VII SA/Wa 13/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant ref. Maria Góraj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi Z. H. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikcyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., znak: [...], Minister Rozwoju i Technologii (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 5 ust. 3 w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...]. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1836), po rozpatrzeniu odwołania Z. H. od decyzji Wojewody [...] (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] czerwca 2020 r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] – uchylił kwestionowane rozstrzygnięcie w części w zakresie pkt X i orzekł w tym zakresie merytorycznie wskazując jako nieruchomość, w stosunku do której decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art.24 ust 1 ustawy - działkę nr ew. [...] z obrębu [...], gmina [...]. W pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Operator Gazociągów Przesyłowych [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji pn.: "Przebudowa ZZU [...] (Sad) na gazociągu Obwodnica Południowa [...] DN200 MOP 5,5 MPa". Po rozpatrzeniu podania inwestora, Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2020 r. ustalił lokalizację przedmiotowej inwestycji towarzyszącej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. H., wskazując na zaniechanie przez organ przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego, pozbawienie odwołującej czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a także naruszenie przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (dalej: "specustawa gazowa"). Po przeanalizowaniu odwołania Minister Rozwoju i Technologii decyzją z 4 listopada 2021 r. uchylił rozstrzygnięcie Wojewody [...] w zakresie tabeli w pkt X na stronie 5 dotyczącej nieruchomości w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. i ustalił w to miejsce nową treść tabeli, utrzymując w mocy pozostałą cześć zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdził, że decyzja organu wojewódzkiego wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. W pkt 13 wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu, inwestor wskazał bowiem działkę nr [...] (wydzieloną z działki nr [...]), z obrębu [...][...], jako nieruchomość, w stosunku której decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. Jednakże dokonana przez Ministra Rozwoju i Technologii analiza zaskarżonej decyzji wykazała, że w pkt X tej decyzji, organ I instancji wskazał obie działki wydzielone z działki nr [...], z obrębu [...][...], tj. działkę nr [...] (pozostającą przy dotychczasowym właścicielu) i nr [...] (przechodzącą na własność Skarbu Państwa). Wobec powyższego, koniecznym było jednoznaczne określenie przez inwestora nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. W piśmie z dnia 2 listopada 2020 r. inwestor wskazał, że wywołanie powyższego skutku powinno odnosić się wyłącznie do działki nr ew. [...], tak jak wskazano to we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej. W konsekwencji organ odwoławczy dokonał odpowiedniej zmiany w pkt X decyzji Wojewody [...], poprzez wykreślenie ww. działki nr [...], z obrębu [...][...], z wykazu działek, które mają zostać objęte ograniczeniem w korzystaniu, zgodnie z art. 24 ust. 1 specustawy gazowej. W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że argumentacja sformułowana w odwołaniu dotyczy głównie postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego działki nr ew. [...]. Minister Rozwoju i Technologii podniósł, że organ I instancji orzekał pięciokrotnie w przedmiocie wywłaszczenia przedmiotowej działki. Aktualnie w obrocie prawnym nie funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności spornej nieruchomości, oznaczonej jako działka nr ew. [...]i objętej decyzją Wojewody [...]. Tak więc zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów i księgą wieczystą, działka nr ew. [...], z obrębu [...][...], stanowi nadal własność Z. H.. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że kwestie własnościowe, związane z ustaleniem komu przysługują prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze projektowanej inwestycji w zakresie terminalu, nie stanowią o istocie rozstrzygnięcia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu. Przejęcie nieruchomości niezbędnych dla lokalizacji przedmiotowej inwestycji następuje bowiem z mocy prawa, zgodnie z dyspozycją art. 20 ust. 3 specustawy gazowej. Niezależnie od powyższych ustaleń Minister Rozwoju i Technologii wskazał, że rolą orzekających w sprawie organów jest sprawdzenie kompletności wniosku inwestora w świetle wymogów ustawowych, oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko w przypadku stwierdzenia przez organy, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku inwestora narusza określony przepis prawa, zobowiązuje te organy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji towarzyszących w wersji wnioskowanej przez inwestora, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Zdaniem organu II instancji fakt prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego dotyczącego działki nr [...], na który powołuje się odwołująca, nie mógł być powodem do odmowy wydania decyzji pozytywnej w sprawie lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia na spornej działce, ani uzależniać jej wydania od zakończenia postępowania wywłaszczeniowego. Dodatkowo organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że specustawa gazowa, w oparciu o którą wydano zaskarżoną decyzję Wojewody [...], jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji towarzyszących. Inwestycje tego rodzaju zostały zaliczone w art. 4 specustawy gazowej do celów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Ustawodawca uchwalając szczególne przepisy specustawy gazowej zdecydował, że inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Pośród celów regulacji specustawy gazowej wymienić można ograniczenie ilości pozwoleń niezbędnych do rozpoczęcia inwestycji oraz skrócenie czasu trwania procedur niezbędnych do uzyskania wymaganych decyzji. Odpowiadając na pozostałe zarzuty sformułowane w odwołaniu ustalono, że organ I instancji - poza błędnym określeniem ograniczeń w korzystaniu, o których mowa w art. 24 ust. 1 specustawy gazowej, z wydzielonej działki nr [...]- przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji Wojewody [...] w sposób zgodny z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Jednocześnie w toku postępowania odwołująca, pomimo prawidłowego jej zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nie wniosła zastrzeżeń i uwag względem prowadzonego przez Wojewodę [...] postępowania lokalizacyjnego, co do których organ mógłby się odnieść w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Ministra Rozwoju i Technologii analiza pisemnych motywów zaskarżonej decyzji pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej w tej sprawie i pozwala na poznanie argumentów, którymi organ I instancji kierował się wydając przedmiotową decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji. W ocenie organu odwoławczego Wojewoda [...] w sposób prawidłowy określił także podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, ze wskazaniem przepisów prawa materialnego i formalnego mających w sprawie zastosowanie, wraz z podaniem źródeł ich publikacji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. odwołująca powinna wykazać, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. że uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie odwołująca nie wykazała jakich czynności procesowych nie mogła dokonać, które mogłyby doprowadzić do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia lokalizacji rzeczonej inwestycji na jej nieruchomości. Co więcej, odwołująca nie złożyła również na etapie postępowania odwoławczego wniosków dowodowych, które mogłyby doprowadzić do innych ustaleń w przedmiotowej sprawie. Skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Z. H., domagając się jej uchylenia, wstrzymania jej wykonania, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 38 pkt 2, art. 6 w zw. z art. 39 ust. 1, art. 12 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazy ziemnego w [...], - art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie przeprowadzenia kompletnego postępowania dowodowego, które umożliwiałoby dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a także zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązku w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz w uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji z uwagi na toczące się postępowanie wywłaszczeniowe. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz.137) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest reformatoryjna decyzja Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] listopada 2021r.w stosunku do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2020r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] dla inwestycji pn.: "Przebudowa ZZU [...] (Sad) na gazociągu Obwodnica Południowa [...][...]". Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 5 ust 1 w zw. z art. 39 ust. 1 oraz art. 38 pkt 2 lit zg ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (DZ. U. 2021, poz. 1836 – dalej: "specustawa gazowa"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 5 ww. ustawa określa zasady przygotowania, realizacji i finansowania inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] wraz z obiektami, urządzeniami, sieciami i instalacjami służącymi do jego budowy, przebudowy, remontu, utrzymania, użytkowania, zmiany sposobu użytkowania, eksploatacji lub rozbiórki, w szczególności wraz z obiektami sieci gazowej, sieciami i przyłączami elektroenergetycznymi, wodociągowymi, kanalizacyjnymi, cieplnymi, telekomunikacyjnymi i teleinformatycznymi, infrastrukturą drogową lub kolejową, nabrzeżami, placami składowymi, obiektami magazynowymi, budynkami produkcyjnymi, montowniami lub wytwórniami oraz inwestycji towarzyszących wymaganymi ze względu na istotny interes bezpieczeństwa państwa. W myśl art. 38 pkt 2 lit zg specustawy gazowej inwestycją towarzyszącą inwestycjom w zakresie terminalu jest także inwestycja realizowana przez Operatora Gazociągów Przesyłowych [...]S.A. w [...], w postaci budowy gazociągów w celu zmiany przebiegu trasy istniejących gazociągów przesyłowych wysokiego ciśnienia albo ich odbudowa, rozbudowa, przebudowa, remont, rozbiórka lub zmiana sposobu użytkowania wraz i infrastrukturą niezbędną do ich obsługi. Art. 39 ust. 1 specustawy gazowej