I SA/Wr 495/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń, Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman, Protokolant: Starszy specjalista Aleksandra Połaczewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi T Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 23 lutego 2021 r. nr 0201-IOV3.4103.29.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za: I, II, III, IV kwartał 2014 r.: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi T. Sp. z o.o. w J. (dalej jako: Strona, Spółka, Skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z 23 lutego 2021 r. nr 0201-IOV3.4103.29.2020, utrzymująca mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bolesławcu (dalej jako: NUS, Organ I Instancji) z 28 sierpnia 2020 r. nr 0202-PP.4213-11.2019 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej NUS z 11 października 2016 r. nr 0202-PP.4213-11.2016 określającej Stronie rozliczenie podatku od towarów i usług za I, II, III, IV kwartał 2014 r. Sąd zobowiązany w oparciu o przepis art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259) – dalej jako p.p.s.a. do zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, a nie powielania treści akt wskazuje jak poniżej. We wniosku o wznowienie postępowania jako podstawy wznowienia wskazano na przepisy: art. 240 § 1 pkt 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej jako o.p., strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz art. 240 § 1 pkt 5 o.p. - wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że o wydanej decyzji z 11 października 2016 r. Spółka dowiedziała się 23 kwietnia 2019 r., albowiem w tej dacie doszło do zapoznania końcowego obrońcy Strony z aktami, w tym z decyzją której dotyczy wniosek o wznowienie. Wskazano dalej, że decyzja zostały wysłane na adres Spółki w B. i uznana za doręczoną po dwukrotnym awizowaniu. Tymczasem Strona nie miała możliwości odbioru korespondencji pod wskazanym adresem w B., albowiem w dacie doręczania (awizowania) nie funkcjonowała pod tym adresem, na co wskazują: – wyjaśnienia byłego prezesa Spółki (A. K.) oraz ex post, zeznania świadka z 2017 r; – przekazane przy piśmie z 25 kwietnia 2016 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Rzeszowie deklaracje za 2015 r., z których miało wynikać, że faktyczna siedziba Spółki w datach doręczeń decyzji ostatecznej mieściła się na [...] pod adresem w Ł. Zarzucono, że NUS nie podjął próby doręczeń korespondencji pod nowym adresem wbrew art. 151 o.p., a nie tylko adres z rejestru powoduje skuteczność doręczeń. Podkreślono, że pierwszą możliwą datą zapoznania z decyzją ostateczną był dzień 23.04.2019 r. Następnie wskazano, że decyzja ostateczna wydana została z pominięciem dokumentów – dowodów istniejących na chwilę wydawania decyzji, a nieznanych organowi. Decyzją z 28 sierpnia 2020 r. NUS odmówił uchylenia swojej decyzji ostatecznej z 11 października 2016 r. W argumentacji odnośnie przesłanki niebrania przez Stronę nie z własnej winy udziału w postępowaniu (art. 240 § 1 pkt 4 o.p.) Organ I instancji wskazał na przepisy dotyczące procedury doręczania korespondencji, a następnie podniósł okoliczność kierowania korespondencji do Spółki na adres Jej siedziby figurujący w Krajowym Rejestrze Sądowym. NUS zaznaczył, że zmiana adresu Strony na J. nastąpiła dopiero 26 lutego 2019 r. Tym samym w procesie doręczenia zachowano zasady wynikające z art. 146, art. 148 § 2 pkt 1, art. 150 i art. 150a o.p., w szczególności zaś art. 150 § 4 o.p. Dodatkowo NUS zauważył, że adwokat Strony zapoznawał się z aktami, w których znajdowały się decyzje ostateczne już w dniu 26.02.2018 r. i wskazując na art. 240 § 1 pkt 4 o.p. zwrócił uwagę, że żądanie wznowienia postępowania zostało wniesione z uchybieniem terminu miesięcznego od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Zarazem NUS uznał, że powołane przez Spółkę okoliczności nie wypełniają znamion z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Z kolei względem przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Organ I instancji uznał, że zaoferowane dowody były znane Stronie w dacie wydania decyzji ostatecznej, lecz nie zostały przez Spółkę przedłożone. Nie posiadają więc przymiotu obiektywnie nieznanych przez Spółkę. Skoro jednak znanych sobie dowodów Strona nie ujawniła w trakcie prowadzonego postępowania, to samo w sobie nie stanowi to przesłanki wznowieniowej. Ponadto do dnia wydania decyzji dokumentów – dowodów nie przedstawiono do akt