyrazem złej woli i wynikiem celowego działania Strony, lecz skutkiem " nieprzemyślanych działań " kontrahenta Strony, E. S.A.". Skarżąca wyjaśniła także, iż w jej ocenie jedynie umorzenie zaległych opłat wraz z odsetkami za zwłoką w całości uratuje rodzinę od utraty wszystkiego co posiadają, włącznie z utratą mieszkania, a dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. zajęcia uniemożliwiają jakiekolwiek działanie jej firmy, a także uniemożliwiają życie jej rodziny. Prezes UKE decyzją z dnia [...] września 2010 r. odmówił umorzenia zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości za 2007 r. w kwocie 76.562,50 zł wraz z odsetkami za zwłokę, a także zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości za I kwartał 2008 r. w kwocie 21.000,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W uzasadnieniu tej decyzji Prezes UKE wskazał m.in., że: W dniu [...] stycznia 2008 r. na rachunek UKE wpłynęły od E. S.A, opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością w kwocie 113.462,26 zł, przy czym jako tytuł wpłaty wskazano uregulowanie zaległych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością przez D. L., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą I.. Jednakże z uwagi na fakt, że ww. opłaty w zastępstwie Zobowiązanej wniósł podmiot nie posiadający uprawnień z tytułu rezerwacji częstotliwości dokonanych decyzjami z dnia [...] lutego 2007 r. i jako nieobciążony obowiązkiem zapłaty za ww. uprawnienie, przedmiotowa kwota została zwrócona na rachunek bankowy E. S.A., z którego dokonano zapłaty, "w zastępstwie" Zobowiązanej. W związku z powyższym: wpłaty dokonane przez podmiot niedysponujący rezerwacją częstotliwości, jako świadczenie nienależne zostały w dniu [...] kwietnia 2008 r. zwrócone na rachunek wnoszącego te opłaty, tj. E. S.A. Pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. (data wpływu do Urzędu dnia [...] sierpnia 2008 r.). Zobowiązana zwróciła się do Prezesa UKE z prośbą o umorzenie w całości zaległych opłat za rezerwację częstotliwości za 2007 r. oraz za I kwartał 2008 r. wraz z odsetkami za zwłokę (podając kwotę 110,987,82 zł). W uzasadnieniu wniosku wskazano, że: "aktualna sytuacja materialna uniemożliwia jej zapłatę naliczonych opłat, a zaległości z tytułu opłat telekomunikacyjnych, o umorzenie których się ubiega, nie powstały z jej winy, lecz na skutek nieprzemyślanych działań jej partnera biznesowego, tj. E. S.A.". Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE odmówił umorzenia zaległości podatkowych z tytułu opłaty za rezerwację częstotliwości za 2007 r. i I kwartał 2008 r. Decyzja Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. została utrzymana w mocy decyzją Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Strona pismem z dnia [...] marca 2009 r. złożyła za pośrednictwem Prezesa UKE skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2010 r. sygn. VI SA/Wa 689/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę zobowiązanej. Rozpatrując ponowny wniosek o umorzenie zaległości z tytułu opłat za rezerwację częstotliwości organ powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stanął na stanowisku, że sprawy z wniosków o umorzenie zaległości rozpatrywanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie korzystają z tzw. powagi rzeczy osądzonej. Odmowa umorzenia zaległości podatkowych nie stwarza stanu rzeczy osądzonej, co oznacza, iż można ponownie żądać umorzenia, zaległości podatkowej tak długo, jak długo zaległość ta istnieje. Organ wskazał, że dokumentacja złożona przez stronę na poparcie wniosku z [...] maja 2010 r. świadczy o zmianie stanu faktycznego sprawy tj. wskazuje na pogorszenie sytuacji finansowej skarżącej i że obecna sytuacja ekonomiczna skarżącej różni się od tej z chwili wydania decyzji Prezesa UKE z [...] grudnia 2008 r. wobec czego wniosek z [...] maja 2010 r. należy rozpoznać merytorycznie. Prezes UKE ustalił sytuację majątkową skarżącej oraz jej rodziny. Wskazał też, iż nie wziął pod uwagę części danych zawartych w dokumentach przedstawionych w formie fotokopii, które nie zostały przedstawione w oryginale lub uwierzytelnione zgodnie z wymogami art. 76a k.p.a. – mimo pouczenia strony o treści wskazanego przepisu. Uzasadniając brak istnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącej umorzenia istniejących zaległości organ wskazał, że niewątpliwie na podstawie zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego należy uznać, iż sytuacja finansowa Pani L. uległa w ciągu ostatnich dwóch lat pogorszeniu. Stopniowemu zmniejszeniu uległy w latach 2006 - 2008 dochody Pani L. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a w 2009 r. Zobowiązana z tego tytułu osiągnęła stratę. W 2010 r. zawiesiła prowadzenie działalności gospodarczej. Obecnie jedyne źródło, dochodu Pani L. stanowi świadczenie emerytalne. Strona posiada zobowiązania wobec ZUS, banków [...] i [...], Politechniki W. wynoszące łącznie, jak wynika z oświadczeń wnioskodawczyni, ok. 90.000,00 zł. Jak wskazuje pozostała dokumentacja zgromadzona w sprawie w okresie od września 2009 r. do czerwca-2010 r. Strona, posiadała zobowiązania wobec banków [...], [...], Politechniki W., w kwocie przewyższającej 86.917,00 zł, a także zobowiązania z tytułu opłat za dysponowanie rezerwacją częstotliwości wynoszące łącznie 112.729,17 zł, wraz z odsetkami od zaległości podatkowych. ZUS z kwoty emerytury dokonuje miesięcznego potrącenia w kwocie 600,00 zł tytułem, zaspokojenia swoich wierzytelności na kwotę 6.000,00 zł. Organ zauważył jednak, że skarżąca informuje też o wysokich wierzytelnościach jakie posiada sama, należnych z tytułu zaległych wynagrodzeń oraz o wierzytelnościach za dostawę urządzeń i usług od spółki T. Sp. z o.o. w likwidacji, jak również o wierzytelnościach jej męża należnych z tytułu zaległych wynagrodzeń od spółki I. Sp. z o.o. w likwidacji. W świetle, ustaleń poczynionych w toku postępowania organ uznał, że uzyskanie przez Zobowiązaną sumy odpowiadającej wartości udziałów, jakie posiada w spółce I. Sp. z o.o. w. likwidacji jest mało prawdopodobne, gdyż brak majątku w tej spółce (stosownie do danych zawartych w pełnym odpisie KRS I. Sp. z o.o. w likwidacji), świadczy o tym, iż nie