stanowi, że do inwestycji towarzyszących stosuje się przepisy rozdziałów 2 (Przygotowanie inwestycji w zakresie terminalu – art. 5 - 19), 3 (Nabywanie tytułu prawnego do nieruchomości i realizacja inwestycji w zakresie terminalu – art. 20 – 30) i 6 (Postępowanie administracyjne dla realizacji inwestycji w zakresie terminalu – art. 34 – 37a) oraz art. 43. W świetle wskazanych uregulowań ustalanie - w drodze stosownej decyzji administracyjnej - lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycjom w zakresie terminalu odbywa się na zasadach wskazanych w art. 5 – 14 specustawy gazowej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 39 ust. 1 specustawy gazowej decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji towarzyszącej inwestycji w zakresie terminalu wydaje właściwy miejscowo wojewoda na wniosek inwestora. Inwestorem, zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 3 specustawy gazowej jest podmiot realizujący odpowiednio inwestycję w zakresie terminalu lub inwestycję towarzyszącą. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 10 ust 1 decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa i zawiera: 1) określenie granic terenu objętego inwestycją w zakresie terminalu, w tym określenie: a) linii rozgraniczających teren inwestycji, b) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3, 6 i 6a, c) granic obszaru, w stosunku do którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1; 2) warunki techniczne realizacji inwestycji; 3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska i ochrony zabytków, w tym dotyczące przeciwdziałania poważnym awariom przemysłowym; 4) warunki ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji; 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich; 6) zatwierdzenie podziałów nieruchomości, o których mowa w art. 20 ust. 1 lub 1a; 7) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 3 i 6; 7a) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 20 ust. 6a; 8) oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w tym gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa pokrytych wodami, gruntów stanowiących pas drogowy lub gruntów objętych obszarem kolejowym, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez te grunty, oraz gruntów stanowiących pas drogowy, jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy lub przebudowy zjazdów na tych gruntach; jeżeli inwestycja w zakresie terminalu wymaga przejścia przez grunty stanowiące własność Skarbu Państwa pokryte wodami, grunty stanowiące pas drogowy lub grunty objęte obszarem kolejowym, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa sposób, miejsce i warunki umieszczenia na tych gruntach obiektów lub urządzeń; w przypadku gdy inwestycja w zakresie terminalu wymaga budowy zjazdów, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu określa także lokalizację i parametry techniczne zjazdów, a gdy wymaga przebudowy zjazdów – ich parametry techniczne; 8a) wskazanie podmiotów innych niż inwestor, na rzecz których ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić zgodnie z art. 24 ust. 1a; 8b) wskazanie okresu, w jakim decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 24 ust. 1, w przypadku gdy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 24 ust. 1, ma nastąpić na czas określony; 9) termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń; 10) lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej oraz kabli i rurociągów, określoną za pomocą współrzędnych geocentrycznych geodezyjnych, ich charakterystyczne parametry techniczne, szczegółowe warunki i wymagania wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Zgodnie z art. 20 ust 2 ustawy, linie rozgraniczające teren inwestycji, stanowią linie podziału nieruchomości w zakresie, w jakim inwestor wystąpił o zatwierdzenie nieruchomości, przedstawiając mapę o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 8 ustawy. Z tych względów decyzja Wojewody zatwierdziła podział działki nr ew. [...] na działkę nr ew. [...] pozostająca przy dotychczasowym właścicielu oraz działkę nr ew. [...] ( w liniach rozgraniczających teren inwestycji), oznaczoną jako przechodząca z mocy prawa na własność Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji stanie się ostateczna. Stosownie do art. 20 ust 6 specustawy gazowej, z dniem uostatecznienia się decyzji lokalizacyjnej – inwestor nabywa z mocy prawa , prawo użytkowania wieczystego takiej nieruchomości. W ocenie Sądu kontrolowana decyzja spełnia wszystkie wymagania stawiane jej przez przepisy specustawy gazowej. Nie można uznać, aby z uwagi na budowę inwestycji towarzyszącej w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] następowała nieuzasadniona i nadmierna ingerencja w prawo własności skarżącej. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył się, aby Minister rozstrzygając sprawę nie uczyniły zadość zasadzie proporcjonalności, którą winien kierować się w tego rodzaju postępowaniach. Prawdą jest, że organ ograniczając prawo własności winien mieć na uwadze aby ta ingerencja pozostawała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów. Trzeba jednak uwzględnić specyfikę inwestycji objętej zaskarżoną decyzją. Mając zaś na względzie powyższe, należy przypomnieć, że w wypadku inwestycji liniowych ich przebieg zawsze pozostaje kompromisem uwzględniającym szereg czynników i nie jest możliwe całkowite zrezygnowanie z ich przebiegu przez nieruchomości będące własnością prywatną czy czasowe ingerowanie w prawa właścicieli związane z procesem realizacji inwestycji. Ponadto ograniczenia techniczne związane z charakterem projektu gazociągu powodują, że niemożliwe jest dowolne kształtowanie jego przebiegu. Sąd zwraca uwagę, że projektowanie gazociągu, z uwagi na bezpieczeństwo jego funkcjonowania, podlega ściśle określonym regułom wynikającym z obowiązujących przepisów technicznych. Zezwolenie na lokalizację inwestycji gazowej, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być zagrożone lub naruszone w związku z realizacją takiej inwestycji. Należy również wskazać, że kwestia ustalenia przebiegu gazociągu co do zasady pozostaje w gestii inwestora. Rolą organu ustalającego lokalizację inwestycji towarzyszącej w zakresie gazociągu jest jedynie sprawdzenie, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z prawem, w szczególności zaś czy spełnia ono warunki zawarte w przepisach specustawy gazowej. Nie jest natomiast rolą ani obowiązkiem organu jakiekolwiek ingerowanie w lokalizację tej inwestycji, w tym wyznaczanie bądź korygowanie jej przebiegu. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno – wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Pogląd o kreacyjnej roli inwestora w procesie realizacji inwestycji infrastrukturalnych został zaaprobowany w szerokim orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwłaszcza w sprawach dotyczących inwestycji drogowych, ale znajdującym zastosowanie również w sprawach z zakresu ustalenia lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu (por. wyroki NSA: z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2572/15; z 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1373/16; z 25 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 454/16; z 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 106/15, z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 3221/14, z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2621/12; z 28 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 93/14; z 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13; z 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10; z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10; WSA we Wrocławiu z 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 707/10; WSA w Warszawie z 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11; z 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09). Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające obszar inwestycji odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji gazowej. Należy zaznaczyć, że skoro ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora przedsięwzięcia w zakresie terminalu, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji, określoną w art. 10 ust 1 specustawy gazowej organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa. W przypadku uznania, iż przedstawiony przez inwestora projekt spełnia wymogi prawa i cel danej inwestycji, zarówno Wojewoda, jak też Minister nie są organami uprawnionymi do zmiany przebiegu inwestycji. Uznać należy, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które inwestor przedstawił w załączonej do wniosku dokumentacji. Wynika z niej, że przedmiotowa inwestycja ma na celu poprawę bezpieczeństwa energetycznego Polski poprzez stworzenie nowych zdolności przesyłowych. Wskazać szczególnie należy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 specustawy gazowej w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, wskazanych zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia na nich budowy inwestycji w zakresie terminalu, a także prac, związanych z konserwacją lub usuwaniem awarii, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ograniczy, za odszkodowaniem, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Przepisy art. 124 ust. 2 i 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami stosuje się odpowiednio, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Ustawodawca wyraźnie wskazał, że prawo korzystania z nieruchomości w okresie budowy inwestycji w zakresie terminalu będzie organiczne, przy czym przesądził, że w związku z ograniczeniem tego prawa właścicielom i użytkownikom wieczystym przysługuje odszkodowanie, którego obowiązek zapłaty obciąża inwestora (art. 24 ust. 2 specustawy gazowej). Kwestia dotycząca wypłaty odszkodowania, jak również ustalenie jego wysokości, może nastąpić ewentualnie po zrealizowaniu inwestycji. Pomimo ingerencji w prawo własności, dochodzi do równoważenia strat i szkód związanych z planowaną inwestycją, co w konsekwencji nie narusza proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Wojewoda w pkt X decyzji z [...] czerwca 2020 r. wskazał nieruchomości, w stosunku do których decyzja w zakresie terminalu my wywołać skutki, o których mowa w art. 24 ust. 1 ww. ustawy i ustalił w granicach terenu inwestycji, dla wymienionych w tym punkcie nieruchomości, zakres ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości za odszkodowaniem. W tabeli zostały wymienione działki nr ew. [...]i [...]z obrębu [...], gmina [...]