sprawy – były przedłożone do akt innego postępowania. Od rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji zostało wniesione przez Spółkę odwołania, a w drugiej instancji DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie NUS. Organ odwoławczy w szczególności podniósł kierowanie korespondencji do Spółki na Jej adres figurujący w Krajowym Rejestrze Sądowym i zachowanie zasad doręczania Stronie korespondencji zawartych w o.p. DIAS uznał, że Spółka winna w odpowiednim czasie ujawnić inny adres niż dotychczas wpisany, jeśli dotychczasowy adres uległ zmianie. Deklaracje Spółki zostały przekazane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Rzeszowie do NUS zgodnie z właściwością - z uwagi na siedzibę Spółki ujawnioną w Krajowym Rejestrze Sądowym, natomiast zmiana adresu z B. na J. nastąpiła dopiero w 2019 r. Spółka nie brała udziału w postępowaniu przez swoje zaniechanie. DIAS uznał również, że nawet ujawnienie nowego adresu w Krajowym Rejestrze Sądowym nie uwalnia podatnika od obowiązku powiadomienia Organu o tym nowym adresie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko o powzięciu przez Spółkę informacji o decyzji ostatecznej już w dniu 26.02.2018 r. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt 4 o.p. upłynął zatem 27.03.2018, a stosowny wniosek złożony został dopiero w dniu 21.05.2019 r. – a więc z uchybieniem terminowi. Nawet gdyby uznać, że wniosek jest w terminie to i tak nie ma to znaczenia, bo nie została spełniona przesłanka braku udziału Strony w postępowaniu bez winy Spółki. W kwestii przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. DIAS stwierdził, że dowody na które Spółka się powołała znane były Stronie, ale nie przedstawiła ich w postępowaniu podatkowym. Tymczasem w przesłance tej chodzi o dowody, co do których strona postępowania zwykłego nie miała wiedzy w jego trakcie – brak jest więc przymiotu ich nowości. Organ odwoławczy podniósł, że postępowanie wznowieniowe toczy się w węższych granicach – nie można skorygować rozliczenia poprzez zgromadzone wyłącznie przez organ w rezultacie wznowienia postępowania dowody jak i przez nieprzedstawienie przez Stronę istniejących dowodów w trybie zwykłym, o których to dowodach wiedzę Spółka posiadała. W kwestii udziału Strony w postępowaniu wznowieniowym, to pomimo uwzględniania wniosków Strony o pomoc prawną przy zapoznaniu z aktami – transport akt do J., Strona nie stawiała się tam celem zapoznania z aktami Nie zgadzając się z rozstrzygnięciami wydanym w drugiej instancji, Spółka wniosła na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której podniosła zarzuty o naruszeniu przepisów: – art. 240 § 1 pkt 4 i pkt 5, w związku z art. 233 § 1 pkt 2 o.p. przez błędną wykładnię i brak należytego zastosowania, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione kryteria zawarte w wymienionych przepisach – Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a po dacie wydania decyzji wymiarowej pojawiły się dowody nieznane wcześniej Organowi; błędne jest stanowisko, że brak wiedzy o dowodach ma dotyczyć Strony, gdy warunkiem z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. jest brak wiedzy o dowodach ze strony organu; – art. 245 § 1 pkt 1 o.p. przez niezastosowanie tego przepisu w związku z art. 233 § 1 pkt 2 o.p. oraz w związku z art. 235 o.p. polegające na nieuchyleniu decyzji i nie orzeczeniu, co do istoty sprawy, w sytuacji, w której istniały ku temu podstawy – w aktach sprawy jak i aktach postępowania o nr 0202-PP.4213-0202-PP.4210.2.2016 znajdują się dowody na wadliwość ustaleń faktycznych zawartych w decyzji ostatecznej NUS z dnia 11.10.2016 r.; – art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 art. 188 i art. 191 o.p. w związku z art. 243 § 2 o.p. i w związku z art. 235 o.p. przez nienależytą realizację obowiązku zebrania materiału dowodowego, brak przeprowadzenia dowodów z dokumentów dołączonych do odwołania z dnia 29.04.2019 r., które miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i znajdowały się w posiadaniu Organu – żaden przepis nie wyłącza możliwości skorzystania z dowodów znajdujących się w aktach innych postępowań; – art. 123 § 1 o.p., w związku z art. 235 o.p. przez uniemożliwienie zapoznania się z aktami sprawy i przedstawienia oryginałów posiadanych dokumentów oraz osobistego wypowiedzenia się co do stanu sprawy - brak stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym w J. miał charakter obiektywny w związku z sytuacja