dojdzie do podziału majątku między udziałowców tej spółki. W ocenie Prezesa UKE przedstawione informacje pozwalają też uznać, że nieskuteczne będą działania J. L. mające na celu wyegzekwowanie wierzytelności wynikających z zaległych wynagrodzeń dochodzonych w trybie art. 299 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm.) od członka zarządu z tego tytułu, iż wobec ujawnionej już w 2004 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym informacji o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki I. Sp. z o.o. w likwidacji, z uwagi na brak majątku spółki, należy mieć na uwadze, że członek zarządu, do którego Pan L. skierował wezwanie do zapłaty może uwolnić się od odpowiedzialności powołując się na fakt złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie. Organ wskazał też, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika również, iż w skład majątku odrębnego Pani D. L. wchodzi m.in. mieszkanie o pow. 62 m. kw., położone w S., według szacunków Zobowiązanej o wartości ok. 150.000 zł, garaż według szacunków Pani L. o wartości ok. 5.000,00 zł i samochód [...], który jak ocenia Wnioskodawczyni posiada wartość ok. 3.500,00 zł. Ponadto Pani L. posiada nadpłatę w podatku od towarów i usług w kwocie 12.000,00 zł oraz ma prawo do emerytury w wysokości 2.342,33 zł brutto. Wartość powyższych składników majątku Pani L. przekracza kwotę jej zobowiązań wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od tego w toczącej się przed Sądem Rejonowym w P. sprawie o zapłatę przez T. Sp. z o.o. w likwidacji należności z tytułu zrealizowanych dostaw urządzeń i usług, pozwana przez Panią L. spółka z o.o. kwestionuje jej powództwo jedynie częściowo, tj. " ...uznaje nie 99 700 zł lecz ... kwotę o ok. 35.000 zł niższą". Tak więc kwota wynosząca blisko 65 000,00 zł nie jest przez pozwaną spółkę kwestionowana. W ocenie Prezesa UKE niezależnie od powyższego należy mieć na względzie, że pomimo istniejącej pomiędzy małżonkami L. rozdzielności majątkowej, spoczywa na nich obowiązek wzajemnej pomocy określony przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.). Organ zauważył również, że małżonkowie L. pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym. Wskazał też, że zgodnie z art. 281 ustawy Kodeks rodzinny: "Jeżeli prawo do mieszkania przysługuje jednemu małżonkowi, drugi małżonek jest uprawniony do korzystania z tego mieszkania w celu zaspokojenia potrzeb rodziny. Przepis ten stosuje się odpowiednio do przedmiotów urządzenia domowego". Mając to na uwadze, organ wskazał, iż z oświadczenia Pani L. wynika, że w skład majątku odrębnego Pana L. wchodzi m.in. mieszkanie o pow. ok. 30 m. kw. położone w G.. Oznacza to, że w przypadku utraty przez Panią L. nieruchomości lokalowej położonej w S., na jej mężu będzie spoczywał obowiązek zapewnienia jej mieszkania, a ponieważ jest on właścicielem nieruchomości lokalowej nie powinno to nastręczać problemów. Na podstawie powyższych ustaleń Prezes UKE dokonał analizy zagadnienia, czy w sprawie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego", uzasadniające umorzenie zaległości objętych wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. Prowadząc niniejszą analizę organ wyjaśnił, iż organ administracji musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Prezesa UKE zauważył, że niewątpliwie sytuacja finansowa Pani L. uległa w ciągu dwóch lat pogorszeniu, jednak w świetle ustaleń poczynionych w przedmiotowym postępowaniu nie można uznać, że Zobowiązana znajduje się w stanie ubóstwa. Jak wykazano Wnioskodawczyni posiada majątek ruchomy, wierzytelności, nieruchomości. W przedmiotowej sprawie brak jest dokumentów potwierdzających, iż obecnie zobowiązania Pani L. przewyższają znacznie wartość jej majątku. Prezes UKE oceniając materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie stwierdził, iż jakkolwiek sytuacja materialna Wnioskodawczyni jest trudna, a kwota zaległości bardzo wysoka, trudno jest w oparciu o przedstawione przez Stronę dowody uznać, iż nieudzielenie wnioskowanej ulgi doprowadzi do skrajnego ubóstwa Zobowiązaną i jej rodzinę. Tymczasem "ważny interes" Strony oznacza nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. W ocenie Prezesa UKE zła sytuacja materialna i przekonanie Strony o niemożności spłaty zadłużenia w niniejszej sprawie nie są podstawą do umorzenia zaległości, nawet w tak znacznej, jak w niniejszej sprawie kwocie. Zdaniem organu umorzenie zaległości objętych wnioskiem z dnia [...] maja 2010 r. stawiałoby Zobowiązaną w uprzywilejowanej pozycji w stosunku do innych podatników regulujących terminowo swoje zobowiązania w stosunku do budżetu Państwa oraz naruszałoby konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa podatkowego, byłoby zatem sprzeczne z interesem publicznym, który nakazuje równe traktowanie wszystkich obywateli. Prezes UKE przeanalizował też przyczyny powstania zaległości objętych wnioskiem, wskazując przy tym na orzecznictwo zgodnie, z którym umorzenie zaległości podatkowych, uzasadnione jest jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. Organ wskazywał też, że brak widoków na przyszłość nie usprawiedliwia wniosku o ulgę w formie umorzenia, podobnie jak twierdzenie, że zaległości Wnioskodawczyni wynikają z niesolidności jej kontrahentów z okresu prowadzenia działalności gospodarczej. Zaległości Pani L. wynikają z niewłaściwego wyboru tych kontrahentów, co dodatkowo w świetle orzecznictwa nie pozwala na zastosowanie ulgi. Organ wskazywał przy tym, że skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym wypadki gospodarcze lub społeczne muszą posiadać tę samą cechę. Za umorzeniem zaległości podatkowej przemawiać będą wypadki niezależne od sposobu postępowania podatnika, bądź spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie mógł mieć wpływu. Ryzyko związane z niewywiązaniem się przez kontrahentów ze swoich zobowiązań nie może być usprawiedliwioną przesłanką domagania się umorzenia powstałych "nie z winy podatnika" zaległości podatkowych. Organ podkreślał przy tym, że podmiot, prowadząc działalność gospodarczą ponosi ryzyko z nią związane, a zdarzenia takie jak m.in. brak zysków czy też ponoszenie znacznych kosztów, nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia przyznanie ulgi, gdyż są to normalne okoliczności związane z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej. Prezes UKE uznał za trafny pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie, z którym ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Wobec powyższego organ stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, lecz subiektywne przeświadczenie o istnieniu tego rodzaju interesu w związku z trudną sytuacją materialną będącą skutkiem niewłaściwych decyzji gospodarczych. Organ wskazał też, że ważny interes podatnika przedstawiony we wniosku nie może być utożsamiany z dążeniem do uniknięcia płacenia zaległych podatków, bowiem takie pojmowanie "interesu podatnika" koliduje z "interesem publicznym". W interesie całego społeczeństwa leży powszechne płacenie podatków, a co za tym idzie wspieranie budżetu Państwa przez wszystkich obywateli, a nie tylko przez niektórych. Skarżąca nie zgodziła się z powyższą decyzją Prezesa UKE wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wniosku wskazała m.in., że w jej ocenie przyczyną powstania przedmiotowej zaległości było niejednakowe traktowanie podatników przez Prezes UKE. Powyższe stwierdzenie wynika z niespójności, jaka w ocenie Zobowiązanej, powstała w sposobie działania UKE, w związku z wpłatami dokonanymi w sprawach W. K. i E. S.A. Zwróciła uwagę, iż w dniu [...] października 2007 r. Prezes UKE zmienił decyzję [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. przenosząc uprawnienia przysługujące uprzednio Zobowiązanej na inny podmiot. Jak wyjaśniła Strona płatność za zaległość w opłacie za rezerwację częstotliwości wniósł podmiot, na którego rzecz została przeniesiona rezerwacja. Zdaniem Pani L. "W. K. dokonał zaległej opłaty za rezerwację i decyzja o rezerwacji została na tej podstawie zmieniona i firma R. zakupiła niezbędne do realizacji sieci urządzenia ". Inaczej z kolei, w ocenie Zobowiązanej wyglądało postępowanie UKE w sprawie E. S.A. Jak wskazała Strona w dniu [...] stycznia 2008 r. na rachunek UKE wpłynęła kwota 113.462.26 zł. W ocenie Strony sytuacja była prawnie identyczna jak wyżej opisana, "gdyż poprzednio zaległą opłatę wniósł nowy podmiot, a dopiero po tym fakcie nastąpiła zmiana decyzji UKE, przenosząca rezerwację częstotliwości na ten podmiot". W ocenie Zobowiązanej, UKE postąpił inaczej niż w sytuacji z października 2007 r. "Gdyby UKE zawiadomił o sytuacji, że nie uznaje tej wpłaty, wnioskodawca miałby czas na zmianę płatnika i nie było rezygnacji inwestora z dużego przedsięwzięcia biznesowego na terenie Polski w oparciu o te zarezerwowane częstotliwości. Sytuacja ta spowodowała, że działalność gospodarcza nie jest już przez wnioskodawcę prowadzona, gdyż firma nigdy już nie odzyskała zdolności do prowadzenia działalności". Zobowiązana wskazała również, iż UKE otrzymał pieniądze w kwocie 113.462.26 zł, gdy strony umowy traktowały sprawę jako będącą w toku i trwały prace zmierzające do zakupu urządzeń. Jednakże bez żadnej informacji w dniu [...] kwietnia 2008 r. płatność ta została zwrócona wpłacającemu. Pani L. wskazała jako skutki tego rodzaju postępowania Urzędu nie tylko zniszczenie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, czy obciążenie ją koniecznością zapłaty kwoty ponad 1.000.000,00 zł z odsetkami, ale także zachwianie podstawy bytu rodziny Zobowiązanej, możliwość utraty mieszkania. Danuta E. L., jak sama wskazuje, leczy się również psychiatrycznie. Wnioskodawczyni wskazała także, iż miała uzasadnione powody, aby traktować sprawę z nowym inwestorem (E. S.A.) "w sposób identyczny do poprzedniego". W ocenie Pani L. jedną sprawę (W. K.) potraktowano inaczej niż sprawę drugą (E. S.A.). Pani L. wyjaśniła, iż przedsięwzięcie biznesowe z E. S.A. posiadało istotny aspekt społeczny, obejmowało bowiem kilkadziesiąt miast w Polsce, wymagało wyboru producenta urządzeń, rekonesansu w terenie, przygotowania planu finansowego, co trwało ponad 8 miesięcy. Po wpłaceniu na rachunek UKE kwoty 113.462.26 zł, całe przedsięwzięcie zostało zaniechane i do chwili obecnej nie zostało zrealizowane. W ocenie zobowiązanej przyniosło to znacznie większe straty dla budżetu niż opłaty za częstotliwości. Pani L. oceniła swą sytuację jako dramatyczną. Oceniając, iż taki stan rzeczy nie jest konsekwencją jej działań, lecz konsekwencją obowiązujących przepisów prawa, zwrotu uiszczonych przez E. S.A. opłat. Strona wskazała także, iż jej obecna sytuacja materialna uniemożliwia korzystanie z pomocy profesjonalnych prawników. Ze względów społecznych jest oczywista i "wpasowuje się w ważny interes społeczny podatnika, szczególnie, co warte podkreślenia, sprawa ta powstała nie z wyłącznej winy wnioskodawcy, jeśli wina wnioskodawcy w ogóle ma tu miejsce". W toku prowadzonego przez organ postępowania strona ponownie, jako powód powstania zaległości wymieniła brak natychmiastowego zwrotu opłat uiszczonych w jej imieniu przez E. S.A., a także niekonsekwencję postępowania Urzędu w sprawie wpłat dokonywanych przez firmy R. i E. S.A. Wnioskodawczyni podniosła, iż w pierwszej z wymienionych spraw wpłata była bezdyskusyjnie zaakceptowana i wręcz zaproponowana. W ocenie Pani L. rozpatrywanie niniejszej sprawy wyłącznie w odniesieniu do stanu materialnego Strony jest "kierowaniem sprawy na boczny tor". Strona ponownie wniosła o umorzenie wszelkich zobowiązań ze względu na "interes podatnika", jednocześnie wskazując, iż dotychczasowe postępowanie w tej sprawie doprowadziło do zrujnowania jej rodziny i utraty źródła utrzymania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwołując się do art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wskazał na charakter decyzji umarzającej zaległości podatkowe jako decyzji uznaniowej, a także rozumienie pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego". Podkreślał przy tym, że ważnego interesu podatnika nie należy utożsamiać z subiektywnym przeświadczeniem wnioskodawcy o zasadności wniosku. Organ podniósł też, iż możliwość umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, bowiem jest odstępstwem od zasady, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny. Organ ponownie wskazał na sytuację majątkową wnioskodawczyni podnosząc, że