I SA/Wr 1028/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Haberka Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz – Rajchman (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi: R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 24 sierpnia 2021 r. nr 0201- IEW2.4263.19.2021.AK w przedmiocie odmowy rozłożenia na 12 rat zaległości z tytułu podatku od towarów i usług: oddala skargę w całości. Zaskarżoną w sprawie decyzją z 24 sierpnia 2021 r. nr 0201-IEW2.4263.19.2021.AK Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Wrocław-[...] (dalej jako: NUS, organ I instancji) z 19 maja 2021 r. nr 0225-SEW.4263.142.2021, którą organ I instancji odmówił R. S. (dalej jako: strona, skarżący, podatnik) rozłożenia na 12 rat zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. oraz III kwartał 2020 r. w łącznej wysokości 85.014,52 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Jak wynika z akt sprawy, 5 marca 2021 r. strona zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o rozłożenie na 12 rat zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. i III kwartał 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę w ramach pomocy de minimis. We wniosku wskazała, że w listopadzie 2020 r. zmieniła biuro rachunkowe prowadzące rozliczenia, zaś w wyniku przeprowadzonego audytu stwierdzono nieprawidłowości w rejestrach oraz deklaracjach VAT. Skarżący podkreślił, że nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych jednorazowo ze względu na złą kondycję finansową, spowodowaną pandemią COVID-19. Jednocześnie skarżący wskazał, że jego przychód zmniejszył się o 30%, a jego firma pozyskała mniej zamówień niż zazwyczaj. Podkreślił także, że branża w której funkcjonuje, ma charakter sezonowy (budowa hal sportowych) i nie obejmuje okresu zimowego. Argumentował także, że jest w trakcie realizacji budowy hali w G. za kwotę 276.750,00 zł oraz planuje pozyskać nowe kontrakty. Do wniosku dołączono listę już uzyskanej pomocy de minimis. Następnie, po uzupełnieniu przez stronę dokumentacji organ I instancji, na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie majątkowym stwierdził, że strona z prowadzonej działalności gospodarczej osiągnęła dochód w kwocie 142.027,00 zł miesięcznie oraz, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z partnerką, która również prowadzi działalność gospodarczą. Ponadto, na utrzymaniu strony pozostaje dwoje dzieci. Skarżący jest właścicielem mieszkania o powierzchni [...] m2 za które ponosi opłaty eksploatacyjne tj. czynsz (550 zł), gaz (300 zł), prąd (134,24 zł), woda (34 zł), ogrzewanie (1323,71 zł). Ponosi także opłaty za telefon i Internet w łącznej kwocie 120 zł, zaś na wyżywienie wydatkuje 2000 zł. Inne wydatki sięgają kwoty 1000 zł. Na stronie ciążą również zobowiązania cywilnoprawne, których łączna wysokość wynosi 11.887,89 zł. Na dzień złożenia przez skarżącego wniosku, zaległości z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę wynosiły za III kwartał 2019 r. - 36.896,52 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 4.019,00 zł oraz za III kwartał 2020 r. - 48.118,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.371,00 zł. Po przytoczeniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej jako: O.p.) i wyjaśnieniu warunków przyznania pomocy podmiotowi będącemu przedsiębiorcą organ I instancji stwierdził, że w jego ocenie w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu podatnika, ani przesłanka interesu publicznego. Przesłanki te odnoszą się bowiem do sytuacji wyjątkowych np. trudnej sytuacji finansowej, spowodowanej klęską lub zdarzeniem losowym. Przytoczona przez stronę argumentacja nie wskazywała jednak, aby w sprawie zaistniała sytuacja nadzwyczajna, uzasadniająca udzielenie ulgi. Strona prowadzi działalność związaną ze sportem, zaś powstałe zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług nie powstały wskutek nadzwyczajnych okoliczności, a w związku z naruszeniem przez stronę obowiązku, o którym mowa w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej jako: uVAT). Niewykonanie obowiązku odprowadzenia