II SA/Wr 152/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ireneusz Dukiel sędzia WSA Olga Białek sędzia WSA Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Protokolant asystent sędziego Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego uchyla zaskarżoną decyzję U Z A S A D A N I E N I E Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D. umorzył postępowanie odwoławcze na skutek wniesienia odwołania S. L. od decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r. Nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono A.z o.o. pozwolenia na budowę linii kablowej 110 kV i 30 kV wraz z liniami światłowodowymi będącymi częścią zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "U." na działkach o numerach 468, 489, 285, 334, 516/7, 515/66, 469, 466, 465, 382, 483, 442, 396, 463, 3423, 137, 454, 495, 383, 389, 286, 497, 315, 324, 288, 4523, 289, 493, 433, 447 obręb Konary, na działkach o numerach 419/1, 574, 425, 492, 447, 411, 410/1, 80, 82, 139/3, 141/4, 408/1, 446, 510/2, 511/1, 549/1, 516, 519/1, 520, 521, 554, 422/1, 571 obręb L., na działkach o numerach 402, 129, 108, 168, 167, 166, 165/1, 165/2, 164, 163/1, 122, 128/1, 110, 111/2, 596, 530,527, 524/2, 521, 522, 608, 528, 523, 163/2 obręb Piekary, na działkach o numerach 72/1, 29, 143, 90, 285, 264, 277, 188, 144, 137, 188/1, 114, 80, 189/2, 190/2, 129, 132, 98, 131, 122, 107, 106, 87, 75, 166, 312/2, 487 obręb R. w gminie U.. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że S. L. wnosząc odwołanie podał w szczególności, jest właścicielem działek o numerach 279, 155, 156, 256, 257, 241/1 i 242/1 a ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z naruszeniem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe ustalenie stron postępowania, do których organ I instancji go nie zaliczył. Organ wyjaśnił, że lokalizacje nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostaną konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania. Przedmiotowa inwestycja, będąca częścią większego zamierzenia budowlanego, jakim jest budowa zespołu elektrowni wiatrowych "U.", polega na budowie linii kablowych 110 kV oraz 30 kV wraz z liniami światłowodowymi na działkach dokładnie określonych w decyzji. W ramach tak określonego zamierzenia inwestycyjnego, inwestor planuje w jednym wykopie, na głębokości 1,1 m umieścić kabel 110 kV oraz kabel 30 kV, ułożone w układzie trójkątnym na styk. Po ułożeniu kabli zostaną one przykryte przesianym piaskiem na wysokość 10 cm a następnie pokryte taśmą ostrzegawczą z tworzywa sztucznego. Pozostała część wykopu zasypana zostanie przesianym gruntem rodzimym. Dodatkowo wzdłuż trasy linii kablowej 110 kV, na głębokości 0,7 m zaprojektowano rurociąg osłonowy RHDPE dla linii światłowodowej. Nad rurociągiem zostanie ułożona taśma ostrzegawcza koloru żółtego z opisem typu kabla i relacji. Kable prowadzone będą w odległości 1 m od granicy działek objętych terenem zainwestowania. Analizując zakres wnioskowanej inwestycji oraz treść odwołania organ odwoławczy stwierdził, że przymiot strony odwołującemu się nie przysługuje. W ocenie organu Starosta Ś. prawidłowo przyjął, że obszar oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę nie wykracza poza nieruchomości objęte wnioskiem. W szczególności z uwagi na funkcję, formę, konstrukcję planowanej inwestycji obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się jedynie do nieruchomości, przez które ona będzie przebiegać. Na działkach stanowiących własność S. L. (nr 279, 155, 156, 256, 257, 241/1, 242/1) nie przewidziano do realizacji planowanej inwestycji, wobec czego przymiot strony odwołującemu się nie przysługuje. Przedmiotowa inwestycja, jako inwestycja liniowa nie wpływa na sposób zagospodarowania działek odwołującego się. Realizacja przedsięwzięcia nie będzie naruszać prawa własności nieruchomości S. L. oraz nie będzie ograniczać dopuszczonego przepisami prawa korzystania z nich, w szczególności rolniczego ich wykorzystania. Wnioskowane zamierzenie nie spowoduje ograniczenia w dostępie do graniczących z nim nieruchomości, możliwości korzystania z infrastruktury technicznej (wody, kanalizacji, en. elektr. Lub cieplnej), nie wpłynie na warunki ochrony przeciwpożarowej oraz nie pozbawi ich dostępu do światła słonecznego. Sam odwołujący nie wskazał, w jaki sposób inwestycja objęta kwestionowaną decyzją może wpływać na jego interes prawny pod kątem jakiejkolwiek normy prawa, dlatego też nie sposób przypisać mu atrybutu strony w przedmiotowym postępowaniu. Ze względu na charakter i sposób realizacji robót budowlanych dla ustalenia potencjalnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek graniczących (bezpośrednio i pośrednio) z działkami, na których planuje się przedmiotową inwestycję, nie znajdują również zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest również innych unormowań, które takie ograniczenia by wprowadzały. Organ odwoławczy podniósł, że z uwagi na