VII SA/Wa 2564/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy kategorii "AM,C,C1,C+E, C1+E" oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej przez [...] (dalej: "skarżący", "strona") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO") z [...] lipca 2017 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] maja 2017 r. nr [...] o odmowie wydania prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Sąd Rejonowy dla [...] w [...] prawomocnym wyrokiem z [...] marca 2017 r. sygn. akt VIII K [...] orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres pięciu lat. Decyzją z [...] maja 2017 r. Prezydent [...] odmówił wydania skarżącemu prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.) oraz art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ pierwszej instancji, iż orzeczenie przez sąd kamy środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B uprawnia organ administracji publicznej do odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E. W uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji drugoinstancyjnej SKO wskazało na treść art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Ponadto organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo, wskazując, że jeżeli osoba, w stosunku do której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu mechanicznego obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, zwróci się o wydanie (zwrot) prawa jazdy kategorii C, to organ związany treścią art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami, obowiązany będzie wy-dać rozstrzygnięcie o odmowie wydania (zwrotu) prawa jazdy kategorii C" (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 548/16, LEX nr 2162532). "Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B musi skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach wymienionych w ww. ustawie. Przemawia za tym wykładnia językowa i celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno bowiem przyjąć, że racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi kategorii B, zezwoliłby np. na prowadzenie pojazdów ciężarowych, ciężarowych z przyczepą czy autobusów (kategorii C, C+E)" (wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 921/16). "Z przepisów art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami wynika, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Nie ma przy tym znaczenia czy podmiot, wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ubiega się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy, czy też już wcześniej posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdów" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 1024/15, LEX nr 2110401). Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie sąd prawomocnym wyrokiem orzekł wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres 5 (pięciu) lat. Skoro tak, to organ I instancji mógł odmówić wydania prawa jazdy w zakresie kat. AM, C, C1, C+E, C1+E, bowiem z art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z 2011 r. o kierujących pojazdami wynika, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B, pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. W skardze strona zarzuciła zaskarżonej decyzji SKO naruszenie następujących przepisów: 1) art. 2 Konstytucji RP, art. 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 4 Protokołu nr 7 do tej Konwencji, poprzez niezastosowanie powyższych przepisów, co w konsekwencji skutkowało podwójnym ukaraniem skarżącego za popełnienie tego samego czynu zabronionego; 2) art. 10 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie powyższego przepisu, co w konsekwencji skutkowało wydaniem przez organy administracji decyzji administracyjnej naruszającej zasadę podziału i równowagi władzy ustawodawczej i władzy sądowniczej, przyznając władzy ustawodawczej niczym nieuzasadnioną preferencję w rozstrzyganiu indywidualnych spraw konkretnych osób, kosztem władzy sądowniczej; 3) art. 175 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji zastosowanie przez organ art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, niezgodnego z art. 175 Konstytucji RP, w wyniku czego w niniejszej sprawie naruszona została zasada sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy, albowiem decyzja SKO w [...] oraz Prezydenta [...] skutkuje podwójnym ukaraniem skarżącego za popełnienie tego samego czynu zabronionego; 4) art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 627 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie przez organ drugiej instancji, iż orzeczenie przez sąd karny środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B uprawnia organ administracji publicznej do rozszerzenia orzeczonego przez sąd zakazu na posiadane przez skarżącego uprawnienia do prowadzenia pojazdu kat. AM, C, C1, C+E, C1+E, podczas gdy organ pierwszej instancji zobowiązany jest wyłącznie do cofnięcia uprawnień w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną i zgodną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dowodu z dokumentów urzędowych - postanowienia Prokuratury Rejonowej [...] z dnia [...] listopada 2016 r. (sygn. akt [...]) oraz wyroku Sądu Rejonowego [...] VIII Wydział Karny z dnia [...] marca 2017 r. (sygn. akt: VIII K [...]), z których organ wyprowadził wniosek, iż jest uprawniony do odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. AM, C, Cl, C+E, Cl+E, podczas gdy ze wskazanych dokumentów wynika, iż wobec skarżącego orzeczono prawomocnie jedynie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B, 6) art. 6 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i wydanie przez organy administracji rozstrzygnięcia w sprawie z pominięciem przepisów ustawy zasadniczej tj. art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż istnienie przepisu prawa w niniejszej sprawie tj. art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela, o