. Ta część rozstrzygnięcia stała się przedmiotem reformatoryjnej decyzji Ministra, który uchylając pkt X decyzji Wojewody [...] jako nieruchomość, w stosunku do której decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu ma wywołać skutek o którym mowa w art. 24 ust 1 ustawy, wskazał jedynie działkę nr ew. [...]z obrębu [...], gmina [...]. Minister zasadnie wskazał, że jedynie działka nr ew. [...] ( powstała na skutek podziału działki nr ew. [...]) została przez inwestora, we wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji wskazana jako działka, co do której decyzja ma wywołać skutek o którym mowa w art. 24 ust 1 specustawy gazowej. Stanowisko inwestora w tej kwestii zostało potwierdzone w jego piśmie z dnia 2 listopada 2020r Z tego względu ocena organu odwoławczego była prawidłowa i na aprobatę zasługuje wykreślenie działki nr ew. [...]z listy działek, które mają zostać objęte ograniczeniem w korzystaniu, zgodnie z art. 24 ust 1 ustawy. Istotą sporu jednak w sprawie niniejszej jest kwestia czy fakt prowadzenia postępowania wywłaszczeniowego w stosunku do działki nr ew. [...]- stanowiącej własność skarżącej – prowadzonego w trybie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz.U. Nr 80, poz.721) stanowi przeszkodę prawną dla wydania decyzji lokalizacyjnej na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...], dokonującej podziału tej działki. Wyjaśnienia wymaga, że postępowanie wywłaszczeniowe w oparciu o przepisy specustawy drogowej prowadzone są z udziałem skarżącej, jak podnosi się w skardze od 2006r. W tym okresie Wojewoda [...] orzekał pięciokrotnie w przedmiocie wywłaszczenia i pięciokrotnie organ odwoławczy uchylał rozstrzygniecie organu I instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ostatnia decyzja Wojewody w tym przedmiocie z dnia [...] czerwca 2021r. został uchylona decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] listopada 2021r., który mając na uwadze zmianę stanu prawnego działki nr ew. [...] ( jej podział) nakazał ponownie przeprowadzić postępowanie. Zestawienie dat, jasno więc wskazuje, że w dacie wydania decyzji na podstawie specustawy gazowej przez organy obu instancji , w obrocie prawnym nie było ostatecznej decyzji o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa prawa własności działki nr ew. [...], a jej własność przysługiwała skarżącej Z. H.. Nie było więc przeszkody prawnej uniemożliwiającej wydanie kontrolowanych przez Sąd decyzji. Ponadto Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że specustawa gazowa jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną procedurę przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie terminalu oraz inwestycji towarzyszących. Inwestycje tego rodzaju zostały zaliczone w art. 4 specustawy gazowej do celów publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z mocy ustawy, inwestycje w zakresie terminalu oraz inwestycje towarzyszące będą korzystały z priorytetowej, przyspieszonej ścieżki pozyskiwania decyzji i zezwoleń niezbędnych do realizacji tych przedsięwzięć. Potwierdza to art. 13 ustawy, a zwłaszcza jego ust. 3, który stanowi, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu jest wiążąca dla właściwych organów w zakresie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozwolenia na budowę, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej oraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Odnosząc się do ogólnych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego tj. przepisów specustawy drogowej, należy wskazać, że skarżąca nie sprecyzowała na czym te naruszenia w jej przypadku miałby polegać. Należy wskazać, że rolą sądu administracyjnego jest wyłącznie kontrola kwestionowanego aktu administracyjnego w świetle regulacji normatywnych. Natomiast ocena zasadności ich przyjęcia przez ustawodawcę wykracza poza kompetencje sądu administracyjnego, który jest obowiązany stosować prawo (wobec zasady trójpodziału podziału władz – art. 10 Konstytucji RP). Jego stanowienie, z uwzględnieniem ram konstytucyjnych, pozostaje w kompetencjach ustawodawcy wyposażonego w demokratyczny mandat od wyborców (art. 10 oraz 95 ust. 1 Konstytucji RP). Odpowiadając na zarzutu skarżącej dotyczący naruszenia art.10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia jej o zakończeniu postępowania , Sąd wskazuje, że naruszenie ww. przepisu oceniać należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Przy czym na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11). Tymczasem skarżąca nie wskazała, czym niepowiadomienie jej o zakończeniu postępowania pozbawiło ją możliwości zajęcia stanowiska w sprawie i jakie wnioski dowodowe złożyłaby przy zachowaniu procedury z art. 10 § 1 k.p.a.. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji, nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak stwierdzonych uchybień, które z urzędu Sąd byłby zobowiązany wziąć pod rozwagę. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest prawidłowe. Wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem składu orzekającego, Minister podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i dokonując jego oceny Minister nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, opierając się na tym materiale dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i wydał właściwe rozstrzygnięcia, a następnie je uzasadnił zgodne z wymogami art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.