pojawiające się w orzecznictwie wątpliwości co do możliwości etapowania przedmiotowej inwestycji w sposób przedstawiony przez inwestora, postanowił dokonać analizy obszaru oddziaływania całego zamierzenia budowlanego dla oceny legitymacji procesowej podmiotów wnoszących odwołanie. Wnioskowana inwestycja jest częścią większego zamierzenia budowlanego, jakim jest budowa zespołu elektrowni wiatrowych na terenie gminy U.. Całe przedsięwzięcie docelowo składać się będzie z 20 elektrowni wiatrowych wraz z linią kablową. Światłowodową, dróg dojazdowych oraz stacji elektroenergetycznej GPZ U.. Analizując projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia budowlanego, obejmującego wszystkie planowane do realizacji elektrownie wiatrowe (wraz z linią kablową, światłowodową dla całego przedsięwzięcia oraz drogami dojazdowymi), organ stwierdził, że żadna z projektowanych elektrowni wiatrowych, czy też linii energetycznej, światłowodowej, stacji elektroenergetycznej bądź dróg dojazdowych nie została zaprojektowana na terenach należących do odwołującego się. Inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył decyzję Wójta Gminy U. z dnia [...] r.(nr [...]) ustalającą na rzecz Spółki z o.o. A. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację całego przedsięwzięcia. Decyzją tą wskazano, że inwestycja nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania ani konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jak również przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Decyzja ta jest ostateczna i wiąże organ architektoniczno-budowlany. Obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają szczególnych rozwiązań odnoszących się do możliwości i sposobu lokalizacji elektrowni wiatrowych. Obszar oddziaływania tych obiektów wyznaczać więc będą w szczególności przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a dokładniej § 11 i § 13. Oba te przepisy odnoszą się jednak wyłącznie do możliwości lokalizacji na nieruchomościach sąsiednich względem terenu zainwestowania, budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Lokalizację elektrowni wiatrowych przewidziano na terenach, na których obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy U. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. Działki objęte przedmiotem zainwestowania znajdują się na terenach nie zainwestowanych, oznaczonych w planie symbolem R – tereny rolnicze, uprawy polowe. Zgodnie z zapisami miejscowego planu, na tych terenach ustala się zakaz lokalizowania wszelkich obiektów kubaturowych, dopuszcza się prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej zgodnie z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Dopuszcza się prowadzenie polnych i utwardzonych dróg dojazdowych (gospodarczych). Działki będące własnością S. L. stanowią również tereny nie zainwestowane (rolnicze) o identycznych jak działki, na których planuje się lokalizacje elektrowni możliwości wykorzystania. Wobec powyższego obowiązujący na terenie zainwestowania oraz na nieruchomościach odwołującego się obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wyklucza możliwość lokalizacji na tych gruntach budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Tym samym, dla ustalenia potencjalnych ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek graniczących (bezpośrednio lub pośrednio) z działkami, na których planuje się lokalizację elektrowni wiatrowych nie znajdują zastosowania przepisy § 11 i § 13 rozporządzenia. Brak jest również innych unormowań, które takie ograniczenia by wprowadzały. Ewentualny wpływ planowanej inwestycji na możliwości rolniczego wykorzystywania tych terenów (np. na wielkość czy też rodzaj upraw) został oceniony na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowej inwestycji. Ponadto, na podstawie analizy projektu zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia, w ocenie Wojewody żadna z nieruchomości S. L. wymienionych w odwołaniu nie znajduje się w zasięgu omiatania wirnika planowanych siłowni wiatrowych. Przedmiotowy zakres działania wirnika, nawet przy najbardziej niekorzystnym ustawieniu jego pracy, nie przekracza granic działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Dodatkowo inwestor do przedłożonego wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę projektu budowlanego dołączył mapę, na której przedstawił granicę strefy 40 dB od osi elektrowni wiatrowych. Jest to strefa wyznaczona emisją dźwięku pracujących siłowni wiatrowych. Wspomniana wartość poziomu hałasu jest dopuszczalną wartością graniczną dla terenów zabudowy mieszkaniowej(tabela nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że po analizie przedłożonej dokumentacji budowy zespołu elektrowni wiatrowych, przedmiotowa inwestycja nie obejmuje zasięgiem hałasu pochodzącego od poszczególnych pracujących siłowni, terenów należących do odwołującego się a przeznaczonych dla zabudowy mieszkaniowych. Natomiast te nieruchomości