jak wynika z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L w 2007 r. Zobowiązana z tytułu prowadzanej pozarolniczej działalności gospodarczej osiągnęła dochód w wysokości 10.331,75 zł. w 2006 r. w 2009 r. w wysokości 31.577,99 zł a w 2010 r. zobowiązana osiągnęła z tego tytułu stratę. Pani L. zawiesiła bezterminowo prowadzenie działalności gospodarczej. Obecnie jak ustalił Prezes UKE jedynym źródłem utrzymania Zobowiązanej jest emerytura w wysokości 1.950,00 zł netto (2.342,33 zł brutto). Jednakże Pani L. posiada zaległe zobowiązania wobec ZUS w wysokości 6.000,00 zł. W związku tym jak oświadczyła, ZUS potrąca z jej świadczenia emerytalnego kwotę 600,00 zł, tak więc dochód Zobowiązanej z tytułu pobieranej emerytury, jak wynika z pisma z dnia [...] grudnia 2010 r. wynosi aktualnie miesięcznie ok. 1.350,00 zł. Skarżąca oświadczyła, iż ponoszone przez nią miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego są wyższe od uzyskiwanych dochodów, w związku z czym Zobowiązana korzysta z pomocy materialnej rodziny. Jak wynika z oświadczeń Zobowiązanej wydatki związane z mieszkaniem w miesiącach letnich wynoszą ok. 300,00 zł, w miesiącach zimowych wraz z opłatami za ogrzewania wzrastają do kwoty 600,00 zł miesięcznie. Pozostałe koszty utrzymania ponoszone na żywność, środki czystości, energię elektryczną, gaz, zdrowie, komunikację wynoszą minimum 1.000,00 zł miesięcznie. Pani L., w związku ze swoim stanem zdrowia, spowodowanym "sytuacją ekonomiczną, pozostaje pod stałą opieką psychologa ponosząc z tego tytułu miesięczne wydatki 150,00 zł. Organ ustalił też, że skarżąca posiada mieszkanie w S. o powierzchni 62 m2 w budynku z 1936 r., jak szacuje sama Zobowiązana o wartości ok. 150.000,00 zł, garaż o wartości ok. 5.000,00 zł i samochód [...], który według szacunków Zobowiązanej wart jest ok. 3.500,00 zł. Wnioskodawczyni posiada także wierzytelności z tytułu zaległego wynagrodzenia od T. sp. z o.o. w likwidacji w wysokości 41.000,00 zł., jednakże egzekucja komornicza prowadzona w tym zakresie pozostaje bezskuteczna. Pani L. posiadała także wierzytelności wobec T. sp. z o.o. w likwidacji z tytułu dostawy "urządzeń i usług" w kwocie 99.700,00 zł. Organ wskazał też, że skarżąca posiada nadpłatę z tytułu podatku VAT w wysokości 12.000,00 zł. Skarżąca posiada 20 % udziałów w spółce I. sp. z o.o. w likwidacji, z tego tytułu nie osiąga jednak żadnych dochodów, ponadto ww. spółka jest winna mężowi Zobowiązanej kwotę 530.000,00 zł z tytułu wynagrodzenia za okres od lipca 2003 do stycznia 2006 r. wraz z odsetkami. W świetle informacji uzyskanych w toku niniejszego postępowania organ uznał, jednakże uzyskanie przez Zobowiązaną sumy odpowiadającej wartości udziałów, jakie posiada w spółce I. sp. z o.o. w likwidacji jest mało prawdopodobne, gdyż brak majątku w tej spółce (stosownie do danych zawartych w pełnym odpisie KRS I. sp. z o.o. w likwidacji), wskazuje na to, iż nie dojdzie do podziału majątku między udziałowcami spółki. Organ ustalił też, że Zobowiązana nie posiada środków pieniężnych na rachunkach bankowych. Jak ustalił Prezes UKE na podstawie oświadczeń przedstawionych przez Stronę, jej rachunki bankowe zostały zajęte przez organy egzekucyjne. Strona posiada zadłużenie wobec Banku [...] na łączną kwotę 53.000,00 zł, Banku [...] w wysokości 12.000,00 zł oraz Politechniki W. w kwocie 20.000,00 zł. Z kolei wyciąg z rachunku bankowego Zobowiązanej prowadzony przez [...] z dnia [...] marca 2010 r. i [...] maja 2010 r. wskazuje na ujemne saldo na rachunku bankowym - 300,00 zł. Rachunek ten został zablokowany. Ponadto jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., w 2007 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego Zobowiązanej prowadzonego przez Bank [...]. Na rachunku nastąpił zbieg egzekucji, na kolejnych dwóch rachunkach bankowych zajętych przez organ egzekucyjny nie znajdowały się środki pieniężne. Prezes UKE badając sytuację majątkową Zobowiązanej wziął również pod uwagę sytuację majątkową rodziny Zobowiązanej. Z oświadczeń przedłożonych przez Stronę wynika, iż mąż Zobowiązanej jest obecnie bezrobotny. Z oświadczenia Wnioskodawczyni z dnia [...] lipca 2010 r., wynika, iż Pan J. L. do stycznia 2006 r. był zatrudniony jako prezes zarządu w spółce I. sp. z o.o. z wynagrodzeniem w wysokości 10.328.00 zł miesięcznie brutto, jednak od sierpnia 2003 r. wynagrodzenia za pracę nie otrzymywał. Jak wskazała Strona, do dnia [...] lipca 2010 r. jej mąż nie uzyskał nawet części z zasądzonej przez sąd kwoty. W okresie od lutego 2006 r. do [...] maja 2010 r. mąż Wnioskodawczyni był zatrudniony w firmie P. sp. z o.o. na umowę zlecenie z łącznym wynagrodzeniem 63.280,00 zł netto. W ocenie Prezesa UKE przedstawione informacje pozwalają uznać, że nieskuteczne będą działania Pana J. L. mające na celu wyegzekwowanie wierzytelności wynikających z zaległych wynagrodzeń. Strona poinformowała także, iż majątek Pana J. L., stanowi mieszkanie w G., tj. kawalerka o powierzchni ok. 30 m2, zakupione na kredyt. Mieszkanie nie zostało jednak całkowicie spłacone (jak wyjaśniła Strona do spłaty pozostało ok. 35.000,00 zł). W mieszkaniu należącym do Pana J. L. jak wskazała Zobowiązana mieszka niepełnosprawna córka. Mąż Zobowiązanej posiada także samochód osobowy [...] z 2001 r. Wobec powyższych ustaleń Prezes UKE stanął na stanowisku, że Pani L. posiada co prawda wysokie zobowiązania finansowe jest jednak właścicielką majątku, którego wartość sama szacuje na ok. 160.000,00 zł. Strona posiada stałe dochody, a także wierzytelności. Zdaniem organu analiza dokumentów przedłożonych przez Zobowiązaną wykazuje co prawda na jej trudną sytuację majątkową, nie można jednakże uznać, iż Wnioskodawczyni znajduje się w stanie ubóstwa. W ocenie organu sytuacja Pani L. nie różni się od położenia innych podatników, którzy borykają się z problemami finansowymi. Mając powyższe na uwadze organ powołując się na orzecznictwo NSA wskazywał, iż trudna sytuacja rodzinna podatnika czy też niekorzystna sytuacja finansowa nie są wystarczającą podstawą do udzielenia ulgi podatkowej i nie rodzą po stronie organów podatkowych obowiązku jej udzielenia. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu Prezes UKE wyjaśnił, że wnioskiem z dnia [...] lipca 2007 r. Zobowiązana wniosła o przekazanie na rzecz W. K. prowadzącego działalność pod nazwą "Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe R.", w trybie przewidzianym w art. 122 Prawa telekomunikacyjnego uprawnień przyznanych Pani L. decyzją Prezesa UKE nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. W piśmie z dnia [...] lipca 2010 r. W. K. wyraził zgodę na przyjęcie uprawnień i obowiązków wynikających za zmiany rezerwacji kanałów radiowych wskazanych w decyzji Prezesa UKE [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. W dniu [...] października 2007 r. do Strony skierowano pismo nr [...] zawierające dodatkowe informacje o wysokości opłat jakie powinna uiścić w 2007 r. w związku uprawnieniami przyznanymi decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], Prezes UKE zmienił decyzję nr [...]z dnia [...] czerwca 2007 r. w ten sposób, że przeniósł uprawnienia wynikające z tej decyzji na inny podmiot, tj. W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe "R." W. K.. Decyzja Prezesa UKE z dnia [...] października 2007 r. nr [...], została doręczona W. K. w dniu [...] listopada 2007 r. natomiast Zobowiązanej w dniu [...] listopada 2007 r. W dniu [...] października 2007 r. W. K. uiścił opłatę w imieniu Pani D. L. z tytułu uprawnień przyznanych w decyzji [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. Zobowiązanej. Powyższa kwota została jednak zwrócona wpłacającemu jako świadczenie nienależne. W ocenie organu skarżąca niesłusznie zatem podnosi, iż Prezes UKE postępuje niekonsekwentnie odmiennie traktując wpłaty osób trzecich z tytułu opłaty za prawo do wykorzystywania częstotliwości należnych od Pani L.. Organ podkreślał, że zarówno wpłata dokonana przez E. S.A., jak i W. K. zostały wpłacającym zwrócone jako świadczenia nienależne. Uzasadniając postępowanie Prezesa UKE odnośnie do niemożności uznania wpłat dokonanej przez podmiot trzeci i związanej z tym konieczności zwrotu nienależnego świadczenia, organ zaznaczył, iż nie może uznać wpłaty z tytułu opłat za prawo do dysponowania częstotliwościami dokonywanych przez inny podmiot, niż ten na rzecz którego przyznane zostały dane uprawnienia. Zauważył, iż obowiązek zapłaty podatku wynika z zobowiązania podatkowego, a zobowiązanym do jego zapłacenia jest podatnik. Tym samym za słuszną uznał tezę, że tylko zapłata podatku przez podatnika prowadzi do realizacji zobowiązania podatkowego i tym samym do jego wygaśnięcia (por. B. Brzeziński, glosa do wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 1138/03, POP 2005/6/528). Organ powoływał przy tym uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 2008 r. sygn. akt I FPS 8/07. Prezes UKE stanął przy tym na stanowisku, że określone w Prawie telekomunikacyjnym obowiązki wnoszenia opłat mają publicznoprawny charakter, są obowiązkami osobistymi i nie mogą być znoszone przez umowy cywilnoprawne zawierane między Zobowiązaną a osobą trzecią. Pani L. była zatem zobowiązana do uiszczenia opłat za prawo do dysponowania częstotliwości należnych za okres, w którym posiadała uprawnienia przyznane decyzją Prezesa UKE. Organ nie zgodził się z argumentacją skarżącej, że planowane wraz z E. SA. przedsięwzięcie "posiadało istotny aspekt społeczny", gdyż "obejmowało (...) kilkadziesiąt miast w Polsce, wymagało wyboru producenta urządzeń, rekonesansu w terenie, przygotowania planu finansowego". W ocenie Prezesa UKE w planach biznesowych Wnioskodawczyni nie można upatrywać przesłanki interesu publicznego, rozumianej poprzez respektowanie wartości wspólnych dla społeczeństwa, tj. sprawiedliwości i zaufania do organów państwa. Zdaniem organu nie można również zgodzić się ze stanowiskiem Zobowiązanej przestawionym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, w kontekście jej trudnej sytuacji materialnej. W ocenie Prezesa UKE w niniejszej sprawie nie występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, lecz subiektywne przeświadczenie o istnieniu tego rodzaju interesu w związku z trudną sytuacją materialną Wnioskodawczyni będącą skutkiem niewłaściwych decyzji gospodarczych Pani L.. Ważny interes podatnika przedstawiony we wniosku nie może być utożsamiany z dążeniem do uniknięcia płacenia zaległych podatków, bowiem takie pojmowanie "interesu podatnika" koliduje z "interesem publicznym". W ocenie Prezesa UKE słuszny jest pogląd, iż nie można z umorzenia zaległości czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia od zapłaty podatku. O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, które są zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2001 r., sygn. akt III SA 1590/00, LEXnr79619). Zdaniem organu w sytuacji w jakiej znalazła się obecnie Zobowiązana umorzenie jej zaległości byłoby zbytnim uprzywilejowaniem w stosunku do innych podmiotów, które posiadają trudną sytuację finansową, liczne zobowiązania płatnicze, a pomimo tego dążą do terminowego wywiązywania się ze zobowiązań publicznoprawnych, oraz naruszałoby konstytucyjną zasadę równości obywateli wobec prawa podatkowego, byłoby zatem sprzeczne z interesem publicznym, który nakazuje równe traktowanie wszystkich obywateli. W interesie całego społeczeństwa leży powszechne płacenie podatków przez wszystkich obywateli, a nie tylko przez niektórych. W trudnej sytuacji finansowej Zobowiązanej nie należy upatrywać przyczyn ewentualnego uwzględnienia wniosku o umorzenie zaległych opłat. Organ wskazał też, że w przedmiotowej sprawie nie występuje przesłanka interesu publicznego. Zasadą jest bowiem terminowe płacenie podatków, wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być traktowane jako wyjątkowe, co oznacza, że okoliczności uzasadniające zastosowanie tak daleko idącej ulgi, jaką jest umorzenie zaległości podatkowej, w ocenie Prezesa UKE, muszą mieć rzeczywiście szczególny charakter. Podatnik może ubiegać się jeszcze o rozłożenie zapłaty zaległości podatkowej na raty. Prezes UKE uznał, iż przedstawione argumenty nie stanowią podstawy do zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległych opłat. Odnosząc się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes UKE wskazał, iż badając przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości Strony, przeanalizował również okoliczności i przyczyny jej powstania. Za przyczyny powstania zaległości skarżącej, Prezes UKE uznał nieznajomość prawa, tj. brak wiedzy, iż zobowiązania publicznoprawne nie wygasają w skutek zapłaty ich przez osoby trzecie a także niewłaściwy wybór kontrahentów. Organ podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w wyroku z dnia 7 listopada 2002 r., (sygn. akt I SA/Gd 2459/99, LEX nr 183294), wskazał, iż "za umorzeniem zaległości nie przemawia nierzetelność kontrahentów nie może ona stanowić usprawiedliwienia dla niepłacenia zobowiązań podatkowych. Każdy podmiot, prowadząc działalność gospodarczą ponosi ryzyko z nią związane. Brak zysków, konieczność ponoszenia kosztów, nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia przyznanie ulgi, gdyż są to normalne okoliczności związane z prowadzeniem każdej działalności gospodarczej. Strona prowadząc działalność gospodarczą powinna zabezpieczyć środki pieniężne niezbędne na uregulowanie swoich zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Niedopuszczalne i niezgodne z interesem publicznym jest przerzucanie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na ogół podatników". Ponadto organ wskazywał, iż zasadą jest, że podatnik prowadzący działalność gospodarczą powinien znać i stosować się do obowiązujących przepisów oraz, że ponosi skutki ich nieznajomości. Prezes UKE wywodził zatem, że twierdzenie Zobowiązanej o uzyskaniu od pracowników UKE błędnych informacji, tj. sugerujących dopuszczalność dokonywania w jej imieniu, przez osoby trzecie wpłat z tytułu opłat za dysponowanie częstotliwością nie może stanowić usprawiedliwienia dla nieznajomości prawa, a ponadto nie znajduje potwierdzenia ustalonym w niniejszej decyzji stanie faktycznym. W ocenie Prezesa UKE wskazane przez Zobowiązaną niepowodzenia oraz trudności związane z uzyskiwaniem dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej, spadek obrotów nie mogą być utożsamiane z wyjątkową sytuacją jaką jest przesłanka ważnego interesu podatnika. Podnoszone przez Panią L. sytuacje nie stanowią automatycznie podstawy do udzielenia ulgi podatkowej. Są one elementem ryzyka gospodarczego, dość często występującego w gospodarce rynkowej. Prowadzący działalność gospodarczą winien liczyć się z możliwością zmiany sytuacji gospodarczej na rynku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Go 453/09). Organ ponownie zwracał uwagę, iż ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem Prezesa UKE przedstawione przez Stronę argumenty nie noszą również znamion nadzwyczajności, które skutkowałyby zastosowaniem ulgi w przedmiocie umorzenia zaległości. Takimi okolicznościami nie są również fakt bezrobocia męża Zobowiązanej, problemy zdrowotne Wnioskodawczyni, nieznajomość prawa, zły dobór partnerów biznesowych. Wobec czego jako prawidłową uznać należy tezę, iż nie leży w interesie publicznym umarzanie zaległości podatkowych, o ile w sprawie nie wystąpią żadne nadzwyczajne okoliczności faktyczne. Prezes UKE stanął na stanowisku, iż gdyby trudna sytuacja materialna miała stanowić uzasadnienie odstąpienia od tych konstytucyjnych wartości, to w istocie instytucja udzielenia ulgi podatkowej straciłaby swój nadzwyczajny charakter. Prezes UKE wskazał też, że zgodnie z art. 76a § 2 Kpa, zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym. Wobec czego Prezes UKE rozpatrując niniejszą sprawę nie wziął pod uwagę danych zawartych w dokumentach poświadczonych za zgodność z oryginałem przez pełnomocnika Strony. Ostatecznie po dokonaniu ponownej analizy sytuacji ekonomicznej i rodzinnej Strony w kontekście istnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek uzasadniających przyznanie Zobowiązanej wnioskowanej ulgi, na podstawie zgromadzonego w sprawie obszernego materiału dowodowego Prezes UKE uznał, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki ważnego interesu publicznego i ważnego interesu podatnika uzasadniających uwzględnienie wniosku o umorzenie w całości opłat za rezerwację częstotliwości za 2007 r. i I kwartał 2008 r. Skargę na powyższą decyzję wywiodła D. L. wnosząc o jej zmianę i umorzenie zobowiązań podatkowych będących przedmiotem sprawy w całości. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie ważny interes podatnika jednoznacznie wskazuje na celowość umorzenia powstałej zaległości z następujących powodów: a) podatnik w zaistniałej sytuacji nie był przyczyną i to nie z powodu podatnika wpłata dokonana w jego imieniu przez E. S.A. nie została uznana przez Urząd Komunikacji Elektronicznej; b) podatnik nie miał żadnego wpływu na fakt, że wpłata dokonana w imieniu podatnika przez E. S.A. w dniu [...] stycznia 2008r została zwrócona wpłacającemu dopiero po 66 dniach od daty wpłaty. Zdaniem podatnika, wpłata ta, jeśli była dokonana niewłaściwie, powinna być zwrócona bez zbędnej zwłoki, a nie dopiero po 66 dniach, c) tak długi czas, w którym wpłacone pieniądze w imieniu podatnika były w posiadaniu Urzędu Komunikacji Elektronicznej spowodował nieodwacalne straty dla podatnika nie będące w żadnym związku z działalnością podatnika, lecz wyłącznie z działania Urzędu Komunikacji Elektronicznej, na co podatnik nie miał żadnego wpływu, d) po dokonaniu przelewu [...] stycznia 2008 r. w jego imieniu, podatnik miał prawo i podstawy traktować dokonanie tej wpłaty za skuteczne, gdyż tak długi czas dawał ku temu pełne podstawy, e) o nieskuteczności dokonanej wpłaty podatnik dowiedział się nie od Urzędu Komunikacji Elektronicznej, lecz od Urzędu Skarbowego w S., który wszczął postępowanie egzekucyjne, f) podatnik nie jest w stanie zapłacić tego zobowiązania nie z własnej winy i zgodnie z zasadami sprawiedliwości społecznej, doprowadzenie podatnika do pozbawienia go dorobku życia kłóci się z wartościami wspólnymi dla całego społeczeństwa, g) w uzasadnieniu odmowy umorzenia zawarte jest sformułowanie, że "każdy obywatel podejmując działalność gospodarczą, powinien podejmować decyzje w sposób przemyślany". Zdaniem skarżącej jest to fundamentalne stwierdzenie przemawiające na korzyść podatnika, gdyż w zaistniałej sytuacji podatnik nie był w stanie przewidzieć takiego rozwoju wydarzeń, gdy Urząd Komunikacji Elektronicznej, nie