podatku VAT oznacza z kolei samowolne zatrzymanie pieniędzy należnych budżetowi. W tych warunkach, przyznanie ulgi podatkowej byłoby niezasadnym przywilejem. Zdaniem organu I instancji, okoliczność na którą powołała się strona tj. zmiana biura rachunkowego i audyt, jest w sprawie bez znaczenia. To podatnik obarczony jest ryzykiem ewentualnych błędów w samoobliczeniu zobowiązania podatkowego. Organ I instancji nie uwzględnił również argumentacji dotyczącej pogorszenia kondycji finansowej firmy strony w związku z pandemią COVID-19, spadkiem przychodów i zmniejszeniem ilości zamówień. Organ I instancji dostrzegł bowiem, że pomimo tych okoliczności strona osiągała obroty (za III kwartał 2019 r. w kwocie 1.129.100,00 zł zaś za III kwartał 2020 r. w kwocie 430.912,00 zł). To zdaniem organu potwierdzało, że strona mogła regulować środki należne budżetowi państwa. Organ podkreślił, że z deklaracji VAT-7K strony wynikało, że z tytułu działalności gospodarczej w okresie od I kwartału 2019 r. do IV kwartału 2019 r. strona osiągnęła obrót w łącznej kwocie 3.348.540,00 zł natomiast w okresie od I kwartału 2020 r. do IV kwartału 2020 r. w kwocie 2.464.823,00 zł. Choć obroty w 2020 r. w porównaniu do 2019 r. uległy zmniejszeniu, to nadal pozostawały na wysokim poziomie i wskazywały na aktywne prowadzenie działalności gospodarczej. Strona za IV kwartał 2020 r. wykazała także kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 61.891,00 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Mogła zatem przeznaczyć tę nadwyżkę na spłatę posiadanych zaległości podatkowych. Organ I instancji wziął także pod uwagę faktyczną sytuację finansową strony, na którą oprócz dochodów ma wpływ również wielkość stałych obciążeń. W tym zakresie dokonał analizy stałych miesięcznych wydatków, sytuacji rodzinnej strony oraz wziął pod uwagę to, że skarżący jest właścicielem mieszkania. Organ I instancji ustalił, że co miesiąc w gospodarstwie strony istnieje nadwyżka dochodów nad wydatkami w kwocie około 124.677,16 zł. Sytuacja strony i jego rodziny jest dobra i stabilna, a sam podatnik posiada środki na jednorazową spłatę zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. W takiej sytuacji, przyznanie ulgi podatkowej stawiałoby stronę w sytuacji uprzywilejowanej względem innych podatników i byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości i powszechności opodatkowania. Dodatkowo organ podkreślił, że chociaż strona deklarowała, że ciążą na niej zobowiązania cywilnoprawne, to w żaden sposób (poza deklaracją) tego nie wykazała. Zobowiązania takie nie posiadają ponadto atrybutu pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Jeżeli chodzi o przesłankę interesu publicznego w udzieleniu ulgi, to organ I instancji podniósł, że musiałaby być uzasadniona ochroną wartości wspólnych tj. jak np. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Rozkładanie na raty zaległości podatkowych nie leży w interesie publicznym w sytuacji, gdy do ich powstania nie przyczyniły się szczególne okoliczności. Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie i wskazała m.in., że w sprawie nie uwzględniono tego, iż prowadzona przez stronę działalność jest sezonowa, a ponadto odnotowano spadek zamówień oraz obrotów w okresie pandemii COVID-19. Pandemia była zdarzeniem losowym, uzasadniającym zaistnienie ważnego interesu podatnika. Ponadto, podatnik o istniejącej zaległości w podatku od towarów i usług dowiedział się dopiero w wyniku przeprowadzonego audytu. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Oceniając zasadność wniosku, DIAS powołał się na art. 67a § 1 pkt 2 O.p. i wskazał, że odroczenie lub rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę jest możliwie w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Organ odwoławczy podkreślił, że ww. regulacja nie obliguje organu do wydania decyzji uwzględniającej wniosek podatnika, nawet w przypadku stwierdzenia występowania ww. przesłanek. Zaistnienie ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego umożliwia jedynie rozważenie przez organ podatkowy możliwości udzielenia ulgi w konkretnym przypadku, gdyż decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie jest podejmowana w ramach tzw. uznania administracyjnego. Następnie DIAS wyjaśnił znaczenie pojęć ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego i dokonał analizy argumentacji prezentowanej przez stronę. Organ odwoławczy dostrzegł, że choć strona powoływała się na brak środków niezbędnych do uregulowania zaległości podatkowej i złą kondycję prowadzonej firmy, to – jak wynikało ze złożonego oświadczenia z dnia 26 marca 2021 r. – osiągała miesięcznie z tytułu prowadzonej działalności dochód w wysokości 142.027 zł. Oprócz tego otrzymywała dywidendę ze spółki S. sp. z o.o. w wysokości 5000 zł. Strona w toku postępowania przedłożyła również oświadczenie, z którego wynikało, że jej roczny dochód netto wynosi 763.731,62 zł, co w stosunku miesięcznym daje 63.644,30 zł netto. Choć strona wykazała także stratę (której to okoliczności organ nie zakwestionował), to w sytuacji prowadzenia przez stronę trzech inwestycji, jest to sytuacją naturalną. Z pewnością jednak nie powinno mieć wpływu na obowiązek regulowania zaległości publicznoprawnych. Organ odwoławczy przeanalizował także zestawienie dochodów podatnika za lata 2017-2019 i wskazał, ze prowadzona przez stronę działalność gospodarcza przynosiła i nadal przynosi dochody, których wysokość pozwalała na zabezpieczenie środków finansowych na pokrycie bieżących i zaległych zobowiązań podatkowych. Dalej DIAS wskazał, że analizując wysokość sprzedaży, w działalności gospodarczej strony można zaobserwować 20% spadek sprzedaży w 2020 r. Nie potwierdza on jednak niekorzystnych tendencji w prowadzonej działalności. Pomimo spadku sprzedaży w 2020 r., jej wysokość była wyższa niż w 2018 r. tj. przed pandemią. DIAS przeanalizował również sytuację majątkową i rodzinną podatnika. Na utrzymaniu strony pozostaje dwoje małoletnich dzieci, zaś strona pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z partnerką, która prowadzi działalność gospodarczą. Organ ustalił, że miesięczne wydatki strony sięgają kwoty 10.619,84 zł, oraz że jest właścicielem sześciu samochodów i mieszkania o powierzchni [...] m2. DIAS wskazał, że pandemia COVID-19 z pewnością miała wpływ na spadek dynamiki działalności gospodarczej. Podkreślił jednak, że strona w 2020 r. otrzymała już pomoc, która miała na celu złagodzenie skutków pandemii w formie dotacji w wysokości 212.897 zł. Ponadto, w 2020 r. strona uzyskała pomoc de minimis w postaci rozłożenia na raty innych zaległości podatkowych (9 wniosków rozpatrzonych pozytywnie). DIAS argumentował, że wysokość dochodów strony umożliwiała zabezpieczenie środków na spłatę zaległości podatkowych. Jej sytuacja jest stabilna, nawet przy uwzględnieniu ciążących na stronie zobowiązań. Z tych względów DIAS stwierdził, że w sprawie nie zachodziła przesłanka ważnego interesu podatnika. Analiza okoliczności sprawy doprowadziła również organ do wniosku, że nie zachodzi przesłanka interesu publicznego, umożliwiającego udzielenie ulgi. Od powyższej decyzji DIAS skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: art. 67a § 1 pkt 2 O.p., poprzez przyjęcie przez DIAS, że w sprawie nie zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego; art. 103 ust. 2 uVAT w zw. z art. 21 § 2 O.p. w zw. z art. 233 O.p., poprzez przyjęcie przez DIAS, że uwzględnianie zarzutu dotyczącego art. 103 ust. 2 uVAT nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji organu I instancji; art. 121 § 1 i § 2 O.p. przez brak prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i przez pominięcie okoliczności świadczących o zaistnieniu przesłanek ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego i koncentrowaniu się przez organ wyłącznie na okolicznościach uzasadniających odmowę rozłożenia zaległości podatkowej na raty; art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych ze sprawą (pandemia COVID-19, sezonowy charakter działalności gospodarczej strony, spadek zamówień, oparcie rozstrzygnięcia o szczątkowe informacje o sytuacji majątkowej i stanie rodzinnym strony). Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór pomiędzy skarżącym a DIAS sprowadza się do odmiennej oceny okoliczności faktycznych sprawy, pod kątem zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 O.p. tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, których stwierdzenie otwiera możliwość udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej. W ocenie strony organy podatkowe dokonały dowolnej interpretacji ww. pojęć, zawężając ich zakres jedynie do sytuacji nadzwyczajnych. Skarżący zarzucił także, że organy odmawiając mu ulgi w spłacie zaległości podatkowych, przekroczyły zakres przysługującego im uznania administracyjnego. Odmienne stanowisko w toku postępowania prezentowały organy podatkowe, które argumentowały, że okoliczności sprawy świadczyły o tym, że po stronie skarżącego nie zaistniał ważny interes podatnika, ani interes publiczny uzasadniający udzielenie ulgi. Zgodnie z art. 67a § 1 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jak wynika z przytoczonego powyżej przepisu, udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej jest możliwe dopiero po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Zatem badanie sprawy z wniosku podatnika jest dwuetapowe – w pierwszej kolejności oceniane jest zaistnienie ww. przesłanek, a dopiero później (tj. na drugim etapie) organ podatkowy – działając w ramach uznania administracyjnego – przyznaje lub odmawia przyznania udzielenia ulgi. Zaistnienie "ważnego interesu podatnika" czy "interesu publicznego" jest zatem konieczne do przejścia na kolejny etap orzekania w tego typu sprawach, a ich brak zamyka drogę do uznaniowego działania organu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2021 r., sygn. III FSK 191/21 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Jak słusznie dostrzegła strona, pojęcia zawarte w art. 67a §1 O.p. w istocie są nieostre. Są to bowiem klauzule generalne, których wykładnia powinna być dokonywana na tle okoliczności konkretnej sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wykładni pojęć "ważnego interesu podatnika" i "interesu publicznego" nie można jednak sprowadzać do każdej sytuacji, w której podatnik nie posiada środków finansowych, niezależnie od faktycznej przyczyny takiego stanu rzeczy. W przeciwnym wypadku, niecelowym byłoby istnienie tych klauzul generalnych, zaś badanie sprawy ograniczałoby się do analizy, czy podatnik posiada środki finansowe. Dodatkowo, występowanie jakichkolwiek trudności finansowych nie uzasadnia jeszcze, że po stronie podatnika zaistniały przesłanki wskazane w art. 67a § 1 O.p. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 listopada 2021 r., sygn. III FSK 4333/21 - CBOSA). Na marginesie należy również podkreślić, że nawet w przypadku stwierdzenia którejkolwiek z ww. przesłanek, organy podatkowe, podając należyte uzasadnienie swojej decyzji, mają prawo odmówić udzielenia ulgi, gdyż w tym zakresie działają w ramach uznania administracyjnego (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2021 r., sygn. III FSK 143/21; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 2021 r., sygn. III FSK 2506/21 – CBOSA). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności przenalizowania wymaga argumentacja, którą przytoczył skarżący w treści skargi. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 67a § 1 O.p. w kontekście przesłanki "ważnego interesu podatnika" skarżący odniósł się bowiem do orzecznictwa sądowadministracyjnego, z którego wynika m.in., że organy podatkowe są zobowiązane należycie uzasadnić wydane rozstrzygnięcia i wziąć pod uwagę argumenty podnoszone przez stronę, że organy powinny czuwać nad tym, by podatnicy nie byli pochopnie zwalniani z realizacji swych zobowiązań oraz, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych (vide przytoczone w treści skargi orzecznictwo tj. wyrok WSA w Warszawie z 5 października 2017 r., sygn. VIII SA/Wa 457/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2001 r., sygn. I SA/Ka 577/00, wyrok WSA w Gdańsku z 11 sierpnia 2020 r., sygn. I SA/Gd 2252/19; wyrok WSA w Kielcach z 27 sierpnia 2020 