epidemiczną i wynikał z braku możliwości telefonicznego ustalenia terminu wizyty, a Strona kilkukrotnie wnioskowała o wyznaczenie konkretnego terminu stawiennictwa w US w J. W oparciu o zarzuty skargi wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji, a także o dopuszczenie dowodów z dokumentów kosztowych przedłożonych wraz z odwołaniem z dnia 29.04.2019r. przy sprawie nr 0202-PP.4213.11.2016 oraz ze sprawozdania finansowego Spółki za okres 01.01-31.12.2014 r. na okoliczność ustalenia wysokości przychodu kosztów i dochodu Spółki w poszczególnych kwartałach 2014 r. dla określenia wysokości podatku od towarów i usług. Wskazano na potrzebę umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy i przedłożenia osobiście oryginałów dokumentów. W uzasadnieniu zarzutów Skarżąca podniosła uzyskanie waloru ostateczności przez decyzję NUS z uwagi na błędy Organu I instancji popełnione przy doręczaniu korespondencji. Upatruje wady doręczenia w niekierowaniu korespondencji na adres faktycznego miejsca prowadzenia działalności przez Spółkę tj. na adres w miejscowości Ł., zamiast na adres widniejący w Krajowym Rejestrze Sądowym. Kwestionuje możliwość stosowania art. 146 o.p., albowiem przepis ten dotyczy jedynie sytuacji zmiany adresu w trakcie postępowania. Organ miał, poza tym zostać naprowadzony na faktyczną siedzibę – miejsce wykonywania działalności Spółki –przez dane ze składanych przez Stronę deklaracji, które obligowały Organ do doręczania korespondencji Stronie na ten adres (z deklaracji). Spółka nie zgadza się również ze stanowiskiem DIAS zgodnie z którym Skarżąca posiadła wiedzę o decyzji ostatecznej już w dniu 26.02.2018 r, kiedy to z aktami sprawy karnej zapoznawał się Jej obrońca. Zdaniem Strony nie była to czynność procesowa pełnomocnika (wywołujące skutek u mocodawcy). Adwokat zapoznawał się z aktami w zupełnie innym postępowaniu. W kwestii przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Strona wskazała, że obecnie wiążąca jest ta linia orzecznicza, zgodnie z którą dopuszczone jest wznowienie postępowania nawet w sytuacji zawinionego zatajenia dokumentów przez stronę. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko z zaskarżonych decyzji. Zainicjowane skargą postępowania sądowo-administracyjne zostało zawieszone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 21 kwietnia 2021 r. (Sygn. akt I SA/Wr 495/21) z uwagi na toczące się sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym dotyczące orzeczeń tut. Sądu w przedmiocie uchybienia przez Stronę terminowi do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania (sygn. akt I SA/Wr 825/19) oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (sygn. akt I SA/Wr 824/19). Sąd podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z 10 czerwca 2022 r. mając na uwadze wydanie przez Sąd administracyjny II instancji wyroków (sygn. akt II FSK 1170/20 i II FSK 1171/20), które odnosiły się do orzeczeń tut. sądu w przedmiocie uchybienia przez Spółkę terminowi do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej dotyczącej określenia Stronie podatku dochodowego za 2014 r. (sygn. akt I SA/Wr 805/19) oraz przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji (sygn. akt I SA/Wr 806/19) i wspólny obu decyzjom ostatecznym (w zakresie podatku dochodowego jak i podatku od towarów i usług) stan fatyczny dotyczący doręczeń Spółce (adresu) obu decyzji oraz kwestii momentu uzyskania przez Spółkę informacji o ich wydaniu. Pismem z 10 maja 2022 r. Skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie dowodów z deklaracji Vat za II, III i IV kwartał 2014 r. dla wykazania iż Skarżąca działaniami swoimi dokonała zmaterializowania faktów, o których mowa w dokumentach zawnioskowanych w skardze jako wnioski dowodowe, poprzez złożenie deklaracji VAT-7K dotyczącej podatku od towarów i usług za II, III, IV kwartał 2014 r. Na rozprawie w dniu 23.03.2023 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe Skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022, poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należało wskazać podstawy oddalenia przez Sąd wniosków dowodowych zawartych przez Spółkę w skardze oraz piśmie procesowym. Co do zasady sąd administracyjny nie prowadzi postępowania dowodowego, a tylko wyjątkowo w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Strona zawnioskowała dowody nie na okoliczność wykazania zaistnienia przesłanki wznowieniowej, lecz na okoliczność