VII SA/Wa 479/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. i T. Ś. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi J. Ś. i T. Ś. na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] w przedmiocie usunięcia przeszkody lotniczej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi Skarżący – J. Ś. i T. Ś. złożyli w dniu [...] stycznia 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] w przedmiocie usunięcia przeszkody lotniczej. Wraz z wnioskiem skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnili, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 20 lutego 2015 r., natomiast skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 18 marca 2015 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd przesłał skargę do Ministra Obrony Narodowej w dniu 27 marca 2015 r. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016 r., wydanym w sprawie VII SA/Wa 2595/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. Ś. i T. Ś. na decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] jako wniesioną po terminie. Skarżący wskazali, że uchybienie terminu do wniesienia skargi spowodowane było tym, iż pracownik kancelarii profesjonalnego pełnomocnika skarżących, błędnie zaadresował kopertę zawierającą skargę. W ocenie strony skarżącej, pomyłka pracownika kancelarii nie powinna wywoływać negatywnych skutków dla samych skarżących i to tak dalece idących, jak pozbawienie ich prawa do sądu. Skarżący dopełnili maksimum staranności w przygotowaniu skargi, gdyż zlecili jej sporządzenie profesjonalnemu pełnomocnikowi, tym samym mogli oczekiwać, że skarga zostanie złożona skutecznie. Do skargi załączony został dokument potwierdzający wypowiedzenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez skarżących r.pr. R. C. z dniem 28 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. - ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przesłać właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego, trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, decyduje wówczas data wysłania skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej (pod. stanowisko wyrażone w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 18 czerwca 2009 r. sygn. akt II OSK 892/09, z 30 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1674/06 oraz z 4 października 2007 r., sygn. akt I OZ 715/07). Mając na względzie, że w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 lutego 2015 r., termin do wniesienia skargi upływał w dniu 22 marca 2015 r. Uwzględniając jednakże fakt, że dzień 22 marca 2015 r. jako ostatni dzień terminu do wniesienia skargi, przypadł na niedzielę, to w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu należało uznać następny dzień po dniach wolnych, czyli w niniejszym przypadku – poniedziałek 23 marca 2015 r. Pełnomocnik skarżących nadał w urzędzie pocztowym w dniu 18 marca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł ją jednakże bezpośrednio do sądu, zatem jako datę wniesienia skargi przyjąć należy dzień 27 marca 2015 r., tj. dzień w którym skargę przesłano do właściwego organu, tj. Ministra Obrony Narodowej. Podkreślić należy, że art. 85 p.p.s.a. wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie, siedmiodniowy termin zakreślony dla dokonania czynności, jaką jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu, został zachowany. Sąd, związany ustaleniami dokonanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1077/16, ustalił, że uchybienie terminu trwało w niniejszej sprawie do czasu, gdy skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, otrzymali postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2016 r. w przedmiocie odrzucenia skargi, tj. 22 stycznia 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy VII SA/Wa 2595/15), zatem wniosek o przywrócenie terminu (złożony w dniu 29 stycznia 2016 r.) złożony został z zachowaniem siedmiodniowego terminu. Odnosząc się natomiast do uprawdopodobnienia przez stronę skarżącą braku winy w uchybieniu terminu, stwierdzić należy, iż kryterium braku winy, jako przesłanki możliwości przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu tej czynności (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2003r., II SA 4162/01, Monitor Prawniczy 2003, nr 8, s. 340). Przywrócenie uchybionego terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze, uznać należy, iż podniesiona we wniosku o przywrócenie terminu okoliczność, nie może świadczyć o braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu. Nie można bowiem uznać, że omyłkowe nadanie przesyłki bezpośrednio na adres sądu przez pracownika kancelarii pełnomocnika strony skarżącej było zdarzeniem nagłym czy też zdarzeniem od tej strony niezależnym, za który nie ponosi ona odpowiedzialności. W ocenie Sądu, uchybienie polegające na błędnym wysłaniu skargi przez pracownika kancelarii pełnomocnika skarżącej, zamiast do organu, którego decyzja była przedmiotem skargi (co strona skarżąca powinna była uczynić stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a.), bezpośrednio do Sądu – należy bez wątpienia uznać za działanie posiadające znamiona winy, wyrażającej się w braku zachowania szczególnej staranności, jakiej można i należy wymagać od zawodowego pełnomocnika. Nie ulega wątpliwości, że pełnomocnik wykonując daną czynność – niezależnie od tego, czy wykonuje ją osobiście, czy wyręcza się przy jej wykonaniu inną osobą – ponosi odpowiedzialność za to, aby czynność ta została dokonana z zachowaniem wymaganej staranności. Oznacza to, że obciąża go choćby najmniejsza niestaranność osoby, której wykonanie danej czynności powierzył (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 23 marca 2011 r., sygn. akt II OZ 183/11; z 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 433/10; z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 402/08; z 6 czerwca 2005 r., sygn. akt II FZ 166/05). Profesjonalny pełnomocnik dochowując szczególnej staranności powinien był sprawdzić, czy przesyłka zaadresowana została prawidłowo. Działanie takie pozwoliłoby na wykrycie popełnionej omyłki w tym zakresie i jej skorygowanie umożliwiające prawidłowe i terminowe nadanie skargi, a w konsekwencji stanowiłoby wypełnienie ciążącego na pełnomocniku skarżącej, jako profesjonaliście, obowiązku szczególnej staranności i dbałości o interesy mocodawcy. Reasumując, wysłanie skargi bezpośrednio do Sądu nie może przesądzać o braku winy w uchybieniu terminu, bowiem po stronie skarżącej nie istniały żadne przeszkody uniemożliwiające prawidłowe wniesienie skargi. Należy więc uznać, że nie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu, a mianowicie nie udowodniono braku winy strony skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.