S. L., które znajdują się w zasięgu dźwięku pracujących siłowni wiatrowych, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego określone są jako tereny rolne, z wyłączeniem możliwości budowy jakichkolwiek obiektów kubaturowych. Warto dodać, że w przedłożonej analizie akustycznej uwzględniono efekt skumulowany sąsiadujących farm wiatrowych oraz parametry techniczne elektrowni. Wobec faktu, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku mierzy się dla terenów mieszkaniowych, emisja hałasu pozostaje bez wpływu dla legitymacji procesowej odwołującego się. Sama uciążliwość polegająca na emisji hałasu (wibracji) przez projektowane elektrownie nie może stanowić o przyznaniu odwołującemu się legitymacji procesowej w tym postępowaniu. Tylko bowiem ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Przy tym odwołujący, w ocenie organu odwoławczego, nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, z którego wynikałoby, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na jego zdrowie, czy też spowoduje inne negatywne skutki, co mieściłoby się w pojęciu "ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich" w rozumieniu art. 5 ust. 2 pkt 9 Prawa budowlanego. W kwestii zaś wpływu realizacji wnioskowanej inwestycji na wartości nieruchomości, Wojewoda wskazał, że tego typu roszczenia mają charakter cywilnoprawny i mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Organ podkreślił ponadto, że wydana przez niego decyzja rozstrzyga wyłącznie kwestię legitymacji procesowej wnoszącego odwołanie, co powoduje, że jakakolwiek polemika z argumentami zawartymi w odwołaniu, zgłaszającymi konkretne zarzuty, co do prawidłowości zaskarżonej decyzji, jest niedopuszczalna. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego S. L. zarzucił: 1) naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że skarżący nie ma charakteru strony w postępowaniu w sytuacji, gdy ze złożonego przez inwestora wniosku oraz dokumentów wynika, że budowa planowanej inwestycji spowoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działek stanowiących własność skarżącego, które znajdują się w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, a także nieuwzględnienie, że w stosunku do nieruchomości skarżącego nastąpią - na skutek wybudowania inwestycji - nienormowane poziomy hałasu co powoduje, że nie zostały zachowane podstawowe normy ochrony środowiska w zakresie hałasu, co będzie miało wpływ na działki skarżącego, 2) art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwą jego interpretację, a tym samym błędne wyznaczenie obszaru oddziaływania nieuwzględniąjące: całości inwestycji zgodnie z przedłożonym przez wnioskodawcę projektem zagospodarowania terenu dla całego przedsięwzięcia inwestycyjnego oraz wpływu emisji promieniowania elektroenergetycznego inwestycji na środowisko, którego normy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883), w tym również nieprzeprowadzenie analizy przepisów odrębnych, celem ustalenia, czy planowana budowa może negatywnie wpłynąć na możliwość zagospodarowania przez stronę skarżącą należącej do niej działki zgodnie z jej przeznaczeniem, 3) naruszenie art. 8, art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej, wszechstronnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania, dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie obywateli do działań organów administracji publicznej. Wojewoda nie ustosunkował się w ogóle do zarzutów w nim podniesionych ani nie przeprowadził należytego postępowania wyjaśniającego, uchybiając obowiązkowi merytorycznego rozpatrzenia sprawy, 4) naruszenia art. 33 Prawa budowlanego poprzez dokonanie niezgodnego z prawem etapowania inwestycji, 5) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez nie uwzględnienie zasad ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, 6) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zbadanie przez organ zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi S. L. zaakcentował przede wszystkim, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wszystkich działek skarżącego, gdyż pominął działki o numerach geodezyjnych 24, 79, 99 i 461. Wskazał również na art. 2 ust. 1 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszący się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku, według którego dyrektywa ta ma zastosowanie do hałasu w środowisku, na jaki ludzie są narażeni w szczególności na obszarach zabudowanych, w publicznych parkach lub na innych obszarach względnie cichych w aglomeracji, na obszarach ciszy na otwartym terenie poza miastem, w pobliżu szkół, szpitali i innych wrażliwych na hałas budynków i obszarów. A zatem nie ma tylko i wyłącznie znaczenia to, czy emisja mieści się w przewidzianej prawem normie lecz czy wpływa na zdrowie i warunki życia ludzi. Równie istotne jest według skarżącego to, że w aktach sprawy brak jest dokumentów w jaki sposób organ wyznaczył obszar oddziaływania inwestycji, czym