r., sygn. I SA/Ke 174/20; wyrok WSA w Kielcach z 2 lipca 2020 r., sygn. I SA/Ke 16/20 – CBOSA). Sąd w pełni podziela tezy płynące z ww. orzeczeń. Co więcej, wnioski te podzielił również DIAS w treści zaskarżonej decyzji wskazując m.in., że przesłankę "ważnego interesu podatnika" należy intepretować szerzej, nie ograniczając jej jedynie do zdarzeń nadzwyczajnych lub losowych. Jak wskazał organ odwoławczy, w sprawie o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych należy brać pod uwagę także sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i ponoszonych wydatków, a także ocenę realnych możliwości uiszczenia podatku (vide: str. 8 zaskarżonej decyzji). Badając zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika w niniejszej sprawie organy podatkowe nie ustalały zatem jedynie, czy po stronie skarżącego zaistniała szczególna, nadzwyczajna sytuacja. Kierowały się bowiem kryteriami wypracowanymi przez orzecznictwo sądowoadministracyjne. I tak, na podstawie udzielonych przez stronę informacji organy podatkowe przeanalizowały w sposób szczegółowy i rzetelny sytuację majątkową i rodzinną strony. Stwierdziły bowiem, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej strona osiąga dochód miesięczny w wysokości 142.027 zł, a ponadto otrzymuje od spółki S. sp. z o.o. dywidendę w wysokości 5000 zł. Organy ustaliły również, że sytuacja w jakiej znajduje się działalność gospodarcza skarżącego, jest od lat stabilna, zaś sama działalność przynosi stały dochód, pomimo odnotowania spadku sprzedaży w dobie pandemii. Porównanie sprzedaży w 2020 r. z poprzednimi okresami doprowadziło bowiem do wniosku, że w 2020 r. była nawet wyższa niż ta w 2018 r. Analizując miesięczne obciążenia strony z różnych tytułów organy podatkowe stwierdziły, że również sytuacja majątkowa i rodzinna podatnika jest dobra. Ustaliły, że strona jest właścicielem sześciu samochodów oraz mieszkania. DIAS wprost także wskazał, że w 2020 r. strona uzyskała dotację na ponad 200.000,00 zł, mającą na celu niwelowanie skutków pandemii, a ponadto uzyskała w 2020 r. korzystne decyzje w ramach pomocy de minimis. DIAS podkreślił także, że skala uzyskiwanych przez stronę dochodów pozwalała na zabezpieczenie środków na jednorazową zapłatę ciążących na niej zobowiązań szczególnie, że strona aktywnie prowadzi działalność gospodarczą i posiada perspektywy zysku z podjętych inwestycji. Sąd stwierdził również, że zaprezentowana przez organy podatkowe w toku postępowania argumentacja, znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie bez znaczenia dla oceny sprawy i prawidłowości wywiedzionych przez organy wniosków pozostaje także i to, że zaległości podatkowe strony z tytułu podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. i III kwartał 2020 r. wraz z odsetkami za zwłokę, zostały już wyegzekwowane od strony (vide - k. 201 i k. 203 akt administracyjnych), co jedynie dodatkowo potwierdza ze strona posiadała wystarczające środki na spłatę ciążących na niej zobowiązań. Ponadto, co nie może ujść uwadze, okoliczności które powołała strona celem uzasadnienia wniosku tj. stan pandemii jako sytuacja nadzwyczajna, zmniejszenie dynamiki działalności gospodarczej strony, sezonowy charakter powadzonej działalności, oceniono w sprawie prawidłowo. Choć wszystkie te okoliczności z całą pewnością miały wpływ na sytuację skarżącego, to jednak oceniane w kontekście pozostałych faktów tj. znacznych dochodów, stabilnej sytuacji finansowej, majątkowej i rodzinnej skarżącego, stałego dochodu z działalności gospodarczej strony (również w okresie pandemii), uzyskania dotacji i pomocy de minimis w innych sprawach, musiało doprowadzić organy podatkowe do konkluzji, że w sprawie nie zaistniała przesłanka ważnego interesu podatnika. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się także, że nawet sama strata, czy też ograniczenie rozmiaru, zakresu prowadzonej działalności nie jest jednoznaczne z taką sytuacją ekonomiczną danego podmiotu, która uzasadnia przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych, nawet jeżeli perturbacje finansowe wynikają ze stanu nadzwyczajnego w danych warunkach gospodarczych (tu: stanu pandemii) (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 6 kwietnia 2022 r., sygn. I SA/Op 57/22 - CBOSA). Mając te wszystkie okoliczności na uwadze, zdaniem Sądu organy podatkowe dokonały prawidłowej analizy sprawy pod kątem badania ważnego interesu podatnika i w tym zakresie nie mogło być mowy o zarzucanym przez stronę przekroczeniu zakresu uznania administracyjnego. Nie występuje ono bowiem na tym etapie, o czym była już mowa powyżej. Prawidłowym był także wniosek organów, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Sąd podziela pogląd, iż tę przesłankę należy oceniać wielopłaszczyznowo, tj. nie tylko z punktu widzenia interesu fiskalnego, ale także z uwzględnieniem następstw odmowy udzielenia ulgi zarówno w sferze życia społecznego, jak i indywidualnego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 19 stycznia 2022 r., sygn. I SA/Lu 542/21). Zdaniem Sądu organy podatkowe uwzględniły powyższe kryteria. Interes publiczny odczytywać należy jako pewną potrzebę, której zaspokojenie powinno służyć społecznościom lokalnym lub całemu społeczeństwu. W okolicznościach niniejszej sprawy tj. po ustaleniu sytuacji skarżącego, umożliwiającej regulowanie ciążących na nim zaległości nawet w sposób jednorazowy, trudno byłoby znaleźć jakiejkolwiek uzasadnienie dla rezygnacji lub rozłożenia w czasie dochodzenia należności. Z powyższych względów Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 67a §1 pkt 2 O.p. Bezzasadnym był również zarzut naruszenia art. 103 ust. 2 uVAT w zw. z art. 21 § 3 O.p. w zw. z art. 233 O.p. Zdaniem skarżącego, zaległość podatkowa w podatku od towarów i usług za III kwartał 2019 r. i III kwartał 2020 r., powstała wskutek zmiany biura rachunkowego i ujawniła się dopiero w wyniku przeprowadzonego audytu. Następnie strona złożyła korektę rozliczenia w podatku od towarów i usług i ze względu na wysokość tak ustalonego podatku, złożyła wniosek o udzielnie ulgi. Innymi słowy, zdaniem strony, nie ponosi ona winy w dokonaniu pierwotnego, błędnego rozliczenia, który to błąd z własnej inicjatywy następnie skorygowała. W ocenie skarżącego okoliczności te przemawiały za udzieleniem ulgi. Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Sposób powstania zaległości podatkowej i proces usuwania skutków błędu, który obciąża podatnika, nie miał żadnego znaczenia dla oceny możliwości przyznania ulgi. Dokonanie korekty w przypadku wykrycia błędu w samoobliczeniu jest i powinno być normalną konsekwencją ujawnionych nieprawidłowości. To na podatniku, zgodnie z art. 103 uVAT spoczywa obowiązek prawidłowego samoobliczenia podatku. Dokonanie korekty i okoliczności jej złożenia nie powinny być rozpatrywane jako argument dowodzący m.in. szczególnej staranności podatnika przy ocenie wniosku o udzielenie ulgi w trybie art. 67a § 1 O.p., a w kategorii jego obowiązku. Bezzasadnymi okazały się także pozostałe zarzuty skargi, a mianowicie zarzuty naruszenia art. 121 § 1 i § 2 O.p. oraz art. 122 w zw. z art. 187 i art. 191 O.p. Organy podatkowe dokonały bowiem szczegółowej analizy okoliczności sprawy, zebrały wystarczający dla wydania decyzji materiał dowodowy, zapewniły stronie czynny udział w postępowaniu, prowadząc je w sposób budzący zaufanie. Należy także podkreślić, że to w interesie podatnika inicjującego postępowanie podatkowe w sprawie regulowanej art. 67a § 1 O.p. jest wskazanie okoliczności uzasadniających uwzględnienie jego żądania. Jak słusznie wskazał DIAS w odpowiedzi na skargę, strona na każdym etapie postepowania miała możliwość zaprezentowania swojej sytuacji w sposób kompleksowy, również jeżeli chodzi całokształt sytuacji partnerki strony. Ne sposób zgodzić się z argumentacją skarżącego, iż organy podatkowe dokonały ograniczonych ustaleń w sprawie. Organy pozyskały bowiem w toku postepowania szereg oświadczeń i dokumentów, które pozwalały na kompleksową ocenę sprawy w kontekście przesłanek wskazanych w art. 67a § 1 O.p. Mając powyższe na uwadze Sąd, na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oddalił skargę w całości.