II SA/Wr 209/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2009r. sprawy ze skargi I. i S. Cz. na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 czerwca 2004 r. nr XXIV/2064/04 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu oddala skargę. W dniu 17 czerwca 2004 r. Rada Miejska Wrocławia podjęła uchwałę nr XXIV/2064/04 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu. Pismem z dnia [...]r. skarżący I. i S. Cz. wezwali Radę Miejską Wrocławia do usunięcia naruszenia prawa, polegającego – jak podali – na sprzecznym z prawem sformułowaniem uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r., w szczególności w ten sposób, że zmieniono sformułowania tej uchwały zawarte w: 1) § 2 ust. 1 pkt 4; 2) § 2 ust. 2 pkt 1; 3) § 7 ust. 1 pkt 2; 4) § 7 ust. 1 pkt 4, 5 i 6; 5) § 7 ust. 1 pkt 7; 6) § 7 ust. 2; 7) § 9 – początek do końca ustępu 1; 8) § 9 ust. 2 pkt 5; 9) § 9 ust. 3; 10) § 9 ust. 4; 11) § 12 ust. 2. W uzasadnieniu złożonego wezwania skarżący wywodzili, że aktualne brzmienie przepisów wyżej wymienionej uchwały narusza przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), a w szczególności art. 18 i 25 tej ustawy, przez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z wyłożonym projektem planu – co powoduje, ich zdaniem, nieważność uchwały w zaskarżonej części zgodnie z art. 27 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Uchwałą z dnia 14 lutego 2008 r. nr XVIII/523/08 Rada Miejska Wrocławia nie uwzględniła wezwania I. Cz. i S. Cz. do usunięcia naruszenia interesu prawnego uchwałą nr XXIV/2064/04 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu. I. i S. Cz. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r. Skarżący oświadczyli, iż zaskarżają powyższą uchwałę w części obejmującej jej § 2 ust. 1 pkt 4, § 2 ust. 2 pkt 1, § 7 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 6, 7, § 7 ust. 2; § 9 ust. 1, § 9 ust. 2 pkt 5, § 9 ust. 3 i 4 oraz § 12 ust. 2 i 3. Zarzucili, że w tej części uchwała narusza przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności jej art. 18 i 25, przez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z wyłożonym projektem planu – co powoduje, ich zdaniem, nieważność uchwały w zaskarżonej części zgodnie z art. 27 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. Wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r. w zaskarżonej części oraz o zasądzenie ewentualnych kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Prezydent Wrocławia, upoważniony do jej sporządzenia uchwałą nr XX/592/08 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 17 kwietnia 2008 r., wniósł o oddalenie skargi w całości. Oświadczając, iż Rada Miejska Wrocławia nie zgadza się z przedstawioną w skardze argumentacją, Prezydent Wrocławia wywodził, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Organ podał, iż różnice pomiędzy projektem planu, który został wyłożony do publicznego wglądu a projektem przedłożonym do uchwalenia Radzie Miejskiej Wrocławia, można podzielić na dwie kategorie. Pierwsze są następstwem uwzględnienia części protestów, które złożono do projektu przedmiotowego planu. Drugie zaś mają charakter porządkujący tekst uchwały. Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, procedurę planistyczną należy powtórzyć w niezbędnym zakresie, jeżeli w projekcie planu wprowadzono istotne zmiany. W ocenie Prezydenta wprowadzone zmiany nie wymagały jej powtórzenia. Rada Miejska Wrocławia podejmując uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu podzieliła argumentację Prezydenta Wrocławia. Zaznaczono przy tym, że zaskarżona uchwała wraz z dokumentacją planistyczną została przekazana Wojewodzie celem stwierdzenia zgodności procesu planistycznego z prawem. Wojewoda uznał, że procedura została przeprowadzona prawidłowo i opublikował plan w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia 12 października 2004 r. Nr 193, poz. 3049. W piśmie z dnia [...]r. skarżący podali, że są mieszkańcami tej części osiedla Z. (ul. G. [...]), którego dotyczy przedmiotowa uchwała. W tej części jest również posesja przy ul. C. [...], granicząca z ich posesją. Od lat są stroną postępowań administracyjnych dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji planowanej przez inwestora na działce przy ul. C. [...]