naruszono art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Działki skarżącego w obowiązującym miejscowym palnie zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy U. z [...]r. Nr [...]) oznaczone są symbolem "R- uprawy polowe z dopuszczeniem sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, stacji transformatorowych, masztów telekomunikacyjnych i elektrowni wiatrowej". W wypadku zatem wybudowania terenu planowanymi elektrowniami wiatrowymi, zabudowany teren będzie stanowił teren zainwestowany z normowanym poziomem dźwięku. W takim przypadku działki będą poważnie ograniczone w zabudowie. Skarżący obawia się, że nie będzie mógł postawić w ich granicy np. masztu tekomunikacyjnego lub elektrowni wiatrowej, mimo że plan mu to umożliwia. Zatem ingerencja przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę jest bardzo daleko idąca i powinna zostać wnikliwie przeanalizowana. Oba organy administracyjne zupełnie zignorowały przepis § 10 m.p.z.p. regulujący Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego w brzmieniu "uciążliwość prowadzonej działalności w zakresie emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, substancji złowonnych oraz nie jonizującego promieniowania elektromagnetycznego, nie może powodować przekroczenia granic własności terenu na jakim jest lokalizowana". W analizowanej sprawie pominięto wiele istotnych faktów, które powinny zostać przeanalizowane. W szczególności z Raportu oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia wynika chociażby to, że inwestycja polega na budowie 150 metrowych elektrowni wiatrowych w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości będących własnością skarżącego, a to będzie zagrażać jego bezpieczeństwu i zdrowiu, jak również może przyczynić się do strat w uprawach polowych. Z Raportu wynika bowiem (str. 134), że w przypadku sytuacji awaryjnej i niezadziałania systemu bezpieczeństwa zasięg rozrzutu elementów uszkodzonego wirnika szacowany jest na trzykrotną odległość wysokości masztu, a więc 300 m. Powinno się ograniczyć przebywanie na terenie farmy wiatrowej w przypadku ekstremalnie silnych wiatrów. W związku z ryzykiem oblodzenia wirnika i rozrzucania odłamków lodu przy pracy śmigła należy ograniczyć przebywanie na terenie farmy wiatrowej w mroźne i wietrzne dni. Na podstawie ww. negatywnych skutków funkcjonowania elektrowni wiatrowych, w przekonaniu skarżącego można stwierdzić, że lokalizacja turbin bezpośrednio przy drogach publicznych oraz pól uprawnych(gdzie wykonywane są prace polowe) może stanowić poważne zagrożenie nie tylko dla właścicieli działek w najbliższym otoczeniu elektrowni ale również dla przypadkowych ludzi, gdyż część elementów zlokalizowana jest zaledwie kilkadziesiąt metrów od dróg publicznych. Posadowienie na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolem R więcej niż jednej elektrowni wiatrowej narusza również przepis § 5 uchwały Rady Gminy U. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie m.p.z.p. gminy U.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Uznał przy tym, że zarzuty skarżącego dotyczące przedmiotowej sprawy nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nakłada to na sąd obowiązek oceny zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, jak i przepisami postępowania administracyjnego, a w razie stwierdzenia naruszenia przepisów, dokonania oceny wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Ustalenia te sąd przeprowadza wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i w ich toku nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako ,,p.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji w całości lub w części następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części. Mając na względzie powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu, który może mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawową zagadnieniem, którym zajmował się organ odwoławczy było poczynienie ustaleń, czy skarżący S. L. winien posiadać przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty Ś. z dnia z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A.z o.o. pozwolenia na budowę dla opisanej na wstępie inwestycji. O tym według jakich reguł należy ustalać krąg stron postępowania stanowi art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz.1623 ze zm.). Przepis ten jest przepisem szczególnym w stosunku do regulacji wynikającej z ogólnych zasad postępowania, tj. z art. 28 k.p.a. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" zamieszczona została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Celem tej regulacji było przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Podkreślić także należy, że na sposób rozumienia pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" nie pozostaje bez wpływu fakt, że dane przedsięwzięcie jest kwalifikowane jako znacząco oddziaływujące na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.). Kwestia ta odgrywa niebagatelne znaczenie w przypadku dużych przedsięwzięć, których oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie jest nieporównywalne w stosunku do oddziaływania standardowego obiektu budowlanego. Budowa farm elektrowni wiatrowych niewątpliwie do takich przedsięwzięć należy, jednakże z powodu braku stosownych uregulowań prawnych w zakresie oddziaływania na środowisko elektrowni wiatrowych oraz braku prowadzonych w tym kierunku badań, organy administracji publicznej stosujące - przy orzekaniu - obowiązujące obecnie prawo (niedostosowane niestety do rodzaju i specyfiki przedsięwzięcia), powinny tym bardziej ze szczególną wnikliwością prowadzić postępowanie administracyjne, umożliwiające osobom, których interes prawny może zostać naruszony wydaną decyzją, do zapewnienia uczestniczenia w takim postępowaniu, albowiem skutki oddziaływania elektrowni wiatrowych nie zostały jeszcze kompleksowo zbadane. Podstawowy dokument na jakim opierają się organy administracji publicznej (również pośrednio organy architektoniczno-budowlane w procesie ustalania zakresu oddziaływania inwestycji na otoczenie inwestycji) w postaci raportu o oddziaływaniu na społeczeństwo, jest częstokroć sporządzany mało wnikliwie, niewłaściwą metodą obliczeniową opartą na błędnych założeniach metodologicznych, zwłaszcza odnośnie ustalania poziomu hałasu słyszalnego, co powinno wówczas dyskwalifikować poprawność wyników obliczeń symulacyjnych. Turbina wiatrowa, która generuje hałas, pracuje na wysokości 100 m nad ziemią a niejednokrotnie i wyżej, a nie jak inne inwestycje przemysłowe zlokalizowane na ziemi. Niemniej z zasady autorzy raportów posługują się metodami obliczeń jak dla zakładów przemysłowych generujących hałas na ziemi, co z gruntu czyni taki raport wadliwym a wyciągnięte wnioski odnośnie oddziaływania na środowisko błędnymi. Z literatury fachowej wynika, że równie szkodliwym dla zdrowia ludzi jest wytwarzanie przez poruszające się śmigła wiatraków dźwięki niskoczęstotliwościowe z zwłaszcza infradźwięki, które oddziałują przez całą dobę. W raportach środowiskowych problem infradźwięków traktowany jest w sposób marginalny. Naukowcy (również polscy) z całym naciskiem podkreślają, że farmy wiatrowe powinny być lokalizowane od miejsc zamieszkania w odległości nie mniejszej niż 3 km. W praktyce spotyka się próby lokalizacji farm wiatrowych w odległości 0,5 km. Tak więc często są to raporty mało przydatne jako dowody w sprawie. Taki raport, czy też analiza akustyczna dość często jest po prostu również niesprawdzalna. W przedłożonych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się projekt budowlany linii kablowej 110 kV i światłowodowej a także projekt budowlany linii kablowej 30 kV oraz kanalizacji światłowodowej zlokalizowanych w Gminie U.. Z uwagi na zastosowane etapowanie budowy farmy wiatrowej, w przedłożonym Sądowi tomie(nr 13) projektu budowlanego w pkt 1.10 "Środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia" zawarta jest informacja, że projektowana linia kablowa 110 kV nie jest przedsięwzięciem wymienionym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko, jako przedsięwzięcie dla którego sporządzenie raportu może być wymagane. Jednakże w tym miejscu szczególnego podkreślenia wymaga fakt, iż zakres prac objęty zaskarżoną decyzją stanowi jeden z etapów związanych z budową farmy wiatrowej, która to inwestycja jako całość zaliczana jest do przedsięwzięć znacząco oddziaływujące na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z uwagi na to, że ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji jest kluczowe dla poprawnego ustalenia wszystkich stron postępowania, obowiązkiem organu rozpatrującego wniosek inwestora o pozwolenie na budowę, jest dokładne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, w oparciu o jakie kryteria, ewentualnie dowody, czy też inne okoliczności ustalił obszar oddziaływania inwestycji. W badanej sprawie brak jest jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie. To kogo organ I instancji uznał za strony postępowania wynika jedynie tylko i wyłącznie z treści załącznika do decyzji Starosty Ś. z dnia [...] r., lecz już nie wyjaśniono dlaczego tylko te podmioty zostały uznane za strony postępowania. Pośród wymienionych tam podmiotów brak jest skarżącego. W tych okolicznościach, aby móc stwierdzić czy skarżący S. L. posiada przymiot strony w toczącym się postępowaniu, organ II instancji winien dokonać w pierwszej kolejności weryfikacji przyjętego przez organ I instancji obszaru oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, bez oceny oczywiście merytorycznej sprawy. W tym zakresie Wojewoda D. nie poczynił żadnych ustaleń. Równie istotne znaczenie dla określenia zakresu podmiotowego niniejszego postępowania ma również okoliczność, że decyzja organu pierwszej instancji obejmuje pozwolenie na realizację części zamierzenia inwestycyjnego polegającego, zgodnie z wnioskiem