wykazania błędnego wymiaru podatku od towarów i usług w decyzji ostatecznej. Należy więc zauważyć, że kontrolą sądowoadministracyjną objęta jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania, w którym DIAS (i uprzednio NUS) nie stwierdził istnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. – a więc według organu Strona nie wskazała na dokumenty, które mają walor nowości i nie były znane w dniu wydania decyzji. Ponadto Sąd nie znajduje istotnych wątpliwości (o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.) w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania, które miałyby rozwiać proponowane dowody, a i nie wskazała ich Strona. Takimi wątpliwościami nie może być możliwość innego niż ukształtowany decyzją ostateczną wymiar podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2014 r., bez wcześniejszego ziszczenia się przesłanki wznowienia. Sąd uznaje za istotne wyjaśnić naturę postępowania w przedmiocie wznowienia, regulowaną przepisami Rozdziału 17 DZIAŁU IV o.p. Już z samej systematyki przepisów o.p. wynika, że postępowanie wznowieniowe i postępowanie w przedmiocie nieważności (Rozdział 18 DZIAŁU IV o.p.) są postępowaniami podatkowymi szczególnymi, odrębnymi od zwykłego postępowania kończącego się, co do zasady decyzją zwykłą o walorach ostateczności, zgodnie z art. 128 o.p. Oba postępowania szczególne stanowią wyłom w przewidzianej tym przepisem zasadzie stałości decyzji ostatecznej. Postępowanie wznowieniowe jako tryb szczególny nie dotyczy pełnej kontroli decyzji merytorycznej i prowadzącego do jej wydania postępowania, a winno skupić się na istnieniu przesłanek powołanych w podstawie wznowienia, na ich wykazaniu i na uzasadnieniu wpływu na wymiar zobowiązania. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania spraw w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy w trybie zwykłym i inna, branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów, nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowionym (por. wyrok NSA w Warszawie z 4.03.2003 r., III SA 1296/01, LEX nr 262465). Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może też wyjść poza zakres podstawy wznowienia – w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki wskazane w art. 240 o.p. (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1735/08, z 8 marca 2017r., sygn. akt II FSK 307/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Postępowanie wznowieniowe nie jest trzecią instancją postępowania wymiarowego i tym samym jego prowadzenie limitowane jest enumeratywnie wymienionymi w art. 240 § 1 o.p. przesłankami. Co do argumentacji organów obu instancji dotyczącej zachowania terminu przez Stronę na powołanie przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. Sąd stwierdził wadę w postaci braku konsekwencji uzasadnienia prawnego jak i faktycznego, albowiem z jednej Strony organy utrzymują, że Strona o decyzji ostatecznej i postępowaniu dowiedziała się 26 lutego 2018 r., co czyniłoby wniosek o wznowienie postępowania w tej części za spóźniony i należałoby odmówić wznowienia postępowania w zakresie tej przesłanki. Z drugiej zaś strony decyzje obu instancji zawierają merytoryczne rozstrzygnięcie w tym zakresie. Niewątpliwie zaś w prawomocnym wyroku tut. Sądu (o sygn. akt I SA/Wr 806/19) w zakresie odmowy przywrócenia Skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej NUS w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. jak i w nieprawomocnym wyroku o sygn. akt I SA/Wr 824/19 z zakresu podatku od towarów i usług jednoznacznie zostało przesądzone, że Skarżąca reprezentowana przez adwokat E. S. informację o decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bolesławcu z 11 października 2016 r. uzyskała w trakcie zapoznania się z jej kopią w dniu 26.02.2018 r. w Prokuraturze Rejonowej w J., a nie jak wskazywała 23 kwietnia 2019 r. w US w J. i w efekcie tego: "Jeśli zapoznanie z aktami sprawy karnej – w których była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Bolesławcu z 11 października 2016 r. – nastąpiło już 26 lutego 2018 r. to złożenie wniosku 29 kwietnia 2019 r. nastąpiło z uchybieniem siedmiodniowego terminu, ...