. Skarżący stwierdzili, iż: "Jest oczywiste, że dla oceny prawnej zasadności decyzji wskazanych wyżej podstawowe znaczenie ma treść planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym projektowana jest inwestycja", a zatem posiadają interes prawny w ustaleniu "takiego a nie innego brzmienia zaskarżonej uchwały". Zdaniem skarżących, obecne brzmienie kwestionowanej przez nich części uchwały jest nieprecyzyjne i wieloznaczne, niezgodne z wersją projektu planu przedstawioną publicznie przed jego uchwaleniem. Ustosunkowując się do treści odpowiedzi na skargę I. i S. Cz. oświadczyli, że za pomocą Internetu uzyskali zarządzenie Prezydenta W. nr [...] z dnia [...]r. w sprawie rozpatrzenia protestów i zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W. Z § 1 pkt 19 tego zarządzenia wynika, że w znacznej części ich protest został uwzględniony, jednakże nie zostali oni o tym powiadomieni i nie otrzymali pisemnego powiadomienia o rozstrzygnięciu ich protestu. Skarżący podnieśli, że porównanie treści ich protestu z treścią ostatecznie uchwalonego planu nie potwierdza wywodów zawartych w § 1 pkt 19 wyżej wymienionego zarządzenia oraz że nawet w świetle ich protestu częściowo uwzględnionego, chociaż w mniejszym zakresie niż to wskazuje zarządzenie Prezydenta W., zmiany w projekcie planu miały charakter istotny i wskazywały na konieczność powtórzenia procedury planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). W ten sposób sformułowane zostało przez ustawodawcę generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Wykonywana przez sądy administracyjne kontrola administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu. Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.jedn. Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie I. i S. Cz. bezskutecznie wzywali organ gminy do usunięcia naruszenia. Ta przesłanka została więc spełniona. W pierwszej kolejności należy zatem rozważyć, czy skarżący wykazali, iż zaskarżona uchwała naruszyła ich interes prawny lub uprawnienie. Od tego bowiem zależy możliwość merytorycznego rozpatrzenia ich skargi. Skarżący w piśmie z dnia [...]r. podali, że są mieszkańcami tej części osiedla Z. (ul. G. [...]), którego dotyczy przedmiotowa uchwała. W tej części jest również posesja przy ul. C. [...], granicząca z ich posesją. Od lat są stroną postępowań administracyjnych dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji planowanej przez inwestora na działce przy ul. C. [...]. Skarżący stwierdzili, iż: "Jest oczywiste, że dla oceny prawnej zasadności decyzji wskazanych wyżej podstawowe znaczenie ma treść planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym projektowana jest inwestycja", a zatem posiadają interes prawny w ustaleniu "takiego a nie innego brzmienia zaskarżonej uchwały". Zdaniem skarżących, obecne brzmienie kwestionowanej przez nich części uchwały jest nieprecyzyjne i wieloznaczne, niezgodne z wersją projektu planu przedstawioną publicznie przed jego uchwaleniem. Jak trafnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przepisie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc skarżący w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 1627/06 – LEX nr 315977). W przeciwieństwie do postępowania prowadzonego na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r. w spr. OSK 1437/2004, Wokanda 2005 r. nr 7-8, str. 69; St. Prutis "Ochrona samodzielności gminy, jako jednostki samorządu terytorialnego", Wyd. NSA 2005, str. 367). Tak więc wnoszący skargę musi się wykazać nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale ponadto jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia (por. np. wyroki NSA z dnia 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 1127/05 – LEX nr 194894; z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OSK 476/04 – LEX nr ONSAiWSA 2005/1/2). W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie podkreślano, że pojęcie "interes prawny" oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Interes prawny mają tylko te z podmiotów, których sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego, a nie powstaje za pośrednictwem drugiego podmiotu. Drugą szczególną cechą interesu prawnego jest jego realność, interes ten musi rzeczywiście istnieć w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. Podmiot ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jego sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne, rzeczywiste powiązanie, czyniące go "zainteresowanym" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnionym do udziału w nim w charakterze strony. Nie jest zatem legitymowany do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony ten, kto uzasadnia swój interes prawny zdarzeniami i okolicznościami przewidywanymi, takimi które według jego zamiarów wystąpią dopiero w przyszłości. Cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw (por. np. Wróbel Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II; Matan Andrzej, Komentarz do art.28 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I. Komentarz do art. 1-103, LEX, 2007, wyd. II oraz piśmiennictwo i orzecznictwo tam podane; wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 907/07 - LEX nr 364765; wyroki NSA z dnia 25 października 2006 r. sygn. akt II GSK 163/06 - LEX nr 274855; z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 - LEX nr 190891). W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skoro skarżący są właścicielami nieruchomości położonej na terenie objętym kwestionowanym przez nich miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w sprawie dotyczącej tego planu mają interes prawny. Jak jednak już wyżej zaznaczono, w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym skarżący winni wykazać się nie tylko interesem prawnym lub uprawnieniem, ale ponadto jednoczesnym naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Istotne jest zatem to, czy wnosząc skargę na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu I. i S. Cz. wykazali, iż plan ten narusza ich interes prawny. Analizując powyższą kwestię zauważyć trzeba, że skarżący kwestionują następujące przepisy zaskarżonej uchwały: § 2 ust. 1 pkt 4; § 2 ust. 2 pkt 1; § 7 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 6, 7; § 7 ust. 2; § 9 ust. 1; § 9 ust. 2 pkt 5; § 9 ust. 3 i 4 oraz § 12 ust. 2 i 3. Zarzucają, iż w powyższym zakresie uchwała ta narusza przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), a w szczególności art. 18 i 25 tej ustawy, przez uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego niezgodnego z wyłożonym projektem planu – co powoduje, ich zdaniem, nieważność uchwały w zaskarżonej części zgodnie z art. 27 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy. § 2 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały stanowi, że ilekroć w dalszej części uchwały jest mowa o przeznaczeniu podstawowym terenu - jest to część przeznaczenia terenu, która dominuje w danym terenie jednocześnie w granicach terenu i na poszczególnych działkach, w sposób określony ustaleniami planu. W myśl § 2 ust. 2 pkt 1 tej uchwały, ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o przeznaczeniu określonym jako zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności - należy przez to rozumieć lokalizację budynku jednorodzinnego zawierającego nie więcej niż 2 mieszkania lub 1 mieszkanie i jedno pomieszczenie usługowe lub budynku wielorodzinnego zawierającego nie więcej niż 4 mieszkania lub zespół takich budynków w układzie wolno stojącym i bliźniaczym zawierających nie więcej niż 4 mieszkania. Stosownie do kwestionowanego przez skarżących § 7 ust. 1 pkt 2, 4, 5, 6 i 7, ustala się ogólne zasady uzbrojenia terenów w infrastrukturę techniczną: 2) dopuszcza się realizację urządzeń technicznych uzbrojenia, urządzeń telekomunikacji bezprzewodowej jako towarzyszących inwestycjom na terenach zabudowy mieszkaniowej i usługowej; 4) ustala się zaopatrzenie w wodę z istniejącej miejskiej sieci wodociągowej, dopuszcza się poza strefą ochronną obwałowania rzeki Odry wykorzystanie wód podskórnych na cele gospodarcze typu podlewanie ogrodu; 5) w zakresie odprowadzania wód i ścieków opadowych ustala się: a) na terenach ulic i parkingów wymóg odprowadzania ścieków do kanalizacji deszczowej, b) na terenach zabudowanych niewymienionych w lit. a) preferuje się rozwiązania techniczne służące zatrzymaniu wód w obrębie posesji w postaci studni chłonnych, systemów rozsączających i zbiorników wodnych, przy zapewnieniu bezpieczeństwa ich użytkowania, c) na terenach zabudowanych niewymienionych w lit. a) zapewnia się możliwość odprowadzania ścieków do kanalizacji deszczowej, 6) w zakresie unieszkodliwiania ścieków bytowych i