inwestora, na budowie zespołu elektrowni wiatrowych "U.". Niniejsze postępowanie dotyczy tej części, która wiążę się z budową linii kablowej 110 kV i 30 kV wraz z budową linii światłowodowej dla całego przedsięwzięcia. Odnosząc się zatem do będącej osią podnoszonych w skardze zarzutów kwestii prawidłowości ustalenia kręgu stron w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest pozwolenie na budowę realizowanej etapami dużej inwestycji budowlanej znacząco oddziałującej na środowisko, należy przede wszystkim zauważyć, że ocena taka pozostaje w ścisłym związku z kontrolą prawidłowości zastosowania przepisów prawa budowlanego dotyczących etapowania zamierzenia budowlanego. Tylko bowiem w przypadku prawidłowego - prawem dopuszczalnego - etapowania całości zamierzenia budowlanego, krąg stron postępowania będzie mógł być oceniany w odniesieniu do danego etapu. W aktach sprawy brak jest przy tym dokumentów ukazujących wpływ całego przedsięwzięcia na środowisko( a co za tym idzie mających również wpływ na ustalenie stron postępowania), w szczególności brak jest wspominanej przez organ odwoławczy analizy akustycznej, na którą powołuje się w zaskarżonej decyzji, ewentualnie oceny oddziaływania na środowisko, czy też decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację całego przedsięwzięcia. Rozważając w tych kategoriach kwestię dotyczącą przymiotu strony postępowania prowadzonego w sprawie, której przedmiotem jest pozwolenie na budowę zamierzenia budowlanego realizowanego etapowo przyjdzie zauważyć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego w drodze odwołania rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 28 ust. 1 oraz art. 33 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Stosownie do art. 28 ust. 1 powołanej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl zaś przepisu art. 33 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Zatem w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt budowlany, inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów lub zespołu obiektów, o ile mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ustawodawca zastrzegł jednak, że inwestor zobowiązany jest do takiego wniosku dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu dla całego zamierzenia budowlanego. Dzięki temu rozwiązaniu organ rozpoznający wniosek o pozwolenie na budowę dotyczący określonego etapu inwestycji ma możliwość ocenić, czy wniosek dotyczy istotnie części zamierzenia inwestycyjnego i czy całość zamierzenia nie naruszy ładu przestrzennego na danym terenie. Z przedstawionej w tym miejscu analizy przepisów nie wynika jednak, że w sytuacji określonej w art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przedstawiony przez inwestora projekt zagospodarowania działki lub terenu całego zamierzenia budowlanego wymaga zatwierdzenia organu (tak też NSA w wyroku z dnia 10 lutego 2006 r. II OSK 520/05). Ustawodawca dopuszcza jedynie, zgodnie z art. 34 ust. 5 Prawa budowlanego, wydanie odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, poprzedzającej wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, co jest odstępstwem od zasady wyrażonej w ust. 4 tego przepisu. W takiej sytuacji w przypadku etapowania inwestycji, organ zatwierdza projekt budowlany – w tym projekt zagospodarowania terenu- dla danego etapu objętego wnioskiem. Ponadto, aby całe zamierzenie budowlane w kształcie przedstawionym w projekcie zagospodarowania działki lub terenu mogło być zrealizowane, inwestor powinien przedstawić oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dla wszystkich działek objętych projektem zagospodarowania terenu, czyli dla całego zamierzenia budowlanego, co stwarza realne podstawy do uzyskania pozwoleń na budowę dla pozostałych obiektów planowanych do realizacji w następnych etapach i może stanowić gwarancję realizacji tego, co zostało objęte decyzją o warunkach zabudowy. W przeciwnym razie brak by było jakichkolwiek gwarancji, że inwestor w przyszłości będzie realizował wszystkie obiekty, które były zaplanowane w decyzji o warunkach zabudowy, a nie tylko niektóre, dowolnie przez siebie wybrane. Powyższe rozumienie tego problemu wynika z wykładni art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 u.p.z.p. i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz, A. Gliniecki (red.), wyd. 1, Warszawa 2012, s. 308 – 309). Dokonując wykładni art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane należy także zwrócić uwagę, że mowa w nim jest o zamierzeniu inwestycyjnym, a więc zamiarze inwestora. Zasadne jest więc akcentowanie woli inwestora, wyrażonej we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Inaczej mówiąc, to w świetle zamiaru inwestora należy oceniać, czy zamierzenie inwestycyjne obejmuje więcej niż jeden obiekt (wyrok NSA z dnia 21.10.2010 r. II OSK 1651/09). Nie można jednak nie zauważyć i tego, że wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku obejmującego