(na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania – dopisek Sądu)" (w wyrokach o sygn. akt I SA/Wr 824/19 i I SA/Wr 806/19) Tym samym merytoryczne rozważania organów o braku udziału Skarżącej nie ze swojej winy w postępowaniach zakończonych ostatecznymi decyzjami nie były potrzebne. Jakkolwiek należy zwrócić uwagę, że gdyby termin do powołania się na przesłankę z art. 240 § 1 pkt 4 o.p. został zachowany to wadliwość argumentacji Skarżącej o wysyłaniu korespondencji na błędny adres w B. zamiast w J. bądź Ł. również jednoznacznie potwierdza prawomocny wyrok tut. Sądu dotyczący Skarżącej i stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienie odwołania od ostatecznej decyzji NUS w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2014 r. Należy w tym miejscu podkreślić, że stosownie do art. 170 p.p.s.a. prawomocny wyrok Sądu wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd nie może więc kwestionować jednoznacznie stwierdzonych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 14 stycznia 2020 r. o sygn. akt I SA/Wr 805-806/19 oraz utrzymujących je w mocy orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2022 r. o sygn. akt II FSK 1170-1171/20 okoliczności dotyczących zarówno daty powzięcia informacji przez Spółkę o wydaniu decyzji ostatecznej jak i adresu Spółki, na który winna być wysyłana korespondencja w tym w dacie doręczania decyzji ostatecznej. Dodatkowo zawarte w ww. wyrokach okoliczności dotyczące Spółki mają odzwierciedlenie w nieprawomocnych wyrokach tut. Sądu o sygn. akt I SA/Wr 824-825/19 dotyczących postanowień DIAS w przedmiocie odmowy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej NUS z dnia 11.10.2016 r. nr 0202-PP.4213-11.2016 w sprawie rozliczenia przez Skarżącą podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2014 r. oraz w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od wspomnianej decyzji ostatecznej W kwestii przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Sąd podziela stanowisko Organu, że w oparciu o tę przesłankę Strona może powoływać się wyłącznie na dowody, których nie mogła powołać w postępowaniu zwykłym. W orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 maja 2022 r. o sygn. akt I FSK 338/19 wprost wyrażono akceptację (w oparciu o inne orzeczenia) dla przyjętego przez tut. Sąd stanowiska odnośnie niezbędności kwalifikacji nowości dowodów/okoliczności wobec strony postępowania przy stosowaniu art. 240 § 1 pkt 5 o.p.: "... w orzecznictwie ugruntowane jest jednolite stanowisko, zgodnie z którym strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego, prowadzonego w trybie zwykłym, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w toku tego postępowania (por. wyroki NSA z dnia: 13 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 2675/12; 21 listopada 2013 r., sygn. akt II FSK 734/13; S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz do art. 240, Lex nr 477951). Nieprzeprowadzenie zatem określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, gdyż naruszałoby to zasadę stałości decyzji (podobnie NSA w wyrokach z dnia: 9 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 2701/13; 14 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 3261/16; 13 maja 2020 r., sygn. akt II FSK 2974/19)." Zdaniem Sądu z akt sprawy i wniosku o wznowienie wynika wprost, że podstawą nieprzedstawienia w postępowaniu wymiarowym (przed NUS) dowodów było zaniedbanie przez Spółkę obowiązków w zakresie aktualizacji danych – skutkujących zawinionym przez Spółkę brakiem możliwości przedstawienia przez Nią dowodów. Postępowanie wznowieniowe nie służy zaś naprawianiu własnych zaniedbań strony postępowania wymiarowego, a jedynie ma wąski zakres eliminowania enumeratywnie wymienionych w art. 240 o.p. wad postępowania. Na koniec Sąd odrzuca zrzuty o uniemożliwieniu Stronie zapoznania się z aktami sprawy, przedstawienia oryginałów dokumentów i osobistego wypowiedzenia się co do stanu sprawy. Zdaniem Sądu Strona nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek przeszkody obiektywnej, która uniemożliwiałaby Stronie wykonanie przytoczonych czynności, co wynika nie tylko z uwzględniania wniosków o udostępnienie akt w J. - które były tam przesyłane na wniosek Skarżącej i które pozostawały do dyspozycji Strony w tamtejszym organie podatkowym, o czym Strona była skutecznie informowana), ale i z postawy Skarżącej, która wiedząc o końcowym stadium postępowania wymiarowego i składając wnioski o możliwość zapoznania się z aktami w J. wyjeżdża do H., a potem próbuje po raz kolejny przesunąć termin zapoznania (k.129 akt administracyjnych). Nie stwierdzając wad zaskarżonej decyzji, które zobowiązywałyby do jej uchylenia – Sąd oddalił skargi jako nieuzasadnione w oparciu o art. 151 p.p.s.a.