zaliczając dokonanej wpłaty w imieniu podatnika, dokona przetrzymania wpłaconej (nieskutecznie wg Urzędu) kwoty przez aż 66 dni, co w konsekwencji doprowadziło do niekorzystnego dla podatnika rozwoju wydarzeń, którego podatnik w żadnym stopniu nie mógł przewidzieć. Szczególnie w sytuacji, gdy kontrahent dokonał płatności [...] stycznia 2008 r. i nikt, za wyjątkiem Urzędu Komunikacji Elektronicznej, nie zdawał sobie sprawy z nieskuteczności tej wpłaty, gdyż po dokonaniu tej wpłaty, Urząd Komunikacji Elektronicznej nie dokonał niezwłocznego zwrotu wpłaconej, znacznej kwoty, jak też niezwłocznie nie poinformował podatnika o nieskuteczności tej wpłaty. Skarżąca podkreślała, że Urząd Komunikacji Elektronicznej, po dokonaniu wpłaty w imieniu podatnika przez E. S.A., gdyby uznał ją za nieskuteczną, powinien niezwłocznie zwrócić dokonaną wpłatę wpłacającemu. Brak niezwłocznego zwrotu wpłaconego zobowiązania podatkowego dawało podstawy do traktowania przez podatnika dokonanej wpłaty za skuteczną. Zdaniem skarżącej wszelkie przesłanki wynikające w "ważnego interesu podatnika" oraz "zasad sprawiedliwości społecznej" przemawiają za tym, aby organ podatkowy umorzył zaległości podatkowe. Po dokonaniu umorzenia podatnik będzie bowiem w stanie samodzielnie się utrzymać, płacić podatki i zapewniać pracę innym. Nie dokonanie takiego umorzenia pozbawi podatnika dorobku życia, pozbawi mieszkania i źródła utrzymania oraz zmusi podatnika do życia z pomocy opieki społecznej, czyli całkowicie na koszt Państwa. Skarżąca wskazywała, że jest obecnie na emeryturze i pobiera świadczenie 1352 zł netto, istnieje już zajęcie przez ZUS spowodowane nie dokonywaniem wpłat do ZUS w czasie prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż rozwijająca się firma została zniszczona przez niespodziewane zajęcie dokonane przez Urząd Skarbowy w S. na wniosek Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Obecnie działalność gospodarcza jest zawieszona, małżonek podatnika jest bezrobotny, ma wyrok sądu na jego rzecz za niewypłacone wynagrodzenia w kwocie 330 000 zł, ale egzekucja trwa od czerwca 2006 r. i do chwili obecnej jest bezskuteczna, gdyż były pracodawca nie dysponuje żadnym majątkiem. Pracodawca nie wydał małżonkowi podatnika żadnych dokumentów po rozwiązaniu umowy o pracę (świadectwa pracy, RP-7 ), co utrudnia znalezienie pracy, szczególnie w wieku 62 lat. W ocenie skarżącej powyższe jest szczególnie istotne w sytuacji panującego kryzysu. Zniszczenie podatnika doprowadzi bowiem do utraty źródła utrzymania dla rodziny podatnika, gdyż w obecnej sytuacji gospodarczej wiek podatnika i jego małżonka praktycznie eliminuje ich z rynku pracy (58 lat i 62 lat). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymują w całości argumentację wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 185 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z dnia 3 sierpnia 2004 r.) podmiot, który uzyskał prawo do dysponowania częstotliwością w rezerwacji częstotliwości, uiszcza roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Zgodnie z art. 186 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne opłaty, o których mowa w art. 183-185, są pobierane przez UKE i stanowią dochód budżetu państwa. Zgodnie z art. 187 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne do opłat, o których mowa w art. 183-185, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym. Zgodnie z art. 188 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne w zakresie nieuregulowanym w ustawie do opłat, o których mowa w art. 183-185, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 5-9 działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.). Uprawnienia organów podatkowych określone w tych przepisach przysługują Prezesowi UKE. Przepisy ordynacji podatkowej, które mają zastosowanie na podstawie art. 188 Prawa telekomunikacyjnego regulują istotne zagadnienie, tj. pojęcie zaległości podatkowych, obowiązek naliczania odsetek za zwłokę, wygaśnięcie zobowiązania, w tym poprzez potrącenie, ulgi w spłacie, w tym umorzenie zobowiązania, przedawnienie oraz nadpłatę. Zgodnie z art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 660/07 (LEX nr 485329) sądowa kontrola legalności uznaniowych decyzji sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy oraz czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach, zaś wyciągnięte wnioski są logiczne i poprawne. Oceniając zaskarżoną decyzję zgodnie z tymi wskazaniami Sąd stanął na stanowisku, że organ w sposób prawidłowy dokonał ustaleń faktycznych, które znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś dokonana ocena przesłanek umorzenia zaległości podatkowej nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów zakreślone normami k.p.a. Jak wskazują poglądy doktryny "Odmowa umorzenia zaległości podatkowych nie stwarza stanu res iudicata, a w związku z tym zobowiązany do uiszczenia zaległości podatkowej może występować o jej umorzenie tak długo, jak ta zaległość istnieje" (Dauter B. artykuł Dor. Podat. 2002/6/48). Słusznie zatem uznał organ, iż mimo odmowy umorzenia zaległości skarżącej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., która została utrzymana w mocy decyzją z [...] lutego 2009 r. ponowny wniosek skarżącej o umorzenie zaległych opłat za rezerwację częstotliwości za okres 2007 r. i I kwartał 2008 r. winien być ponownie rozpoznany merytorycznie. Przesłankami umorzenia zaległości podatkowych wskazanymi w art. 67a ordynacji podatkowej są ważny interes podatnika lub interes publiczny. Na tle powołanego przepisu powstało bogate orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i tak w wyroku z dnia 7 lipca 2010 r. sygn. akt u GSK 1000/09 (LEX nr 746018) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "1. Ważnego interesu podatnika, jako przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. 