jedynie część - niemogącą prawidłowo funkcjonować samodzielnie zgodnie z jej przeznaczeniem - zamierzenia budowlanego, stanowi naruszenie prawa materialnego, które może mieć wpływ na wynik kontrolowanej sprawy (tak m.in. wyroki WSA: z 24.05.2012 r. II SA/Lu 150/12, z 23.11.2010 r. II SA/Kr 895/10, z 30.12.2009 r. II SA/Lu 652/09, z 30.01.2009 r. II SA/Gl 860/08). Odnosząc przedstawione uwagi do materii poddanej kontroli w niniejszym postępowaniu należy wskazać, że w badanej sprawie zamiarem inwestora była realizacja zamierzania polegającego na budowie farmy wiatrowej a nie tylko linii kablowej 110 kV i 30 kV a także linii światłowodowej. Podnieść w tym miejscu należy, że obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt. 1 lit. b). Przy przedstawionym wcześniej zamiarze inwestora, budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane jest więc elektrownia wiatrowa(farma wiatrowa) rozumiana jako całość, nie zaś jej poszczególne elementy. Racjonalne uzasadnienie dla budowy elektrowni wiatrowej ma związek z podłączeniem z tym obiektem linii kablowej oraz światłowodowej. W konsekwencji należy przyjąć, że poddana etapowaniu całość zamierzenia budowlanego, obejmuje budowę kilkudziesięciu obiektów budowlanych stanowiących elektrownie wiatrowe w przedstawionym wyżej znaczeniu. Przy tak wyartykułowanym zamiarze inwestora, kwalifikacji prawnej i przeznaczenia obiektu budowlanego nie zmienia także okoliczność, że objęta pozwoleniem na budowę instalacja kablowa może ewentualnie służyć nie tylko wyłącznie dla obsługi elektrowni wiatrowej – co jednak wprost z akt sprawy nie wynika. W ocenie Sądu, nawet przyjęcie, że na pewnych odcinkach omawiana linia, może być również wykorzystana do przesyłania energii elektrycznej nie pochodzącej z elektrowni wiatrowej, jak też i to, że z planowanym zamierzeniem budowlanym związana jest przebudowa istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej oraz relacja GPZ, nie zmienia całości kwalifikacji jako części większego zamierzenia budowlanego, która nie może prawidłowo funkcjonować samodzielnie zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazać w tym miejscu należy, że zrealizowanie oddzielenie ww. elementów zagospodarowania terenu stawia również pod znakiem zapytania, możliwość samodzielnego funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem wież elektrowni wiatrowych, które mają być przecież objęte kolejnymi etapami. W projekcie budowlanym zaznaczono wyraźnie, że " Projektowane linie kablowe będą łączyły elektrownie wiatrowe z GPZ 110/30 kV, będącym własnością inwestora. Projekt budowlany GPZ stanowi odrębne opracowanie." W innym tomie ""linia kablowa WN stanowi powiązanie na napięciu 110 kV zespołu elektrowni wiatrowych U. z siecią elektroenergetyczną. Inwestycja jest związana z potrzebą wyprowadzenia mocy z wyżej wymienionego zespołu elektrowni, natomiast sieć światłowodowa jest siecią wewnętrzną potrzeb wymiany danych pomiędzy stacją elektroenergetyczną a urządzeniami poszczególnych elektrowni wiatrowych umożliwiająca transmisję wszystkich wymaganych danych. Nie wykluczając zatem w przypadku budowy zespołu elektrowni wiatrowych dopuszczalności etapowania takiego zamierzenia, np. w postaci budowy kilku elektrowni wiatrowych, zauważyć jednak trzeba, że wówczas wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę powinien obejmować także niezbędną dla wydzielonej części infrastrukturę techniczną, w tym w szczególności budowę linii kablowej oraz światłowodowej. Za trafnością takiego stanowiska wskazuje również dotychczasowa praktyka orzecznicza w tego rodzaju sprawach (zob. zwłaszcza wyroki WSA: z dnia 21 listopada 2012 r. II SA/Gd 344/12, z dnia 12 kwietnia 2012 r. VII SA/Wa 449/11, z dnia 14 marca 2012 r. II SA/Gd 970/11, z dnia 29 lipca 2009 r. II SA/Gd 260/09). W innym przypadku ubieganie się przez inwestora o udzielenie kilku pozwoleń na budowę – odrębnych dla poszczególnych wież oraz odrębnych dla niezbędnej z punktu widzenia ich działania i obsługi infrastruktury technicznej prowadzić może do ominięcia przepisów prawa, a w konsekwencji przełożyć się na ograniczenie kręgu stron postępowania. Zauważyć bowiem należy, że w sytuacji, w której dochodzi do zgodnego z prawem etapowania przedsięwzięcia, mamy tyle odrębnych spraw o pozwolenie na budowę, ile wniosków złoży inwestor obejmując nimi kolejne etapy szerszego zamierzenia inwestycyjnego. W każdej z tych spraw organy administracji zobowiązane są do przeprowadzenia analizy kręgu podmiotów pozostających w obszarze oddziaływania obiektów budowlanych objętych danym etapem w świetle regulacji zawartych w art. 28 ust. 2 ustawy. Skoro w przypadku etapowania inwestycji, mamy do czynienia z pewnego rodzaju ograniczeniem stron postępowania (tylko dla danego etapu), to przy ocenie legitymacji procesowej podmiotu wnoszącego odwołanie, konieczne jest również zbadanie, czy etapowanie zgodne z wnioskiem inwestora, było dopuszczalne