komunalnych ustala się wymóg odprowadzania ścieków do kanalizacji sanitarnej; 7) w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną ustala się: a) dostawę energii z istniejącej sieci SN i nN, b) zakaz budowy nowych napowietrznych linii energetycznych w granicach opracowania planu; c) wyznacza się strefę ochronną od istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, d) w strefie ochronnej od istniejącej linii elektroenergetycznej 110 kV, wymóg zachowania obszaru ograniczonego użytkowania zgodnie z obowiązującymi normami branżowymi. Zgodnie z § 7 ust. 2 zaskarżonej uchwały, w zakresie gromadzenia i usuwania odpadów ustala się: 1) gospodarka odpadami zgodnie z przepisami szczególnymi; 2) zakaz gromadzenia odpadów na terenach publicznych komunikacji i zieleni parkowej; 3) na teren zainwestowania, na których może dojść do zanieczyszczenia substancjami ropopochodnymi lub innymi szkodliwymi inwestor zobowiązany jest utwardzić i skanalizować teren, a ścieki zanieczyszczone tymi substancjami zneutralizować i oczyścić przed odprowadzeniem do odbiornika tych ścieków. W myśl § 9 ust. 1 przedmiotowej uchwały, dla grupy terenów zabudowanych, oznaczonych na rysunku planu symbolami MW, MN, MNU, MN/UC, wprowadza się następujące ustalenia w zakresie zasad kształtowania budynków: 1) w przypadku realizacji nowych obiektów lub przebudowy, dobudowy, modernizacji obiektów istniejących z wyjątkiem budynków wpisanych do wykazu zabytków z dachami płaskimi wprowadza się następujące zasady dotyczące kształtowania dachów: a) strome wielospadowe, mansardowe lub naczółkowe o nachyleniu połaci od 35-600, b) dopuszcza się wprowadzanie lukarn, c) pokrycie dachówką ceramiczną lub materiałem dachówkopodobnym, w kolorze czerwonym, czerwonobrązowym lub brązowym, d) budynki muszą mieć charakter dostosowany do kameralnego charakteru zespołu urbanistycznego; 2) w przypadku realizacji nowych obiektów lub przebudowy, dobudowy, modernizacji obiektów istniejących, zlokalizowanych na terenach oznaczonych na rysunku symbolem MN i MNU, liczba kondygnacji zabudowy nie może być większa niż 2, bez uwzględnienia poddasza użytkowego, wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu nie może przekraczać 9 m, mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 15 m; 3) dopuszcza się modernizację istniejących garaży i budynków gospodarczych wolno stojących, bez prawa ich rozbudowy, dopasowując ich formę do charakteru zabudowy osiedla; 4) w przypadku budowy nowych: garaży, budynków gospodarczych i obiektów związanych z funkcją usługową ich realizacja jest możliwa tylko jako obiektów wbudowanych nadziemnych lub podziemnych. Przepis § 9 ust. 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały stanowi, iż dla grupy terenów zabudowanych, oznaczonych na rysunku planu symbolami MW, MN, MNU, MN/UC, wprowadza się następujące ustalenia w zakresie zasad dotyczących sposobu zagospodarowania terenu: należy zapewnić stanowiska postojowe na każdej działce, zgodnie ze wskaźnikiem 1 stanowisko na jedno mieszkanie oraz 2 stanowiska postojowe w przypadku powierzchni użytkowej usług do 40 m2, a powyżej 40 m2 powierzchni użytkowej usług dodatkowe stanowiska postojowe według zasady, 1 stanowisko postojowe na każde kolejne rozpoczęte 40 m2 powierzchni użytkowej usług. W kwestionowanym przez skarżących § 9 ust. 3 i 4 Rada Miejska Wrocławia uchwaliła, iż dla grupy terenów zabudowanych, oznaczonych na rysunku planu symbolami MW, MN, MNU, MN/UC w zakresie zasad parcelacji gruntów dopuszcza się wtórny podział działek jedynie w przypadkach mających na celu wyrównanie granic lub powiększenie działek sąsiednich, o ile ustalenia dla terenów zawarte w rozdziale IV, nie będą stanowić inaczej (ust. 3). Dla grupy terenów zabudowanych, oznaczonych na rysunku planu symbolami MW, MN, MNU, MN/UC, wprowadza się następujące ustalenia w zakresie zasad dotyczących ochrony i kształtowania środowiska: 1) wymaga się zachowania i konserwacji drzewostanu ze szczególnym uwzględnieniem starodrzewia; 2) co najmniej 70% niezabudowanej powierzchni działki należy przeznaczyć na zieleń, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w rozdziale IV; 3) w przypadku wprowadzania usług jako uzupełniającego przeznaczenia terenu MNU należy wzdłuż granicy z terenem MN utworzyć pas zieleni ochronnej z zielenią wielopiętrową