której mowa w art. 7 k.p.a., 7) art. 7 k.p.a., poprzez niezastosowanie powyższego przepisu w stanie faktycznym sprawy i pominięcie słusznego interesu skarżącego, a wyrażającego się w wydaniu przez uprawniony organ dokumentu potwierdzającego faktycznie i prawnie posiadane uprawnienia do prowadzenia pojazdów objętych kategorią AM, C, C1, C+E, C1+E prawa jazdy, 8) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy i uniemożliwienie skarżącemu korzystania z uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych objętych kategorią AM, C, C1, C+E, C1+E prawa jazdy, mimo, iż na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] skarżący zachował powyższe uprawnienia, w wyniku czego organ administracji publicznej pierwszej i drugiej instancji złamał zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 9) art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie rozstrzygnięcia o żądaniu skarżącego w zakresie wniosku o wydanie prawa jazdy na kat. T, i to zarówno przez organ I jak i II instancji, co budzi uzasadnioną wątpliwość skarżącego w zakresie działania przez organy administracji na podstawie przepisów prawa, 10) 104 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty w całości tj. w zakresie żądania skarżącego w przedmiocie wniosku o wydanie prawa jazdy na kat. T, i to zarówno przez organ I jak i II instancji, w wyniku czego skarżącemu nie zwrócono zatrzymanego prawa jazdy na kat. T, 11) art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na brak zawarcia w nim rozstrzygnięcia w zakresie wniosku skarżącego o wydanie prawa jazdy na kat. T, co jednocześnie uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienia dlaczego nie wydano skarżącemu prawa jazdy kat. T, 12) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o zwrocie prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E. Z uwagi na opisane wyżej zarzuty skarżący wniósł: 1. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta [...], 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, 3. zobowiązanie organu administracji publicznej do wydania w terminie 30 dni decyzji o zwrocie prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E, T, W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 poz. 1369), dalej: "p.p.s.a.", wynika, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone tylko wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego, jeżeli naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń, które mogłyby podważyć legalność zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami), prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, wskazany wyżej przepis stosuje się także, wprost, wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Analiza treści art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy było wywołanie dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającej kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądowadministracyjnym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt l OSK 382/14, z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt l OSK 603/14, z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt l OSK 888/14, z dnia 9 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 678/14, z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 629/17). Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B musi zatem skutkować odmową wydania prawa jazdy w pozostałych kategoriach wymienionych w ww. ustawie. Przemawia za tym nie tylko wykładnia językowa (która ma pierwszeństwo przed innymi metodami wykładni przepisów prawa, bowiem wynika z treści samej normy prawnej) ale także i wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi bowiem wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno bowiem przyjąć, że racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi kategorii B, zezwoliłby np. na prowadzenie pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t (kat. C) czy autobusem (kat. D). Wskazane przepisy służyć mają zapewnieniu bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego i ochronie wartości nadrzędnych, którymi są życie i zdrowie ludzkie. Nie można tu więc mówić o żadnym podwójnym karaniu. Dopuszczalne jest bowiem oprócz kary penalnej wprowadzenie również i sankcji administracyjnej. Odebranie zatem skarżącemu prawomocnym wyrokiem karnym tylko części posiadanych uprawnień, nie oznacza, że w trakcie obowiązywania tego zakazu może on żądać zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami co do pozostałych kategorii. Wyraźnie zakazał tego ustawodawca w wyżej przytoczonym art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, przy czym adresatem tego przepisu jest organ administracyjny, a nie sąd karny. Chociaż odmowa wydania dokumentu prawa jazdy następuje na skutek orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, to decyzja nie jest wydawana w wykonaniu wyroku karnego, nie można więc przyjąć, że odmowa wydania prawa jazdy stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną sankcji orzeczonej wyrokiem karnym (tak np. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015r., I OSK 888/14). W takiej sytuacji nie ma znaczenia, czy podmiot, wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych ubiega się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy, czy też już wcześniej posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Za taką interpretacją przemawia zarówno wykładnia językowa wskazanego przepisu, jak również jego wykładnia celowościowa. Celem ustawodawcy w ramach przyjętych rozwiązań prawnych było bowiem niedopuszczanie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu w komunikacji. Taką osobą jest niewątpliwie osoba prowadząca pojazd w stanie nietrzeźwości. Nie sposób przyjąć, aby osoba ta, mając orzeczony sądownie zakaz prowadzenia pojazdów określonej kategorii, mogła w okresie obowiązania zakazu wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać niekiedy wręcz większe zagrożenie w ruchu przez prowadzenie pojazdów, wymagających większych umiejętności niż tych do których kierowania wystarczające jest prawo jazdy kategorii B. Zamierzenie to realizuje przyjęte w art. 12 ust. 2 u.k.p. rozwiązanie o rozszerzeniu skutków orzeczonego wyrokiem sądu karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, na kategorie prawa jazdy nie objęte zakazem, w okresie obowiązywania zakazu. Co istotne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie zostało pozostawione uznaniem administracyjnemu organu. Wręcz przeciwnie ustawodawca obliguje organ do określonego postępowania w sytuacji określonej w tym przepisie. W przypadku regulacji wyrażonej w art. 12 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 u.k.p. istotne znaczenie ma sama okoliczność zatrzymania prawa jazdy w związku z danym zdarzeniem, co oznacza, że nie istnieje wymóg orzeczenia przez sąd karny zakazu prowadzania pojazdów w zakresie wszystkich kategorii objętych zatrzymanym prawem jazdy, aby uniemożliwione zostało wykonywanie na czas trwania orzeczonego zakazu sądowego uprawnień w zakresie kategorii prawa jazdy nie objętych zakazem, a posiadanych przez kierowcę. Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art. 2, art. 10 i art. 175 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 4 Protokołu nr 7 do tej Konwencji, polegający w ocenie skarżącego na nieuprawnionym wkroczeniu przez organy administracji orzekające w sprawie w kompetencje sądu karnego, stanowiące w istocie rozszerzenie zakresu orzeczonego wobec skarżącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, określonego w prawomocnym wyroku skazującym. Orzeczony wobec skarżącego, na podstawie art. 42 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (tekst. jedn.: Dz.U. z 2016r. poz.1137) środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B na okres pięciu lat, wywołuje bowiem określony skutek w sferze prawa administracyjnego - w postaci zakazu prowadzenia pojazdów także we wnioskowanych do zwrotu prawa jazdy kat. AM, C, C1, C+E, C1+E - gdyż ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy (w tym kat. B) także na inne posiadane przez stronę uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie objęte orzeczonym zakazem. Wprowadzony w ustawie zakaz wydania prawa jazdy nie stanowi rozszerzenia dolegliwości spowodowanej orzeczonym środkiem karnym. To wyrok karny orzekający o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych wywiera skutki w sferze prawa administracyjnego. Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Prawomocne orzeczenie sądu karnego spowodowało, że skarżącemu nie można wydać prawa jazdy kategorii AM, C, C1, C+E, C1+E. Z wyroku sądu karnego wynika dla skarżącego bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, a pośrednio również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii AM, C, C1, C+E, C1+E, gdyż ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kategorii B także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy. Powyższe stanowisko ugruntowane jest w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., I OSK 603/14; z dnia 18 grudnia 2015 r., I OSK 888/14; z dnia 9 grudnia 2015 r., I OSK 678/14; z dnia 29 października 2015 r., I OSK 382/14; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2018 r., I OSK 688/16; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r., I OSK 1860/17; wyrok NSA z dnia 28 marca 2018 r., I OSK 1957/17). Chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy administracyjne obu instancji, w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy, dokonały zgodnych z tym materiałem ustaleń faktycznych, uwzględniając jednocześnie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czym zadość uczyniły wymogom, o których mowa w art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie kwestionowanego rozstrzygnięcia zawiera bowiem ustalenia faktyczne, co do okoliczności stanowiących podstawę cofnięcia skarżącemu posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami, które to okoliczności zresztą nie były sporne. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostały dowody, na których oparto podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, a także jego podstawę prawną wraz z przytoczeniem obowiązujących przepisów prawa. Nieskuteczny jest zarzut naruszenia art. 104 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak załatwienia sprawy w części wniosku skarżącego o wydanie prawa jazdy na kat. T, albowiem art. 104 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuszczają możliwość wydania decyzji częściowej w sytuacji, gdy przedmiot postępowania jest podzielny. Decyzja częściowa może być wydana wówczas, gdy część sprawy została dostatecznie wyjaśniona i jest tego rodzaju, że może być przedmiotem odrębnego rozstrzygnięcia. Decyzja częściowa kończy sprawę w danej instancji jedynie w części objętej rozstrzygnięciem i w związku z tym może być zaskarżona tylko w tym zakresie. Brak w decyzji administracyjnej rozstrzygnięcia co do niektórych żądań strony powoduje natomiast, iż strona powinna żądać wydania decyzji uzupełniającej. Decyzja wydana w związku z wnioskiem o wydanie prawa jazdy kilku kategorii stanowi samodzielne, odrębne rozstrzygnięcie administracyjne co do każdej z kategorii, ponieważ odnośnie poszczególnych uprawnień do kierowania pojazdami wymagane jest spełnienie różnych wymagań. Brak zatem w skarżonej decyzji rozstrzygnięcia co do wniosku o wydania prawa jazdy jednej z żądanych kategorii w sytuacji, kiedy możliwe było wydanie decyzji częściowej, nie powoduje, że zawarte w decyzji rozstrzygnięcie co do pozostałych kategorii praw jazdy jest z tego powodu wadliwe. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.