w świetle art. 33 Prawa budowlanego. W przypadku bowiem ustalenia, że takie etapowanie nie było dopuszczalne, to w przypadku nowego wniosku zmieni się wówczas przedmiot postępowania a co za tym idzie może również dojść do zmian w ustaleniu stron nowego postępowania. W badanej sprawie organ odwoławczy nie rozważył tych okoliczności sprawy i nie ocenił, czy w sprawie mamy do czynienia z przypadkiem prawidłowego etapowania zamierzenia budowlanego, bezkrytycznie przyjmując, że jest to etap w rozumieniu art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i dla tego etapu określając krąg stron postępowania, to uwzględniając przedstawione powyżej poglądy, należy uznać, stanowisko organu odwoławczego umarzające wobec S. L. postępowanie odwoławcze z punktu widzenia oceny istnienia jego interesu prawnego, za co najmniej przedwczesne. Tylko w przypadku prawidłowego etapowania zamierzenia budowlanego dopuszczalna jest ocena interesu prawnego odwołującej się strony w odniesieniu do konkretnego etapu. W innym przypadku ocena istnienia interesu prawnego dokonana zostanie z naruszeniem wynikającej z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane zasady ochrony uzasadnionych interesów prawnych osób trzecich. Ochrona taka obejmuje w szczególności ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie. Nie ma przy tym prostej korelacji pomiędzy uznaniem kogoś za stronę postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę a faktem, że planowane zamierzenie znajduje się na terenach użytkowanych rolniczo, dla których nie ma norm ograniczających użytkowanie ze względu na poziom hałasu oraz brak jest potrzeby wyznaczania obszaru ograniczonego użytkowania wokół zespołu elektrowni wiatrowych. W przypadku tego rodzaju układu przestrzennego należy przede wszystkim uwzględnić rodzaj rolniczego wykorzystania nieruchomości, w tym ewentualny wpływ planowanego zamierzenia na rodzaj i wielkość upraw a także fakt – na co wskazuje skarga - dopuszczenia w § 5 m.p.z.p. lokalizowania na terenie oznaczonym symbolem R określonych inwestycji budowlanych ( bez zabudowy kubaturowej). Organ odwoławczy nie dokonał także analizy sprawy pod kątem wymogów przepisu § 10 m.p.z.p. regulującego "Zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego" a dotyczących uciążliwości przyszłej działalności Spółki w szczególności w zakresie hałasu ( również pod ketem dźwięków niskoczęstotliwościowych czy też infradźwięków), wibracji oraz nie jonizującego promieniowania elektromagnetycznego, które nie mogą przekraczać granic działki objętej inwestycją (chodzi o całość przedsięwzięcia). Prawidłowość prezentowanego w zaskarżonej decyzji poglądu opowiadającego się za tym, że przez działki skarżącego nie będzie przebiegać planowane umieszczenie kabla linii elektroenergetycznej oraz światłowodowego, a co za tym idzie jego nieruchomości nie będą znajdować się w obszarze oddziaływania tak określonego zamierzenia, które skutkowałoby doznawaniem ograniczeń ze względu na jego realizację, może być oceniona dopiero w przypadku zgodnego z przepisami Prawa budowlanego wydania pozwolenia na budowę (w szczególności zgodnie z art. 33 p.b.). Także w przypadku tych z działek będących własnością strony skarżącej, które ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo z działkami na których planowana jest realizacja projektowanych wież elektrowni wiatrowej, te działki powinny również zostać objęte obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo Budowlane i stanowić mogą zatem część terenu objętego zamierzeniem budowlanym. Organ odwoławczy przyjął błędne założenie, polegające na tym, iż bez uprzedniego rozważenia dopuszczalności etapowania przedmiotowej inwestycji, przeszedł wprost do rozważań i oceny przymiotu strony S. L. w prowadzonym postępowaniu administracyjnym objętym decyzją organu I instancji. Brak przesadzenia przez organ możliwości etapowania w niniejszej sprawie przedmiotowej inwestycji prowadzi do błędnych wniosków organu co do rodzaju stron postępowania. Kierując się przedstawionym stanowiskiem umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie strony możliwości obrony jej praw stanowi naruszenie prawa procesowego (art. 7, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.), a także naruszenie prawa materialnego (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zapadło na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę ponownie, organ drugiej instancji rozpozna odwołanie, biorąc pod uwagę przedstawioną powyżej ocenę prawną Sądu i wyda rozstrzygniecie na podstawie właściwych przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji. Informacyjnie już tylko należy dodać, że przed tutejszym Sądem w dniu 9 lipca 2013 r. z połączonych skarg Prokuratora Okręgowego w L. i Wojewody D. zapadł wyrok (sygn. akt II SA/Wr 251/14) stwierdzający nieważność § 5 m.p.z.p. we fragmentach odnoszących się do zwrotu "i elektrowni wiatrowej". Wyrok ten jest nieprawomocny.