VII SA/Wa 2782/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Machlejd Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku w kwestii wniosku skarżącego o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2782/12 postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku: I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. W dniu 4 maja 2015 r. skarżący wystąpił na piśmie - w oparciu o art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - o wykładnię wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. poprzez wyjaśnienie czy w związku z uchyleniem sprzeciwu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. – Powiatowy Inspektor na postawie ww. wyroku Sądu ma prawo w dalszym ciągu prowadzić postępowanie w sprawie zgłoszonego sprzeciwu i dalej sprzeciwiać się użytkowaniu budynku, mimo uchylenia przez Sąd sprzeciwu. Dołączył do ww. pisma skargę z dnia 6 października 2014 r. i odpowiedź [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącego z dnia 4 maja 2015 r. o wykładnię wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 158 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści, a postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalony jest pogląd, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (zob. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt II OZ 337/14, postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I GSK 148/10, postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1656/10, postanowienie NSA z dnia 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2000/11, postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OZ 273/12, postanowienie NSA z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 1121/11, postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2011 r. sygn. akt I OZ 1018/11, postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98). W ramach wykładni nie mieści się żądanie uzyskania wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 66/15, postanowienie NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 698/11). Przedmiotem wykładni wyroku mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie NSA z dnia 19 marca 2014 r. sygn. akt II OW 67/13, postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GZ 24/14, postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt I GSK 111/12, postanowienie NSA z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt I OZ 78/12, postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2012 r. sygn. akt I FSK 677/11). Dokonując w tym zakresie analizy przedstawionej przez skarżącego argumentacji zawartej w treści wniosku o wykładnię, w ocenie Sądu skarżący w istocie zmierza do uzyskania wyjaśnień odnośnie dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracji. Okoliczności podnoszone przez skarżącego nie dotyczą zaś istoty rozstrzygnięcia. Sentencja wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. nie nasuwa żadnych wątpliwości, rozstrzygnięcie jest bowiem jednoznaczne – I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, także treść uzasadnienia nie nasuwa żadnych wątpliwości. Bezsprzecznie, przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w orzeczeniu, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Z tych względów, Sąd stwierdza, że istota wniosku skarżącego nie jest związana z wątpliwościami co do treści rozstrzygnięcia, lecz dotyczy dalszych działań organów po wydaniu wyroku, co nie powinno i nie może być przedmiotem wniosku o wykładnię wyroku. Należy bowiem jeszcze raz podkreślić, że instytucja wykładni orzeczenia, przewidziana w art. 158 p.p.s.a., służy wyłącznie rozstrzyganiu wątpliwości co do treści orzeczeń sądów administracyjnych; nie służy natomiast udzielaniu odpowiedzi na postawione przez stronę skarżącą pytania. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. odmówił wykładni wyroku.