2. Pojęcie ważnego interesu podatnika należy rozumieć możliwie szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej jakiej doświadcza strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na niej zobowiązań podatkowych". Z kolei w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FSK 620/09 (LEX nr 745770) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Przez ważny interes podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 o.p., należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika. Zaś przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji". W kolejnych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że: "1. Okoliczności powstania zaległości podatkowej u wnioskującego o jej umorzenie lub rozłożenie na raty mieszczą się w zakresie badania istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie ulgi płatniczej. 2. Przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem" wyrok z 30 października 2009r. sygn. akt IIFSK 805/08 (POP 2010/2/130); "Niewiedza czy też brak doświadczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej nie stanowią o zaistnieniu przesłanek z art. 67 § 1 Ordynacji podatkowej" wyrok z dnia 12 sierpnia 2008r. sygn. akt II FSK 778/07 (LEX nr 485133);; "Ciężka sytuacja materialna i rodzinna skarżącej nie przesądza o konieczności skorzystania z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że powstanie odsetek od zaległości podatkowej stanowiło konsekwencję działań, za które skarżąca ponosiła odpowiedzialność" wyrok z dnia 3 lipca 2008r. sygn. akt II FSK 676/07 (LEX nr 395085). Zaległości o umorzenie, których wnosi skarżąca w przedmiotowej sprawie powstały w związku z przyznaniem jej prawa do dysponowania częstotliwościami na mocy decyzji Prezesa UKE z [...] lutego 2007 r. Podkreślić przy tym należy, że to sama skarżąca planując działalność biznesową występowała z wnioskami o przyznanie jej rezerwacji określonych częstotliwości. Decyzją z [...] lipca 2007r. Prezes UKE odroczył D. L. do dnia [...] lipca 2007 r. termin płatności zaległych należności z tytułu prawa do dysponowania częstotliwością. Kolejne wnioski pełnomocnika skarżącej o odroczenie terminu płatności wskazanych zaległości nie były uwzględnione. Wpłata z tytułu rezerwacji przedmiotowych częstotliwości dokonana przez E. S.A. została dokonana dopiero [...] stycznia 2008r. zaś jej zwrot na rachunek wpłacającego nastąpił [...] kwietnia 2008r. W świetle powyższego zestawienia dat nie sposób zgodzić się z argumentacja skarżącej, że zwrot wpłaty dokonanej przez E. S.A. był przyczyną powstania zaległości opłat z tytułu rezerwacji częstotliwości. Zaległość ta istniała już dużo wcześniej, wcześniej też skarżąca występowała o prolongowanie spłaty przedmiotowych należności. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2008 r. "Zapłata o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., dokonana przez inny podmiot w imieniu podatnika nie powoduje wygaśnięcia zobowiązania podatkowego tego podatnika" (sygn. akt 1 FPS 8/07, ONSAiWSA 2008/5/79, ZNSA 2008/6/112, Prok.i Pr.-wkł. 2008/12/49). Prawidłowo zatem wpłata dokonana przez E. S.A. nie została zaliczona na rzecz skarżącej przez Prezesa UKE. Zwrot tej kwoty nie może też być uznany za przyczynę powstania przedmiotowej zaległości. Zważyć bowiem należy, iż orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje na konieczność analizy okoliczności powstania zaległości (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 805/08, Lex 570342). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się też, że "W sytuacji, gdy podatnik nie wywiązuje się z ciążącego na nim obowiązku, z własnej woli i na skutek własnych, świadomych działań prowadzi do powstania (...) zaległości podatkowej, organy podatkowe słusznie uznają, że brak jest podstaw do przyznania ulgi. Podniesienie okoliczności (...) nieznajomości skutków podatkowych nie przemawia również za uznaniem, iż występuje przesłanka ważnego interesu podatnika, a tym bardziej przesłanka interesu publicznego. W sytuacji zatem gdy nieregulowanie należności podatkowych nie jest następstwem okoliczności nadzwyczajnych, brak jest podstaw, aby uznać, że spełniona została przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego o jakim mowa w art. 67a o.p". (tak: wyrok z dnia 30 września 2010 r. Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 535/10, LEX nr 610035). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał analizy przesłanek zwolnienia ze zobowiązania podatkowego. Zdaniem Sądu prawidłowe jest stanowisko organu, że przedmiotowe opłaty mają charakter publicznoprawny i nie mogły być znoszone przez umowę między uprawnioną a podmiotem trzecim. Przedmiotowe zobowiązanie powstało wskutek działań gospodarczych skarżącej, zaś brak jej świadomości co do nieskuteczności zapłaty zobowiązania publicznoprawnego przez podmiot trzeci nie może stanowić podstawy do zwolnienia jej z tych zobowiązań. Sąd podziela też stanowisko, iż niedopuszczalne i niezgodne z interesem publicznym jest przenoszenie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na ogół podatników. W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej analiza pojęć interesu publicznego i ważnego interesu podatnika, stając na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki umorzenia istniejących zaległości. W szczególności uznać należy, że niewątpliwie trudna sytuacja materialna skarżącej nie może być jednak utożsamiona z ubóstwem. Według nienegowanych przez skarżącą ustaleń organu posiada ona majątek w postaci mieszkania, garażu, samochodu, którego wartość sama szacuje na około 160 000 zł. Skarżąca i jej małżonek posiadają też wierzytelności, z których część została oceniona jako trudna bądź niemożliwa do wyegzekwowania z powodu braku majątku dłużnika (Spółki I.), skarżąca posiada też wierzytelność od Spółki T. Sp. z o.o. Nadto na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pełnomocnik organu złożył elektroniczny wydruk z Księgi wieczystej mieszkania położonego w G., z którego wynika, że właścicielką tego mieszkania jest również skarżąca, a nie jak przyjmował organ jej mąż. Okoliczność ta została przyznana przez pełnomocnika skarżącej. Przedstawiony majątek przekracza swoją wartością kwotę istniejącej zaległości i nawet przy niskich bieżących dochodach skarżącej w postaci emerytury, z której część podlega zajęciu nie pozwala uznać skarżącej za osobę ubogą w takim stopniu aby stan ten uzasadniał zwolnienie z należności podatkowych powstałych na skutek nieudanych decyzji biznesowych. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.