w tym wysoką i zimozieloną (ust. 4). Stosownie do § 12 ust. 2 zaskarżonej uchwały, na terenie, o którym mowa w ust. 1 obowiązują następujące ustalenia: 1) nieprzekraczalna linia zabudowy w odległości 8,0 m od linii rozgraniczających ulicy KL 1 i 5,0 m od ulicy KD 6 według rysunku; 2) dopuszcza się podział działki leżącej w sąsiedztwie terenu KP 4 w sposób nawiązujący do istniejącego podziału od strony wschodniej; 3) w obrębie strefy ochrony obwałowania rzeki Odry, obowiązują ustalenia z § 5. Zauważyć w tym miejscu wypada, że zarówno § 12 uchwały Rady Miejskiej Wrocławia nr XXIV/2064/04 z dnia 17 czerwca 2004 r. (Dz.Urz. nr 193, poz. 3049), jak i § 12 dołączonego do skargi projektu uchwały Rady Miejskiej w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Zacisza we Wrocławiu, nie ma ust. 3, kwestionowanego w skardze. Biorąc pod uwagę, że § 12 podjętej uchwały różni się od projektu tej uchwały tym, że w projekcie w ust. 2 nie było pkt 3, natomiast w uchwalonym akcie pkt 3 ust. 2 § 12 miał treść taką, jak § 12 ust. 2 pkt 2 projektu, a regulacja zawarta w pkt 2 ust. 2 § 12 była pominięta w projekcie planu, należy przypuszczać, że skarżący kwestionowali w rzeczywistości § 12 ust. 2 pkt 2 i 3, nie zaś § 12 ust. 2 i ust. 3, skoro ustępu 3 nie ma w zaskarżonej uchwale i nie było w jej projekcie. Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej przepisów zaskarżonej uchwały objętych skargą należy dojść do wniosku, że kwestionowane przez skarżących przepisy uchwały nie odnoszą się bezpośrednio do nieruchomości skarżących i nie ograniczają ich możliwości dysponowania nią oraz korzystania z niej. Uznać zatem trzeba, iż skarżący nie wykazali naruszenia ich interesu prawnego lub uprawnienia. Ze skargi wynika, iż skarżący kwestionują prawidłowość podjęcia zaskarżonej uchwały z uwagi na zmiany wprowadzone w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego w stosunku do projektu tego planu wyłożonego do wglądu w toku prowadzonej procedury planistycznej. Abstrahując od tego, czy zarzut ten w realiach niniejszej sprawy jest uzasadniony podkreślić trzeba, że przed jego merytoryczną oceną należało ustalić, czy skarżący mogli skutecznie zaskarżyć przedmiotową uchwałę, a więc, czy wykazali, że narusza ona ich interes prawny. W samej skardze brak jest zapisów wskazujących na naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia. Natomiast podane przez skarżących w piśmie z dnia [...]r. argumenty wskazują na ich obawy, że w przyszłości może dojść do naruszenia ich interesu. Jak podkreślano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, obowiązek sądu administracyjnego uwzględnienia skargi na akt prawa miejscowego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 2 października 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 342/08 - LEX nr 463507). Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia polega na istnieniu związku między tym unormowaniem a własną, indywidualną sytuacją prawną. Taki związek musi już obecnie, a nie w przyszłości, powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (por. np. wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01 – LEX nr 53376). W realiach niniejszej sprawy należy w szczególności stwierdzić, że sposób zagospodarowania działki sąsiedniej nie ma znaczenia dla oceny, czy naruszono interes prawny skarżących. Ich interes prawny w kwestii zagospodarowania działek sąsiednich sprowadza się do tego, aby spełnione były warunki techniczne wznoszonych na sąsiednich działkach obiektów budowlanych oraz by zagospodarowanie działek sąsiednich nie oddziaływało negatywnie na działkę skarżących na przykład poprzez emisję zanieczyszczeń, hałasu itp. Nie ma natomiast najmniejszego wpływu na interes prawny skarżących to, czy miejscowy plan pozwala na przykład na wprowadzanie lukarn, czy też zabrania ich wprowadzania, bądź też czy pozwala na takie lub inne pokrycie dachów. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie wykazali, że poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego, a jedynie wskazali, że takie zagrożenie może zaistnieć w przyszłości (interes faktyczny) – nie mogli skutecznie wnieść skargi do Sądu Administracyjnego z braku legitymacji skargowej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W tej sytuacji – stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.